✔ Πρόκειται για μια αλλιώτικη αποτύπωση της κραυγής κάθε ψυχής, που παλεύει να απαγκιστρωθεί από τα πάθη, μέχρι να καταλήξει στον τελικό στόχο της, που δεν άλλος από την αγκαλιά του Χριστού...
🌹 Ευγενική παραχώρηση του δημιουργού στον "αμΦοτεροδέξιο". Όλα τα υπόλοιπα τραγούδια του Νεκτάριου θα τα βρείτε εδώ 👉 :
|Και μέσα σ΄όλα όσα ζούμε,
μας έρχεται μια φρέσκια, αλλιώτικη ανάσα,
μέσα από τους ήχους και τους στίχους
των τραγουδιών που έχει συνθέσει
ο (έτερος μικρός αδερΦός μας) Νεκτάριος.
Κατευθείαν από το Λονδίνο...
Άκουσε, αν θες,
αυτό που μόλις σήμερα ανέβηκε...
👉 Στίχοι:
Ακούω φωνές
Βλέπω εικόνες
Αγγίζω στιγμές
Κι όμως δεν είναι αυτό φυσικό
Ακούω ομιλίες
Βλέπω ανθρώπους
Που οι άλλοι δε βλέπουν
Δεν είναι φυσιολογικό
Στο ανεξήγητο το φως να βρω δεν θέλω
Έχω αυτό που μ' οδηγεί παντοτινά
Είναι η αγάπη, που όλα τα νικά
Και τις εικόνες, τις φωνές, τις σκιές
Μου διώχνει μια για πάντα
Αλλάζω μορφές
Να γίνω ένας άλλος
Και ό,τι κι αν λες
Δεν είναι κάτι το φυσικό
Κρατάω επαφές
Με άυλα όντα
Που οι άλλοι δε βλέπουν
Δεν είναι φυσιολογικό
Στο ανεξήγητο το φως να βρω δεν θέλω
Έχω αυτό που μ' οδηγεί παντοτινά
Είναι η αγάπη, που όλα τα νικά
Και τις εικόνες, τις φωνές, τις σκιές
Μου διώχνει μια για πάντα
Είναι η αγάπη που όλα τα νικά
Και τις εικόνες, τις φωνές, τις σκιές
Μου διώχνει μια για πάντα...
☆ Άρχισε ήδη το αδερΦάκι μας ο Νεκτάριος
να βγάζει τα τραγούδια του προς τα έξω.
Μικρά και μεγάλα διαμαντάκια!
Όπως και το "Θ΄άλλαζες"
που του κλέψαμε ξεδιάντροπα κάπου μέσα στο 2016
και το κάναμε "Ύμνο των απανταχού αμΦοτεροδέξιων"...
Κι ας είναι ψάλτης, παιδιατρικός εργοθεραπευτής,
προσΦάτως Νευροεπιστήμονας
κυρίως όμως πολύτεκνος πατέρας...
(Μ΄αυτήν τη σειρά...)
Άκουσε λοιπόν, όσο γίνεται ανεπηρέαστος,
2 -3 από τα πρώτα, που βγαίνουν αυτές τις μέρες
ένα ένα από τa συρτάριa τους στα Λονδίνα
και ίσως να διαπιστώσεις και συ
πως δεν είναι και τόσο υποκειμενική η κρίση μας...
━━━━━━━━━ ✧ ✦ ✧ ━━━━━━━━━
✔ Για αρχή το "Ένας μύθος η εκδίκηση",
που είναι μάλλον ένα δωρεάν μάθημα
για το μάταιο της εκδίκησης
και το απολύτως αναγκαίο της συγχωρητικότητας...
[Peli Galiti, α(μ)Φιερωμένο!]
✔ Αν ωστόσο θέλεις κάτι πιο αιχμηρό,
πήγαινε κατευθείαν στο "Λιθαράκι",
για το οποίο έχουμε την αίσθηση πως θα γίνει,
κυρίως λόγων των στίχων του,
viral...
Μόλις χθες δημοσιεύτηκε κι ας έχει γραφτεί το 2008.
Δυστυχώς περιγράφει με ανατριχιαστική ακρίβεια
(και) τη σημερινή εποχή και τους τύπους
που (νομίζουν πως) μας κυβερνάνε.
