~ Του Αγίου Δημητρίου και της πιο γλυκιάς μνήμης |Στράφι πήγε μωρέ πατέρα η πείνα σου...

 

Τ' Αη Δημητριού, έλεγαν παλιά.

 Έτσι ή αλλιώς μυροβλύτης, να μυροβλίσει 

και λίγο η καθημερινότητά μας, 

που την έπνιξαν οι συμβατικότητες, 

τα αλλότρια 

και η ιδιάζουσα μπόχα του κάθε Εφιάλτη.

Στρώναμε το σπίτι μας παλιά, 

παραμονές τέτοιας μέρας, 

στρώναμε τα χαλιά, τις καραμελοτές, τις μπατανίες, τις κουρελούδες, τα βελούδινα τραπεζομάντηλα, τα ποικίλα χαλάκια σταυροβελονιάς ανθέων ή τα έχοντα απασχολήσει βελονάκι, σε περιπλοκές χρωμάτων.

Στρώναμε σημαίνει έκανε η μάνα μας την αποφασιστική κίνηση 

"κλείνω έξω από το σπίτι μου το κρύο και τους εχθρούς" 

καθώς παράλληλα βγάζαμε και την σημαία στο μπαλκόνι.

Μετά, ήσυχοι στην συνείδηση, 

φορούσαμε τα καλά μας 

και πηγαίναμε επίσκεψη στον θείο τον Δημητράκη.

Η υπέροχη ιστορία του αμυγδαλωτού, 

του λικέρ (για τους άντρες τσίπουρο), 

της σοκολατένιας μαργαρίτας, 

των καλών μας ενδυμάτων, 

των παπουτσιών σε λουστρίνι απόδοση μυσταγωγίας, 

των συγγενών και φίλων 

-που τώρα πια βλέπουμε μόνο σε κηδείες-, 

των χρυσαφικών του αρραβώνα 

που τα αξιοποιούσαν οι γυναίκες ως πρώτα και τελευταία τους κοσμήματα 

και στο τέλος του στρωμένου τραπεζιού με του Αβραάμ τα καλά, 

τα οποία αβραμιαία δεν υπάρχουν πια στα σύγχρονα πιάτα στο χέρι 

-κατάντια ακόμη και του λεγομένου μπουφέ-. 

Η θειά μου η Αθηνά, σύζυγος Δημητράκη, 

με το καλό της φουστάνι 

-συνήθως μεταποιημένο "είχα μοδίστρα"- 

όμορφη, σχεδόν τέλεια, 

να ακουμπά χαμόγελα δίπλα στις κολλαρισμένες πετσέτες, 

έχει πεθάνει τώρα και παραμονές του φετεινού Αη Δημητράκη την ξεθάψαμε κιόλας. 

Ο θείος Δημητράκης ζει ακόμη να "γιορτάζει" σε κλειστό σπίτι 

που όμως βγάζει πάντα την σημαία στο μπαλκόνι 

που χρόνια είναι ασκούπιστο, 

γεμάτο τα ξεραμένα φύλλα παλιών και πρόσφατων φθινοπώρων.....

Ο μπαμπάς μου, στην γιορτή, 

είχε τον πρώτο λόγο καθώς ήταν ο μορφωμένος...

Ελεγε ιστορίες από την κατοχή και την Μακρόνησο: 

Σιγουρεμένος στην ομορφιά του, 

το κοφτερό μυαλό 

και το ατσαλάκωτο κουστούμι του, 

μπορούσε να μιλάει για το ορφανό παιδί 

που έψαχνε τα σκουπίδια για να φάει, 

που μάζευε γαιδουράγκαθα για τη μάνα και την αδελφή του, 

ενώ δίπλα περνούσαν οι Γερμανοί, 

λες και δεν επρόκειτο για τον ίδιο....
Είχε παλέψει και είχε νικήσει!
 Πείνασε, 

ζητιάνεψε, 

γονάτισε, 

ξενύχτισε, 

φοβήθηκε,  

τον έδειραν οι Γερμανοί, 

τον έστειλαν εξορία οι Ελληνες, 

μάθαινε γράμματα τη νύχτα, 

δούλεψε για δέκα ζωές (και συνέχιζε) 

και τώρα έχοντας την στρουμπουλή γυναίκα του 

που ήταν νοικοκυρά 

και έβαφε κόκκινο άλικο τα χείλη της στις γιορτές, 

τα έξυπνα και περιποιημένα παιδιά του, 

δικό του σπίτι με βιβλιοθήκη και νοικοκυριό, 

ένιωθε δικαιωμένος...

