Εμφάνιση αναρτήσεων ταξινομημένων κατά συνάφεια για το ερώτημα Ελένη Ζεάκη. Ταξινόμηση κατά ημερομηνία Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων ταξινομημένων κατά συνάφεια για το ερώτημα Ελένη Ζεάκη. Ταξινόμηση κατά ημερομηνία Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 3 Αυγούστου 2025

☆ "Ανάσταση γιορτάζεται την πρώτη του Αυγούστου που Αγία το' κανε αυτό για Του Χριστού το γούστο ...

 [Δες τι μικρά αριστουργήματα γράΦονται, όταν η καρδιά φτερουγίζει από την Αγάπη για τον Χριστό και όσες και όσους  αγάπησαν Εκείνον...]


|γράΦει η (παρολίγον εορτάζουσα μαζί με την Αγία Ελέσα) 


   ● Αναστήθηκε εκ νεκρών η Αγία Ελέσα πράμα ιδιαιτέρως σπάνιο σε βίους Αγίων!!!

Κι αντί να μετανοήσει, ο ίδιος ο πατέρας της που έζησε τέτοιο φοβερό θαύμα, την αποκεφάλισε...●


   "Ανάσταση γιορτάζεται 

την πρώτη του Αυγούστου

που Αγία το' κανε αυτό 

για Του Χριστού το γούστο 


Ακούσετε να μάθετε 

τον τέταρτο αιώνα 

ένα κορίτσι άγιασε

πριν γεννηθεί ακόμα 


Στα γόνατα η μάνα της

με πόνο προσευχόταν 

το διαμαντένιο δάκρυ της

έδειξε τι ερχόταν...


Ακούστηκε απ' τον ουρανό 

μία φωνή να λέει 

" Ελέησε

 σε ο Θεός μ' όλα 

Του Τα Ελέη "


Αυτή ήταν η απάντηση 

στο τέκνο που ζητούσε 

και την επόμενη στιγμή 

κόρη κυοφορούσε 


Ελέσα τηνε βάπτισε 

καρπός Θείου Ελέους 

ήτανε Της Τριαδικης

Θεότητας το κλέος


Στην Πελοπόννησο θα ζει

με μέλι και με γάλα 

μέχρι να τα απαρνηθεί 

του κόσμου τα μεγάλα 


Είχε πατέρα ζηλωτή

στην ειδολωλατρεία 

μα στης γλυκιάς μανούλας

της πίστεψε τη θρησκεία 


Κι όταν στα δεκατέσσερα 

ορφάνεψε η καημένη 

προτίμησε σ' ένα βουνό 

μονάχη της να μένει 


Κοιμήθηκε η μάνα της

κι άλλαξε το μυαλό της

φεύγει κρυφά απ' τον κύρη της

μοιράζει όλο το βιός της


Παίρνει δυό υπηρέτριες

στα Κύθηρα πηγαίνουν 

πρωτάκουστα τα θαυμαστά 

κι όσα εκεί συμβαίνουν 


Φίδι δαγκώνει μιά απ' τις δυό 

πέφτει νεκρή στο χώμα 

την ανασταίνει εκ νεκρών 

δεύτερο παίρνει σώμα 


Σπέρνει καρπούς με προσευχή 

δάκρυα τη γη ποτίζουν 

τα άγρια βράχια γίνονται 

κάμποι που λουλουδίζουν


Βλέπουν οι υπηρέτριες 

πως είναι μιά Αγία 

κι ακολουθούν το δρόμο της

κι αυτές στην ησυχία 


Μαθαίνει ο πατέρας της

που βρίσκεται και πάει 

και στην αρχή ευγενικά 

να' ρθει μαζί ζητάει 


"Έχουμε πλούτη κόρη μου

τι σου 'λειψε ομορφιά μου;

Νέο καλό να παντρευτείς 

να ζήσετε κοντά μου"


"Πατέρα να με συγχωρείς, 

μα εγώ κοντά δε μένω 

με ειδολωλατρη όπως εσύ 

στα είδωλα δοσμένο...