(Στα δικά μου μάτια και αυτιά είναι σαν να γράφτηκε
για 104 † 57 ψυχούλες...)
👉 Ρίξε μια ματιά πρώτα τους στίχους
και μετά αν θες, το ακούς...
🔴 ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΓΟΥΝΑΡΙΔΗΣ
ΤΟ ΛΙΘΑΡΑΚΙ
από το άλμπουμ
«Ο ΔΡΟΜΟΣ»
Στίχοι:
Δεν μας αξίζει η φωτιά
Στέρεψε πια το μαύρο δάκρυ
Βγήκαν στους δρόμους τα παιδιά
Κάποιον σκοτώσαν σε μιαν άκρη
Δεν μας αξίζει αυτός ο τόπος
άνοιξη βιάζομαι να ρθεί
Τι κι αν φωνάζουν τσάμπα κόπος
Κανείς δε θέλει να νοιαστεί
Κάθεσαι γράφεις υπογράφεις και χαζεύεις
Και την καρέκλα έχεις λιώσει προ πολλού
Λόγια πουλάς ψήφους σαν ψίχουλα μαζεύεις
Και μεις βοήθεια ζητάμε εξ΄ουρανού
Το λιθαράκι που θα έβαζες θυμήσου
Όταν μια μέρα σε ακούσαμ’ ανοιχτά
Ίσως να πούλησες τον λόγο της τιμής σου
Μα εμάς μας έχασες στο λέμε καθαρά
Δεν μας αξίζει ετούτη χώρα
Πίκρα ποτίζει τις ψυχές
Δε θα περάσει δεν είναι μπόρα
Είναι αγιάτρευτες πληγές
Δεν μας αξίζει αυτή ιστορία
Ποιός φταίει που κλαίει κι ο ουρανός
Η ελπίδα χάραξε πορεία
Δεν μας αντέχει ο καιρός
Κάθεσαι γράφεις υπογράφεις και χαζεύεις
Και την καρέκλα έχεις λιώσει προ πολλού
Λόγια πουλάς ψήφους σαν ψίχουλα μαζεύεις
Και μεις βοήθεια ζητάμε εξ΄ουρανού
Το λιθαράκι που θα έβαζες θυμήσου
Όταν μια μέρα σε ακούσαμ’ ανοιχτά
Ίσως να πούλησες τον λόγο της τιμής σου
Μα εμάς μας έχασες στο λέμε καθαρά
Ξέρεις εμείς δεν είμαστε πρόβατα
που όπου θέλει ο βοσκός τα πηγαίνει
Έχουμε άποψη και θα τη λέμε
όσο τη μέρα ο ήλιος βγαίνει
Ξέρεις εμείς δεν τρώμε κουτόχορτο
Ποτέ να μην υποτιμήσεις την καρδιά μας
Έχουμε γνώμη, κι άμα σ’ αρέσει
Αλλιώς να αδειάσεις την γωνιά μας
Κι εσύ
Κάθεσαι γράφεις υπογράφεις και χαζεύεις
Και την καρέκλα έχεις λιώσει προ πολλού
Λόγια πουλάς ψήφους σαν ψίχουλα μαζεύεις
Και μεις βοήθεια ζητάμε εξ΄ουρανού
Το λιθαράκι που θα έβαζες θυμήσου
Όταν μια μέρα σε ακούσαμ’ ανοιχτά
Ίσως να πούλησες τον λόγο της τιμής σου
Μα εμάς μας έχασες στο λέμε καθαρά...
|Συγχώρα μας αν όλο αυτό σου φάνηκε 2 much.
Μπορεί και να΄ναι.
Άκου, κρίνε και πες μας στα σχόλια!
Κάθε γνώμη σεβαστή...
σ.Β.Γ.
♡ Όλοι μαζί για έναν σημαντικό σκοπό!
Η Δύναμη της Δωρεάς Μυελού των οστών...
✔ Την Παρασκευή, 7 Φεβρουαρίου 2025,
είχαμε στο Λύκειο της «ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ» στα Μελίσσια
μια μοναδική ευκαιρία – δράση – ευαισθητοποίηση - ευλογία!
Όπως θέλετε πείτε το.
Κάτι που επιδιώκουμε εδώ και αρκετά χρόνια,
αλλά μέχρι τώρα
δεν ήταν εφικτό.
Ενημερωθήκαμε στο αμφιθέατρό μας,
όπου βρεθήκαμε σύσσωμοι όλοι οι μαθητές
και οι καθηγητές του σχολείου μας...
από τον Διευθυντή της Μονάδας Μεταμόσχευσης Μυελού των οστών κ.Στυλιανό Γραφάκο
(ο οποίος ήταν στο πλευρό της αείμνηστης Μαριάννας Βαρδινογιάννη
όταν εκείνη ίδρυσε το «Όραμα Ελπίδας» που στεγάζεται στο Παίδων)
για το πόσο αναγκαίο,
όσο και καθοριστικό είναι το να
γίνει κάποιος δότης.
Μάθαμε πόσο απλό είναι πλέον όλο αυτό και με ποιους τρόπους
θα μπορέσουμε να το πράξουμε όλοι όσοι είμαστε
από 18 μέχρι 45 χρονών.
Όμως η αναπάντεχα συγκινητική έκπληξη της μέρας ήταν
πως είχαμε μαζί μας την Ευαγγελία,
την γλυκύτατη αδερφή του Προκόπη Φράγκου
που με
τους στίχους του φτιάχτηκε το τραγούδι «Θ΄ανοίξω φτερά».
Σκλάβωσε τους πάντες με την τόλμη της
να μιλήσει για πρώτη φορά σε μας για την περιπέτεια
που πέρασε μέσα από τον χαρισματικό αδερφό της Προκόπη η ίδια,
αλλά και οι υπέροχοι γονείς της, Βασιλεία και Στέφανος,
αλλά
και με την προθυμία της να λύσει τις όποιες μας απορίες.
Τα στιγμιότυπα που τράβηξε ο φωτογράφος μας Γεώργιος Δασουράς
(απόφοιτος του σχολείου μας) είναι εξαιρετικά,
αλλά πολύ λίγα για να εκφράσουν αυτό που,
όλοι όσοι βρεθήκαμε εκείνη τη μιάμιση ώρα στη δράση αυτή,
ζήσαμε.
Την εκδήλωση τίμησαν ο Πρόεδρος των Εκπαιδευτηρίων, κ.Γεώργιος Πιερράκος,
ο Γενικός Γραμματέας του Συλλόγου Αποφοίτων της Ελληνικής Παιδείας (ΣΑΤΕΠ), κ. Ανδρέας Νικολακόπουλος καθώς και το μέλος του ΔΣ του Συλλόγου, κ. Παναγιώτα Γεωργακοπούλου.
Σημειώνεται ότι ο Σύλλογος Αποφοίτων διοργανώνοντας τακτικές ετήσιες αιμοδοσίες
διατηρεί εδώ και αρκετά πλέον χρόνια τράπεζα αίματος στο Νοσοκομείο Ερυθρός Σταυρός (Κοργιαλένειο-Μπενάκειο).
Ακολουθούν λίγες μόνο από τις καταγεγραμμένες εντυπώσεις των
παιδιών μας…
🔴 Κατερίνα (Γ’ Λυκείου):
Χάρηκα πολύ που είχαμε την ευκαιρία να μάθουμε για το
συγκεκριμένο θέμα και νομίζω όλοι μας κερδίσαμε κάτι.
Με άγγιξε πολύ η ομιλία της Ευαγγελίας επειδή έχω και εγώ
αδερφό, την ένιωσα λίγο παραπάνω.
Δεν μπορώ να φανταστώ πως είναι να περνάει κανείς αυτό που ζει
η Ευαγγελία και τα παιδιά με τις συγκεκριμένες αρρώστιες.
Εύχομαι κάθε ευλογία σε αυτά και στις οικογένειες τους.
Σας ευχαριστούμε για την ευκαιρία που μας δώσατε σήμερα!
🔴 Aγγελική
(Γ΄Λυκείου)
Για άλλη μια φορά διαπίστωσα πως η πραγματικότητα δεν είναι
όπως ο δικός μου μικρόκοσμος.
Οι άνθρωποι όσο ισχυροί είμαστε σε τόσα θέματα, άλλο τόσο και
περισσότερο είμαστε ανίκανοι μπροστά σε μια ασθένεια, μια νόσο.
Τόσοι άνθρωποι γύρω μας, είτε του στενού περιβάλλοντος μας
είτε όχι, παλεύουν καθημερινά με προβλήματα υγείας.
Είναι σημαντικό από μεριάς μας να συμπαραστεκόμαστε και να
προσπαθούμε να βοηθήσουμε στον αγώνα τους κάνοντας κάτι που για εμάς πιθανότατα
είναι πολύ απλό, αλλά ζωτικής σημασία για αυτούς.
Το να γίνουμε δότες είναι μια πράξη αλληλεγγύης και αγάπης που
είναι ωφέλιμη για τα άτομα που το έχουν ανάγκη, αλλά και για εμάς τους ίδιους,
για την ψυχή μας…
🔴 Χρυσάνθη (Γ΄Λυκείου)
Λοιπόν, αυτό που μου έκανε την περισσότερη εντύπωση είναι το
πόσο απλό και εύκολο είναι να γίνεις δότης. Πάντα νόμιζα ότι θα υπήρχαν
εκατοντάδες διαδικαστικά και ότι θα ήθελε σοβαρό χειρουργείο για να πάρουν τον
μυελό των οστών.
Μου έκανε τρομερή εντύπωση επίσης πόσο έχει αυξηθεί ο αριθμός
δοτών στην Ελλάδα και μου έδωσε πολλή ελπίδα για την χώρα μας.
Τέλος, με εντυπωσίασε η Ευαγγελία!
Πόσο ωραία μίλησε, χωρίς μιζέρια, χωρίς απογοήτευση, χωρίς
συμπλέγματα.
Ήταν πολύ συμπαθητική και προσιτή.
Γι΄αυτό και πήγαμε όλες μετά το τέλος της παρουσίασης και
τελείως αυθόρμητα την αγκαλιάσαμε και φωτογραφηθήκαμε μαζί της.
Να σας πω την αλήθεια όταν μας ενημέρωσαν για αυτήν την δράση,
δεν ενθουσιάστηκα, αλλά πραγματικά άξιζε.
Με συγκίνησαν πολύ όλα και το λέγαμε και με την παρέα να πάμε
να γίνουμε δότριες το καλοκαίρι που θα έχουμε γίνει όλες 18!
Ευχαριστώ που το οργανώσατε, ήταν πολύ όμορφο!
ΥΓ:
Το βίντεο είναι ΕΠΙΚΟ!
Λατρεύω τους πίνακες ζωγραφικής και την φωνή του απόφοιτου του
σχολείου μας, που τραγουδά!
Έχει ταλέντο…
🔴 Σ.+Τ. (Β΄ Λυκείου)
Το στίγμα που άφησε η Ευαγγελία στην καρδιά μου ήταν απρόσμενο.
Να ομολογήσω αρχικά, πως δεν ήθελα ούτε να μπώ στην παρουσίαση αυτή, καθώς θεώρησα πως θα ήταν κάτι βαρετό όπου απλά θα κοίταζα την ώρα να τελειώσει.
Αρχίζοντας, ήμουν αρκετά προκατειλημμένος με το τι θα ακολουθούσε.
Στη συνέχεια όμως, όσο εξελισσόταν η παρουσίαση, όλο και περισσότερο η βαρεμάρα μου μετατρεπόταν σε ενθουσιασμό και συγκίνηση.
Ώσπου χωρίς να το καταλάβω, καθώς μιλούσε ο κ.Γουναρίδης, έκανα εικόνα μέσα μου τον Προκόπη, να τραγουδά και τον Νεκτάριο να παίζει κιθάρα και ένιωσα έντονη χαρά, καθώς φαντάστηκα, τη στιγμή εκείνη τον μικρό Προκόπη να αγάλλεται ακούγοντας τους στίχους του να μελοποιούνται.
Έπειτα ακολούθησε το βίντεο, το οποίο με συγκίνησε, εφόσον ήταν γραμμένο με πολύ αγάπη, από ένα παιδάκι με καθαρή καρδιά που βρισκόταν στη ζωή του πόνου.
Παρ όλα αυτά, ήταν χαρούμενος και κοιτούσε πώς να προχωρά.
Μετά το βίντεο, είδα μια κοπέλα που ανέβηκε στη σκηνή να μιλήσει.
Φαινόταν μαγκωμένη, κατάφερε όμως να κυριαρχήσει του φόβου της και αποφασισμένη άρχισε να μας διηγείται το φοβερό βίωμά της.
Ξεκινώντας μας περιέγραψε τι κατάσταση επικρατούσε στην οικογένειά της, ενόσω ο αδελφός της Προκόπης, πολεμούσε με μια δυσκολία που για εκείνη ήταν ακόμη άγνωστη.
Στο σημείο αυτό αντιλήφθηκα την αχαριστία μου, καθώς πράγματα που για εμένα είναι δεδομένα, για άλλους είναι μακρινά και άγνωστα.
Μετά, όσο επιδεινωνόταν η κατάσταση του Προκόπη και αυξανόταν ο πόνος της Ευαγγελίας, μας μετέδιδε την ανηφόρα της από εκείνο το κομμάτι της ζωής της, κι έτσι ένιωθα κι εγώ πιο έντονα πως είμαι αδελφός της.
Εκείνη τη στιγμή, ένιωσα να συμπάσχω μαζί της και να καταβάλλεται η καρδιά μου από πολύ αγάπη γι’ αυτήν.
✔ Επισυνάπτουμε το τραγούδι του Προκόπη, όπως εκτελέστηκε ως
δράση το 2016 στο Γυμνάσιο της «ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ» στο μάθημα «Βιωματικές
Δράσεις» που υπήρχε τότε.
|Για την ιστορία...
"Στις 15 Φεβρουαρίου,
(Παγκόσμια Ημέρα κατά του Παιδικού Καρκίνου),
στα πλαίσια του μαθήματος των «Βιωματικών δράσεων» - project
της Α+Β Γυμνασίου Αμαρουσίου της ΕΛΛ.ΠΑΙΔΕΙΑΣ,
αφιερώσαμε το μάθημά μας σε αυτά τα
παιδιά...
Αφηγηθήκαμε στους μαθητές μας την ιστορία του Προκόπη
και την εμπειρία, που έζησε μαζί του ένας απόφοιτός μας,
ο Νεκτάριος Γουναρίδης, ως
φίλος του και εργοθεραπευτής.
"ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΠΡΟΚΟΠΗ...
«Ο Προκόπης-Δημήτρης Φράγκος ήταν 9, όταν τον πρωτογνώρισα και μου έκανε εντύπωση απο την πρώτη στιγμή, γιατί ήταν σπίρτο!
Μόλις είχε διαγνωσθεί με απλαστική αναιμία (μια πολύ σοβαρή και σπάνια πάθηση του μυελού των οστών) και φαινόταν πολυ ήρεμος και cool παρόλο που η κατάσταση του ήξερε οτι ήταν σοβαρή!
Για περίπου δυο χρονια πολεμούσε με χημειοθεραπείες, χρειάστηκε να διακόψει το σχολείο και όλοι πιστεύαμε στο θαύμα!
Και το θαύμα έγινε!
Ο Προκόπης λίγο πριν φύγει, κι ενώ το σώμα το πραγματικά έλιωνε, το μυαλό του ωρίμαζε τόσο πολυ που οχι μόνο άντεχε τους φρικτούς πόνους αλλα και έδινε κουράγιο στην οικογένεια του.
Ήμουν τυχερός που με θεωρούσε φίλο του.
Με κάλεσε μια μερα η μαμά του και μου είπε πως ο Προκόπης εχει γράψει κατι στίχους διάσπαρτους.
Της είπα, παίρνω την κιθάρα μου κι έρχομαι επίσκεψη.
Ετσι κι έγινε.
Σε 5 λεπτά βγήκε αυτο το τραγουδι.
Στίχοι δικοί του.
