* Όταν οι "παραπονούμενοι" άγιοι -πατέρες, πήγαν παρέα στο Θεό... | Ο Άγιος Κασσιανός, ο Γεώργιος Βιζυηνός και ο Γιώργος Σεφέρης

|Υπαίτιος της εξαίρεσης του "ΚουτσοΦλέβαρου" και αυτής της μοίρας θεωρήθηκε ο Κασσιανός...|

"...Πάνω που το άδικο περίσσεψε στον κόσμο, οι αδικούμενοι άγιοι (λέει ο μύθος), περίσσεψαν.

Μια και δυο οι παραπονούμενοι άγιοι -πατέρες, πήγαν παρέα στο Θεό. 

Σύμφωνα με τις δια στόματος παραδόσεις, ο άγιος (Κασσιανός), μίλησε πρώτος στο Δημιουργό του σύμπαντος. 

Παραπονέθηκε στο Θεό εξ ονόματος όλων.

Αναρωτήθηκε, γιατί οι άνθρωποι δεν προσφέρουν και στον ίδιο λατρευτικές προσφορές, όπως, π.χ., κάνουν με τον άγιο Νικόλαο; 

Άλαλοι έμειναν όσοι τον άκουσαν...

«Οι Άγιοι στον ουρανό

συνάχθησαν ένα πουρνό
μπρος του Θεού το δώμα.
Τακ, τουκ! Τη θύρα του χτυπούν.
Έχουνε κάτι να του πουν…

Μήπως κοιμάτ’ ακόμα;»..." 

[Μη βιάζεσαι!

Κάτι πολύ καλό "μαγειρεύεται"!

Θα μάθεις πολύ σύντομα πόσο πανηγυρικά θα τον γιορτάσουμε τον "αδικημένο μας" φέτος!

Μεταξύ μας, καθόλου δεν τον νοιάζει εκεί στη Δόξα του Θεού που βρίσκεται, που στα ημερολόγια αναφέρεται κάθε 4 χρόνια...

Εμείς είμαστε "οι πειραγμένοι"...]

|η απίθανη αυτή εικόνα χειρί Δημητρίου Χατζηαποστόλου...

Της Νόρας Κωνσταντινίδου

Ο χρόνος έχει 12 μήνες. Οι περισσότεροι από τους 12 (επτά στον αριθμό) Ιανουάριος, Μάρτιος, Μάιος, Ιούλιος, Αύγουστος, Οκτώβριος και Δεκέμβριος έχουν από 31 μέρες. 

Οι υπόλοιποι τέσσερις μήνες με τις 30 μέρες (κατά μία λιγότερες από τις άλλες επτά), αντιστοιχούν στους μήνες Απρίλιο, Ιούνιο, Σεπτέμβριο και Νοέμβριο. 

Το άθροισμα των 11 αυτών μηνών αποδίδει 337 μέρες. Οι 337 μέρες δεν περιλαμβάνουν τον δεύτερο μήνα του χρόνου, το Φεβρουάριο με τις 28 μέρες στο κοινό έτος και τις 29 στα δίσεκτα έτη. 

Η διάρκεια των 28 ημερών του Φεβρουαρίου επαναλαμβάνεται όμοια τρεις φορές στα τρία συνεχόμενα χρόνια. 

Οι 29 ημέρες επανεμφανίζονται για μια φορά στα τέσσερα χρόνια και ρέουν πανομοιότυπα και αέναα.

Ο απλός λαός στις δύσκολες αλλαγές βρήκε μόνος του τη… «λύση». 

Ονόμασε τον μήνα της Υπαπαντής του Κυρίου Κουτσοφλέβαρο, Κουτσό, Μικρό, Φλιάρη, Φλεβάρη και Κούντουρο στα ποντιακά ως κοντό ή και λειψό έχοντας κατά νου τις λιγοστές μέρες του. 

Το όνομα Κούντουρος βγαίνει από την κοντή ουρά (λιγοστές ημέρες προς τη λήξη του) που τον φόρεσαν. 

Τον είπαν και Κουτσοφλέβαρο χωρίς να τον δει κανείς να κουτσαίνει. 

Ο κύκλος των ημερών του Φεβρουαρίου κλείνει στις 29 μέρες κάθε τέσσερα χρόνια. 

Η ονομαστική εορτή του Αγίου Κασσιανού τιμάται αντίστοιχα. 

Υπαίτιος της εξαίρεσης και αυτής της μοίρας θεωρήθηκε ο Κασσιανός.

Ο Κασσιανός βιογραφείται μεταξύ των άλλων, και ως ένας από τους σπουδαίους μοναχούς. 

Επιδόθηκε με όρεξη και ζήλο σε πολλά και διάφορα κοινωνικά έργα. 

Επισκέφθηκε, όσο ζούσε, την Αίγυπτο, τη Θηβαΐδα (αρχαίες Θήβες), τη Νιτρία, την περιφημότερη κοιλάδα προς τη Λιβυκή έρημο, στην οποία έχουν ασκητέψει 5000 μοναχοί. 

Ταξίδεψε στην Ασία, πήγε στην Καππαδοκία και έφθασε στον Πόντο. 

Ήρθε σε επικοινωνία με τα εκεί μοναστικά κέντρα. 

Γνωρίσθηκε στον Πόντο και με στην όμορη Καππαδοκία με πολλούς σημαίνοντες πατέρες της εκκλησίας. 

Γρήγορα η ζωή και το έργο του θαυμάσθηκε από πολλούς. 

Αγιοποιήθηκε ο Κασσιανός. 

Πέρασε στους παραδοσιακούς αγίους, ως και στο μύθο, δείγμα τελευταίο της κουλτούρας που ενστερνίσθηκε.
Πάνω που το άδικο περίσσεψε στον κόσμο, οι αδικούμενοι άγιοι (λέει ο μύθος), περίσσεψαν. 

Μια και δυο οι παραπονούμενοι άγιοι -πατέρες, πήγαν παρέα στο Θεό. 

Σύμφωνα με τις δια στόματος παραδόσεις, ο άγιος (Κασσιανός), που ανέπτυξε θέματα ενδιαφέροντα στο βιβλίο της ΦΙΛΟΚΑΛΙΑΣ, μίλησε πρώτος στο Δημιουργό του σύμπαντος. 

Παραπονέθηκε στο Θεό εξ ονόματος όλων.

 Αναρωτήθηκε, γιατί οι άνθρωποι δεν προσφέρουν και στον ίδιο λατρευτικές προσφορές, όπως, π.χ., κάνουν με τον άγιο Νικόλαο; 

Άλαλοι έμειναν όσοι τον άκουσαν. 

Στην αναπάντεχη ησυχία και στο ίδιο χρονικό διάστημα που ακολούθησε μέχρι να καταλαγιάσει η έκπληξη των όσων παραβρέθηκαν, οι άγγελοι κινητοποιήθηκαν. 

Ανταποκρίθηκαν στην προτροπή που τους έγινε.

 Έφυγαν και γύρισαν. 

Παρουσίασαν μπροστά στα μάτια της άγιο – ομήγυρης τον άγιο Νικόλαο βρεγμένο και ταλαιπωρημένο. 

Τον βρήκαν να παλεύει με τα κύματα.

Τον έβγαλαν από τη θάλασσα λέγοντας, το πολύ χρησιμοποιούμενο «άγιε Νικόλα βόηθα». 

Τον ανέσυραν από την αγριεμένη θάλασσα, την ίδια ώρα που βοηθούσε θαλασσοδαρμένους να σωθούν από πνιγμό.

Αμέσως μετά ο Κασσιανός ντυμένος στα χρυσά και στα καλά του ρούχα απολάμβανε τα φανταστικά επίχειρα από το λογύδριό του. 

Η σύγκριση έβγαζε στο φανερό την παραχωμένη ουρά του διαβόλου. 

Άλλαξε το «σκηνικό» άρδην! 

Ο Κασσιανός βρέθηκε τιμωρημένος. 

Η δική του εορτή Θα τελείται οριστικά στις 29 Φεβρουαρίου. 

Όχι κάθε χρόνο. 

Κάθε τέσσερα χρόνια. 

Το συμβάν πέρασε γρήγορα από στόμα σε στόμα σαν μεταδοτική ασθένεια.