Κάλια να ζω στην ερημιά 

με Το Χριστό δεμένη 

παρά με πλούσιο γαμπρό 

να με'χεις παντρεμένη"


Τρέπεται εκείνη σε φυγή 

μαζί με τις γυναίκες,

τις κυνηγά και χάνονται 

μες σε σχισμή απο πέτρες 


Ανοίγει τρύπα ο Χριστός 

γίνεται ο βράχος δρόμος,

στην άλλη άκρη βρίσκονται

μα τις εβρήκε όμως!


Οργίζεται κι απ' τα μαλλιά 

την σέρνει με μανία 

και την κρεμά σε χαρουπιά

και τη χτυπά με βία 


Βλέπει η υπηρέτρια 

που η κόρη ξεψυχάει,

τη λύνει εκείνος και σκληρά 

στη γη την αμολάει 


Κι όμως! 

Το θαύμα γίνεται 

και στη ζωή γυρνάει!

Τον άσπλαχνο πατέρα της

δεν τονε συγκινάει


Πώς καταργείται ο θάνατος

και έχει τη μαρτυρία, 

διόλου δεν του γίνεται 

επιστροφής αιτία 


Μα αντίθετα λυσσομανά

στο όμορφο κορμί της,

κόβει με μίσος και πετά

πέρα την κεφαλή της


Παίρνει η δούλα το κορμί 

το καταχτυπημένο 

και στη σχισμή την Άγια 

το' χει εκεί θαμμένο 


Η μία μόνο μένει εκεί, 

η άλλη είχε φύγει 

κι ειδοποιεί τι γίνεται 

ο κόσμος να γνωρίζει 


Φτάνουν εκεί χριστιανοί 

πρώτη φορά για εκείνη,

φίδια και πέτρες μοναχά 

μα τα 'δεσε όλα εκείνη!


Και από τότε αβλαβή

έγιναν τα φιδάκια, 

ευλόγησε και το νησί 

γέμισε χωριουδάκια 


Κάθεται στην ψηλή κορφή 

στα τετρακόσια μέτρα, 

τρία πελάγη να φυλά

η Αγία η Ελέσα


Με ό,τι μέσο είχανε 

κατά εκατοντάδες 

εβγαίνανε στη Χάρη της

οι *δεκαπεντιστάδες 


"Χατίρι ανθρώπου δε χαλώ

κι όποιος με επικαλείται 

από κακό δε θα βλαφτεί 

κ' όφι δε θα φοβείται"


     |Ελένη Ζεάκη


*Στα παλιά χρόνια δεκαπεντισμός γινόταν σε πολλά μοναστηράκια των Κυθήρων. 

Λίγα ρούχα, σεντόνια, τα απαραίτητα τρόφιμα και οι γυναίκες έπαιρναν μαζί τους το εργόχειρό τους, ρόκα, πλέξιμο, κέντημα κ.τ.λ.

Κάθε παρέα έπιανε ένα κελί χαμηλό δροσερό. 

Δεν υπήρχε ηλεκτρισμός και το μαγείρεμα γινόταν σε ξύλα.

Πολλοί ήταν ταμένοι και έκαναν 15 μέρες ξηροφαγία. 

Το πρόγραμμα, που το ακολουθούσαν όλοι οι δεκαπεντιστάδες ήταν ως εξής: 

Κάθε πρωί Λειτουργία, τα απογεύματα η Παράκληση και το βράδυ μετά το δείπνο το Μικρό Απόδειπνο.

Στα ενδιάμεσα οι γυναίκες ασχολούνταν με τα γυναικεία έργα, οι άνδρες πηγαινοέρχονταν για τις δουλειές τους και για τον ανεφοδιασμό και τα παιδιά έπαιζαν αμέριμνα στα μεγάλα προαύλια των προσκυνημάτων μας. 

Τα βράδια ήταν σωστό πανηγύρι. 

