✔ Το νου σου...

 

|εμείς από τον π.Σπυρίδωνα Σκουτή

🌹 "Ο Κύριος ἔδωκεν, ὁ Κύριος ἀφείλετο· ὡς τῷ Κυρίῳ ἔδοξεν, οὕτω και ἐγένετο· εἴη το ὄνομα Κυρίου εὐλογημένον. Παντελή μας πολυαγαπημένε... Ο Χριστός Ανέστη! |Ίσως αυτός ο λόγος ενός τόσο πονεμένου Πατέρα, θα μπορούσε - και θα΄πρεπε - να αποτελέσει ένα από τα πρώτα μαθήματα στις τάξεις των παιδιών μας στη σχολική χρόνια που ανοίγεται μπροστά μας...

                          

             |Τα μαθήματα που ενίοτε παίρνουμε 

από τις Οικογένειες 

της Μαρίας, 

του Σταύρου, 

του Κυπριανού,

του Βασίλη

του Ευάγγελου

και πολλών ακόμα

συμ-πληρώνονται σήμερα 

κι απ΄αυτό 

της Οικογένειας του Παντελή...

       Και πρέπει ο καθένας μας 

να μάθει επιτέλους κάτι απ΄αυτά!

Γιατί κάποια στιγμή στη ζωή μας 

ίσως να επιτρέψει ο καλός Θεός 

να κληθούμε και μεις 

να διαχειριστούμε τέτοιες καταστάσεις...|

     

      ❈ Όσοι παρέστησαν στην εξόδιο ακολουθία της 

για τον εποχικό πυροσβέστη † Παντελή Διαμαντάκη 

που έχασε την ζωή του στην πυρκαγιά της Κρύας Βρύσης την Τετάρτη 29 Ιουλίου, 

συγκλονίστηκαν από τον αποχαιρετιστήριο λόγο 

που εκφώνησε ο πατέρας του, 

Πρωτοπρεσβύτερος π. Εμμανουήλ Διαμαντάκης.

Στον Καθεδρικό Ιερό Ναό του Φουρφουρά, 

την Πέμπτη 30 Ιουλίου 2026, 

ο π.Εμμανουήλ, 

μπροστά στο ντυμένο με την Ελληνική Σημαία φέρετρο 

του 25χρονου γιού του 

είπε τα εξής: 

"Ο Κύριος ἔδωκεν, ὁ Κύριος ἀφείλετο· ὡς τῷ Κυρίῳ ἔδοξεν, οὕτω καὶ ἐγένετο· εἴη τὸ ὄνομα Κυρίου εὐλογημένον.

    Παντελή μας πολυαγαπημένε...

    Τούτη σήμερα, η μεγάλη σύναξη αγαπημένων προσώπων 

έχει επίκεντρο εσένα. 

Εσένα, που πάντοτε προτιμούσες να βρίσκεσαι στην αφάνεια. 

Κλήθηκε η επίγεια Εκκλησίας μας 

να συμπροσευχηθεί για σένα. 

Να ενωθούν χιλιάδες προσευχές 

σε μια μυριόστομη συγχορδία 

και να φτάσουν μέχρι το θρόνο της Μεγαλωσύνης του Θεού.

Νομίζω όμως, 

πως είναι άσκοπο να σου διηγούμαι πράγματα 

που για σένα πλέον αποτελούν τη νέα σου πραγματικότητα.

 

Τα γνωρίζεις! 

Τα βλέπεις! 

Την όντως ζωή, την αληθινή ζωή 

που ήδη από χτές γνωρίζεις σπιθαμή προς σπιθαμή.

        Εμείς, η οικογένεια σου ζούμε τις πιο οδυνηρές, 

τις πιο τραγικές στιγμές της επίγειας ζωή μας 

αφού εσύ, ένα ακριβό και πολυαγαπημένο μέλος της 

δεν βρίσκεται ανάμεσα μας, 

έτσι όπως σε είχαμε συνηθίσει.

       Η θυσία σου στο βωμό του καθήκοντος για τον πλησίον, 

νομίζω ότι έγινε αιτία της κάθαρσης, 

της όποιας κηλίδας υπήρχε στην ψυχή

 σου. 

Και με ψυχή αστραφτερή και χιτώνα αμόλυντο, 

έσπευσες με τη συνοδεία του φύλακα αγγέλου σου 

για τα Ουράνια δώματα.

      Τώρα, απολαμβάνεις και γεύεσαι 

όλα όσα άκουσες και έμαθες από την Εκκλησία 

την οποία από μικρό παιδί με πολλή αγάπη, 

πρόθυμα υπηρέτησες. 