Ο διηγηματογράφος, ποιητής και λαογράφος Γεώργιος Βιζυηνός (1879 – 1896), στη συλλογή των ποιημάτων του, ΑΤΘΙΔΕΣ ΑΥΡΑ σημειώνει μερικές, μικρές λεπτομέρειες. 

Μετά το γράψιμο της τελευταίας στροφής, διαβάζουμε: 

«Την περίεργο αυτή παράδοση τη χρωστώ εις την φιλίαν ενός των τελειοδιδάκτων της εν Χάλκη Θεολογικής Σχολής. Η δηκτική του ελληνικού λαού φαντασία, ίσως και υπερφίαλος φιλαστειότης αυτών των ηρώων μετέθεσαν εις τον ουρανόν τας συνήθεις σκηνάς ραδιοργούντος φθόνου και φιλοπρωτίας ανθρώπων».

Στο ποίημα που συνέθεσε ο ποιητής ο γεννημένος στη Βιζύη της Θράκης βάζει για τίτλο ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΑΣΣΙΑΝΟΥ, προσθέτοντας για τη διευκρίνιση, τον υπότιτλο: Δημώδης καλοκαιρινή παράδοσις. 

Παραθέτει ο Γεώργιος Βιζυηνός στις υποσημειώσεις του, τις απόψεις του. 

Τα καθέκαστα, όπως τα άκουσε, τον συγκινούν. 

Στιχουργεί και χτίζει επιτήδεια ένα μακροσκελές μυθοπλαστικό ποίημα με 69 στροφές. 

Από αυτό, επιλέγουμε μερικούς στίχους, όπως το αμέσως παρακάτω, που μπαίνει στην αρχή:

«Οι Άγιοι στον ουρανό
συνάχθησαν ένα πουρνό
μπρος του Θεού το δώμα.
Τακ, τουκ! Τη θύρα του χτυπούν.
Έχουνε κάτι να του πουν…
Μήπως κοιμάτ’ ακόμα;»

Οι στίχοι της παραπάνω ποιητικής συλλογής του Γεώργιου Βιζυηνού ανήκουν στο βιβλίο του με τα ποιήματα ΑΤΘΙΔΕΣ ΑΥΡΑΙ ο τίτλος του. 

Το ποίημα ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΑΣΣΙΑΝΟΥ ανήκει στα περιεχόμενά του. 

Σχετίζεται ποιητικά με το μύθο που γεννήθηκε ταυτόχρονα με τα καθημερινά δρώμενα της ζωής του Κασσιανού: 

Πάνω που εκάθησαν όλοι στα θρονιά τους κι εβούτηξαν τη φρυγανιά στο ζεστό τσάι και το ήπιαν, εξελίχθηκαν αμέσως μετά οι διάλογοι. 

Καθώς όμως τα ωραία και τα μυστικά λέγονται πάντα γύρω από το τραπέζι, ο Πλάστης ρωτά. 

Γυρεύει να μάθει τα μαντάτα, αρχίζοντας από τους διακεκριμένους στο τραπέζι. 

Από τους αξιωματικούς ως συνδαιτυμόνες με τις κοκκώνες που τις συνοδεύουν. 

Δεν αγνοούνται και οι ζωγραφισμένοι φρουροί που κόφτουν δράκοντες κ’ εχθρούς στις εκκλησιαστικές εικόνες. 

Αλλά, ο Πλάστης κοιτά όλους βιαστικά. 

Το βλέμμα του στρέφεται και σταματά στον Άγιο-Γεώργιο. 

Τον ρωτά, καθώς γνωρίζει πως ο Καππαδόκης αγαπά τη συνομιλία και είναι πρόθυμος να δώσει στις απαντήσεις του, ακόμη και με στίχους:
«Τι νέα απ’ την Αθήνα;»
Αυτός, (ο μαγαλομάρτυρας, τροπαιοφόρος Γεώργιος) παρακολουθεί με το χέρι στο αυτί τους ήχους και απαντά στο μεγαλοδύναμο Θεό συνωμοτικά: 

« Τα ξεύρεις…εκείνα! 

Λέει και συνεχίζει… απαγγέλοντας:
Την μάν’ αυτοί, που τους γεννά
την ρουκανούν παντοτινά
σαν δένδρο τα σκουλούκια.
Και παίρνουν, γι΄ άπειρα πουγγιά,
ελεημοσύν’ απ΄την Φραγγιά
κι’ απ’ την Τουρκιά- Χαστούκια!».

Στη σειρά των 69 στίχων οι παραπάνω στίχοι είναι περιεκτικοί σε νοήματα. 

Κατέχουν την 19η θέση στη σειρά των ποιημάτων.

 Οι στίχοι δεν λέγονται αδιάφορα. 

Επομένως η απάντηση δεν μπορεί να είναι τυχαία. 

Αλλά ο ποιητής της Θράκης δεν περιορίζεται σε αυτόν τον στίχο. 

Τον προσπερνά. Τον κρύβει. 

Τελειώνει μπροστά από τρεις στίχους που αποδίδει την αντίδραση του Θεού, από όσα άκουσε.

 Απευθύνεται στον Άγιο Κασσιανό και του λέει:
«Α, ξεκουμπίσου μ’ απ’ εδώ!
Και άλλη μια να μη σε ιδώ
να τσαμπουνάς δω πέρα!
Γιατί δεν ευκαιρώ γι αυτά
τ’ ανόητά σου χορατά
κάθε στιγμή και μέρα.
Κι αν δεν σε παύω στην στιγμή
απ’ την Αγιωσύνη – Μη
το πης αξιά δική σου.
Αγιότη πούδωκε ο λαός,
δεν ημπορεί ούτ’ ο Θεός
να την επάρη πίσω».
» Για την αυθάδεια πλην αυτή,
σου μεταθέτω την γιορτή –
Τι μέρα σ’ έχω δώσει;
Φεβρουαρίου κοσεννιά:
Σε κάθε τέταρτη χρονιά-
Διά να βάλης γνώση!»...

|τα υπόλοιπα θα τα διαβάσεις, αν θες, εδώ...

"Νόμιζα πως θα βρεθεῖ ξαφνικά μπροστά μου ὁ ἴδιος ὁ Άγιος Κασσιανός που ἔζησε ἐδῶ πέρα..." |ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΚΑΣΣΙΑΝΟ ΣΤΗΝ ΜΑΣΣΑΛΙΑ (2ο μέρος)

 

~ γράφει ο Στέφανος Δημόπουλος

Μὲ ὅλα αὐτὰ ποὺ διάβασα, 

θέλησα νὰ βρῶ ποὺ εἶναι ἡ Κάρα τοῦ Ἁγίου στὴν Μασσαλία, μὰ δὲν μποροῦσα νὰ βγάλω ἄκρη. 

Ἐπιστρατεύτηκε, λοιπόν, ὁ φίλος καὶ ἀδελφός μου Ἀναστάς (ἢ Τάσος) Κοκκάλας ποὺ ζει στὴν Γαλλία μὲ τὴν καρδιά του νά ’χει μείνει στὴν Ἑλλάδα, κάπου μεταξὺ Βαλτετσίου τῆς Εὐρωπαϊκῆς Γορτυνίας ποὺ γεννήθηκε καὶ Βρωμοσυκιᾶς (ὀρεινὴ περιοχὴ τῆς Ἀργολίδος διπλα στὸ Λεμονοδάσος τοῦ Πόρου, γιὰ τὴν ἀκριβεια ἀπέναντι στὴν Ὕδρα) ὅπου ξεκίνησε τὴν ζωή του βόσκοντας πρόβατα.

Ὁ Ἀναστάσης, τὸ λοιπόν, ποὺ πρόκοψε σὰν ὅλα τὰ παιδιὰ τῶν πολυτέκνων, σπούδασε μηχανολόγος - ἡλεκτρολογος στὸ Πολυτεχνεῖο Ἀθηνῶν καὶ δούλεψε χρόνια ὀργώνοντας ὅλη τὴν Γαλλία μιλάει καλὰ τὰ Γαλλικά, καλύτερα ἀπὸ τὰ Ἑλληνικὰ του, εἶχε καὶ κάτι γνωριμίες μὲ Καθολικοὺς Ίερεῖς καὶ βρῆκε τὴν διεύθυνση τῆς «Κρύπτης τοῦ Ἁγίου Βίκτωρα» στὴν Μασσαλία.

