☆ «Πιέ΄το, πάτερ μου, να γίνης καλά»... |Όταν ο Άγιος Παντελεήμονας εμΦανίστηκε οφθαλμοΦανώς στον Άη Νικόλαο τον Πλανά...

 

     ...Πάντοτε την παραμονή του αγίου Παντελεήμονος, ο Άγιος Νικόλαος ο Πλανάς, τελούσε Αγρυπνία στον ιερό ναό του στον Ιλισσό. 

Μια χρονιά όμως ήταν άρρωστος με υψηλό πυρετό. 

Οι δικοί του τον απέτρεπαν να πάει για την Αγρυπνία. 

Εκείνος φλεγόταν από αγάπη προς τον Άγιο. 

Και πήγε. 

Όπως έλεγε αργότερα, τη νύχτα, μετά τη Λιτή ακούμπησε, εξαντλημένος από τον πυρετό, στην άκρη της Αγίας Τραπέζης. 

 Και βλέπει εμπρός του τον Άγιο «να κρατά ένα μικρό ποτήρι γεμάτο φάρμακο» και του λέει: 

«Πιέ΄το, πάτερ μου, να γίνης καλά». 

Το πήρε, το ήπιε, έφυγε ο πυρετός, έγινε τελείως καλά. 

Και έλεγε: 

«Επί μίαν εβδομάδα είχα τη γλύκα στο λάρυγγά μου… 

Το θεώρησα αμαρτία και αγνωμοσύνη να μη το ειπώ…».

     ☆ από το βιβλίο: 

  "Ο παπα Νικόλας Πλανάς" - Εκδόσεις «ΑΣΤΗΡ» Αθήνα 1979    🌹📿

    |η "πάσα" από τον φίλο και αδελΦό, Πάνο...

    ● "αμΦ." ΥΓ:

   Να εκμεταλλευτούμε λίγο την αγάπη σας προς τον Άγιο Παντελεήμονα, προς τον Άγιο Νικόλαο τον Πλανά, αλλά και προς κάποιους ασθενείς και αναγκεμένους αδελΦούς μας;

  Και όπως θα έλεγε και σήμερα ο Αγιούλης μας ο ΠορΦύριος...

   "Ας κάνουμε μωρέ, όλοι μαζί την ευχή και ο Κύριος ξέρει.

Όσοι πιο πολλοί την κάνουμε και όσο πιο ένθερμα ζητάμε, 

ο Χριστός μας ακούει καλύτερα..."

  Μήπως, όσες ψυχούλες βλέπουν αυτή την ανάρτηση, να ζητούσαν ένα "μικρό δωράκι" από τον Άγιο Ανάργυρο Ιατρό, τον αγαπημένο μας Άγιο Παντελεήμωνα, σήμερα που γιορτάζει;

  Να, ένα μικρό ποτήριο, σαν αυτό που έδωσε στον Άγιο Παπα Νικόλα τον Πλανά, να στείλει.

  Και να πει: 

"Πιέ' το, πάτερ μου, παιδί μου, αδελΦέ μου, αδελΦή μου..."

  Όχι πως πρέπει να γιορτάζει ένας Άγιος για να βοηθήσει...

 Ούτε - σώνει και καλά- προς Ίαση...

 Όχι "για να γίνει καλά".

  - Αυτό άλλωστε το δίνει ο καλός Θεός εκεί που πρέπει.

Όταν Εκείνος θέλει και ξέρει πως θα είναι προς όΦελος, όχι μόνο του ασθενούς, αλλά και όσων τον αγαπούν και νοιάζονται γι΄αυτόν. 

 Και τελικά προς Δόξαν Του... -

Αλλά προς Παρηγοριά, ΑνακούΦιση, Ανάπαυση και συντροΦιά των ανθρώπων μας, που πιθανόν βιώνουν από ανθρώπινης πλευράς την απόλυτη μοναξιά...

  Συγχωράτε με, τόσο για το θράσος, όσο και για την κατάχρηση της αγάπης σας.

  Ζήτουλας της αγάπης σας...

     Εξ ανάγκης, αγάπης...

           Αλλά και έλλειψης πίστης...