👉
Τι είσαι άμα υπηρετείς
Χριστό μα και πατρίδα,
στον πόνο το παυσίπονο,
στο μαύρο η ελπίδα
Να 'χεις πατέρα Πρόδρομο
και μάνα Ευλογία
και να 'σαι προσφυγόπουλο
απ' την Καππαδοκία
Να 'χεις Αγίου τ' όνομα
και να 'χεις και Τη Χάρη,
ε τότε είσαι σίγουρα
της πίστης παλικάρι!
Στα Φάρασα το πρώτο φως
πέρασε στη ματιά του
και έμεινε στο βλέμμα του
μέχρι τα γερατειά του
Ο Άγιος Αρσένιος
με Θεία οδηγία
το όνομα κληρονομιά
του δίνει κι ευλογία
Στην κολυμβήθρα το βουτά
και τ' ουρανού η κουρτίνα
άνοιξε και το έλουσε
μιά γαλανή ακτίνα
Σχημάτισε στο μέτωπο
Σταυρό από χρυσάφι
και τ' όνομα Αρσένιος
Η Χάρις υπογράφει
Μόλις ακούν οι χωριανοί
τ' όνομα που του δίνει,
ένας στον άλλον συζητά
άραγε ποιός τ' εγκρίνει!
Άκουσε τότε ο Άγιος
για την πρωτοβουλία
μέχρι πως είναι εγωιστής
και θέλει μεγαλεία
Έτσι ευδόκησε Ο Θεός
να τον υπηρετήσει
πριν γεννηθεί τον ρώτησε
κι έτσι ήθελε να ζήσει
Ήταν σαράντα ημερών
τα όργανα αρχίσαν,
οι Τούρκοι κάναν εισβολή
τίποτα δεν αφήσαν
Πήραν στα χέρια τα παιδιά
και τσ' Άγιες εικόνες
κι αφήσαν τ' Άγια χώματα
που ζούσανε αιώνες
Έγινε η ανταλλαγή
να φύγουν πρέπει μόνο
που για να μην προφθάσουνε
τους σκότωναν στο δρόμο
Ποδοπατήσαν το μωρό
μα η Χάρις θα προλάβει,
από το χάρο να σωθεί
που ήταν στο καράβι
Η Ευλογία σ' αγκαλιά
ατσάλινη το βάνει,
το βρέφος και το θήλαζε
και δεν το ξαναβγάνει
Και έτσι διασώθηκε,
αρρώστια δεν το βρήκε,
στις κακουχίες άντεξε
και στην Ελλάδα βγήκε
Φτάνουν λοιπόν ταλαίπωροι,
πάμπτωχοι, κουρασμένοι,
νέα ζωή, μα δύσκολη
τώρα τους περιμένει
Με τα πολλά στην Κόνιτσα
μόνιμα κατοικούνε,
κάνουν νοικοκυρόσπιτα
Το Θείο Λόγο ακούνε
Στα δώδεκα με άριστα
απ' το σχολείο βγήκε,
πιο χρήσιμη του μαραγκού
να μάθει τέχνη βρήκε
Θα γίνει μάστορας καλός
και θα τον προτιμούνε,
καμάρωσε ο πατέρας του
τέτοιο παιδί απού 'ναι
Η Ευλογία φρόντιζε
στην εκκλησία να 'ναι,
τα πόδια του στο έδαφος
με πίστη να πατάνε
Μέσα στο δάσος πήγαινε
και έρημος βρισκόταν,
μέσα του έχτιζε έδαφος
για εκείνα που ερχόταν
Κάποιο παιδί που παίζανε
για Τον Χριστό του είπε
πως είναι άνθρωπος καλός
μα για Θεός τ' αρνείται!
Έκλαψε και γονάτισε
κι είπε γιατί συμβαίνει
και σ' ένα Φώς υπέρλογο
μέσα Ο Χριστός προβέρνει!