Όλα λοιπόν ήταν αλήθεια!  

Πάσα η αλήθεια!

      Στο εξής θα συναντιόμαστε στην προσευχή, 

στην Ιερή Πρόθεση, 

στη Θεία Λειτουργία. 

Παντού πια θα ήμαστε μαζί. 

Αχώριστοι. 

Θα προσευχόμαστε για σένα 

και εσύ θα λάβεις την άδεια 

να προστατεύεις τα αδέρφια σου.

      Σας ευχαριστούμε όλους που είσαστε κοντά μας 

σ’ αυτές τις δραματικές και οριακές για τον άνθρωπο στιγμές. 

Νοιώθουμε δέσμιοι της αγάπης σας. 

Σας παρακαλούμε μέσα από την καρδιά μας 

όταν προσεύχεστε, να μνημονεύετε, 

μαζί με ονόματα των αγαπημένων σας, 

και τον Παντελή μας. 

Αυτό θα είναι το ακριβότερο και πολυτιμότερο δώρο 

που θα κάνετε και σε εκείνον και σ’ εμάς.

     «Ανέστη Χριστός, και ζωή πολιτεύεται, 

Ανέστη Χριστός, και νεκρός ουδείς επι μνήματος».

Με αυτή τη βεβαιότητα,  πολυαγαπημένο μας παιδί, 

σε αποχαιρετούμε προσωρινά. 

Θα ξανασυναντηθούμε στον Ουρανό. 

Θα ξανασμίξουμε όλοι μαζί. 

Αυτός ήταν πάντοτε ο στόχος μας, 

αυτός είναι ο προορισμός μας.

    Επίτρεψε μου, ως πατέρας, 

να σου δώσω την τελευταία συμβουλή. 

Κάνε και εκεί από τον Ουρανό, 

όπως έκανες και στη γή,  

με φιλότιμο και υπευθυνότητα το έργο που θα σου ανατεθεί. 

Ως πυροσβέστης, 

να σβήνεις στους ανθρώπους τις πύρινες φλόγες της αμαρτίας, 

ως τερματοφύλακας 

να διαφυλάττεις τους νέους και τα παιδιά 

από τα ύπουλα δίκτυα του Διαβόλου 

και ως καταδρομέας του Θεού, λοκατζής, 

να προστατεύεις την πατρίδα μας 

και τον κόσμο ολόκληρο από κάθε εισβολή του κακού.

Παντελή μας αγαπημένε, ο Χριστός Ανέστη!

Ζήσε μέσα στο ανέσπερο Φως της Αναστάσεως.

Στον ολόφωτο χώρο 

που από τη γέννηση και τη βάπτιση σου 

προορίστηκε για σένα.

Zήσε σε μια διαρκή Λαμπρή!

Το αξίζεις, 

και δίκαια σου αποδόθηκε 

από τη Δικαιοσύνη του Τρισαγίου μας Θεού.

Χριστός Ανέστη, Παντελή μας!

Καλό Παράδεισο!

Αθάνατος"!

πηγή

|μας το έστειλαν πολλοί δικοί μας άνθρωποι.

Πρώτος απ΄όλους ο μικρός Σπυράκος,

μαζί με το εξής προλογικό σημείωμα:

"Ο αποχαιρετιστήριος λόγος του πατέρα - ιερέα 

είναι τόσο φοβερός, 

τόσο βαθιά βιωματικός, 

τόσο συγκλονιστικός... 

Αξίζει να το διαβάσει κάποιος ξανά και ξανά!"

✔ Βάλε τα παιδιά σου στην Εκκλησία! Σώσ΄τα τώρα που μπορείς...

                            Σύνδεσέ τα με τα Μυστήρια του Χριστού.

        Μη σταματήσεις στην Βάπτισή τους και στις "3 Θείες Κοινωνίες"...

Καλύπτεσαι εσύ αν φας κάτι, όσο δυνατό και θρεπτικό κι αν είναι, 

3 φορές μόνο στην ζωή σου;

Τα παιδιά σου, μέχρι να βγάλουν όχι το Δημοτικού Σχολείο αλλά και το Γυμνάσιο, να μεταλαμβάνουν κάθε Κυριακή!

Με τη σύμφωνη γνώμη βέβαια του κοινού Πνευματικού σας Πατέρα.

Αν το καταφέρεις αυτό, τα παιδιά σου από μόνα τους θα πηγαίνουν, όσο μπορούν πιο συχνά και σαν ενήλικες.

Και θα αποζητούν από μόνα τους το Άγιο Ποτήριο.

Σώσ΄τα τώρα που μπορείς!

Τώρα, που σε κοιτάνε στα μάτια...