"Μια γενιά στράφι" λέω τώρα......
Αυτή η γενιά των ηρώων.
Αυτή των πεινασμένων μας πατεράδων.
Αυτή της μάνας που ύφαινε προικιά να στρώνω κι εγώ στους δικούς μου Αη Δημήτρηδες, 

αυτή της θειάς μου που έκανε τα πιο μικρά κεφτεδάκι που έχω δει ποτέ, στη γιορτή του άντρα της, "να μην 'γκώνεται ο κόσμος και να τρώει και απ'τ'άλλα" έλεγε, 

αυτή η γενιά των απροσκύνητων μεροκαματιάρηδων που λειτουργούσε καθημερινά, αυτονόητα και αυτοδίκαια σε μυστικούς εσώτερους ναούς Χριστό και Ελλάδα 

(τις περισσότερες φορές δίχως να το αντιλαμβάνεται...).

Στράφι πήγε μωρέ πατέρα η πείνα σου.

Δεν την χρειάζονται, ως μνήμη και ως παρακαταθήκη οι χορτάτοι, 

που έχουν ορμήσει και τρώνε τις σάρκες της πατρίδας.

Είμαστε όλοι το ίδιο λένε. 

Και πώς να τους πείσω εγώ 

ότι εσύ δεν έγινες ποτέ ένα με τους κατακτητές;

Στράφι οι νύχτες σου με την λάμπα που κάπνιζε τα βιβλία σου. 

Τώρα λένε όλα θα γίνουν ηλεκτρονικά.

Τζάμπα φύλαγες την ταυτότητά σου σε κείνο το συρτάρι 

και δεν μας άφηνες να την αγγίξουμε....

τώρα μας δίνουν αριθμούς 

-θυμάσαι που μας έλεγες πως αριθμό είχαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης;-

Φοβάμαι πατέρα.

Πού θα μας πάνε;

Πού θα μας συγκεντρώσουν;

Φοβάμαι μπαμπά μου...

Τελευταία, αλμυρίζει το κόλλυβό σου, 

ολοένα και περισσότερο, από τα μάτια μου.

Η μαμά γέρασε κι αυτή, 

αλλά συνεχίζει να βγάζει τη σημαία στο μπαλκόνι!

Λες πατέρα η γέρικη σημαία της μαμάς 

να είναι η μόνη μας ελπίδα;

~ γράφει και υπογράφει η ΕΛΕΝΑ, 

που τέτοιες μέρες πάντοτε "βρίσκεται σε μεγάλη φόρμα"...

* Κύριε γιατρέ, εγώ είμαι καλά. Εσείς μην στενοχωριέστε πού έφυγε η γυναίκα σας...

Τον Σεπτέμβριο κάποιου έτους στο ογκολογικό τμήμα του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου του Ρίου επικρατεί μεγάλη αναστάτωση. Ο μικρός Δημητράκης ζητούσε επειγόντως τον ιερέα του Νοσοκομείου. Ήθελε οπωσδήποτε να κοινωνήσει.
 

Ήταν 13 ετών. Ενάμιση περίπου χρόνο βρισκόταν στην συγκεκριμένη κλινική. Ένας μικρός πονοκέφαλος τον οδήγησε εκεί. 

Οι γιατροί διέγνωσαν καρκίνο του εγκεφάλου. Η καταγωγή του ήταν από το Φίερι της Αλβανίας. Οι γονείς του αβάπτιστοι. Έμεναν αρκετά χρόνια στην Πάτρα. Αυτός, λίγο μετά την είσοδό του στο Νοσοκομείο, θέλησε να βαπτιστή. Άκουγε για τον Χριστό και ήθελε να γίνη «παιδί» Του. Βαπτίστηκε «εις το όνομα του Πατρός και του Υϊού και του Αγίου Πνεύματος», κατόπιν κατηχήσεως βέβαια.
 