Ήταν μόλις 11...όταν άνοιξε φτερά...»
|Νεκτάριος Γουναρίδης – (Απόφοιτος ΕΠ 2001)
Λονδίνο, 25 Φεβρουαρίου 2016"
Αφού άκουσαν το τραγούδι, που «βγήκε» απ΄αυτή τη σχέση,
δόθηκε η προαιρετική εργασία στα παιδιά μας,
να συνεργαστούν στις ομάδες εργασίας τους
και να οπτικοποιήσουν το τραγούδι,
που δόθηκε στις ενδιαφερόμενες ομάδες σε μορφή mp3
αφού ,βέβαια,προηγουμένως είχαμε ζητήσει την άδεια από τον ίδιο το Νεκτάριο,
ο οποίος με χαρά δέχτηκε να "μοιραστεί" το τραγούδι τους μαζί μας....
Προέκυψαν 3 βίντεο, εκ των οποίων ο Νεκτάριος επέλεξε το ένα,
όπως ακριβώς το είχαμε αναγγείλει και στα παιδιά από την αρχή...
Δες το!
Στίχοι: Προκόπης
Μουσική: Νεκτάριος
Επιμέλεια εργασίας: δ.Τσαχτσίου Μαρία (Φιλόλογος),
κ. Γκαραγκούνη Όλγα (Αγγλικών) και
Γουναρίδης Σταύρος (Φυσικής Αγωγής)
|ολόκληρο το video της ιστορικής αυτής εκδήλωσης
αν το θες, θα το βρεις εδώ...
Η πηγή μας, φυσικά χωρίς όλες αυτές τις λεπτομέρειες:
☆ Για όποιους από εμάς θελήσουμε περισσότερα
μπορούμε να απευθυνθούμε στο Σύλλογο «ΟΡΑΜΑ ΕΛΠΙΔΑΣ»
(στις φωτογραφίες ο Μάριος και ο Πολυχρόνης, μαθητές της Γ΄Λυκείου, ήταν οι πρώτοι που έσπευσαν, αφού ήδη μπήκαν στα 18, να γίνουν οι πρώτοι δότες μαθητές από το σχολείο μας...)
https://oramaelpidas.gr/el/home/
• 11 Oct 2024
View in browser
Με μεγάλη μου χαρά, να σας διηγηθώ την ιστορία του Μαξ, όπως
την έζησα από την αρχή της μέχρι πρίν λίγους μήνες.
Ο Μάξ είναι ένας 14χρονος έφηβος, με διάγνωση Διαταραχή Προσκόλλησης και Τραύμα (Attachment Disorder and Early Years Trauma) που ζεί στο Ρέντιν της Αγγλίας.
Όταν ήρθε για την αρχική αξιολόγηση εργοθεραπείας, μου φάνηκε πολύ απαιτητική περίπτωση, καθώς δεν μπορούσα να βρώ τις πραγματικές ανάγκες του και πού υστερούσε.
Τόσο πολύ, που ήταν στιγμές κατα τη διάρκεια της
αξιολόγησης που νόμιζα πως υπήρχαν κρυφές κάμερες που έβαλε κάποιος για να μου
κάνει πλάκα και στο τέλος να μπουκάρει μέσα στο δωμάτιο και να μου πεί 'Καλά ρε
συ, ακόμα και σε αυτόν τον τυπικό έφηβο, εσύ του βρήκες δυσκολίες?'
Χρειάστηκε μία συνάντηση με τους γονείς του πρίν γράψω την τελική αναφορά εργοθεραπείας για να καταλάβω.
O Μαξ δεν ήθελε με τίποτα να έρθει στην αξιολόγηση.
Πίστευε ότι αυτά είναι για μικρά παιδιά.
Η μητέρα του,
μου είπε αργότερα, αναγκάστηκε να του τάξει καινούργια gaming καρέκλα ώστε να
τον πείσει.
Με δάκρυα στα μάτια, οι γονείς του μου εξήγησαν πως 'Είχαν χάσει το παιχνίδι'.
Ο Μαξ είναι το θαύμα στην ζωή τους, καθώς και οι δυο γονείς
ήταν 46 χρονών όταν τον υιοθέτησαν αλλά τα τελευταία 2 χρόνια, η ζωή του είχε
κατακλυστεί από βίντεο στο YouTube και βιντεοπαιχνίδια.
Ο Μαξ προέρχεται από ένα χαοτικό οικογενειακό περιβάλλον΄- με
καταγωγή από το Αφγανιστάν, άλλαξε στην ζωή του 3 χώρες και 3 θετές οικογένειες
και έζησε σοβαρή παραμέληση και σωματική/ψυχολογική ενδοοικογενειακή βία.
Οι εικονικοί κόσμοι στους οποίους ξέφευγε, του πρόσφεραν άμεσες ανταμοιβές, ενθουσιασμό και μια αίσθηση επιτυχίας που ένιωθε πως του έλειπε στην πραγματική ζωή.
Οι ώρες γίνονταν μέρες μπροστά από την οθόνη.
Οι βαθμοί του χειροτέρευαν, οι φιλίες του έξω από τον ψηφιακό κόσμο ατονούσαν, και η οικογένειά του ανησυχούσε.
Ο Μάξ είχε τόσο απορροφηθεί από τα παιχνίδια που οι
δραστηριότητες στον πραγματικό κόσμο του φαίνονταν βαρετές.
Οι γονείς του, ανήσυχοι για την αυξανόμενη εξάρτησή του, τον έφεραν στην κλινική μας, όπου άρχισε να δουλεύει μαζι μου
(να θυμίσω σε αυτό το σημείο, είμαι Εργοθεραπευτής εκπαιδευμένο στην προσέγγιση της Αισθητηριακής Ολοκλήρωσης Ayres®).
Στην αρχή, ο Μάξ δεν ήταν ενθουσιασμένος.
Έβλεπε τη θεραπεία ως ένα ακόμη εμπόδιο που τον κρατούσε μακριά από τα παιχνίδια του.
Όμως,
καθώς περνούσαν οι εβδομάδες και οι μήνες, κάτι εκπληκτικό συνέβη.
Μέσα από τις συνεδρίες, ο Μάξ καθοδηγήθηκε μέσα από ασκήσεις αισθητηριακής ολοκλήρωσης που είχαν στόχο να ρυθμίσουν το σώμα και το μυαλό του.
Έμαθε να ξανασυνδέεται με το πώς αισθανόταν το σώμα του, βελτιώνοντας την επίγνωση των κινήσεων και των πράξεών του.
Ο θεραπευτής ενσωμάτωσε πραγματικές δραστηριότητες που ήταν συναρπαστικές και ενδιαφέρουσες, σχεδιασμένες να προκαλέσουν την αισθητηριακή του επεξεργασία με τρόπους που μιμούνταν την ένταση των βιντεοπαιχνιδιών—αλλά στον πραγματικό κόσμο.
Σκαρφάλωμα, εμπόδια και
ακόμη και σωματικό παιχνλιδι (τζαρτζαρίσματα, σπρωξίματα, πάλη) σε ελεγχόμενες
συνθήκες ήταν μέρος της εμπειρίας.
Ο Μάξ άρχισε σιγά σιγά να καταλαβαίνει γιατί είχε τόσο μεγάλη
έλξη προς τα βιντεοπαιχνίδια.
Τα παιχνίδια του προσέφεραν μια σαφή δομή: άμεσους στόχους,
ανταμοιβές και μια αίσθηση κυριαρχίας.
Γέμιζαν ένα κενό, όπου οι πραγματικές αλληλεπιδράσεις του
φαινόντουσαν αβέβαιες και τρομακτικές.
Τα βιντεοπαιχνίδια του επέτρεπαν να επιτύχει σε κάτι με
καθορισμένους κανόνες, ενώ η ζωή έμοιαζε χαοτική.
Σε μεγάλο βαθμό, ήταν η αισθητηριακή υπερφόρτωση και η άμεση
ανταπόκριση αυτών των παιχνιδιών που τον κρατούσαν «κολλημένο».
Καθώς ο Μάξ εμπλεκόταν περισσότερο στις δραστηριότητες που προέκυπταν από την πραγματική ζωή στις συνεδρίες, άρχισε να βρίσκει την ίδια ένταση και ενθουσιασμό που έβρισκε στα παιχνίδια.
Οι συνεδρίες Εργοθεραπείας έγιναν μια συναρπαστική εμπειρία όπου μπορούσε να διοχετεύσει την ενέργειά του, να λύσει προβλήματα και να νιώσει αυτή τη ροή της επιτυχίας.