Βρεθήκαμε σὲ μιὰ οἰκοδομή, ποὺ θύμιζε κάστρο τοῦ Μεσαίωνα, ποὺ δέσποζε πάνω ἀπὸ τὸ σύγχρονο λιμάνι. 

Νόμιζες θὰ πεταχτεῖ κανένας ἱππότης Σταυροφόρος, καβάλα στὸ ἄλογό του. Οὔτε παράθυρα οὔτε βιτρὼ οὔτε καμπαναριά. Παρόλα αὐτὰ ὅταν εμπήκαμε βρεθήκαμε σὲ μιὰ τυπικὴ καθολικὴ Ἐκκλησία ὅπου ἀριστερὰ ἀπὸ τὸ ἱερό, πίσω ἀπὸ ἕνα τεράστιο παράθυρο, ἦταν ἡ καρα τοῦ Ἁγίου ἢ μᾶλλον τὸ σπλαχνικό της τμῆμα ποὺ λέμε στὴν ἰατρική, τὸ πρόσωπό του.(Φωτογραφια)

Ψιλὸ- ἀπογοητεύτηκα νὰ πω τὴν μαύρη μου ἀλήθεια, γιατί ἔχω μάθει ἀλλιῶς ἀπὸ τὴν προσκύνηση Ἁγίων λειψάνων στὸ Ἅγιον Ὄρος. 

Μετάνοια, σκύβεις καὶ ἀκουμπᾶς τὰ χείλη σου, νὰ τὸ εὐχαριστηθείς. 

Ἀκόμα καὶ τζαμάκι νά ’χει ἡ λειψανοθήκη μὲ ἐνοχλεῖ καὶ ὄχι τοῦτο τὸ τεράστιο παράθυρο νὰ σὲ χωρίζει ἀπὸ τὸν Άγιο.

Μέ παρηγόρησε μόνο μια γνήσια βυζαντινή είκόνα τοῦ Αγίου κάτω από την Κάρα του, 

όπου  έστω καί μέ λατινικά γράμματα διάβασα "Άγιος Ιωάννης Κασσιανός".

Στάθηκα λίγο σιωπηλὰ μπροστά του καὶ εὐχαρίστησα τὸν Άγιο, ποὺ μὲ ἐδέχτηκε τόσο κοντά του. 

Φαίνεται πὼς μὲ ἄκουσε, γιατί ὅπως ἤμουν ἔτοιμος νὰ φύγω, εἶδα στὴν πίσω τὴν μεριὰ τοῦ πρόναου ἕνα τραπεζάκι ποὺ κόβανε εἰσιτήρια.

Εἶπα κι ἐγὼ θὰ τὴν γλιτώναμε ἀπὸ τοὺς Καθολικοὺς χωρίς νὰ ἔχουμε πληρώσει… 

Βγάλαμε, τὸ λοιπόν, καὶ εἰσιτήρια νὰ κατέβουμε καὶ στὴν κρύπτη. 

Πίσω ἀπὸ τὸ τραπεζάκι μὲ τὰ εἰσιτήρια, λοιπόν, ξεκίναγε μιὰ σκάλα ἀπότομη καὶ μᾶς κατέβασε δυό -τρεῖς ὀρόφους παρακάτω καὶ ἦταν ἡ πρώτη φορὰ σὲ ρωμαιοκαθολικὸ ναὸ ποὺ εἶπα χαλάλι τὸ εἰσιτήριο, γιατί ἔπιασαν τόπο τὰ λεφτά μου.

Ἡ μεγαλύτερη ὑπόσκαφτη Ἐκκλησία μὲ πλῆθος παρεκκλήσια, κατακόμβες καὶ ρωμαϊκές σαρκοφάγους καὶ ὅλα αὐτὰ μὲ ἕνα καταπληκτικὸ ἁπαλὸ φωτισμὸ ποὺ ἔδινε ἐντύπωση κεριῶν ἢ φῶς ἀπὸ λυχνάρι. 

Κατάνυξη, σηκώθηκε ἡ τρίχα μου ἀπὸ συγκίνηση. 

Ἔντονη παρουσία τῶν Ὀρθοδόξων ψυχῶν ποὺ ἔζησαν καὶ προσευχήθηκαν ἐδῶ πέρα. 

Ὅλο γωνιὲς καὶ διάδρομοι γύρω ἀπὸ τὸν κυρίως τεράστιο ναό. 

Νόμιζα πὼς θὰ βρεθεῖ ξαφνικὰ μπροστά μου ὁ ἴδιος ὁ Άγιος Κασσιανός ποὺ ἔζησε ἐδῶ πέρα.

Τὸ ἴδιο αἰσθανομουνα ὅλη τὴν μέρα ποὺ γύριζα καὶ χάζευα τὴν ὄμορφη τὴν Μασσαλία. 

Εἶναι πανέμορφη πόλη ἡ Μασσαλια μὲ ἕνα τεράστιο λιμάνι σὰν φουρκέτα καὶ ἕναν Καθεδρικὸ Ναὸ πανέμορφο σὰν δαντέλα ἀρχόντισσας Γαλλίδας.

Ὅμως ἐγώ, μὲ πλάτη τὸ λιμάνι, όλο γυρνούσα τὸ κεφάλι μου καὶ κοίταζα ψηλὰ προς τὸν ναὸ τοῦ Ἁγίου Βίκτωρος. 

Σὰν νὰ κοιτοῦσε ἀπὸ κεῖ ὁ Άγιος Κασσιανός καὶ μοῦ χαμογελοῦσε. 

Σὰν νὰ μὲ εὐχαριστοῦσε ποὺ τὸν τίμησα καὶ ήλθα ἀπὸ μακριὰ γιὰ νὰ τὸν χαιρετήσω. 

Σκεφτόμουνα τί Μέγας Άγιος ἦταν αὐτος καὶ πόσους ἄλλους Αγίους συναναστράφηκε στὴν βιωτή του.

Ὁ φίλος καὶ συνασκητής του, Γερμανός, αγίασε κι αὐτός, 

ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος δάσκαλος του ποὺ τὸν χειροτόνησε Ίεροδιάκονο, ὁ ἅγιος Παπας Ιννοκέντιος Α’ και ο Λέων Α’, Παπας Ρώμης, τότε ποὺ ἡ Ρώμη ἦταν ἡ μανούλα ὅλων τῶν Χριστιανῶν, φίλος ἀπὸ Διάκονος κι’ αὐτος μαζί του. 

Ὁ ἅγιος Κάστορας, Έπίσκοπος τῆς Ἄπτης θαυμαστής του. 

Χώρια οἱ τόσοι ἄγνωστοι σὲ μᾶς ἀσκητὲς 

καὶ ἀναχωρητὲς τῆς ἐρήμου τῆς Αἰγύπτου,

 Μεσοποταμίας, 

Νιτρίας 

καὶ Καππαδοκίας, 

ποὺ ἑπτὰ χρόνια ἀπ’ τὴν ζωὴ του 

ἀφιέρωσε γιὰ νὰ ἐπισκεφτεί, 

γνωρίσει, 

διδαχτεῖ τὴν ἀνώτερα ὅλων τῶν ἐπιστημῶν 

ποὺ ὁδηγεῖ στὴν ἀρετὴ καὶ στὸν Χριστό μας.

Σκεπτόμουν, κοίτα πῶς τὰ οἰκονόμησε ὁ Θεός!

 Ἕνας Ρωμαῖος ἀπὸ οἰκογένεια σπουδαία, 

ποὺ τὸν προόριζαν γιὰ βίο στρατιωτικό, 

γεννήθηκε Μαυροθαλασσίτης στὰ μεταίχμια Ἀνατολῆς καὶ Δύσης, 

καὶ ἕνωσε μὲ τὰ συγγράματα του τοὺς δυὸ κόσμους, αὐτοὺς τῆς οἰκουμένης. 

Ἕνας Άγιος, λοιπόν, οἰκουμενικός, 

ποὺ ἔφερε στὴν καρδιὰ τῆς Δύσης τὴν Ἀνατολικὴ Θεολογία καὶ Ἀσκητικὴ Σοφία. 