Έτσι του είχε Ο Θεός
στο δίλημμα απαντήσει
πως ο δικός του άνθρωπος
είναι να προχωρήσει
Στον Ελληνοϊταλικό
τα αδέρφια του θα πάνε
κι εκείνος μένει στους γονείς
μαζί κόπους βλαστάνε
Κι έρχεται ο εμφύλιος
έπρεπε πια να φύγει,
η στράτευση ήταν χρέος του
και δε θα τ' αποφύγει
Μιμείται πλήρως Τον Θεό
μ' όλη τη σημασία,
να σώζει θέλει ηρωικά
όλους μ' αυτοθυσία
Στον λοχαγό του αρνήθηκε
υπακοή να κάνει,
γιατί έβρισε την Παναγιά
και του 'πε αυτό μου φτάνει
Τέλειωσε η θητεία του
της στράτευσης της πρώτης,
στο τάγμα το αγγελικό
θα γίνει στρατιώτης
Στο Άγιο Όρος έφτασε
στα εικοσιεννιά του,
Την Παναγία ένιωθε
πατρίδα η καρδιά του
Στην αυστηρότερη μονή
διάλεξε να καθίσει,
ήδη της Αγιότητας
σημάδια του θ' αφήσει
Το όνομα Παΐσιος
στη νέα γέννησή του
έλαβε που γιορτάζεται
στην Άγια κοίμηση του
Είδανε άνθρωπο σεμνό
μ' αγάπη και συμπόνια,
που νέο κι Άγιο μοναχό
είχαν να δούνε χρόνια
Οκτώ έτη περάσανε
στην Κόνιτσα κινάει,
στα μέρη που τον θρέψανε
επί σκοπού θα πάει
Ανακαινίζει τη μονή
Στομίου με αγώνα,
του στέκονται οι χωριανοί
με γόνατο κι αγκώνα
Τέσσερα χρόνια πέρασαν
το έργο του είχε γίνει,
ο κόσμος τόνε κούρασε
και πίσω τους αφήνει
Σ' έρημο τόπο να βρεθεί
στην προσευχή ζητάει,
απ' το Σινά τον βρίσκουνε
και του ζητούν να πάει
Δυό χρόνια σ' ασκητήριο
σ' υψόμετρο μεγάλο,
ξυπόλυτος σ' άνυδρη γη
κάνει ουράνιο ζάλο!
Τους βεδουίνους πρότυπο
θα 'χει στην άσκηση του,
η φτώχεια τους κι η υπομονή
γίνονται μίμηση του
Κάνει γι' αυτούς εργόχειρα
ψωμί να τους ταΐζει,
να 'χουν πατέρα κι αδερφό
και στήριγμα φροντίζει
Στα δύο χρόνια ασθενεί
από τις κακουχίες,
δεν δέχονται οι πνεύμονες
άλλες ταλαιπωρίες
Στο ιατρείο βάζουν τον
και του απαγορεύουν
να μη γυρίσει στο Σινά
γιατροί τον συμβουλεύουν
Κάνει και πάλι υπακοή
φεύγει σαν το σπουργίτι,
φωλιάζει σε φτωχό κελί
στου Πρόδρομου το σπίτι
Γίνεται υποτακτικός
σε στοργικό πατέρα
του Ρώσου παπα Τύχωνα
που 'ναι στη νύχτα ημέρα!
Δυό χρόνια όμως πέρασαν
κι η ασθένεια 'χε φτάσει
σε απροχώρητο βαθμό
ως και ζωή να χάσει
Του αφαιρέσανε σχεδόν
τ' αριστερό πνευμόνι,
του κάνουνε επέμβαση
που τη ζωή του σώνει
Γι' αυτή του την επέμβαση
θα δώσουν τότε αίμα
οι μοναχές που έμελλε
μ' αυτές να γίνει ένα
Η Σουρωτή του άνοιξε
την πόρτα για να μπαίνει
και από τότε ο Άγιος
εκεί αιώνια μένει
Τον δέχονται για ανάρρωση
και τις επιβραβεύει
γιατί την καθοδήγηση
Αγίου έχουν εύρει
Στο Άγιος Όρος όρθιος
χάρη σ' αυτές γυρίζει
και από εκεί ο Άγιος
θάλπει και τις στηρίζει
Η Παναγούδα τον καλεί
σε φτωχικό παλάτι,
εκεί τον επισκέπτονται
από της γης τα πλάτη
Πρώτα τον υποδέχτηκαν
Άγιοι να του δείξει
πως τον ακούει Ο Θεός
και να τον ενισχύσει
"Είμαι ο Λουκιλλιανός"
Εκείνος πρώτος τρέχει...
"Παντελεήμων, φρόντισε
τα τραύματα που έχει"!
Πήγε Η Μητέρα Του Θεού
σα να 'ταν δύο Φίλοι
κάθισε και του έδωσε
πρόσΦορο και σταΦύλι
"Με ομορΦιά ανείπωτη
που όλη μύρο στάζει...
Η Ιεροσολυμίτισσα
που βλέπετε, της μοιάζει!"
Έμεινε η ευωδία Της
σ' έδαΦος και αιθέρες,
δεν ζήτησε ούτε νερό
ο Άγιος για μέρες
Είχε μεγάλο χάρισμα
αυτό που λέμε αγάπη
σπάνιο και πολύτιμο,
χρήσιμο σαν τ' αλάτι
Είχε την πιό αγνή ψυχή
και δεν είναι τυχαίο,
που πάνε τόσοι Άγιοι
και βρίσκουν τον μοιραίο...
Την πόρτα απλά του χτύπησε
η Άγια ΕυΦημία,
κάθισε και τ' απάντησε
σε κάθε του απορία!