Δεν πέρασε πολύς
καιρός πριν συνειδητοποιήσει πώς αυτές οι δραστηριότητες συνδέονταν με την
καθημερινότητά του: τα παιχνίδια στην θεραπεία δεν ήταν απλώς παιχνίδια—τον
δίδαξαν πώς να αλληλεπιδρά με τον κόσμο του πιο ολοκληρωμένα.
Το ταξίδι του Μάξ δεν τελείωσε μέσα στο θεραπευτικό δωμάτιο.
Άρχισε να επανεμπλέκεται με τους φίλους του, να αναλαμβάνει νέα χόμπι όπως η ορεινή ποδηλασία και να ενταχθεί σε μια τοπική ομάδα ποδοσφαίρου.
Εξακολουθούσε να παίζει βιντεοπαιχνίδια, αλλά δεν τον έλεγχαν πια.
Ήταν απλώς ένα μέρος της ζωής του, ισορροπημένο με πραγματικές εμπειρίες που τώρα κρατούσαν το δικό τους ενδιαφέρον.
Ο θεραπευτής του εξήγησε ότι η διέγερση που κυνηγούσε στα
βιντεοπαιχνίδια ήταν, κατά ένα μέρος, μια αισθητηριακή εμπειρία, και όταν
άρχισε να ικανοποιεί αυτές τις ανάγκες με υγιείς τρόπους, η έλξη της οθόνης
μειώθηκε.
Μέσα από το ταξίδι του, ο Μάξ κατάλαβε κάτι δυνατό:
H πραγματική ζωή μπορεί να είναι το ίδιο συναρπαστική με τον
ψηφιακό κόσμο, αν όχι περισσότερο.
Η πραγματική διαφορά ήταν στο επίπεδο σύνδεσης και ικανοποίησης.
Ενώ τα παιχνίδια παρείχαν άμεσες ανταμοιβές, αυτές ήταν παροδικές.
Οι νέες δραστηριότητες έφερναν μια βαθύτερη ικανοποίηση που διαρκούσε
πολύ μετά το σβήσιμο της κονσόλας.
Τώρα, ο Μάξ συχνά αναλογίζεται την έλξη των βιντεοπαιχνιδιών και κατανοεί γιατί είναι τόσο εθιστικά για πολλούς.
Προσφέρουν ένα περιβάλλον προσεκτικά σχεδιασμένο να τροφοδοτεί τον εγκέφαλο με ντοπαμίνη μέσω σαφών στόχων, επιτευγμάτων και έντονης αισθητηριακής διέγερσης.
Όμως η πραγματική
ζωή, με όλη την πολυπλοκότητά της, προσφέρει κάτι ακόμη καλύτερο: την
απρόβλεπτη πορεία, το συναισθηματικό βάθος και την διαρκή αίσθηση επιτυχίας που
κανένα παιχνίδι δεν μπορεί να αντιγράψει.
Μέσα από την Αισθητηριακή Ολοκλήρωση Ayres® και την
εργοθεραπεία, ο Μάξ ανακάλυψε ότι όταν το σώμα και το μυαλό του ήταν σε
αρμονία, οι περιπέτειες στον πραγματικό κόσμο μπορούσαν να ξεπεράσουν ακόμη και
τις πιο συναρπαστικές εικονικές αναζητήσεις.
Στο τέλος, ο Μάξ έμαθε ότι τα βιντεοπαιχνίδια δεν ήταν ο εχθρός—απλώς κάλυπταν ένα κενό.
Μόλις κατάφερε να ισορροπήσει αυτή την ανάγκη
με υγιείς, αισθητηριακά πλούσιες δραστηριότητες, ο κόσμος έξω από την οθόνη
έγινε ένα μέρος που ήθελε να εξερευνήσει ξανά.
Τώρα, δεν είναι απλώς gamer.
Είναι εξερευνητής, αθλητής, φίλος—και, το πιο σημαντικό, ένας έφηβος που έχει ξαναπάρει τον έλεγχο της ζωής του...
|αν θες να επικοινωνήσεις για κάποιο λόγο με τον Νeki (Νεκτάριο Γουναρίδη), στείλ΄του εδώ...
sensorytalksntips-com@ghost.io