Όλοι αραδιασμένοι στις πεζούλες γύρω γύρω να διηγούνται παλιές ιστορίες με τον ιερέα πρώτο και καλύτερο ανάμεσά τους και τα παιδιά να παίζουν ομαδικά παιχνίδια εκεί κοντά.

Καλλιεργημένοι άνθρωποι,

πιστοί, 

πανέξυπνοι, 

αστείοι, 

παραδοσιακοί, 

επικοινωνιακοί, 

χαριτωμένοι.

Έκαναν το 15Αύγουστο την ωραιότερη εποχή...


Παρασκευή 12 Δεκεμβρίου 2025

✨ "Όνομα ιδιαίτερο το να σε λένε Σπύρο, που ξεχωρίζει πάντοτε και σ' εκατό τριγύρω! Χαριτωμένος Άγιος, γέννημα των Κυπρίων... Των Κερκυραίων καύχημα, στολίδι των Αγίων... Χαριτωμένε Άγιε Κράτα κι εμάς κοντά σου! Όπως τα προβατάκια σου να 'μαστε τα παιδιά σου... |από την Ελένη Ζεάκη, που σήμερα έχει "γενέθλια"! Έγινε ενός έτους αγαπογράφος...

 


Ο Άγιος Σπυρίδωνας
ήταν βοσκαρουδάκι
μεγάλωσε παντρεύτηκε
κι απέκτησε παιδάκι

Μα χάνει τη γυναίκα του
και χήρος απομένει
κι ας έγινε πρεσβύτερος
μες στο χωράφι μένει

Φροντίζει την κορούλα του
με χάρες τη στολίζει
μα σύντομα θα κοιμηθεί
κι αιώνια θα ζήσει

Ειρήνη ονομάζεται
η Κύπρος τη γνωρίζει
δώδεκα Αυγούστου την τιμά
και τηνε ξεχωρίζει

Και μοναχός πορεύεται
με ατσαλένια πίστη
νεκρούς σηκώνει όρθιους
κλεμμένα ζώα βρίσκει

Νύχτα και μέρα εργάζεται
στην ύπαιθρο διδάσκει
πως πρέπει πάντα ο άνθρωπος
Ψηλά το θάρρος να' χει

Κι είναι πολύ αγαπητός
απλός και μετρημένος
ακούραστος και ταπεινός
κάθε φτωχού δοσμένος

Ορφάνεψε η επισκοπή
και οι πιστοί ζητάνε
εκείνον που τους φρόντιζε
επίσκοπος τους να 'ναι

Πω πω, τί γράφει ο Θεός
και Πάνσοφος εκδότης!
Άγιος ψαράς κι Απόστολος
κι ένας βοσκός Δεσπότης!

Ο Άγιος Σπυρίδωνας γεννήθηκε
τσοπάνης
κι όμως τον έβαλε ο Χριστός
πολεμιστή της πλάνης

Είχε τουφέκι την καρδιά
την πίστη του είχε σκάγια
και φάνηκε τί δύναμη είχε
η ψυχή του η Άγια!

Όργωνε τα χωράφια του
τον κόσμο ευλογούσε
κι ας ήτανε και επίσκοπος
τα πρόβατα βοσκούσε

Γιατρεύε κάθε άρρωστο
ζώα δεν τυραννούσε
σε κλέφτες ήθος μάθαινε
διδακτικά μιλούσε

Για έξι χρόνια διώχθηκε
στα κάτεργα τον είχαν
με ουράνια υπομονή
εξορισμένος ήταν

Κι ήρθε ο Μέγας στρατηγός
της Χριστιανοσύνης
ο Κωνσταντίνος κι έβαλε
φρένο αυτής της δίνης

Στην Α' Οικουμενική,
που 'χαν πολλά να λύσουν,
του πλανεμένου Άρειου
ποιοί θα αντιμιλήσουν;

Που σάρωνε ο τρόπος του
και η ρητορική του
μάγευε όποιον άκουγε
τη φαύλη άποψη του

Είχε τη βεβαιότητα
την πιο διαολεμένη
πως κτίσμα ήταν Ο Χριστός
όπως την οικουμένη!

