✨ Σύγχρονη Μπουμπουλίνα που είναι ήδη ήρωας, ανεξαρτήτου έκβασης του πολέμου που δίνει...

 

Στο αριστερό η σημαία.

Στο δεξί το σπαθί της.

Ευλογημένοι οι γονείς.

Τους αξίζει να δουν την Μπουμπουλίνα τους ελεύθερη.

Είθε.

|έγραψε ο φίλος Λάμπρος Λιάπης

📍 ...Ζούμε στην Ελλάδα. 3 χρόνια μετά τα Τέμπη δεν έχουμε μάθει την αλήθεια. Αμφιβάλλω αν θα μάθουμε την αλήθεια και για την ΒΙΟΛΑΝΤΑ...

                             |Καλό Παράδεισο, αδερφούλες...

✨ ας μάθουμε λίγα περισσότερα 

για την καθεμιά από τις 5 ψυχούλες.

Εις μνήμην...

|το εξαιρετικό (κι ας είναι χωρίς τόνους) κείμενο 

(υπο)γράΦει ο Λάμπρος Λιάπης

   "Στην κοπη της πιτας στην ΒΙΟΛΑΝΤΑ ανακοινωθηκε το ανοιγμα της επιχειρησης στην Σαουδικη Αραβια.

Το εργοστασιο ειναι μια καινοτομος μοναδα.

Προκειται για το εργοστασιο χωρις καμιναδα.

Ο κοσμος και οι συγγενεις των 5 γυναικων που εφυγαν μιλουν για εναν ιδιοκτητη-επιχειρηματια που παντα προσεχει το προσωπικο, δινει βοηθεια σε οποιον χρειαζεται και οι συνθηκες εργασιας στην μοναδα ειναι πολυ καλες.

Ζουμε στην Ελλαδα.

Τρια χρονια μετα τα Τεμπη δεν εχουμε μαθει την αληθεια.

Αμφιβαλλω αν θα μαθουμε την αληθεια και για την ΒΙΟΛΑΝΤΑ.

ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΚΑΜΠΑΡΔΩΝΗ...

Mητερα δυο παιδιων.

Η Βασιλικη ειχε κομμωτηριο.

Ο κορονοϊος την αναγκασε να το κλεισει.

Δεν τα παρατησε.

Πηγε στο εργοστασιο και δουλευε βαρδιες τη νυχτα για τα δυο παιδια της.

ΗΡΩΙΔΑ.

ΕΛΕΝΑ ΚΑΤΣΑΡΟΥ...

Mητερα ενος αγοριου.

Η Ελενα δουλευε 12 χρονια, η δουλεια ηταν η δευτερη ζωη της.

Γιατι εκει δουλευει και η μητερα της, κανοντας αντιθετες βαρδιες για να φροντιζουν το μικρο παιδι της.

ΗΡΩΙΔΑ.

 

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΝΑΣΙΟΥ... 

Mητερα 2 παιδιων.

Η Αναστασια δουλευε χρονια στην Γερμανια.

Επεστρεψε στην Ελλαδα κι επιασε δουλεια στο εργοστασιο για να συμπληρωσει τα ενσημα της προκειμενου να βγει στην συνταξη.

ΗΡΩΙΔΑ.

ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ ΜΠΟΥΚΟΥΒΑΛΑ... 

Mητερα τριων παιδιων.

Η Σταυρουλα δουλευε 10 χρονια παλευοντας να μεγαλωσει τα παιδια της.

ΗΡΩΙΔΑ

ΑΓΑΠΗ ΜΠΟΥΝΟΒΑ... 

Συζυγος, Μητερα, Γιαγια...

Βαρδιες κι εκεινη.

Αλλα απο μονες τους αυτες οι τρεις λεξεις τα λενε ολα.

ΗΡΩΙΔΑ.

Και οι πεντε αυτες ψυχες 

ειναι οι συγχρονες ηρωιδες της Ελλαδας.

Γιατι ηταν μανες.

Γιατι ηταν σκληρα εργαζομενες.

Γιατι επελεξαν την πιο δυσκολη και επικινδυνη βαρδια μονο και μονο για να μπορουν ολες τις υπολοιπες ωρες που ο ηλιος ειναι ψηλα, να ειναι με τα παιδια τους, να ειναι με την οικογενεια τους, να τους φροντιζουν και να τους προστατευουν.

Αυτα τα ονοματα, αυτες τις ηρωιδες να τις εχετε παραδειγμα προς μιμηση.

Να τις μνημονευετε στα παιδια σας.

Αυτη ειναι η Ελλαδα που πρεπει να ξαναφτιαξουμε. 

Αλλα μας την σκοτωνει η ανεχεια, η αναγκη, η φτωχεια.

Καρβουνο η καρδια των συγγενων.

Νεκρο το μυαλο τους.

Παγωμενη η ψυχη τους.

Η επιχειρηση στεκεται στο υψος των περιστασεων και ανακοινωνει μετρα στηριξης των οικογενειων.

Σταθερη μηνιαια οικονομικη ενισχυση προς τις οικογενειες, ισοποση με το μισθο που λαμβαναν οι εργαζομενες, εως την ηλικια που θα συμπληρωναν τις προβλεπομενες προϋποθεσεις συνταξιοδοτησης.

Μηνιαια οικονομικη ενισχυση για τα ανηλικα παιδια των οικογενειων που επληγησαν για την στηριξη των εξοδων διαβιωσης εως και την ενηλικιωση τους.

Αμεση καταβολη ποσου ισοποσου με εξι μηνιαιους μισθους, για την καλυψη των αμεσων εξοδων των οικογενειων.

Καθε μερα, καθε τοσο και μια τραγωδια. 

Μαυριζει η ψυχη μας και η εννοια μας πλεον πρεπει να ειναι μηπως δεν καταφερουμε να αγκαλιασουμε τα παιδια μας και τους δικους μας αλλη μια φορα. 

Παρτε αγκαλια τους δικους σας ανθρωπους. 

Ετσι. 

Χωρις λογο. 

Και παλεψτε για το σωστο και το δικαιο.

Για να ελαχιστοποιησουμε τετοιες τραγωδιες.

Ποναει ολη η Ελλαδα. 

Ξανα.

* Ο 12χρονος ήρωας με τη λευχαιμία και το παρκαρισμένο δελφίνι του κλόουν, που την πήγε, έστω και για λίγο, στα τσακίδια...

|Αμάν, ρε Λάμπρο! 

Πότε θα σε διαβάσουμε και δεν θα μας πάρουν πάλι τα ζουμιά;|

    - "αμφιερωμένο" στους δικούς μας μικρούς ήρωες.-

2 μ.μ.:

Το καρότσι νοσηλείας πλησιάζει τον θάλαμο 426.

Δίκλινο.

Ένας ασθενής μέσα.

12 χρονών.

Αγόρι.

Λευχαιμία.

Δεύτερο σχήμα χ/ο.

Οι παρενέργειες έχουν αρχίσει πια να εκδηλώνονται πιο συχνά.

Ο νοσηλευτής μπαίνει στον θάλαμο.

Ο μικρός Α. απουσιάζει.

Μόνο η μάνα στην καρέκλα.

Κουλουριασμένη.

Σηκώνει το κεφάλι.

Σηκώνει το χέρι και με δυσκολία δείχνει το μπάνιο.

- Πάλι εμετοί; ρωτάει ο νοσηλευτής.

- Όχι. Κλαίει.

- Γιατί; Του είπαν κάτι άσχημο οι γιατροί;

- Όχι παιδί μου, απαντά η μάνα. Δεν είδες;

- Όχι, τί να δω;

- Να, πριν από λίγο, πέρασε από εδώ ένας κλόουν, μπήκε στον θάλαμο, είδε τον Α. κι έφυγε. Είχε κάνει λάθος όροφο.

- Μάλιστα. Κι ο μικρός απογοητεύθηκε και τώρα κλαίει, είπε ο νοσηλευτής με φωνή που μόλις έβγαινε από μέσα του.

Η μάνα έγνεψε καταφατικά βουρκωμένη.

- Και αύριο έχουμε το κρίσιμο χειρουργείο, είπε η μάνα με πνιχτή φωνή.

Σφίγγοντας τα δόντια, ο νοσηλευτής εκτελεί τη νοσηλεία και βρίσκοντας μια δικαιολογία πηγαίνει στα αποδυτήρια.

|6 μ.μ.: Θάλαμος 426.

Ο μικρός Α. ξαπλωμένος κοιτάζει το ταβάνι.

Ακούει το καρότσι νοσηλείας να πλησιάζει.

«Πάλι θα μου βάλουν νερό με τη σύριγγα από το ροζ κουμπάκι», σκέφτεται.

«Και γιατί δεν μου το δίνουν να το πιώ να τελειώνουμε;»

Η πόρτα ανοίγει.

Ο μικρός Α. γυρνά προς το μέρος του καροτσιού και βλέπει μια μεγάλη κόκκινη στρογγυλή μύτη πίσω από αυτό.

- Συγγνώμη που άργησα, είπε ο κλόουν.

Μου είπαν ότι είχα παρκάρει παράνομα το δελφίνι που με έφερε.

- Ποιο δελφίνι;

-Αυτό, είπε ο κλόουν, φούσκωσε ένα μπαλονένιο δελφίνι και το πρόσφερε στον μικρό Α.

Ο μικρός γέλασε.

Θαρρώ θα πρέπει να ήταν η πρώτη φορά ύστερα από μήνες που σχηματίστηκε ένα χαμόγελο στο κουρασμένο πρόσωπό του.

Η μάνα έκλαιγε γοερά στη γωνία.

Γιατί ήξερε.

|8 μ.μ.: Η μάνα πηγαίνει στην αλλαγή.

- Πώς θα σου ξεπληρώσω παιδί μου αυτό που έκανες σήμερα;

- Δεν έκανα τίποτα εγώ.

Όλα τα έκανε ο κλόουν.

Αλλά... ναι, υπάρχει ένα πράγμα που θα ήθελα να κάνετε για μένα.

- Τί παιδί μου;

- Όταν ο Α. βγει από δω όρθιος και γερός, θέλω να του πείτε ότι όταν τον τρύπησα για να του περάσω τον ορό, πόνεσα κι εγώ μαζί μ’ αυτόν.

Δεν το έκανα επίτηδες πείτε του, ούτε για να του κάνω κακό.

Ξέρω από καρκίνο.

Τον ξέρω καλά.

Αυτό να του πείτε.

Ύστερα από μισή ώρα ο νοσηλευτής μπήκε στον θάλαμο και βρήκε τον μικρό Α. να κοιμάται.

Στο προσκεφάλι του ήταν η μάνα που του κρατούσε το χέρι για να στάζει σωστά ο ορός.

Ο νοσηλευτής φίλησε τον μικρό στο μέτωπο και έφυγε.

Στη μάνα του μικρού όμως φαίνεται να της λείπει μια εξήγηση…

- Αλήθεια παιδί μου, γιατί επέλεξες να κάνεις αυτή τη δουλειά;

Ο νοσηλευτής προσπάθησε να απαντήσει.

Δεν τα κατάφερε.

Δεν έβγαινε λέξη.

Μονάχα έδειξε τον μικρό Α. που χαμογελούσε κρατώντας αγκαλιά το μπαλονένιο δελφίνι.

Και, καθώς ο ουρανός ντυνόταν με την επίσημη βραδινή του ενδυμασία, ο νοσηλευτής με βήμα αργό και ταλαιπωρημένο, πήρε τον δρόμο για το σπίτι.

Την επόμενη ημέρα ο νοσηλευτής είχε ρεπό αλλά πάλι στο νοσοκομείο ήταν.

Ήταν μέσα στο χειρουργείο και παρακολουθούσε τον μικρό Α. που έδινε τη μάχη της ζωής του.

12 χρονών και πάλευε για τη ζωή του.

Δεν τα παράτησε. Τόσο ήρωας!

Όταν ξύπνησε είδε το νοσηλευτή πάνω από το κεφάλι του.

Άπλωσε τα χέρια του και τον τράβηξε πάνω του.

- Δεν θα πεθάνω, είσαι εσύ εδώ, δεν θα πεθάνω.

- Φρόντισε να τηρήσεις την υπόσχεσή σου μικρέ αλλιώς δεν θα ξαναφωνάξω τον κλόουν.

- Εσύ ήσουν ο κλόουν, το ξέρω ότι εσύ ήσουν.

Δεν θα πεθάνω, υπόσχομαι.

Αλήθεια, μπορεί κάποιος να κοστολογήσει αυτές τις βάρδιες;

«Τί λες ανόητε;», θα μου πείτε.

Κοστολογείται ο πόνος;

Κοστολογείται η ζωή;

Όχι, δεν κοστολογούνται.

Κοστίζουν όμως πανάκριβα, αλλά χρεώνονται εκπτωτικά.

Κανείς δεν ξέρει και κανείς δεν μπορεί να ανταμείψει τέτοιες πράξεις και τέτοια επαγγέλματα.

Και κανένας δεν θα μάθει ποτέ, πώς αισθάνεται και πώς ενεργεί ένας νοσηλευτής.

Όλοι όμως μαθαίνουν απ’ αυτόν, πώς να γίνονται καλύτεροι άνθρωποι.

Ή απλά άνθρωποι.

Αυτή είναι η νοσηλευτική που μου αρέσει.-

Λάμπρος Λιάπης.

|Α, ξέχασα. 15 Φεβρουαρίου σήμερα.

Παγκόσμια ημέρα, λέει, κατά του παιδικού καρκίνου....

"Δεν το παίζουμε ήρωες, αλλά ούτε θα γίνουμε τα εξιλαστήρια θύματα κανενός. Προηγείται το επείγον και η ανθρώπινη ζωή... Οι υγειονομικοί που είναι σε αναστολή πρέπει να επιστρέψουν στα πόστα τους ΧΤΕΣ. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη αδικία, που έγινε ποτέ εις βάρος ανθρώπων. που όχι μόνο δεν κινδυνεύει κανείς εξ αιτίας τους, αλλά έσωσαν και τις ζωές σας..." |Λάμπρος Λιάπης

* Από τις αληθινές ιστορίες θυσίας καθημερινών ανθρώπων, που υποτιμώνται τόσο σκληρά, όσο και κακόγουστα από τους πολλά υποσχόμενους...     Και είναι κάποιες από εκείνες τις στιγμές, που δε θα τις μάθαινες ποτέ, αν δεν υπήρχε κάποιος παρών και ταυτόχρονα αποδεδειγμένα προικισμένος, από τον Θεό, καταγραφέας -και μάλλον όχι "εχθρός"...- της πραγματικότητας ...

  ~ "αμφ."

Καλησπέρα και καλή χρονιά σε όλους.
Παρατηρείται το φαινόμενο της πολύωρης αναμονής 

έξω από το ΤΕΠ του νοσοκομείου μας, 

όπου γίνεται η διενέργεια των μοριακών τεστ.

Ο κόσμος αγανακτεί και με το δίκιο του, 

καθώς αναγκάζεται να περιμένει για μια ή και δυο ώρες έξω, 

με μικρά παιδιά και εγκύους πολλές φορές.

Δεν θα απολογηθώ για τίποτα, 

απλά θα αναφέρω δυο τρία πράγματα, 

για να έχετε μια ιδέα του τι συμβαίνει.

-Τα μοριακά τεστ έχουν αυξηθεί κατακόρυφα 

και από 15-20 την ημέρα, 

διενεργούνται στο νοσοκομείο πάνω απο 100 ημερησίως.

- Αντιστρόφως ανάλογη είναι η δυνατότητα κάλυψης 

των αναγκών από το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό.
Έχουν αποχωρήσει γιατροί, 

έχουν ασθενήσει γιατροι και νοσηλευτές με κορονοϊό.
Καμία αντικατάσταση δεν έγινε 

και γι'αυτό δεν ευθύνεται επ' ουδενί η διοίκηση, 

η οποία έχει προβεί σε όλες τις απαραίτητες ενέργειες 

αναμένοντας τις ενέργειες άνωθεν.

-Εαν εχετε αντιληφθει σε αλλα νοσοκομεια 

δεν υπαρχουν καν μοριακα τεστ 

και ο κοσμος ειναι αναγκασμενος να πηγαινει εξω 

και να πληρωνει για να τα κανει.
Εμεις τουλαχιστον εχουμε ακομα μοριακα.

-Σημερα ηταν δυο γιατροι στο ΤΕΠ και 3 νοσηλευτες 

με 5 ταυτοχρονα επειγοντα περιστατικα, 

που εφερε το ΕΚΑΒ. 

6 θετικα που περιμεναν να εξεταστουν στο μποξ και 100 μοριακα.
Ειναι ανθρωπινως αδυνατον να εξυπηρετηθειτε ολοι συντομα και ταυτοχρονα.
Προηγειται το επειγον και η ανθρωπινη ζωη.

Δεν ωφελει σε τιποτα λοιπον να καλειτε την αστυνομια 

(αληθεια αυτο δεν το καταλαβα, να ερθει η αστυνομια δλδ να κανει τι;), 

ουτε να φωναζετε σε εμας που ειμαστε ηδη εκει 

και εχουμε αναφερει γραπτως τις ελλειψεις στους αρμοδιους 

για τη στελεχωση του νοσοκομειου 

(αυτο αφορα και το εμβολιαστικο τμημα).

Δεν το παιζουμε ηρωες. 

αλλα ουτε θα γινουμε τα εξιλαστηρια θυματα κανενος.
Δεν το παιζουμε θυματα, 

αλλα ουτε θα τσακωνομαστε με τον κοσμο.

Βιωνουμε πρωτογνωρες καταστασεις, 

κανεις δεν καθεται, 

δουλευουμε περαν των δυνατοτητων μας για να σας εξυπηρετησουμε.