Κρίμα ποὺ δὲν τὸν ἀφουγκράστηκαν καλύτερα στὴν Δύση, 

ἴσως νὰ μὴν εἶχε προκύψει κὰν τὸ σχίσμα τῶν Ἐκκλησιῶν, 

ποὺ τόσο μᾶς πονάει.

Παρόλα ταύτα οἱ δυτικοὶ τὸν θεωροῦν δικό τους καὶ πατέρα Μέγα. 

Καὶ μείς οἱ Ὀρθόδοξοι τῆς Ἀνατολικῆς τῆς Ἐκκλησίας χαμογελοῦμε μὲ κατανόηση, 

γιατὶ δικός μας ἦταν, 

ἀπὸ τὰ ἐρημητήρια τῆς ἐρήμου τῆς Νιτρίας 

τοὺς τὸν ἐστειλε ό Θεός 

γιὰ νὰ τοὺς μεταφέρει τὴν Θεολογία ποὺ διδάχτηκε κοντά μας. 

Τὸν ἀδίκησαν καὶ αὐτός εταπεινώθηκε 

καὶ δὲν τοὺς διαμαρτυρήθηκε, 

δὲν ἀντιστάθηκε καθόλου. 

Τὸν εἶπαν ἀκόμα καὶ αἱρετικὸ καὶ αἱρεσιάρχη καὶ αὐτὸς ἐγύρισε τὴν παρειά, 

ἐνῷ μποροῦσε μὲ τὴν Σοφία του νὰ τοὺς ἀπόστομώσει.

Καὶ τώρα προσκυνοῦν τὴν κάρα του οἱ Δυτικοὶ Καθολικοὶ, 

ἔστω καὶ πίσω ἀπὸ τὴν τζαμαρία 

καὶ τὸν τιμοῦν καὶ μᾶς τὸν προσέχουν. 

Καὶ αἰσθανόμουνα μιὰ ζεστασιά, 

σὰν νὰ ήμουν στὴν Ἑλλάδα, 

τὴν πατρίδα μου. 

Γιατὶ στὸ κάτω - κάτω Ἑλληνικὴ ἀποικία ἦταν καὶ ἡ Μασσαλία, 

οἱ Φωκαεῖς τὴν ἵδρυσαν τὸ 660 π.Χ. 

καὶ ὁ ἅγιος Κασσιανὸς μετέφερε ἐδῶ 

τὸ ἀσκητικὸ πνεῦμα τῆς Ἀνατολικῆς Ὀρθόδοξης Ρωμιοσύνης...

(29/10/16)

* Αν θες και το α΄μέρος... 

"Τον Άγιο Κασσιανό πολύ τον ἀγάπησα τελευταία...

~ Ο Άγιος Κασσιανός το Σάββατο στο Μαρούσι! Θα έρθεις;

Το Σάββατο που πλησιάζει, στις 24 Φεβρουαρίου, επέλεξαν κάποιοι εκ των "συν αυτώ" να γιορτάσουμε όλοι μαζί επισήμως τον, απόντα από το φετινό εορτολόγιο, προστάτη μας Άγιο Κασσιανό...

(29 Φεβρουαρίου δεν θα δούμε φέτος στα ημερολόγιά μας, όπως και τα επόμενα 2 χρόνια, αφού πέρυσι ήταν το δίσεκτο...)

Το Σάββατο,λοιπόν, νωρίς το πρωί, θα βρεθούν όσοι μπορούν (και βρίσκονται εντός των τειχών της Αθήνας...) από την παρέα εκείνων που τιμούν τον Άγιο και αγαπάνε την ιεραποστολική προσπάθεια, που γίνεται από το μικρό μας ιστολόγιο.

Η ενορία, που πρώτη αγκάλιασε την φιλοδοξία μας αυτή είναι εκείνη του Αγίου Κοσμά στο Μαρούσι, την οποία εκ των προτέρων θέλουμε θερμά για όλη την φιλόξενη φροντίδα να ευχαριστήσουμε! (πάτησε πάνω στον χάρτη!)
 
 Γνωστοί και άγνωστοι μεταξύ μας, λοιπόν, περιμένουμε με ιερή προσμονή να βρεθούμε όλοι, αν είναι δυνατόν, κάτω από το κοινό ποτήριο...

Μαζί με τις οικογένειές μας!
(Θα ακολουθήσει ο καφές μετά την Θ.Λ, που θα ολοκληρώσει την επανασύνδεση ή την γνωριμία μας...)

Το Απολυτίκιο του Αγίου Κασσιανού

Της σοφίας τον λόγον Πάτερ τοις έργοις σου, ασκητικώς γεωργήσας ως οικονόμος πιστός, αρετών μυσταγωγείς τα κατορθώματα, συ γαρ πράξας ευσεβώς, εκδιδάσκεις ακριβώς, Κασσιανέ θεοφόρε, και τω Σωτήρι πρεσβεύεις, ελεηθήναι τας ψυχάς ημών.

ΥΓ:
1) Όσοι θα μας τιμήσουν με την παρουσία τους και θέλουν να συμμετέχουν με κάποιο κέρασμα, ανακοινώνουμε με κάθε επισημότητα πως η προσφορά τους θα γίνει με χαρά δεκτή απ΄όλους μας...

Το Σάββατο, λοιπόν...

(Δεν του αξίζει;
Έστω κι αυτό το λίγο...
Τι λες;)

(Η εικόνα στην αρχή της ανάρτησης είναι από τον Ι.Ν του Αγίου Κασσιανού στην Λευκωσία...Πατώντας πάνω της θα δούμε κι άλλα στιγμιότυπα από τον Ι.Ναό και θαύματα του Αγίου στο Νησί μας...)

Εκ της "επιτροπής".-

~ από τον "αμφοτεροδέξιο" & τους συν αυτώ.-

( Το "δώρο" που έπλεξε στον Άγιο, εξ αφορμής του εορτασμού του, ο Νώντας Σκοπετέας:

 "Δίσεκτο … και ένας Άγιος βγαίνει απ’ τη σιγή του !
Ο Κασσιανός! Πώς καρτερά τη μέρα τη δική του !
Ολάνθιστη Αμυγδαλιά, ψυχές η γη στρωμένη,
σκάψε και μέσα της θα βρεις εικόνα ασημωμένη !"

"Τον Άγιο Κασσιανό πολύ τον ἀγάπησα τελευταία...

 ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΚΑΣΣΙΑΝΟ ΣΤΗ ΜΑΣΣΑΛΙΑ 

    ~ γράφει ο Στέφανος Δημόπουλος

Τον Άγιο Κασσιανὸ πολὺ τὸν ἀγάπησα τελευταία.

Ἤτανε λέει σύγχρονοι μὲ τὸν ἅγιο  Ἰωάννη τὸν Χρυσόστομο, τὸν εἶχε δάσκαλο. 

Κι ὅταν ὁ Ίερὸς Χρυσόστομος ἐστάλη ἐξορία ἀπὸ τὴν Αὐτοκράτειρα Εὐδοξια ὁ Ἰωάννης -Κασσιανὸς ἔφυγε καὶ πῆγε στὴν Μασσαλία, ὅπου ἔφτιαξε τὴν περίφημη Μονὴ τοῦ Ἁγίου Βίκτωρος.

Ἀλλὰ ἂς τὰ πάρουμε λίγο μὲ τὴν σειρά, καθὼς κι ἐγὼ τὰ διάβασα στὰ συναξάρια μου. 

Ἂν καὶ τὰ συναξάρια τὸν ἀναφέρουν «Ρωμαῖο», ὁ Άγιος Ἰωάννης - Κασσιανός γενηθηκε περὶ τὸ 365 μ. Χ. στὶς ἐκβολές τοῦ Δούναβη στὴν Μικρὰ Σκυθία (σημερινὴ Ρουμανία) ἀπὸ ἐπιφανῆ οἰκογένεια, γι’ αὐτὸ ἔλαβε λαμπρὴ κλασικὴ μόρφωση ἀλλὰ ἔχοντας φλογερὸ πόθο γιὰ τὴν τελειότητα ἔφυγε μὲ τὸν φίλο του Γερμανὸ καὶ μόνασε στὴν Βηθλεέμ, Παλαιστίνη, Μεσοποταμία καὶ Καππαδοκία, ὅπου συνάντησε πολλοὺς νηπτικοὺς ἡσυχαστές ἀσκητές. 

Στὴν Νιτρία, μάλιστα, συνάντησε τὸν Εὐάγριο Ποντικό. 

Αὐτὸς καταδικάστηκε ἀπὸ τὴν Πέμπτη οἰκουμενικὴ σύνοδο γιὰ Ὠριγενισμό, ἀλλὰ ὡστόσο ἦταν μεγαλος δάσκαλος καὶ ἡ πνευματικη διδασκαλία του ἀφομοιώθηκε ἀπὸ τοὺς Ὀρθόδοξους Πατέρες καὶ ἰδιαίτερα ἀπὸ τὸν ἅγιο  Μάξιμο τὸν Ὁμολογητή.

Ἐνῷ, λοιπόν, ἔλαβε ἄδεια ἀπὸ τὴν Μονὴ τῆς μετανοίας του καὶ ἔφυγε στὴν Αἴγύπτο μὲ τὸν φίλο του πάντα Γερμανό, ποθώντας τὴν ἀσκητικὴ ζωὴ τῆς ἐρήμου ἔπεσε πάνω σὲ ταραχὲς καὶ τρομοκρατία ποὺ προέρχονταν ἀπὸ τὸν «βίαιο ζήλο τοῦ ἀρχιεπισκόπου Ἀλεξανδρείας Θεοφίλου κατὰ τῶν μοναχῶν ποὺ κατηγοροῦνταν γιὰ «Ὠριγενισμό», ὅπως γραφει πολὺ πετυχημένα ὁ Γάλλος Συναξαριστής Ίερομόναχος Μακάριος Σιμωνοπετρίτης.

Ἔτσι τρακόσιοι μοναχοὶ ἀναγκάστηκαν νὰ φύγουν ἀπὸ τὴν Νιτρια καὶ μεταξὺ αὐτῶν ὁ Κασσιανός, μὲ τὸν φιλο του Γερμανό. 

Μὲ μιὰ ομάδα περίπου πενῆντα μοναχῶν κατέφυγαν τὸ 401 μχ στὴν Κωνσταντινούπολη κοντὰ στὸν Άγιο  Ἰωάννη τὸν Χρυσόστομο, διὰ χειρῶν τοῦ ὁποίου δέχτηκε τὸν πρῶτο βαθμὸ τῆς Ίερωσύνης, ἔγινε δηλαδὴ Διάκονος καὶ ὁ φίλος του ὁ Γερμανὸς Ίερέας. 

Ἔθεσαν ἑαυτοὺς μὲ ζῆλο καὶ ἀγάπη ὑπὸ τὴν σκέπη καὶ πνευματικὴ καθοδήγησή του, γοητευμένοι ἀπὸ τὴν λάμψη τῆς Ἁγιότητος τοῦ Ίεροῦ Χρυσόστομου καὶ τὴν θεσπέσια εὐγλωττία του.

Μετά, λοιπόν, τὴν ἐξορία τοῦ Ίεροῦ Χρυσοστόμου πῆγε στὴν Ρώμη μαζὶ μὲ τὸν σύντροφό του ἀπὸ τὰ νεανικὰ χρόνια καὶ συνοδοιπόρο στὴν ἀσκητική ζωὴ Γερμανὸ (Ἁγιοκατάταξή του τὸ 1992 ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο Ρουμανίας) καὶ τὸν Έπίσκοπο Παλλάδιο (363–430), τὸν συγγραφέα τῆς Λαυσαϊκῆς, μαθητὴ καὶ αὐτὸν καὶ βιογράφο τοῦ Ίεροῦ Χρυσόστομου. 

Ἐκεῖ παρέδωσαν στὸν Πάπα Ἰννοκέντιο Α’ μιὰ ἐπιστολὴ - ἔκκληση ὑπὲρ τοῦ Ἁγίου τους ἀρχιεπισκόπου, ποὺ εἶχε ἀδίκως ἐκθρονιστεῖ.

Ο μακάριος Πάπας Ρώμης Ιννοκέντιος ,όπως ο Παλάδιος μας άναφέρει, (Άγιος της εκκλησιας μας) έστειλε ευθύς έπιστολές προς τον Θεόφιλο Αλεξαδρείας και αντιπρόσωπο τον Επίσκοπο Πισινούντων Δημήτριο διακυρήσοντας τήν μετά του Άρχιεπισκόπου Ιωάννου κοινωνίαν άλλά όταν είδε πώς δεν εισακούεται προχώρησε σε «Σύνοδο τών Δυτικών». 

Τά όμόφωνα υπέρ του Άγίου Ιωάννου συμπεράσματα έδωσε στον Βσιλέα της δυτικής ρωμαικής Αύτοκρατορίας Όνώριο παρακαλόντας την ευσέβειάν του να γράψει τά δέοντα «τώ έαυτού άδελφώ καί συμβασιλεί Αρκαδίω».

Τέλος έπαυσαν τήν κοινωνίαν μετά των Εκκλησιών Κωνσταντινουπόλεως, Άλεξανδρείας και Άντιοχείας έως ότου αυτές μια δεκαετία μετά τον θάνατο του Χρυσορήμωνος Άγίου Ιωάννου απεκατέστησαν αυτόν εις τα Δίπτυχά τους.

Στὴ Ρώμη ὁ ὅσιος Ἰωάννης - Κασσιανὸς ἔμεινε δέκα χρόνια καὶ συνδέθηκε μὲ στενὴ πνευματικὴ φιλια μὲ τὸν Άρχιδιάκονο Λέοντα, τὸν μετέπειτα Πάπα Λέοντα Α’ (ὁ ἅγιος Λέων ἑορτάζεται στὶς 18/2) ὁ οποίος ἀργοτερα(430μχ) τοῦ ἀνέθεσε νὰ συντάξει τὴν ἔκθεση τοῦ Χριστολογικοῦ δόγματος κατὰ τοῦ Νεστορίου ἐμπιστευόμενος τὶς θεολογικές του γνώσεις. 

Στὴν Ρώμη ὁ Άγιος Κασσιανὸς χειροτονήθηκε Ίερέας καὶ μετέβη στὴν Μασσαλία, ὅπου ἵδρυσε τὴν ἀνδρικὴ Ι.Μ. Ἁγίου Βίκτωρος πάνω στὸν τάφο ἑνὸς μάρτυρος τοῦ 3ου αιώνα καὶ τὸ γυναικεῖο Μοναστήρι τοῦ Ἁγίου Σωτῆρος (415 μ. Χ.).

Ἐκεῖ λοιπόν στὴν Ἱερά Μονή Ἁγίου Βίκτωρος φυλάσσεται ἡ κάρα του καὶ ὁμολογῶ πὼς ὅταν ξεκίνησα τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 2016 νὰ τὴν προσκυνήσω, δὲν ἤξερα ἀληθινὰ τί ἐπρόκειτο νὰ συναντήσω. 

Ἤθελα καὶ νὰ δω τὴν Μασσαλία, ποὺ δὲν ἔτυχε ποτέ μου ἕως τότε νὰ ἔχω ἐπισκεφτεῖ, νὰ περιηγηθῶ λιγακι καὶ στὴν Προβηγκία τὸν νότο δηλαδὴ τῆς Γαλλίας ποὺ αἰσθάνεσαι πὼς εἶσαι στὴν Ἑλλάδα. Ἴδια ἡ φύση Ἑλληνικὴ μὲ ἀμπέλια καὶ ἐλιές, σὰν νὰ εἶσαι Πελοπόννησο καὶ τὸ κλίμα ἥπιο καὶ ὁ ἥλιος ἔλαμπε σὰν νὰ ἤμουν στὴν Ελλάδα.