Για να μην τα ψάχνεις, όταν μεγαλώσουν και φύγουν από κοντά σου...

~ Στα πλαίσια του α(μ)Φιερώματός μας για την αναγκαιότητα της σύνδεσης των παιδιών μας με τα Μυστήρια της Εκκλησίας μας...

ΥΓ:

Εδώ πάει η "αναγκαιότητα".

Και η "υποχρεωτικότητα", μη σου πω ...

Σε ποια πραγματικά Ορθόδοξη Ελλάδα όμως να τα πούμε αυτά τα "αναχρονιστικά", πριν πέσουν να μας φάνε ζωντανούς...

                   Κείμενο: (ψευτο)Λαυρέντης       

πηγή των απίθανων φωτογραφιών

|πρώτη δημοσίευση 29 Ιουλίου 2021...

✔ Τι θα κερδίσεις αν σε βλέπουν όλοι, αλλά δεν σε γνωρίζει κανείς; Αν έχεις χιλιάδες ακολούθους στα κοινωνικά δίκτυα, αλλά δεν υπάρχει ούτε ένας άνθρωπος μπροστά στον οποίο να μπορείς να κλάψεις χωρίς φίλτρα και μάσκες;

                             

                        ...Απέναντι σε όλα αυτά στέκεται η Παναγία.

Χωρίς δημόσιες σχέσεις.

Χωρίς απαίτηση αναγνώρισης.

Χωρίς την ανάγκη να εξηγήσει σε όλους ποια είναι.

Μια γυναίκα που είπε «ναι» 

χωρίς να γνωρίζει όλη τη διαδρομή...

|γράΦει ο Κωστής Παπαναστασίου

✔ (Μερικές σκέψεις για τη νηστεία που ξεκινά σήμερα. 

Συγχωρέστε με για το σεντόνι, 

αλλά με ξέρετε… 

αν δεν τα πω, θα σκάσω.)

 

Αρχίζει σήμερα η νηστεία του Δεκαπενταύγουστου…

Δεκατέσσερις ημέρες πριν από την Κοίμηση της Θεοτόκου, 

η Εκκλησία μάς καλεί να χαμηλώσουμε λίγο 

τον θόρυβο της καθημερινότητας, 

να περιορίσουμε το περίσσευμά μας 

και να στραφούμε λιγάκι προς την προσευχή…

Εμείς, βεβαίως, αρχίζουμε τους κλασικούς υπολογισμούς:

Έχει λάδι;

Επιτρέπεται το ψάρι;

Αυτό θεωρείται νηστίσιμο;

Κι αν έχει ίχνη γάλακτος, χαλάει η νηστεία;

Φυσικά και δεν είναι αδιάφορα όλα αυτά.

Η αποχή από την τροφή είναι μια βασική άσκηση. 

Τι να την κάνεις, όμως, 

αν μπορείς να βγάλεις το κρέας από το πιάτο σου, 

αλλά να κρατήσεις μέσα σου άθικτη την αγριότητα;

Να μη φας αυγά και τυρί, 

αλλά να κατασπαράξεις με μία κουβέντα 

έναν συνάνθρωπό σου;

Να διαβάσεις κάθε βράδυ την Παράκληση 

και το πρωί να μη λες ούτε «καλημέρα» 

σε εκείνον που σου χάλασε τη διάθεση;

Όλα τα παραπάνω τα λέω πρώτα για μένα, εννοείται.

Γιατί κι εγώ έχω μπερδέψει πολλές φορές την πίστη 

με έναν κατάλογο επιτρεπόμενων και απαγορευμένων.

Και, μεταξύ μας, ο κατάλογος είναι πολύ βολικός…

Τσεκάρεις τα κουτάκια, 

αισθάνεσαι εντάξει 

και αποφεύγεις ίσως την πιο δύσκολη ερώτηση:

«Τι γαρ ωφελήσει άνθρωπον, 

εάν κερδήση τον κόσμον όλον, 

και ζημιωθή την ψυχήν αυτού;»

Σε μετάφραση: 

Τι θα κερδίσει ο άνθρωπος, 

λέει το Ευαγγέλιο, 

αν αποκτήσει ολόκληρο τον κόσμο, 

αλλά χάσει την ψυχή του;

Θα συμπληρώσω, με τα σημερινά δεδομένα:

Τι θα κερδίσεις αν σε βλέπουν όλοι, 

αλλά δεν σε γνωρίζει κανείς;

Αν έχεις χιλιάδες ακολούθους στα κοινωνικά δίκτυα, 

αλλά δεν υπάρχει ούτε ένας άνθρωπος

 μπροστά στον οποίο να μπορείς να κλάψεις 

χωρίς φίλτρα και μάσκες;

Ζούμε σε μια εποχή, αγαπητοί μου, 

όπου δεν αρκεί να υπάρχουμε. 