Απο εσας θελουμε στηριξη, υπομονη και κατανοηση.
Ειμαστε στην ιδια πλευρα.
Δεν θα σας αφησουμε ακαλυπτους. 

αλλα βοηθηστε μας τουλαχιστον με την υπομονη σας.

Οι υγειονομικοί που είναι σε αναστολή 

πρέπει να επιστρέψουν στα πόστα τους χτες.
Πρόκειται για τη μεγαλύτερη αδικία, 

που έγινε ποτέ εις βάρος ανθρώπων, 

που όχι μόνο δεν κινδυνεύει κανείς εξ αιτίας τους, 

αλλά έσωσαν και τις ζωές σας...

Λαμπρος Λιαπης

~ Ενδεικτικά, μερικά μόνο από τα σχόλια μετά την ανάρτηση του Λάμπρου στο fb...

- Σ.Κ. :

Αδυνατώ να κατανοήσω γιατί εμμονικά τους κρατούν έξω.

Άκουσα για επιτάξεις πάλι και στο νου μου ήρθαν φυσιογνωμίες που δούλεψαν και δουλεύουν μόνο ΙΚΑ, ΕΦΚΑ ή όπως αλλιώς λέγεται....

Πως να μπουν αυτοί στο πνεύμα μιας εφημερίας ή απλά χώρου νοσοκομείου...

- Κ.Λ. :

Είναι η ώρα που πρέπει ο κόσμος να απαιτήσει να επιστρέψουν πίσω οι 7.000 ανεμβολίαστοι υγειονομικοί, που ειναι σε αναστολή χωρίς λόγο, μόνο και μόνο για το πείσμα κάποιων ...

- Α.Μπ. :

Σ' ευχαριστούμε συνάδελφε για την στήριξη σου!!! 

Επιτέλους όλη αυτή η παράνοια πρέπει να τελειώσει.

Μας έβγαλαν σε αναστολή για να μην μολύνουμε δήθεν τους ασθενείς και τώρα μέσα στα νοσοκομεία γίνεται πανηγύρι!

Κολλάει ο ένας τον άλλο!!! 

Κάντε κάτι και εσείς από μέσα...

Μετά τιμής!

Συνάδελφος σε αναστολή...

* αντί ΥΓ, από δυο ακόμα δημοσιεύσεις του Λάμπρου (σημειωτέον: δεν τον γνωρίζουμε προσωπικά), λίγο πριν τα Χριστούγεννα...:

" Ειναι κι αυτη η νοσηλευτρια που δεν εχει αλλον στο κοσμο,

παρα μονο τα παιδια της.

Και ειναι μανα, πατερας και νοσηλευτρια ταυτοχρονα.

Και παει για βαρδια να φροντισει τους ξενους,

αφηνοντας τα δικα της παιδια μονα πισω.

Και γυρναει απο τη βαρδια και ασχολειται με τα παιδια

και το σπιτι χωρις να εχει καταλαβει αν κουραζεται.

Γιατι δεν το εχει το δικαιωμα αυτο.

Και ειναι τοσο αξιοπρεπης,

που δεν ζητησε ποτε τιποτα απο κανεναν.

Κι ας ειχε το δικαίωμα αυτο..."

" Κοίταξέ την καλά.
Ειναι μια νοσηλευτρια που βγαλανε σε αναστολη χωρις καμια δικαιολογια, 

χωρις καμια σοβαρη και τεκμηριωμενη δικαιολογια.
Και εαν εγω που ακομα εργαζομαι, 

ειμαι ηρωας νοσηλευτης οπως λετε, 

οι νοσηλευτες που ειναι σε αναστολη, 

ειναι εκατο φορες ηρωες.

Και καλα θα κανετε να τους αποδωσετε τιμες.
Ολοι.
Και να τους φερετε πισω.
Λειπουν απο την υγιη οικογενεια των νοσηλευτων.
Εκεινοι εχουν ηθικη.

Εσεις; "

|οι τόνοι, όπου λείπουν, δεν μας α(μ)φορούν.

Ο άνθρωπος που κάθεται και γράφει τον πόνο του,

την ώρα που θα μπορούσε να ξεκουράζεται

και να πίνει ξέγνοιαστος τον καφέ του,

δεν έχει την πολυτέλεια να σκέφτεται

με τους δικούς μας τύπους.

Σήμερα εκείνοι, αύριο εμείς.

Το "καθώς πρέπει" μας μάρανε.

Να΄ταν αυτό το μοναδικό μας πρόβλημα...

Μακάρι...