Βλέπει τον κάθε άνθρωπο
και τ' όνομα του ξέρει,
τι πρόβλημα και τι καημός
εκεί τον έχει Φέρει
Μιά δεύτερη επέμβαση
κακό της πρώτης έργο
τον ακολούθησε σιμά
χωρίς να πει το έχω
Πόνους αφόρητους βαστά
μα ο γιατρός τον πείθει
έχει καθήκον ιερό
και έτσι δεν το αρνήθη
Στην κήλη βρήκε γιατρειά
και δεν τον κατατρύχει
χαίρεται που εμπόδιο
στην άσκηση δε βρίχνει
Ήτανε το χαμόγελο
για κάθε πικραμένο
το μέλι πάνω στην πληγή
για τον τραυματισμένο
Πράγματα διαφορετικά
έλεγε στον καθένα
ακόμη κι αν τον ρώταγαν
όλοι το ίδιο θέμα
Τί οφελουσε μιά ψυχή
και τί θα τη χαλούσε
τί να προσέξει, που πατεί
τί θα την οφελούσε
Παρόλο που ήτανε μισός
εργάζονταν για δύο
κάποιοι πηγαίναν σοβαροί
και άλλοι για αστείο
Με χάρισμα διόρασης
που είχε βοηθούσε
ήξερε που χρειάζονταν
και πόσο να μιλούσε
Τα λουκουμάκια πλήθαιναν
αντί να λιγοστεύουν
και ήτανε το κέρασμα
σ' όσους εκεί προφταίνουν
Κάνει ιάσεις φοβερές
τυφλό παιδί γιατρεύει
κάνει και κάθε αιρετικό
Ορθόδοξα να βλέπει
Αυτό για δεκατέσσερα
χρόνια δίχως να λείψει
τον άνθρωπο που υπηρετεί
τώρα εκεί θα λήξει...
Έρχεται ισχυρότερο
χτύπημα στο κορμί του
καρκίνος και το δέχεται
σαν να 'ταν το παιδί του
Τη θεραπεία δέχτηκε
στ' ανθρώπινα πατούσε
απ' Το Θεό την ίαση
για 'κεινον δε ζητούσε
Έβλεπε κάθε ασθενή
την πόρτα του περνούσε
μετάνοια τους έβαζε
το χέρι τους φιλούσε!
Του ανακοίνωσε ο γιατρός
το τέλος πλησιάζει
με χιούμορ τότε ο Άγιος
του λέει πως γιορτάζει!
"Χορό θα στήσω να γλεντώ
πρώτη φορά μου βγαίνει
σαν ζει Ο Χριστός στον άνθρωπο
χαρά 'ναι να πεθαίνει"
Όταν γίναν τα δέοντα
κι έληξε η θεραπεία
στήριζε κάθε άνθρωπο
λες κι έσφιζε απ' υγεία!
Στη Σουρωτή μαζεύονταν
για να τον συναντήσουν
έλεγε στις καλόγριες
όλους να τους αφήσουν
Πόνους βαστούσε αφόρητους
το μαρτυρά ο γιατρός του
που 'γινε φίλος μπιστικός
παιδί του κι αδερφός του
Το πιό όμορφο χαμόγελο
στα μάτια του καθρέφτης
που δείχνουνε ο θάνατος
είναι στον κόσμο ψεύτης
Δώδεκα Ιούλη σφάλιξαν
τα μάτια του στο σώμα
μα μείνανε ορθάνοιχτα
και μας κοιτούν ακόμα
Και στρέφεται το βλέμμα του
σ' όποιον του πει παππούλη
και είναι ολοζώντανος
τη γη γυρίζει ούλη
Απ' τα βιβλία έμαθαν
γι' αυτόν στον κόσμο όλο
έχει μεγάλη απήχηση
ως και το Βόρειο Πόλο
Οι νέοι που υπεραγαπά
μ' αυτόν νικούν τα πάθη
σαν μελισσούλες έρχονται
στου γέροντα τα άνθη
Και μεγαλώνει κι ο μπαξές
τα μέλια ξεχειλίζουν
αφού χιλιάδες άνθρωποι
τον Άγιο γνωρίζουν
Και ετοιμάζει Ο Θεός
λιβάδια και καθίζει
με λουλουδάκια όμορφα
ο κόσμος ομορφύζει
Κι είναι στη μέση ο γέροντας
και τα καλωσορίζει
κι ακόμα λέει ταπεινά
"Ο Κύριος φροντίζει"
Χώρος σε νου δε βρέθηκε
ούτε αρκετό μελάνι
όσα του πρέπουν να γραφτούν
τόνος χαρτιού δε φτάνει
Ξέρουμε ήταν σαν κι εμάς
γιατί αυτό ζητούσε
να μην τον πούνε Άγιο
ήθελε όσο ζούσε
Ζήτησε χώμα και πηλό
στου τάφου του τη σκέπη
και ένα ξύλινο Σταυρό
που στη ζωή του ρέπει
|ΑΓΙΟΣ ΠΑΐΣΙΟΣ
ο Αγιορείτης
Κοιμήθηκε στις
12 Ιουλίου 1994,
σε ηλικία 70 ετών...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου