✔ Μια τέτοια ημέρα δυό νησιά ένα κορμί γιορτάζουν, που της συγγνώμης Άγιο σ' όλη τη γη φωνάζουν. Είναι της Ζάκυνθου παιδί, της Αίγινας ο στύλος, παιδί τς Αναφωνήτριας του Νεκταρίου φίλος... Δεκαεπτά του Δεκεμβριού στα ουράνια θα πάει, ο άνθρωπος που δίδαξε τον κόσμο ν' αγαπάει... Πέφτω καλέ μου Άγιε στα πόδια σου σαν φταίχτης και θέλω της αγάπη σου κι εγώ να γίνω κλέφτης...

   | Άγιος Διονύσιος ο Νέος, ο Ζακυνθινός Αρχιεπίσκοπος Αιγίνης (1547 - 1622)

|το διαΦορετικό συναξάρι του Αγίου Διονυσίου, 

με κλάματα Φτιαγμένο, από την "ειδική", 

Ελένη Ζεάκη...

 

... Ο Άγιος Γεράσιμος

τελεί το βάπτισμα του

κι αυτό σίγουρα ήτανε

αρχή στο χάρισμα του...

 

Ήτανε αρχοντόπουλο

και ζούσε με ανέσεις,

μα μία μία ανέβαινε

των αρετών τις θέσεις.

 

Ήτανε εξυπνότατος

και είχε καταλάβει

σπουδές και πλούτη

μάταια ήταν που είχε λάβει

 

Και κοιμηθήκαν οι γονείς

γύρω στα είκοσι του,

ορφάνεψαν τρία παιδιά

κι ήρθε η συναίσθηση του...

 

Αυτό που κληρονόμησε

στον αδερφό του αφήνει

και του ζητά υπόσχεση

στην αδερφή να μείνει

 

Το βιός του εμπιστεύεται

στον ένα αδερφό του,

τον Κωνσταντίνο που έμελε

να ζήσει το χαμό του...

 

Για να παντρέψει αδερφή

μικρότερη που είχε,

γιατί εκείνος στο εξής

στα κοσμικά θα απείχε...

 

Παίρνει τα μπογαλάκια του

και στα Στροφάδια πάει,

στο μοναστήρι Δανιήλ

το όνομα θα πάρει

 

Κι έτσι κυλούσε ο καιρός

με άσκηση μεγάλη,

η υπακοή και η προσευχή

στολίζει τον με Χάρη...

 

Πόθο μεγάλο στην καρδιά

είχε να ταξιδέψει,

στον τόπο που Σταυρώθηκε

Ο Κύριος να τρέξει...

 

Παίρνει καράβι, μα αντί

να πάει εκεί που θέλει,

μες στης Αθήνας την καρδιά

τον ξεφορτώνει εντέλει...

 

Βρίσκεται στην επισκοπή

κι ο δέσποτας θαυμάζει,

να μείνει εκεί με φωτισμό

Του Λυτρωτή προστάζει...

 

Κάνει τελεία υπακοή

και γίνεται ιερέας,

δεσπότης μονοκοπανιά

σ' απόσταση μιάς μέρας...

 

Παίρνει σπουδαίο όνομα

το ταπεινό σπουργίτι,

του Άγιου Διονύσιου

του Αρεοπαγίτη

 

Και του ζητούν επίσκοπος

στην Αίγινα να γίνει,

που στο νησί οι άνθρωποι

μονάχοι είχαν μείνει...

 

Φτωχοί και αλειτούργητοι

στων πειρατών τη βία,

είχαν ορφάνια φυσική

μα και στην εκκλησία

 

Τον αγκαλιάζει ο λαός

σαν Τον Μεσσία φτάνει

και προσπαθεί ηρωικά

κάθε καλό να κάνει...

 

Τους συγυρίζει τις ζωές,

φτιάχνει ναούς και δρόμους

κάθε ψυχούλα δέχεται,

να την κρατά στους ώμους...

 

Ήταν σεμνός επίσκοπος,

την δόξα να αποφύγει,

την Αίγινα αποχαιρετά,

στη Ζάκυνθο γυρίζει...

 

Θα πάρει τη σκυτάλη του

και γίνεται Ιεράρχης

ο Άγιος Νεκτάριος,

νέος τους ποιμενάρχης...

 

Νοικιάζει σπίτι, γίνεται

στη Ζάκυνθο ιερέας

για δύο χρόνια Του Χριστού,

ο ταπεινός ποιμένας...

 

Μετά από χρόνια στη Μονή

Στροφάδων θα γυρίσει

και την Αναφωνήτρια

ξανά θα υπηρετήσει...

 

Κοιμάται πάνω σε αιχμηρές

πέτρες αντί για στρώμα

και όπως νέος πολεμά

με άσκηση ακόμα!

 

Τη θέση του επίσκοπου

κι εκεί αναλαμβάνει

και θαύματα απερίγραπτα

με μαρτυρίες κάνει!

 

Όπως ο Κύριος μπορεί

τη θάλασσα να αρνεύει,

με ευλογία στον ψαρά

την πείνα να γιατρεύει

 

Και μιά βεντέτα ξέσπασε

μία ζωή αφαιρείται

και ο φονιάς στα πόδια του

φτάνει κι απολογείται...

 

Και με μεγάλη έκπληξη

ακούει τ' όνομα του,

του αδερφού του ο φονιάς

στεκότανε μπροστά του!

 

Του δίνει τη συγχώρεση

χωρίς ιδέα να 'χουν,

κρυφά του δίνει χρήματα

να φύγει μη το μάθουν...

 

Πόσο μεγάλα θαύματα

δημιουργεί η αγάπη!

Και βγαίνει λάδι ο φονιάς

και μοναχός εκάρη!

 

Τα τόσα χρόνια άσκησης

έγραψαν στο κορμί του

και στα εβδομήντα πέντε του

θα σβήσει η πνοή του...

 

Δεκαεπτά του Δεκεμβριού

στα ουράνια θα πάει,

ο άνθρωπος που δίδαξε

τον κόσμο ν' αγαπάει...

 

Πέφτω καλέ μου Άγιε

στα πόδια σου σαν φταίχτης

και θέλω της αγάπη σου

κι εγώ να γίνω κλέφτης...

 

Να μη μπορώ να δω κακό,

καλό να βλέπω μόνο,

όπως εσύ να συγχωρώ

και να βαστώ στον πόνο...

 

* * *

 

"Καταθέτω μιά θάλασσα ευγνωμοσύνης στον Άγιο, 

που αξιώθηκα να πλησιάσω και να νιώσω...

Ελένη Ζεάκη"

 

 

(Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη 

από την ίδια την Ελένη στην Αίγινα...)