✔ Βρε μαμά, πάλι νηστεία;

 

Πριν από την πρώτη καμπάνα της Παράκλησης 

ο μικρός Νικόλας γύρισε από την παραλία 

με μια μικρή γκρίνια.

 

«Μαμά... πάλι νηστεία; Μέσα στο κατακαλόκαιρο;» 

είπε, σπρώχνοντας απαλά το πιάτο με τα γεμιστά. 

«Όλος ο κόσμος στην παραλία τρώει παγωτά 

και κλαμπ σάντουιτς, πίτες, 

κι εγώ τρώω ντομάτες, φασολάκια και αρακά !!

 

Η μητέρα του χαμογέλασε χωρίς να τον μαλώσει.

 

«Ξέρεις, παιδί μου, η νηστεία δεν είναι τιμωρία. 

Είναι ένα μικρό δώρο 

που προσφέρουμε στην Παναγία. 

Όπως όταν αγαπάς κάποιον 

και κάνεις μια μικρή θυσία για χάρη του.»

Ο Νικόλας δεν απάντησε. 

Κοίταξε από το παράθυρο τα παιδιά 

που έπαιζαν στον δρόμο και αναστέναξε. 

Το ίδιο βράδυ, πήγαν μαζί στην εκκλησία 

για την πρώτη Παράκληση. 

Ο ναός ήταν γεμάτος, 

οι εικόνες φωτίζονταν από τα καντήλια 

και οι πιστοί έψαλλαν όλοι μαζί.

 

«Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς...»

 

Ο μικρός στάθηκε σιωπηλός. 

Για πρώτη φορά δεν κοίταζε το ρολόι του. 

Κοιτούσε το πρόσωπο της Παναγίας.

Στο τέλος της ακολουθίας, 

καθώς έφευγαν,

 γύρισε στη μητέρα του 

και της είπε χαμηλόφωνα:

 

«Μαμά... αύριο θα ξανάρθουμε;»

Η μητέρα τον κοίταξε συγκινημένη.

«Αν θέλεις, κάθε βράδυ.»

Ο Νικόλας χαμογέλασε.

«Και δεν πειράζει. 

Τα παγωτά μπορούν να περιμένουν. 

Αυτές οι μέρες είναι για την Παναγία.»

 

Γιατί τελικά, 

οι πιο όμορφες αναμνήσεις του καλοκαιριού 

δεν γεννιούνται πάντα στην παραλία, 

αλλά μέσα σε έναν φωτισμένο ναό, 

εκεί όπου η καρδιά μαθαίνει να αγαπά 

λίγο περισσότερο τον Θεό 

και την Παναγία...

🌹   📿   📿

|από τον αδελΦό, Πάνο