Όλοι τον αγαπούσαν πολύ στην κλινική. Ο καρκίνος είχε προχωρήσει αρκετά και ήδη του είχε στερήσει την όραση. Δεν έβλεπε καθόλου, τίποτε και κανέναν. Άκουγε όμως με μεγάλη και θαυμαστή υπομονή. Δεν παραπονιόταν. Έλεγε ότι ο Θεός τον αγαπά πολύ. Προσευχόταν και παρακαλούσε και τους γονείς του να κάνουν το ίδιο.
 

Όσοι τον επισκέπτονταν καταλάβαιναν να υπάρχει κάτι διαφορετικό σ΄ αυτό το παιδί. Μιλούσε συνέχεια για τον Θεό. Ήταν πάντα ευγενικό και χαρούμενο. Το πρόσωπο του έλαμπε.
 

Ήθελε να κοινωνάει συχνά των Τιμίων Δώρων. Όταν κάποιες φορές η μητέρα του ήταν σε κάποιον άλλο χώρο της κλινικής, φώναζε: «Μητέρα, έλα γρήγορα. Φτάνει ο παππούλης με τον Χριστό. Ανεβαίνει τα σκαλιά. Έλα να με ετοιμάσεις».
 

Και έτσι γινόταν. Ο ιερέας ερχόταν και έβρισκε τον Δημητράκη καθισμένο στο κρεβάτι του, με ανοιχτό το στόμα κάνοντας με ευλάβεια τον σταυρό του. Ενώ δεν γνώριζε την ακριβή ώρα της προσελεύσεως του ιερέως με τα Τίμια Δώρα, με διορατικό χάρισμα τον έβλεπε να έρχεται, μολονότι παρεμβάλλονταν δυο κλειστές πόρτες πού χώριζαν το δωμάτιο του από τον διάδρομο πού ερχόταν ο ιερέας.

Αυτό το βεβαιώνει και η ευλαβής κυρία Μαρία Γαλιατσάτου η οποία εθελοντικά φρόντιζε το παιδί αυτό. «Κυρία Μαρία, θέλω κάτι να σας πω», της είπε μία ημέρα.

«Όταν έρχεται ο παππούλης με τον Χριστό, τον βλέπω στις σκάλες πού ανεβαίνει και δίπλα του υπάρχουν δυο ψηλοί, όμορφοι άνθρωποι με ολόασπρη στολή πού γέρνουν προς το Άγιο Ποτήριο και με ανοιχτά τα χέρια τους το προστατεύουν».
 

Κάποτε τον ρώτησε ο γιατρός:
«Τί κάνεις, Δημητράκη, πώς πάμε;».
Του απάντησε:
«Κύριε γιατρέ, μπορώ να σας πώ από κοντά. Εγώ είμαι καλά. Εσείς μην στενοχωριέστε πού έφυγε η γυναίκα σας. Ο Θεός θα είναι μαζί σας γιατί είστε καλός άνθρωπος». 
Ο γιατρός έμεινε λίγο ακίνητος.
Κανείς δεν ήξερε το θλιβερό γεγονός πού είχε συμβεί την προηγούμενη ήμερα στο σπίτι του, ότι δηλαδή η γυναίκα του τον εγκατέλειψε και πήρε άλλον άνδρα.
«Αυτό είναι παιδί του Θεού», έλεγαν όσοι το γνώριζαν.
 

Την τελευταία φορά πού κοινώνησε δεν μπορούσε πλέον να σταθεί καθιστός στο κρεβάτι αλλά υποδέχθηκε με χαρά και λαχτάρα τον Χριστό ξαπλωμένος.
«Ευχαριστώ πολύ», ψέλλισε και μετά εκοιμήθη.
 

Ο ιερέας, όταν την άλλη μέρα πήγε στο νεκροτομείο να διαβάσει στον Δημητράκη το τρισάγιο, είπε:
«Τέτοιο λείψανο πρώτη φορά στην ζωή μου βλέπω. Το πρόσωπο του είναι χαμογελαστό, λάμπει και έχει το χρώμα του κεχριμπαριού».
Οι γονείς του αγάπησαν τον Χριστό πολύ και θέλουν και αυτοί να βαπτιστούν.

Από το βιβλίο: "Ασκητές μέσα στον κόσμο"

Tom Manakis

|το πρωτοδημοσιεύσαμε τέτοιες μέρες το 2019

Ποια νέα θέλεις ν΄ακούσεις πρώτα;

Εδώ και 1 μήνα έχουν λυγίσει κάποια γόνατα για 2 ξεχωριστές περιπτώσεις, που έγιναν και δικές μας...

Για τον 3χρονο Δημήτρη (θυμήσου εδώ) με τον όγκο στο κεφαλάκι του και τη Μανούλα Ολυμπία (εδώ), που κάτω από αδιευκρίνιστες ακόμα συνθήκες έπεσε από τον δεύτερο όροφο του σπιτιού της...

1) Βγήκαν τα αποτελέσματα της βιοψίας του Δημητράκη μας και δεν είναι καλά...

Έμαθαν οι γονείς (Ιωάννης και Αθηνά) πως υπάρχει ένας μοναδικός στο είδος του γιατρός στην Αυστρία, που έχει ξανακάνει αυτήν την επέμβαση.

Ο Έλληνας γιατρός του εδώ (πολύτεκνος και πιστός άνθρωπος...) μας είπε αυτολεξεί:

" Τον γιατρό από την Αυστρία μας τον έστειλε Ο Θεός! Κυριολεκτικά όμως... 
Είδε τις εξετάσεις και είπε πως υπάρχει ελπίδα, παρά το ότι το σάρκωμα είναι 4ου βαθμού...
Έχει ξανακάνει τέτοιες επεμβάσεις κι ακόμα πιο δύσκολες.
θα διαθέσει ολόκληρη την ομάδα του, που αποτελείται από 17 νευροχειρουργούς, που θα χειρουργούν τον Δημητράκη μας, ο ένας μετά τον άλλον, για να μην κουράζονται και για να μην υπάρχει περιθώριο λάθους...
Έχει Ο Θεός!!!"

Σε περίπτωση που θα χρειαστεί να φύγουν σύντομα για Αυστρία,
έχουν αποφασίσει πως θα πουλήσουν ακόμα και το σπίτι τους...

Χρειάζεται να πούμε πως έχουν ανάγκη την προσευχή όλων μας;

2) Έχουμε νέα όμως και για την Ολυμπία μας!
Απ΄ότι φαίνεται έχει ξεφύγει από τα χειρότερα!
Δεν περίμεναν οι γιατροί τόσο γρήγορη βελτίωση...
Άρχισε δειλά δειλά και να μιλάει, χωρίς όμως να είμαστε σίγουροι πως ό,τι λέει το εννοεί κιόλας...
Ο σύζυγός της, Σταύρος, είναι συνέχεια δίπλα της...
Αναμένοντας τα καλύτερα...
Δόξα Τω Θεώ!

3) Και μια νέα περίπτωση:
 Γεώργιος, στα 70 του...
Έκανε επέμβαση στο 251 ΓΝΑ και η βιοψία και εδώ θα βγει σε 20 μέρες...
Ο γιος του, Βαγγέλης,ζητάει τις προσευχές όλων μας...

Αναμένοντας την βιοψία για τον Δημητράκη μας...

Έχουμε απευθείας ενημέρωση από τον γιατρό 
του Δημήτρη μας...
(θυμήσου εδώ...)

Η επέμβαση στο κεφαλάκι του,
που είχε προγραμματιστεί για την Δευτέρα,
έγινε τελικά χθες, Τετάρτη, αφού έπρεπε να του πέσει, 
έστω και λίγο, ο πυρετός...

Η επέμβαση ξεκίνησε στις 10 το πρωί και τελείωσε στις 3 το μεσημέρι!

Αφαιρέθηκε περίπου το 30% του όγκου που έχει εμφανιστεί,
γιατί προφανώς οι γιατροί δεν μπορούσαν να διακινδυνέψουν να αγγίξουν τον υπόλοιπο!

Οι γιατροί, που το χειρούργησαν, είπαν πως αφού ξύπνησε μετά από τέτοια επέμβαση, είμαστε ευχαριστημένοι...

Δόξα Τω Θεώ!!!