Και μ' απορία άκουγαν
και τσιμουδιά δε βγάζαν
τόσοι επίσκοποι ήτανε
μα ακόμη δε φωνάξαν...

Και βγαίνει μπρός ο Κύπριος
ο επίσκοπος τον στένει
"Κοίταξε ο Τριαδικός Θεός
που βρίζεις τι σημαίνει"

Και μίλησαν στα χέρια του
ως και τα κεραμίδια!
Ένα κρατούσε κι έκοψε
στα Τρία την αλήθεια!

Σηκώνει το ψηλά ψηλά
όλοι να δουν στην πράξη
πως γίνεται Ένας Θεός
Σε Τρία να υπάρξει

Όχι Ένα Δύο μα Τριπλό
θαύμα επιτελείται
Χώμα Νερό χωρίζεται
Φωτιά και καταλυέται

Κι η κατσιφάρα χάνεται
και έλαμψε το θάρρος
κι έγινε ο Σπυρίδωνας
ομολογίας φάρος

Το λείψανο του ολάκερο
δε λείπει ούτε ενα νύχι
στην Κέρκυρα παραφυλά
το σύνορο του ανήκει

Διώχνει τους Τούρκους
κλοτσηδόν
στα χίλια επτακόσια
μοιράζονται εγκεφαλικά
πάθαν τα μύρια όσα

Έντεκα Αυγούστου τον τιμούν
έκτοτε κάθε χρόνο
Και δεν ξεχνούν ποιός κυβερνά
και ποιός κρατεί το νόμο

Τριακόσια πενήντα οχτώ
στις δώδεκα Δεκέμβρη
πέθανε μα καταφθορά
καμία δεν το εύρει

Και χαιρετάει τους φίλους του
μέσα απ' τη λάρνακα του
και τρέχουνε στα πόδια του
να κάτσουν τα παιδιά του

Θαύματα που επιτελεί
και τα 'χουν καταγράψει
Πτωχαίνει το αλφάβητο
που τα 'χει περιγράψει

Χαριτωμένε Άγιε
Κράτα κι εμάς κοντά σου
Όπως τα προβατάκια σου
να 'μαστε τα παιδιά σου...




   ☆ Και αυτό που ακολουθεί 

είναι το πρώτο ποίημα που έγραψα... 

Σήμερα λοιπόν, έχω "γενέθλια"!

Έγινα ενός έτους αγαπογράφος... 

Να μη με αφήσει να προσεύχεστε...

Ευχαριστώ Άγιε Σπυρίδωνα, αγάπη μου...

        


               |Ελένη Ζεάκη.-




     "Όνομα ιδιαίτερο το να σε λένε Σπύρο,

που ξεχωρίζει πάντοτε 

και σ' εκατό τριγύρω!


Χαριτωμένος Άγιος, γέννημα των Κυπρίων 

Των Κερκυραίων καύχημα,

στολίδι των Αγίων...


Γνήσια πίστη, φλογερή καρδιά παιδιού αγία 

και απ’ ετούτη τη ζωή είχες θαυματουργία!


Σε ασθένειες ανίατες εσύ ήσουν θεραπεία. 

Για αυτό σε σένα βρίσκανε όλοι τη σωτηρία... 


Γιάτρεψες το φτωχό παιδί 

και του 'δώσες το φως του 

Γιάτρεψες και το βασιλιά 

που έκλαψε ομπρός σου...


Στην Α' Οικουμενική 

φωτιά νερό και χώμα, 

το κεραμίδι χώρισες που ήτανε ένα σώμα!


Τρία στοιχεία της ζωής σε ένα ενωμένα !

Πιστεύω και ομολογώ Πατήρ Υιό και Πνεύμα...


Το άφθαρτο σου σκήνωμα διάλεξες για να μείνει 

στην Κέρκυρα και καύχημα το 'χουν μεγάλο εκείνοι!


Με Διονύσιο απ 'τη μια, 

Γεράσιμο απ 'την άλλη 

Κρατάνε τα Επτάνησα 

τρεις Άγιοι μεγάλοι!


Κάν' Άγιε μου Σπυρίδωνα, 

των ορφανών ελπίδα 

όλου του κόσμου τα παιδιά 

να ‘χουν Χριστού ασπίδα...



|"αμΦ." ΥΓ:
Εμείς πρέπει να σε ευχαριστήσουμε, Ελένη!
Για όλα όσα γράΦεις και για όλα όσα είσαι...
Και για το ότι βέβαια μάς έχεις παραχωρήσει την άδεια να κοινοποιούμε τα θαυμάσια πονήματά σου...

(έργο της Ελένης και η υπέροχη πετρούλα, 
που μεταμορΦώθηκε σε Άγιο Σπυρίδωνα!
Παραγγελιές άραγε δέχεσαι, Ελενίτσα;) 



Δευτέρα 23 Ιουνίου 2025

✨ Ο Άγιος Ανδρέας Αρχιεπίσκοπος Κρήτης. Ο Ιεροσολυμίτης ... Ο ποιητής Της Αγίας Τριάδας, το αγαπητό παιδί Της Παναγίας των Βλαχερνών. Ο Συγγραφέας του Μεγάλου Κανόνος... (τη μνήμη του θα γιορτάσουμε, ο Θεός πρώτα, σε λίγες μέρες, στις 4 Ιουλίου)

  

   |δες ένα απίθανο ποίημα, 

που η "δική μας", Ελένη Ζεάκη

έχτισε πάνω στη ζωή του... 



|"αμΦ." επισήμανση:

Να ξέρεις, θ΄απορήσεις διαβάζοντάς το.

Θα σου πούμε αμέσως το γιατί:

Αυτό το σπάνιο πόνγμα γράφτηκε χθες

για έναν Αρχιεπίσκοπο, 

που αν ρωτήσεις 10 από εμάς τους "πολύξερους", 

στην καλύτερη οι 9 θα σου απαντήσουν 

(με στόμφο κιόλας):

"Ο Ποιητής του Μεγάλου Κανόνος".

Τελεία.

Και καμία άλλη λεπτομέρεια 

από τη ζωή του δεν ξέρουμε.

Απολύτως.

Πόσα βιβλία να΄χει διαβάσει κάποιος 

για να γράψει αυτό το ποίημα 

και μάλιστα,

για έναν από τους μεγαλύτερους ποιητές 

που γεννήθηκαν ποτέ...

Κι έρχεται μια νεαρή μανούλα από την Κρήτη

να γράΦει αυτό!

Μην την ρωτήσεις όμως "Τι και Πως".

Ούτε η ίδια δεν θα ξέρει να σου δώσει τις απαντήσεις...

Πάμε;



   Γεννήθηκε στη Δαμασκό

τη Βιβλική την πόλη 

απο ενάρετους γονείς 

που΄θέλαν να 'χουν όλοι!


Ήταν επτά χρονών παιδί 

και δεν είχε μιλήσει 


Προσευχηθήκαν οι γονείς 

να δώσ' ο Θεός τη λύση 


Στη λειτουργιά που κάμανε 

μίλησε ο Ανδρέας, 

λόγο γλυκύ απηύθυνε 

στη μάνα του ευθέως.


Να το,...εκεί γεννήθηκε 

του ποιητή η γλώσσα 

στην Παναγιά και στο Θεό 

λόγια να λέει τόσα! 


Χατίρι δε χαλάσανε 

που' σουν μικρό παιδάκι 

όταν τους είπες "πάτε με

στην Άγια Γη λιγάκι". 


Αυτό το λίγο σε πολύ 

ήταν γραφτό να γίνει. 

Το Άγιο Πνεύμα οι γονείς 

ακολουθούν κι εκείνοι.


Παιδί ήταν, μα τον άκουσαν 

κι εκεί ο πατριάρχης 

σε ένα δεκαπεντάχρονο 

είδε Το Φως Της Χάρης. 