Στὴν Προβηγκία τὴν ἐποχὴ ἐκείνη στὶς ἀρχές τοῦ πέμπτου αιώνα ποὺ ἔζησε ὁ Άγιος Κασσιανὸς ὑπήρχε μιὰ ἄνθηση τοῦ μοναχισμοῦ καὶ ὁ ἅγιος Κάστωρ ποὺ ἦταν τότε ἐπίσκοπος τῆς Ἄπτης (Apt καμμία ἐξηνταριὰ χιλιόμετρα ἀπὸ τὴν Μασσαλία, δίπλα στὴν Ἀβινιόν) παρακάλεσε τὸν σοφὸ ηγούμενο τῆς Ιεράς Μονής Ἁγίου Βίκτωρος τὸν Άγιο  Κασσιανὸ γιὰ χάρη τῶν Μονῶν ποὺ εἶχε ἱδρύσει στὴν Προβηγκία καὶ ἔγραψε τὸ ἔργο του «κοινοβιακές διατυπώσεις» (Instituts Coenobium) ὅπου περιέγραφε τὴν πολιτεία τῶν μοναχῶν τῆς Αιγύπτου. 

Εγραψε γιὰ τὸν πνευματικὸ ἀγώνα ἐνάντια στοὺς ὀκτὼ «Λογισμοὺς τῆς κακίας»: γαστριμαργία, πορνεία, πλεονεξία, ὀργή, λύπη, ἀκηδία, κενοδοξία καὶ ὑπερηφάνεια.

Στὴν συνέχεια ἐκθέτει τὰ ἀντίδοτα, τοὺς ὀκτὼ λογισμοὺς ποὺ ὁδηγοῦν στὴν τελειότητα τῆς ἀρετῆς. Ὑπῆρχαν ὅμως καὶ ἐρημίτες ποὺ ζοῦσαν σὲ ἀνώτερα στάδια πνευματικοῦ ἀγῶνος ποὺ ζοῦσαν στὴν Μονὴ τοῦ Ἁγίου Λερίνου (νησάκια Hyeres). 

Γιὰ χάρη τους συμπλήρωσε τὴν πνευματική του διδασκαλία μὲ τὸ ἔργο του «Συνομιλίες μὲ τοὺς πατέρες τῆς ἐρήμου» (Collationes Patrum), ὅπου ἀναφέρεται στὶς διδασκαλίες τῶν μεγάλων ἀναχωρητῶν πατέρων ποὺ εἶχε συναντήσει στὴν Αἴγυπτο. 

Τὰ ἔργα αὐτὰ ἦσαν γραμμένα στὰ Λατινικὰ καὶ ἔτσι ὁ ἅγιος Κασσιανὸς πότισε τὸν ἀνατέλλοντα δυτικὸ μοναχισμὸ μὲ τὶς διδασκαλίες τῶν Πατέρων τῆς ἐρήμου προσφέροντάς του γερὰ δοκιμασμένα θεολογικὰ θεμέλια. 

Γι’ αὐτὸ δικαίως θεωρεῖται ὁ ἅγιος Κασσιανος ἡ γέφυρα μεταξὺ Ἀνατολῆς καὶ Δύσης.

Δυστυχῶς τὴν ἴδια ἐποχη, ἀρχὲς τοῦ πέμπτου αἰώνα, ἡ Ἐκκλησία ταλαιπωρήθηκε γιὰ εἴκοσι ὁλόκληρα χρόνια ἀπὸ τὴν αἵρεση τοῦ Ἰρλανδοῦ (ἢ Βρετανοῦ) Μοναχοῦ Πελαγίου, ποὺ καταδικάστηκε στὴν Τρίτη Οἰκουμενικὴ Σύνοδο. 

Ἡ διδασκαλία του ἀφοροῦσε τὸ δόγμα τῆς σωτηριας τοῦ ἀνθρώπου. 

Ὑποστήριζε ὅτι ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νὰ σωθεῖ μόνο μὲ τὴν δική του ἔμφυτη ἱκανότητα.

Ὁ ἱερός Αὐγουστῖνος, τὸ λοιπόν, θέλοντας νὰ καταπολεμήσει τὴν αἵρεση τοῦ Πελαγίου τόνισε  ὅτι ὁ ἄνθρωπος δεν σώζεται χωρίς τήν θεία Χάρι. 

Το πήραν δυστυχώς σημαία οι άκραίοι μαθητές του ότι ό άνθρωπος σώζεται μόνο δια τής Θείας Χάριτος ποὺ ὁδηγεῖ ὅμως στὴν κακοδοξία τοῦ «ἀπόλυτου προορισμοῦ», ποὺ δυστυχῶς ἀποτελεῖ μέχρι καὶ σήμερα ἐπίσημο δόγμα τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν.

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος δίδασκε ὅτι 

«τὸ μὲν τοῦ Θεοῦ τὸ δοῦναι τὴν χάριν, 

τὸ δὲ τοῦ ἀνθρώπου τὸ παράσχειν τὴν πίστιν». 

Μὲ λόγια πιὸ ἁπλὰ χρειάζεται καὶ ἡ ἀνθρώπινη προαίρεσις καὶ ἡ θεία Χάρις, γιὰ νὰ σωθεῖ ὁ ἄνθρωπος, ἀλλιῶς δὲν θὰ ὑπῆρχε σεβασμὸς στὸ αὐτεξούσιο ποὺ εἶναι τὸ μεγαλύτερο δώρο τοῦ Θεοῦ στὸν ἄνθρωπο.

Ἀκολουθώντας, λοιπόν, τὸν δάσκαλό του Άγιο  Ἰωάννη Χρυσόστομο ὁ Άγιος Ἰωάννης-Κασσιανός ἀντιτάχτηκε σὲ αὐτὸν τὸν ὑπερβολικὸ διαχωρισμὸ ποὺ εἶχε ἐπιβάλει η ακραία  ερμηνεία της διδασκαλίας του Ίερού Αὐγουστίνου ἡ τὸ ἕνα ἡ τὸ ἄλλο (ανθρώπινη φύση ἡ Θεία Χαρις) καὶ ἔδωσε τὴν Ὀρθόδοξη θέση:

Και τὰ δυο.

Αὐτὰ λοιπόν ἐδίδαξε στὴν Μασσαλία  καὶ ὁ ἅγιος Ἰωάννης-Κασσιανός καὶ βρῆκε τὸν μπελὰ του ἀπὸ ἀκραίους όπαδοὺς τοῦ Ίεροῦ Αὐγουστίνου, γιατί, ὅπως εἶναι γνωστὸ ἀπὸ τὴν Ἱστορία, 

ὁ Θεός νὰ μᾶς φυλάει ἀπὸ τὸν θρησκευτικὸ φανατισμὸ ποὺ εἶναι ὁ χειρότερος φανατισμὸς ἐπί τῆς γης. 

Μέχρι αἱρετικὸ τὸν κατηγόρησαν πὼς ἦταν καὶ τὴν Ὀρθόδοξη διδασκαλία ποὺ δίδασκε σὰν αἵρεση τοῦ «ήμι - πελαγιανισμοῦ.»

Ὁ Άγιος δὲν ἀπολογήθηκε ποτέ. 

Δὲν ἄντεχε τὸν θόρυβο καὶ τὶς ἀντεκδικήσεις. 

Ἦταν καλόγερος, ἀσκητής, ἡσυχαστὴς μὲ ἐσωτερικὴ γαλήνη. 

Θεία Ειρήνη καὶ Θεία Θεωρία. 

Άφησε τὸν Θεὸ νὰ καθαρίσει. 

Καὶ ὅπως βεβαίως ἦταν φυσικὸ κατέπεσαν καὶ ξεχάστηκαν καὶ ὁ Άγιος τιμᾶται ἔκτοτε ἀπὸ ὅλους τοὺς μοναχοὺς τῆς Δύσης ὡς Πατὴρ καὶ μέγας διδάσκαλος τῆς Ἐκκλησίας. 

Παρέδωσε τὴν ψυχή του στὸν Θεὸ τὸ 435. 

Τὰ τίμια λείψανά του καὶ ἡ Κάρα του φυλάσσονται ἕως σήμερα στὴν Ἱερά Μονή  Ἁγίου Βίκτωρος (φωτογραφία) ποὺ ἦταν κτήτοράς της στὴ Μασσαλία...

   

✔ "Η κενοδοξία σκορπίζει τους καμάτους..."