Ο πιτσιρικάς μας, εν τω μεταξύ, τους έχει τρελάνει όλους με τη διάθεσή και το χαμόγελό του...

Σε 1 με 2 εβδομάδες θα έχουμε τα αποτελέσματα της βιοψίας.

Οπότε, για όσους από εμάς ασχοληθήκαμε έστω και λίγο με τον Δημητράκη μας, δεν μας παίρνει να αναχαιτίσουμε, ούτε στο ελάχιστο, τις προσευχές μας για εκείνον...

Έχουμε δει άλλωστε σε ανάλογες περιπτώσεις (από την επέμβαση μέχρι να βγουν τα αποτελέσματα της βιοψίας...) ολοφάνερα θαύματα! 
(Οι γιατροί, που μας τα λένε πρέπει κάποιοι στιγμή να τα γράψουν κάπου...)

Γιατί να μη γίνει κι εδώ το ίδιο!

Αν Ο Θεός επιτρέψει...

(η ενημέρωση από την "ανταποκρίτριά" μας, Ευαγγελία.-)

✨ Αυτές τις σημαίες ΔΕΝ θα μας τις πάρουν (δεν μπορούνε, δηλαδή...)

Κάθε άνθρωπος, μια χώρα.

 

Μοναδική.

 

Με πρωτεύουσα την καρδιά, 

όπου στήνονται οι σημαίες, 

γίνονται οι πόλεμοι, 

χάνονται ή κερδίζονται οι έρωτες, 

εγγράφονται τα περάσματα των άλλων ανθρώπων 

και καταγράφονται οι απουσίες.

 

Όσοι έφυγαν για τον ουρανό ή για άλλους τόπους, 

αφήνουν ανοιχτά τα παράθυρα, στα μικρά τους σπιτάκια, 

για να περνά ο άνεμος και να χαϊδεύει τις μνήμες. 

Κοιτάζουμε εμείς τα σπιτάκια 

και πληθαίνουν τα άδεια και έρημα 

σε κάθε γωνιά της καρδιάς....

Αλλά κάποιο βράδυ ένας άγγελος 

(ορισμένος ένας για κάθε σπίτι) 

έρχεται και θυμιατίζει για να μερώσει ο πόνος 

που απέμεινε στις ορφανές γωνιές 

και έτσι οι εστίες γίνονται θρίαμβοι 

και "Χριστός Ανέστη".

 

Γιατί αυτό έτσι είναι 

και επειδή οι πρωτεύουσες - καρδιές δεν σκύβουν 

παρά μόνο όταν ευλογείται ο άνθρωπος 

(ο οποίος είναι χώρα ακατάκτητη) 

με σημαίες που ανεβαίνουν στον ιστό του, 

κύτταρο- κύτταρο, 

ανάσα την ανάσα, 

προσευχή την προσευχή.

 

 

Σημαίες οι εσπερινοί που έζησες, 

σημαίες οι άγιοι που δεν είδες 

αλλά το ένιωσες πως σε χάιδεψαν, 

φλάμπουρα τα δάκρυα που συγκινήθηκες 

για έναν Κολοκοτρώνη, 

για έναν Παπουλάκο, 

για τον Αόρατο ασκητή που διάβασες, 

για τον θείο Δημητράκη που δεν γιορτάζει πια εδώ 

και για τον άλλον Δημήτρη τον φίλο σου 

που δεν θα σου ξαναπεί πιά " Ευχαριστώ, ευχαριστώ πολύ" 

για τις ευχές σου στα ονομαστήριά του...

 

Σημαίες είναι και όσα φυλάς μέσα σου 

σαν μικρά κεράκια έτοιμα να ανάψουν 

όταν αρχίσουμε και πάλι 

να μιλάμε σιγανά σε νυχτωδίες κρυφού σχολειού, 

όπου θα ξαναλειτουργήσουμε τις αξίες μας, 

τους πόθους, 

τις ελπίδες 

και θα ξανανοίξουμε το Οκτωήχι 

του αρχαίου γένους και του αγίου έθνους 

για να περάσει η κακιά η ώρα 

δίχως να προδώσουμε, 

χωρίς να ξεπουλήσουμε, 

χωρίς να παραδοθούμε...

 

Γιατί κάθε άνθρωπος είναι μια χώρα. 

Και οι χώρες του Θεού δεν παραδίδονται 

παρά μόνο σ' Αυτόν! 

Είναι αυτό που λένε "άχρι θανάτου".-

 

                 |έγραψε η ΕΛΕΝΑ...

"...αγκαλιά, για πρώτη φορά στα δεκαεπτά μας χρόνια!!!"

αμφ:
- Μια άγνωστη & αφανής "Αγία", 
αντίστοιχη του Αγίου Παύλου του Απλού, 
που γιορτάζει στις 7 Μαρτίου.
http://amfoterodexios.blogspot.gr/2015/03/best-seller.html
Εκείνη πότε γιορτάζει;
Διάβασε & θα καταλάβεις...

Μια πολύ γλυκιά κυρία, μου διηγήθηκε τα παρακάτω:
-Τον άνδρα μου τον παντρεύτηκα με προξενιό. 
Όμως χωρίς να το ξέρω, εκείνος αγαπούσε 
και είχε χρόνια δεσμό με μια κοπέλα, που οι δικοί του δεν την ήθελαν, αλλά αυτός δεν έπαψε ποτέ να την αγαπά.
Παντρευτήκαμε. Η μέρα του γάμου ήταν πολύ όμορφη.
Όμως οι όμορφες μέρες ήταν μόνο τρεις... 
Από την τέταρτη μέρα και επί δέκα επτά χρόνια η ζωή μου δίπλα του ήταν μια κόλαση. 

Όταν τον ρώτησα γιατί μου φερόταν 
τόσο άσχημα, μου αποκάλυψε πως αγαπούσε άλλη γυναίκα 
κι όχι εμένα. 
Έπεσα από τα σύννεφα!
-Τότε γιατί με παντρεύτηκες;
-Γιατί με πίεσαν οι γονείς μου. 
Εκείνη, βλέπεις, δεν την ήθελαν.
-Και εγώ τι φταίω να μου φέρεσαι έτσι;
-Σήκω και φύγε, άμα δεν σου αρέσει.
-Που να πάω; Ντρέπομαι τα αδέλφια μου και τον κόσμο.
-Ε! Τότε κάτσε εδώ και βούλωστο.
Αυτή ήταν η απάντησή του. 
Μαζί κοιμόμασταν, 
όταν τσακωνόταν με την άλλη. 
Ωστόσο έμεινα έγκυος! 
Μόλις του το είπα, έγινε θηρίο έτοιμο να με κατασπαράξει! Μου ζήτησε να το ρίξω. Εγώ όμως, δεν το κάνα. 
Για κανέναν και για τίποτε δεν θα σκότωνα το παιδί μου. Μ’ αυτόν τον τρόπο γέννησα τρία κορίτσια.
-Εργάζεστε;
-Ναι! Έχω δικό μου κομμωτήριο. 
Ποτέ όμως οι πελάτισσές μου δεν με είδαν κλαμένη ή πικραμένη. Ούτε και τα παιδιά μου. 
Την πίκρα μου την έκρυβα βαθιά μες’ στην ψυχή μου, τη μοιραζόμουν μόνο με τον Θεό. 
Ξέρεις τι σημαίνει να κοιμάσαι με τον άνδρα σου, 
όποτε τσακώνεται 
με τη φιλενάδα του;
-Δεν το έχω ζήσει, 
όμως μπορώ να σε καταλάβω. 
Καλά, 
αυτή δεν βρήκε κάποιον να παντρευτεί,
να κάνει οικογένεια;
-Παντρεύτηκε, έχει και δύο παιδιά. 
Αλλά με τον άνδρα μου δεν χώρισαν ποτέ.
-Ο άνδρας της δεν το έχει καταλάβει;
-Δεν ξέρω.
-Τα παιδιά σας δεν έχουν καταλάβει τίποτε;
-Όχι! Πάντα τον δικαιολογούσα, τον κάλυπτα. 
Αλλά και ποτέ δεν μαλώσαμε. 
Γιατί ποτέ δεν τον ρώτησα ούτε πού ήταν ούτε γιατί άργησε ούτε αν ήταν με αυτήν. 
Τίποτα! 
Όποια ώρα κι ανερχόταν, 
αν ήταν μπροστά τα παιδιά, του έλεγα: Καλώς τον Δημητράκη! Και ετοίμαζα το τραπέζι για να φάει.
-Πώς το άντεχες αυτό;
-Δεν μπορούσα να κάνω κι αλλιώς. 
Έπρεπε να δώσω το καλό παράδειγμα 
στα παιδιά μου.
Ήθελα να μάθουν την αξία του σεβασμού, την αξία της αγάπης, την αξία της υπομονής.
-Και, δόξα τω Θεώ, εσύ διαθέτεις πολλή υπομονή.
Εδώ χαμογέλασε. 
Συνέχισα:
-Τα παιδιά σου, ποιος σου τα κρατούσε, τις ώρες που εσύ εργαζόσουν;
-Η μητέρα μου. Και ξέρεις πώς τους περνούσα τα μηνύματα 
για οτιδήποτε 
ήθελα να αποφύγουν;
-Πώς;
 -Τους τα έγραφα σε κασέτα. 
Από τον καιρό που ήταν μωρά, έγραφα κάθε μέρα κάτι στην κασέτα, την έδινα στη μητέρα μου και της έλεγα να τους βάζει να την ακούνε. 
Έτσι δεν ένιωθαν πολύ την απουσία μου.
 Αυτό γινόταν επί δεκαεπτά χρόνια. Ό,τι μήνυμα ήθελα να τους περάσω, το παρουσίαζα πως το είχα ακούσει στο κομμωτήριο. Για τα ναρκωτικά, ας πούμε, τους έλεγα πως είχε έρθει μία πελάτισσα στο μαγαζί, που ήταν πολύ πικραμένη, 
γιατί το παιδί της είχε μπλέξει με κάποιους φίλους, 
που τον παρέσυραν στα ναρκωτικά… 
ή άλλοτε πως γνώρισα κάποιο κορίτσι, που έμπλεξε με κάποιο αγόρι 
και έμεινε έγκυος και από την ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη τής προέκυψαν πολλά δυσεπίλυτα προβλήματα.
 Όταν μεγάλωσαν, δεν πήγαιναν στη γιαγιά τους, 
αλλά προτιμούσαν να καθίσουν σπίτι να διαβάσουν. 
Τους έλεγα πως, όταν έρθει ο πατερούλης, 
έπρεπε να του σερβίρουν το φαγητό, 
να τον περιποιούνται, 
αφού εκείνος αγωνίζεται για μας, 
γιατί μας αγαπάει πολύ. 
Έτσι, κάθε μέρα γυρίζοντας από το σχολείο, 
θα έβαζαν πρώτα να ακούσουν το μήνυμα της μαμάς.
 -Συγγνώμη. Όλα αυτά πώς τα άντεχες;
-Σου είπα: Την πίκρα μου τη μοιραζόμουν με το Θεό, γι’ αυτό και άντεχα. 
Αν συζητούσα με κάποια φίλη τα προβλήματά μου, σίγουρα θα είχα χωρίσει. 
Άκου τη συνέχεια, για να δεις την κατάληξη.
-Είμαι όλη αφτιά! Ακούω.
-Λοιπόν! Επί δεκαεπτά χρόνια, διακοπές πήγαινα μόνη με τα παιδιά μου. 
Εκείνος δεν ήρθε ποτέ, με όσα παρακάλια κι αν του έκαναν τα παιδιά. Μια χρονιά, γυρνώντας από τις διακοπές μας, βρήκα μια κασέτα στο κομοδίνο μου, που έγραφε πάνω «Σ’ αγαπώ». 
Παραξενεύτηκα! Τι κασέτα ήταν αυτή; 
Σκέφθηκα πως θα ήταν για τη φιλενάδα του. 
Όταν το βράδυ κοιμήθηκαν τα παιδιά, έβαλα να την ακούσω.
Εδώ γέλασε.
-Γιατί γελάτε; τη ρώτησα περίεργα.
-Γιατί η κασέτα ήταν γραμμένη από τον άνδρα μου για μένα!
 -Τι έλεγε η κασέτα;
 -Πριν σου πω τι έλεγε η κασέτα, θα σου πω τι έκανε πριν.
 -Τι έκανε;
 -Είχε μαλώσει άσχημα με τη φιλενάδα του και χώρισαν. 
Πήγε σπίτι και κατευθύνθηκε προς το δωμάτιο των παιδιών. 
Γνώριζε πως τους γράφω κασέτες, πήρε μια στην τύχη και την άκουσε. 
Κι ύστερα κι άλλες… 
Έτσι άκουσε τι έλεγα στα παιδιά 
και συγκινήθηκε. 
Πήρε λοιπόν και αυτός μια κασέτα και μου έγραψε:
«Συγχώρεσε με για ότι σου έχω κάνει. 
Τώρα καταλαβαίνω πόσο πολύ σ’ έχω πληγώσει, 
πόσο πολύ σ’ έχω ταπεινώσει. 
Και εσύ ούτε μία άσχημη κουβέντα 
δεν είπες ποτέ, 
πάντα τρυφερή και γλυκιά μαζί μου. 
Άκουσα μερικές κασέτες σου, που μιλάς στα παιδιά μας. Δεν με κατηγόρησες ποτέ. 
Μόνο καλά λόγια έβγαιναν από τα χείλη σου. Τώρα κατάλαβα γιατί μ’ αγαπούν τόσο πολύ τα παιδιά μας. 
Σε παρακαλώ, συγχώρεσε με, και σου υπόσχομαι, ό,τι σου στέρησα όλα αυτά τα χρόνια, να σου τα δώσω απλόχερα από εδώ και πέρα. 
Θα είσαι η βασίλισσα της καρδιάς μου.
Σε παρακαλώ, συγχώρεσε με. 
Αυτή την ώρα που σου μιλάω, πίστεψέ με πως αισθάνομαι πολλή αγάπη για σένα, μου λείπεις. Σ’ αγαπώ».
 Ακούγοντάς τα όλα αυτά, ένιωσα όμορφα, 
δυσκολευόμουν όμως να τα πιστέψω. 
Στη σκέψη μου ήρθαν, σαν κινηματογραφική ταινία, 
όσα μου έκανε και όσα μου έλεγε. Έτσι με πήρε ο ύπνος.
Όταν γύρισε το βράδυ, τον άκουσα, μα δεν σηκώθηκα, όπως έκανα πάντα, για να του βάλω φαγητό. 
Έκανα πως κοιμόμουν. 
Εκείνος ήρθε και ξάπλωσε δίπλα μου, 
σιγά-σιγά, 
για να μη με ξυπνήσει και με πήρε αγκαλιά, 
για πρώτη φορά στα δεκαεπτά μας χρόνια. 
Και όχι μια απλή αγκαλιά, αλλά πολύ τρυφερή… 
Με φίλησε απαλά στην πλάτη και ψιθύρισε:

«Συγχώρεσε με, σ’αγαπώ!»
Από εκείνη την βραδιά η ζωή μου άλλαξε τελείως. Ο Δημήτρης έγινε άλλος άνθρωπος…
Τρυφερός, στοργικός, δεν μου χάλασε ποτέ χατίρι. 
Με λίγα λόγια γίναμε οικογένεια.
 Να ξέρεις πως στη ζωή, όταν αγωνίζεσαι, θα χάνεις μάχες, 
μα στο τέλος τον πόλεμο εσύ θα τον κερδίσεις.
Και κάτι άλλο: Χωρίς πίστη στον Θεό, δεν έχεις όπλα να παλέψεις!!!

Mακαριστής Πορφυρίας μοναχής

Ταξιδεύοντας στα Τείχη της Πόλης,

 σελ.53-57

ΑΘΗΝΑ 2014

Κεντρική διάθεση:

Νεκτάριος Δ. Παναγόπουλος.

  

 ΥΓ:
 - Νικόλα,μετά από αυτό που μας έστειλες,  
μου φαίνεται πως πρέπει να πάρεις "αύξηση"...

Ι. Ν. Αγίας Κυριακής Αμφιθέας-Παλαιού Φαλήρου Λ. Αμφιθέας 60, 175 64 ΠΑΛΑΙΟ ΦΑΛΗΡO τηλ: 2109419643 fax: 2109416425 Website: www.inak.gr e-mail: mail@inak.gr