Του΄δωσε θέση χαμηλά 

και λίγο λίγο βγήκε 

στη θέση με πραότητα 

του καλογήρου μπήκε. 


Είχε Αυτό που λέγεται 

Πνεύμα Της Αληθείας, 

πρώτος Κανόνες έγραψε 

χρυσούς της εκκλησίας. 


Όχι μονάχα ποιητής 

μα μελωδός συγχρόνως, 

με λόγια συγκινητικά 

που δε σκεφτόταν μόνος.


Όταν τον επισκέφθηκε 

Του Παρακλήτου η λάμψη 

ήταν δοχείο καθαρό 

τέτοια Φωτιά να ανάψει! 


Απ' τα Ιεροσόλυμα 

τον στέλνει ο δεσπότης 

να μεταβεί ως πρεσβευτής 

σε σύνοδο της Πόλης. 


Του Αγίου Πνεύματος φωνή 

στεντόρεια θα γίνει 

στην Έκτη Οικουμενική 

πλάνη καμιά μη μείνει. 


Εκεί οι Μονοθελητές

ήταν απέναντί του

και Τη Θεανθρωπότητα 

στήριξε η φωνή του.


Τον καμαρώσαν όλοι τους

πύρινο λόγο βγάζει 

κι εκεί να μείνει σύσσωμη 

η σύνοδος φωνάζει!


Γίνεται τότε διάκονος 

και Στην Αγιά Σοφία 

κόσμος πολύς συνέρρεε

απ' τη Μικρά Ασία. 


Σκύβει σε κάθε αδύναμο 

φτωχό και διακονιάρη,

Πατέρας για τα ορφανά 

για τον τυφλό φανάρι. 


Να πάει αλλού να διακόνει

να φύγει ήρθε η ώρα, 

στην Κρήτη Αρχιεπίσκοπο 

τον διορίζουν τώρα. 


Δέχεται με ταπείνωση 

στη Γόρτυνα προφτάνει 

και δυσκολίες συναντά 

που ανθρώπου νους δε βάνει. 


Πολλοί πίστευαν σ' είδωλα 

κρατούσε η αναρχία 

οι κληρικοί 'ταν χαλαροί 

 χωρίς μεγάλη αξία. 


Παίρνει και ενισχύει τους

και τους καλλιεργούσε,

το Άγιο φιλότιμο 

που η ράτσα τους κρατούσε. 


Γίνεται έργο ιερό 

θαύμα τον τόπο αλλάζει 

κι ο κόσμος στην αγκάλη του

σαν το πουλί κουρνιάζει.


Η προσευχή του δύναμη 

κουρσάρους αποδιώχνει 

και την πανούκλα απ'το νησί 

πέρα μακρυά τη σπρώχνει. 


Το Άγιο το στόμα του 

το χόρταινε μια στάλα 

κι ούτε να κλείσει βλέφαρο

να χάσει χρόνο απ' άλλα. 


Ποιος θα μπορούσε δέσποτας

μέχρι γιατρός να γίνει, 

να κινδυνέψει να βλαφτεί 

και να' χει και ευθύνη. 


Το στόμα πάνω στην πληγή 

έβαζε και τραβούσε, 

το άρρωστο αίμα έφτυνε 

κι έγιαινε όποιος νοσούσε!


Αυτό το στόμα το Άγιο 

τόσο γλυκά μιλάει, 

Πατέρα Υιού και Πνεύματος 

Τη Χάρη προσκυνάει.


Έτσι περνούσε ο καιρός 

την Κρήτη ευλογούσε,

για ιερή υποχρέωση 

η Πόλη τον ζητούσε. 


Γυρίζει πίσω με χαρά 

όλοι τον καρτερούσαν

και τη ζωή τους δίπλα του

να δώσουν θα μπορούσαν! 


Εκεί πήρε το μήνυμα 

απ' Τον Θεό "Προχώρα...

πίσω στην Κρήτη δε θα πας,

κοντά Μου θα 'σαι τώρα".