Άγιος Κασσιανός
(ο λεγόμενος και "αμφοτεροδέξιος"):
"Η κενοδοξία είναι ένα σκαλοπάτι πριν την υπερηφάνεια.
Και είναι αυτή που σκορπίζει τους καμάτους..."
 (Πάνε στράφι θα λέγαμε απλά,
οι "πνευματικοί σου κόποι".

Και πότε γίνεται αυτό;
όταν κάνεις όλα αυτά για να σε δούνε οι άλλοι.
Για να πάρεις την δόξα από τους ανθρώπους...
 

"Πολύ δύσκολα βγαίνει ο άνθρωπος αβλαβής
από τους επαίνους των ανθρώπων!
Και πολύ δύσκολα τους αποκρούει..."Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος

* "συν αυτώ" ΥΓ:

Πρέπει να παραβρεθείς κάπου το απόγευμα 

και μπορεί να σου ζητηθεί να πεις δυο λόγια.

Πας ν΄ακούσεις κάτι καλό. 

Βάζεις τα ακουστικά σου και πατάς
"π. Σάββας Αγιορείτης" (εγγύηση...)

Λες "θ΄ακούσω μια ομιλία του στην τύχη. 

Όποια να΄ναι". 

Και πέφτεις πάνω σε αυτήν:

"Τι λέει ο άγιος Κασσιανός ο Ρωμαίος (ο "δικός μας"...) 

για την κενοδοξία"

Τυχαίο.

Σίγουρα...

|πρωτοδημοσιεύτηκε στις 31/3/2019,

τη μέρα μιας παρουσίασης ...

"ΑμΦοτεροδέξιος"; Τι είναι πάλι τούτο;

Ο "αμΦοτεροδέξιος" καλύπτει μια δική μου ανάγκη των τελευταίων χρόνων να μοιράζομαι ό,τι μου κάνει εντύπωση (για να είμαι ειλικρινής, δεν έχω καταλάβει για ποιόν λόγο γίνεται όλο αυτό...) αλλά κυρίως μου δίνει το έναυσμα να προχωρώ στην πράξη, αφού είμαι ολοφάνερα άνθρωπος της θεωρίας και των λαθών...

Το εγχείρημα δεν είναι τίποτα το συγκλονιστικό, ούτε έχει καμιά φιλοδοξία. 

Η αιτία πιθανολογώ πως είναι το γεγονός πως ποτέ μέχρι τώρα δεν μου είχε εντυπωθεί στο κεφάλι τόσο πολύ μια έννοια, μια ιδέα, μια αρετή, ένας σκοπός -όπως θέλετε πείτε το- από τον "αμΦοτεροδέξιο", που διέσωσε αυτός ο απίστευτος "τύπος", ο Άγιος Κασσιανός ο Ρωμαίος.
Η αλήθεια είναι πως από τότε που αποδέχτηκα την πρόταση του π. Σιλουανού να διαβάσω Αββά Κασσιανό, βαρυγδουπώντας θα έλεγα πως άλλαξε ο τρόπος σκέψης μου!

 

Ο Αββάς Κασσιανός ο Ρωμαίος (ο επονομαζόμενος και Ιωάννης) μαζί με τον αδελφικό του φίλο, π. Γερμανό, αφού πήραν την ευλογία του Γέροντά τους, βγήκαν ως πρώιμοι "δημοσιογράφοι" της εποχής τους (4ος αιώνας!) για να συνομιλήσουν με τους ασκητές Πατέρες της Ερήμου της Αιγύπτου και της Παλαιστίνης.

Τα αποτελέσματα της "έρευνάς" του είναι καταπληκτικά.

Ενδεικτική συνομιλία αποτελεί αυτή με τον Αββά Θεόδωρο, στην οποία ο Άγιος ασκητής ομιλεί «Για την υπεροχή του τελείου ανθρώπου, που μεταφορικά ονομάζεται αµΦοτεροδέξιος».

Μεταξύ άλλων λέει ο Αββάς Θεόδωρος:
«Οι τέλειοι είναι εκείνοι που η Αγία Γραφή τους ονομάζει αµΦοτεροδέξιους. 

Έτσι µας περιγράφεται στο βιβλίο των Κριτών πως ήταν ο ξακουστός Αώδ, «ο οποίος μπορούσε να χρησιμοποιεί το αριστερό του χέρι τόσο καλά, όσο και το δεξιό» (Κριτές 3, 15).

Έτσι θα αξιωθούμε κι εμείς να γίνουμε και να λεγόμαστε αµΦοτεροδέξιοι — με την πνευματική έννοια του όρου — αν κάνουμε καλή χρήση της ευημερίας, την οποία ονομάζουμε συμβολικά «δεξί χέρι», και της θλίψης, την οποία παριστάνουμε ως «αριστερό χέρι». 

Αν, με άλλα λόγια, θεωρήσουμε τα πάντα, ό,τι κι αν µας συμβαίνει, πως είναι καλά, θετικά και χρήσιμα. 

Να µας γίνεται καθετί, όπως λέει ο Απόστολος, «όπλο δικαιοσύνης» (Β΄ Κορ. 6, 7). 

Ο εσωτερικός µας άνθρωπος, πράγματι, το βλέπουμε ξεκάθαρα, αποτελείται από δύο ουσιώδη μέρη. 

Ο «έσω άνθρωπος» έχει δύο χέρια. 

Δεν υπάρχει δίκαιος που να μην έχει στη ζωή του θλίψεις, να μην έχει δηλαδή αριστερό χέρι. 

Αλλά η τέλεια αρετή αναγνωρίζεται από το εξής σημάδι: 

Και το ένα και το άλλο χέρι, χαρές και θλίψεις, λειτουργούν σαν το δεξιό, με τη θετική τους, δηλαδή, μορφή και ενέργεια. 

Γιατί, όταν φθάσει καθείς σ’ αυτό το ύψος αρετής, τότε ξέρει πλέον να κάνει ορθή χρήση και των δύο καταστάσεων, και την ευχάριστων και των θλιβερών…» 

(Αββάς Κασσιανός, τόμος Α΄ εκδ. ΕΤΟΙΜΑΣΙΑ, Καρέας 2004).

Ενδιαφέρον είναι το γεγονός πως η "έξοδος" των δύο Πατέρων έφτασε σχεδόν τα 8 (!) χρόνια, όταν πια είχαν αποτυπώσει την σοφή διδασκαλία όλων εκείνων των Ερημιτών που είχαν επιθυμήσει να καταγράψουν. 

Τότε μόνο επέστρεψαν στη Μονή της μετανοίας τους.

Μήπως έφτασε ο καιρός να δοκιμάσουμε να γίνουμε και μεις "αμΦοτεροδέξιοι"; 

Να γίνουμε δηλαδή και μεις Φωτεινοί άνθρωποι;

(γι΄αυτό και εφ΄εξής το τονισμένο -Φ- στο "αμΦοτεροδέξιος"...)

Τι λέτε;
Ο Αββάς Κασσιανός μαζί μας...

Και ο Αββάς Θεόδωρος επίσης!

Παρεμπιπτόντως η "γοητεία" του Αββά Κασσιανού έγκειται και στο ότι γιορτάζει στις 29 Φεβρουαρίου, στο δίσεκτο, δηλαδή κάθε 4 χρόνια... 

Ξέρετε πολλούς Κασσιανούς;

"Η τέλεια θεραπεία της ασθένειας της οργής είναι αυτή: να πιστέψουμε ότι ούτε για δίκαιες ούτε για άδικες αφορμές επιτρέπεται ποτέ να θυμώνουμε..." - Άγιος Κασσιανός ο Ρωμαίος (αμφ : Είπαμε, ολόκληρος ο μήνας αφιερωμένος...)

 Άγιος Κασσιανός ο Ρωμαίος

"Η τέλεια θεραπεία της ασθένειας της οργής είναι αυτή: 

να πιστέψουμε ότι ούτε για δίκαιες ούτε για άδικες αφορμές επιτρέπεται ποτέ να θυμώνουμε. 

Επειδή όταν η οργή σκοτίσει τη διάνοια, ούτε διάκριση, ούτε σωστή σκέψη, ούτε δικαιοσύνη θα βρεθεί μέσα μας, ούτε και ναός του αγίου Πνεύματος μπορεί να γίνει η ψυχή μας, αλλά θα μας κατακυριεύσει το πνεύμα της οργής σκοτίζοντας τη διάνοιά μας. 

Τελευταίο απ’ όλα, πρέπει να έχομε εμπρός στα μάτια μας κάθε ημέρα, την αβεβαιότητα της ώρας του θανάτου μας, κι έτσι να φυλαγόμαστε από την οργή. 

Και ας γνωρίζομε ότι ούτε η σωφροσύνη, ούτε η απάρνηση του υλικού κόσμου, ούτε οι νηστείες και αγρυπνίες θα μας ωφελήσουν κατά την ημέρα της κρίσεως, αν βρεθούμε ένοχοι επειδή κατεχόμαστε από οργή και μίσος..."

(Φιλοκαλία, τ. Α΄, εκδ. Το 

περιβόλι της Παναγίας σ. 100-104).

το υπόλοιπο άρθρο ΕΔΩ 

✨ Δεν έχουν καμμιά δύναμη πάνω μας ... |Άρχισε από απόψε η εβδομάδα του Προστάτη μας Αγίου Κασσιανού! Με αποκορύφωμα τη μέρα που θα τον γιορτάσουμε, στις 28 Φλεβάρη, που πέφτει ακριβώς επάνω στη μέρα μνήμης των 57 (+3) ψυχών... "Τυχαίο" θα΄ναι ...

      

Τα πονηρά πνεύματα μας υποκινούν στο κακό, 

αλλά δεν μας εξαναγκάζουν και να το πράξουμε. 

Αν μπορούσαν να μας εξαναγκάσουν, 

τότε δεν θα υπήρχε άνθρωπος 

που να μην αμάρτανε με κάθε είδους αμαρτία. 

Αλλά, 

όπως αυτοί έχουν την δυνατότητα 

να μας βάζουν σε πειρασμούς, 

έτσι και εμείς έχουμε τη δύναμη 

και την ελευθερία 

να μην τους δεχόμαστε. 

Είναι, λοιπόν, απόλυτα σίγουρο, 

ότι οι δαίμονες δεν έχουν καμμιά δύναμη πάνω μας, 

παρά μόνο όταν τους παραδώσουμε το θέλημά μας...

Άγιος Κασσιανός ο Ρωμαίος

πηγή

|"αμΦ." ΥΓ:

Και μην ξεχνάμε ποτέ 

πως από τα 10 αγγελικά τάγματα, 

ο Εωσφόρος, 

μετά το "Στώμεν καλώς" του Αρχαγγέλου μας Μιχαήλ, 

έχει πάρει μαζί του μετά βίας μόνο το 1! 

    [άκουσε σχετικά αν θες, εδώ...]

Άρα, όχι μόνο δεν έχουν καμιά δύναμη επάνω μας 

(με τις προϋποθέσεις που θέτει βέβαια ο Άγιος Κασσιανός μας), 

αλλά είναι και ελάχιστοι μπροστά στους "δικούς μας"... 

Ok;

✔ Κενοδοξία - Ανθρωπαρέσκεια... |Άγιος Κασσιανός ο Ρωμαίος

 (Προσπέρασέ το αν δεν σε αφορά, τίποτα από τα 2. 

Αν όμως έχεις και την παραμικρή υποψία 

πως κάτι, έστω ελάχιστο, κρύβεται μέσα σου, 

μια ματιά ρίξ΄την μαζί μας 

σε όσα λέει ο σοφός Προστάτης μας...)

Η κενοδοξία είναι πάθος πολύμορφο και πολύ λεπτό και δεν το εννοεί γρήγορα, ούτε εκείνος που πειράζεται από αυτό. 

Επειδή οι προσβολές των άλλων παθών είναι πιο φανερές και ευκολότερα καταπολεμούνται, καθώς η ψυχή αναγνωρίζει τον εχθρό και με την αντίρρηση στις προσβολές του και την προσευχή, αμέσως τον ανατρέπει. 

Η κενοδοξία όμως, με το να είναι πολύμορφη όπως είπαμε, δύσκολα νικιέται. 

Γιατί φανερώνεται σε κάθε πράξη και σε φωνή και σε λόγο και σε σιωπή και σε έργο και σε αγρυπνία και σε νηστεία και σε προσευχή και σε πνευματικές αναγνώσεις και σε ησυχία και σε μακροθυμία.

Με όλα αυτά προσπαθεί να προσβάλλει το στρατιώτη του Χριστού. 

Όποιον δεν μπόρεσε να απατήσει στην κενοδοξία με την πολυτέλεια των ρούχων, δοκιμάζει να τον πειράξει με το φτωχικό ρούχο. 

Όποιον δεν μπόρεσε να πολεμήσει με την τιμή, τον πολεμά με το να νομίζει ότι υπομένει την ατιμία. 

Και όποιον δε μπόρεσε να καταφέρει στην κενοδοξία με τη γνώση των λόγων, τον δελεάζει με την σιωπή, να κενοδοξεί δήθεν ως ήσυχος. 

Και όποιον δε μπόρεσε να φέρει σε χαλαρότητα με την πολυτέλεια των τροφών, τον κάνει να επιζητεί τον έπαινο με τη νηστεία. 

Και γενικά κάθε έργο, κάθε απασχόληση δίνει αφορμή στον πονηρό αυτό δαίμονα.

Ακόμη αυτός υποβάλλει επιθυμία για το αξίωμα της ιερωσύνης. 

Θυμάμαι κάποιον γέροντα, όταν ήμουν στη Σκήτη, που πήγε στο κελί ενός αδελφού για επίσκεψη, και αφού πλησίασε την πόρτα, τον άκουσε να μιλάει από μέσα. 

Ο γέροντας νόμισε ότι μελετά κάτι από την Γραφή και στάθηκε για να ακούσει. 

Κατάλαβε τότε ότι ο αδελφός είχε βγει από τα λογικά του από την κενοδοξία και χειροτονούσε τον εαυτό του διάκονο και έκανε απόλυση των κατηχουμένων.

Όταν λοιπόν ο γέροντας τα άκουσε αυτά, έσπρωξε την πόρτα και μπήκε. 

Ο αδελφός αφού τον υποδέχτηκε, τον προσκύνησε κατά την συνήθεια και τον ερώτησε να μάθει αν στεκόταν πολλή ώρα εμπρός στην πόρτα. 

Ο γέροντας με χαριτωμένο τρόπο του είπε: 

«Τώρα ήρθα, όταν έκανες την απόλυση των κατηχουμένων».

Ο αδελφός μόλις το άκουσε, έπεσε στα πόδια του γέροντα και τον παρακαλούσε να προσευχηθεί γι’ αυτόν, για να ελευθερωθεί από αυτή την πλάνη.

Αυτό το θυμήθηκα για να δείξω σε πόση αναισθησία φέρνει τον άνθρωπο αυτός ο δαίμονας. 

Εκείνος λοιπόν που θέλει να πολεμήσει τέλεια και να στεφανωθεί με το στεφάνι της δικαιοσύνης, πρέπει με κάθε τρόπο να φροντίσει να νικήσει το πολύμορφο αυτό θηρίο, έχοντας πάντοτε μπροστά στα μάτια του το ρητό του Δαβίδ: 

«Ο Κύριος διασκόρπισε τα κόκκαλα των ανθρωπαρέσκων» (Ψαλμ. 52:6). 

Και να μην κάνει τίποτε επιδιώκοντας τον ανθρώπινο έπαινο, αλλά να επιζητεί την αμοιβή μόνο από τον Θεό. 

Και αποβάλλοντας πάντοτε τους λογισμούς που έρχονται στην καρδιά του και τον επαινούν, να εξουθενώνει τον εαυτό του ενώπιον του Θεού.

Έτσι θα μπορέσει με τη βοήθεια του Θεού να απαλλαγεί από το πνεύμα της κενοδοξίας...

(Από το βιβλίο: ΦΙΛΟΚΑΛΙΑ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΝΗΠΤΙΚΩΝ, Τόμος Α’. Εκδόσεις “Το περιβόλι της Παναγίας”, Θεσσαλονίκη 2002. Άγιος Κασσιανός ο Ρωμαίος, Προς τον επίσκοπο Κάστορα περί των οχτώ λογισμών της κακίας, σελ. 108)

πηγή