Κάνει κι αυτός υπακοή 

και σε καράβι μπαίνει, 

στην Ερεσσό τον οδηγεί 

κι εκεί για πάντα μένει. 


Κοιμήθηκε στη Λέσβο μας

δε γύρισε στην Κρήτη, 

εκεί ήθελε ο Κύριος 

για πάντα να' χει σπίτι. 


Για να φυλάει τα σύνορα 

που κινδυνεύουν τώρα,

να μην μπορέσει ο εχθρός 

μέσα να μπει στη χώρα... 

  

  

     |Αν σκεφτεί κανείς την πορεία του Αγίου Ανδρέα 

θα καταλάβει 

γιατί είναι τόσο επίκαιρα αναγκαίο 

να τον επικαλούμαστε...


Δαμασκός 

Ιεροσόλυμα 

Κωνσταντινούπολη 

Κρήτη 

Λέσβος 

♰ 4 Ιουλίου 740 μ.χ. 


Το ποίημα μου λίγο είναι 

για τον Μέγα Άγιο Ανδρέα μας...


Ο ταπεινός Αρχιεπίσκοπος, 

Συγγραφέας, Ποιητής, 

Ρήτορας, Θαυματουργός...


    |Ελένη Ζεάκη



Πέμπτη 18 Δεκεμβρίου 2025

✔ Μια τέτοια ημέρα δυό νησιά ένα κορμί γιορτάζουν, που της συγγνώμης Άγιο σ' όλη τη γη φωνάζουν. Είναι της Ζάκυνθου παιδί, της Αίγινας ο στύλος, παιδί τς Αναφωνήτριας του Νεκταρίου φίλος... Δεκαεπτά του Δεκεμβριού στα ουράνια θα πάει, ο άνθρωπος που δίδαξε τον κόσμο ν' αγαπάει... Πέφτω καλέ μου Άγιε στα πόδια σου σαν φταίχτης και θέλω της αγάπη σου κι εγώ να γίνω κλέφτης...


   | Άγιος Διονύσιος ο Νέος, ο Ζακυνθινός Αρχιεπίσκοπος Αιγίνης (1547 - 1622)


|το διαΦορετικό συναξάρι του Αγίου Διονυσίου, 
με κλάματα Φτιαγμένο, από την "ειδική", 



 

... Ο Άγιος Γεράσιμος

τελεί το βάπτισμα του

κι αυτό σίγουρα ήτανε

αρχή στο χάρισμα του...

 



Ήτανε αρχοντόπουλο

και ζούσε με ανέσεις,

μα μία μία ανέβαινε

των αρετών τις θέσεις.

 



Ήτανε εξυπνότατος

και είχε καταλάβει

σπουδές και πλούτη

μάταια ήταν που είχε λάβει

 



Και κοιμηθήκαν οι γονείς

γύρω στα είκοσι του,

ορφάνεψαν τρία παιδιά

κι ήρθε η συναίσθηση του...

 



Αυτό που κληρονόμησε

στον αδερφό του αφήνει

και του ζητά υπόσχεση

στην αδερφή να μείνει

 



Το βιός του εμπιστεύεται

στον ένα αδερφό του,

τον Κωνσταντίνο που έμελε

να ζήσει το χαμό του...



 

Για να παντρέψει αδερφή

μικρότερη που είχε,

γιατί εκείνος στο εξής

στα κοσμικά θα απείχε...




 

Παίρνει τα μπογαλάκια του

και στα Στροφάδια πάει,

στο μοναστήρι Δανιήλ

το όνομα θα πάρει

 




Κι έτσι κυλούσε ο καιρός

με άσκηση μεγάλη,

η υπακοή και η προσευχή

στολίζει τον με Χάρη...



 


Πόθο μεγάλο στην καρδιά

είχε να ταξιδέψει,

στον τόπο που Σταυρώθηκε

Ο Κύριος να τρέξει...




 

Παίρνει καράβι, μα αντί

να πάει εκεί που θέλει,

μες στης Αθήνας την καρδιά

τον ξεφορτώνει εντέλει...




 

Βρίσκεται στην επισκοπή

κι ο δέσποτας θαυμάζει,

να μείνει εκεί με φωτισμό

Του Λυτρωτή προστάζει...




 

Κάνει τελεία υπακοή

και γίνεται ιερέας,

δεσπότης μονοκοπανιά

σ' απόσταση μιάς μέρας...





 

Παίρνει σπουδαίο όνομα

το ταπεινό σπουργίτι,

του Άγιου Διονύσιου

του Αρεοπαγίτη




 

Και του ζητούν επίσκοπος

στην Αίγινα να γίνει,

που στο νησί οι άνθρωποι

μονάχοι είχαν μείνει...

 




Φτωχοί και αλειτούργητοι

στων πειρατών τη βία,

είχαν ορφάνια φυσική

μα και στην εκκλησία

 




Τον αγκαλιάζει ο λαός

σαν Τον Μεσσία φτάνει

και προσπαθεί ηρωικά

κάθε καλό να κάνει...




 

Τους συγυρίζει τις ζωές,

φτιάχνει ναούς και δρόμους

κάθε ψυχούλα δέχεται,

να την κρατά στους ώμους...




 

Ήταν σεμνός επίσκοπος,

την δόξα να αποφύγει,

την Αίγινα αποχαιρετά,

στη Ζάκυνθο γυρίζει...

 




Θα πάρει τη σκυτάλη του

και γίνεται Ιεράρχης

ο Άγιος Νεκτάριος,

νέος τους ποιμενάρχης...




 

Νοικιάζει σπίτι, γίνεται

στη Ζάκυνθο ιερέας

για δύο χρόνια Του Χριστού,

ο ταπεινός ποιμένας...




 

Μετά από χρόνια στη Μονή

Στροφάδων θα γυρίσει

και την Αναφωνήτρια

ξανά θα υπηρετήσει...




 

Κοιμάται πάνω σε αιχμηρές

πέτρες αντί για στρώμα

και όπως νέος πολεμά

με άσκηση ακόμα!




 

Τη θέση του επίσκοπου

κι εκεί αναλαμβάνει

και θαύματα απερίγραπτα

με μαρτυρίες κάνει!




 

Όπως ο Κύριος μπορεί

τη θάλασσα να αρνεύει,

με ευλογία στον ψαρά

την πείνα να γιατρεύει




 

Και μιά βεντέτα ξέσπασε

μία ζωή αφαιρείται

και ο φονιάς στα πόδια του

φτάνει κι απολογείται...




 

Και με μεγάλη έκπληξη

ακούει τ' όνομα του,

του αδερφού του ο φονιάς

στεκότανε μπροστά του!




 

Του δίνει τη συγχώρεση

χωρίς ιδέα να 'χουν,

κρυφά του δίνει χρήματα

να φύγει μη το μάθουν...




 

Πόσο μεγάλα θαύματα

δημιουργεί η αγάπη!

Και βγαίνει λάδι ο φονιάς

και μοναχός εκάρη!




 

Τα τόσα χρόνια άσκησης

έγραψαν στο κορμί του

και στα εβδομήντα πέντε του

θα σβήσει η πνοή του...




 

Δεκαεπτά του Δεκεμβριού

στα ουράνια θα πάει,

ο άνθρωπος που δίδαξε

τον κόσμο ν' αγαπάει...




 

Πέφτω καλέ μου Άγιε

στα πόδια σου σαν φταίχτης

και θέλω της αγάπη σου

κι εγώ να γίνω κλέφτης...




 

Να μη μπορώ να δω κακό,

καλό να βλέπω μόνο,

όπως εσύ να συγχωρώ

και να βαστώ στον πόνο...




 

* * *


 

"Καταθέτω μιά θάλασσα ευγνωμοσύνης στον Άγιο, 

που αξιώθηκα να πλησιάσω και να νιώσω...


Ελένη Ζεάκη"

 


 

(Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη 

από την ίδια την Ελένη στην Αίγινα...)