Πρέπει διαρκώς να αποδεικνύουμε ότι υπάρχουμε.

Φωτογραφίζουμε το πρόσωπο, 

το φαγητό, 

τις διακοπές, 

ακόμη και την προσευχή μας!

Κατασκευάζουμε μια εκδοχή του εαυτού μας 

πιο όμορφη, 

πιο επιτυχημένη, 

πιο ευτυχισμένη 

και ύστερα φυλακιζόμαστε βαθιά μέσα της…

Ξέρετε, 

ναρκισσισμός δεν είναι απλώς 

να αγαπάς υπερβολικά τον εαυτό σου.

Είναι να μην αντέχεις να υπάρχει κάτι 

που δεν περιστρέφεται γύρω σου.

Να ακούς τον πόνο του άλλου 

και να ψάχνεις πότε θα έρθει η σειρά σου να μιλήσεις.

Να κάνεις ακόμη και την καλοσύνη σου δημόσια εικόνα.

Να ζητάς χειροκρότημα για την ταπεινότητά σου 

— λες και θα κερδίσεις και βραβείο…

Απέναντι σε όλα αυτά στέκεται η Παναγία.

Χωρίς δημόσιες σχέσεις.

Χωρίς απαίτηση αναγνώρισης.

Χωρίς την ανάγκη να εξηγήσει σε όλους ποια είναι.

Μια γυναίκα που είπε «ναι» 

χωρίς να γνωρίζει όλη τη διαδρομή.

Όχι ένα παθητικό «ναι», 

αλλά ένα «ναι» ελευθερίας.

Δέχτηκε ελεύθερα να γίνει χώρος, 

για να γεννηθεί ο Άλλος.

Το ακριβώς αντίθετο του ναρκισσισμού, δηλαδή: 

να μην καταλαμβάνεις όλο τον χώρο γύρω σου 

και να αφήνεις τόπο για να υπάρξει κάποιος πέρα από εσένα.

Η Παναγία δεν μας διδάσκει να αποδράσουμε από τον κόσμο, 

αλλά να τον χωρέσουμε χωρίς να τον εξουσιάζουμε.

Να σταθούμε δίπλα στον πόνο 

χωρίς να απαιτούμε εξηγήσεις.

Να μείνουμε κάτω από τον Σταυρό, 

όταν οι περισσότεροι έχουν ήδη φύγει.

Εμείς τι κάνουμε, όμως;

Πρώτος και καλύτερος εγώ…

Συχνά εγκαταλείπουμε τους ανθρώπους 

πριν καν σταυρωθούν.

Αρκεί να μας κουράσουν, 

να μας διαψεύσουν, 

να μη μας επιβεβαιώσουν.

Κρατάμε μέσα μας παλιά δικαστήρια, 

εκδίδουμε αποφάσεις 

και δεν δεχόμαστε έφεση.

Λέμε πως συγχωρούμε, 

αλλά φυλάμε προσεκτικά 

το αρχείο των προσβολών που δεχτήκαμε 

— για κάθε ενδεχόμενο…

Η αδυναμία συγχώρεσης είναι μια παράξενη μορφή δεσμού.

Νομίζουμε ότι κρατάμε αιχμάλωτο 

εκείνον που μας πλήγωσε, 

ενώ στην πραγματικότητα 

έχουμε δεθεί εμείς στο τραύμα μας.

Η συγχώρεση δεν σημαίνει 

ότι βαφτίζουμε το άδικο σωστό 

ούτε ότι επιστρέφουμε εκεί όπου μας συνέτριψαν.

Σημαίνει ότι δεν παραδίδουμε 

για πάντα το κλειδί της ψυχής μας 

σε αυτόν που μας πλήγωσε.

Αυτή είναι η αληθινή νηστεία, λοιπόν: 

να νηστέψουμε από την εκδίκηση, 

από την ειρωνεία, 

από τη βεβαιότητα 

ότι εμείς είμαστε πάντοτε οι σωστοί.

Να στερηθούμε για λίγο την απόλαυση της κατάκρισης.

Να αφήσουμε κάτω την πέτρα 

που ετοιμαζόμαστε να πετάξουμε, 

ακόμη κι αν έχουμε συγκεντρώσει 

όλα τα επιχειρήματα του κόσμου.

Να νηστέψουμε και από αυτόν τον ύπουλο 

και βολικό θρησκευτικό καθωσπρεπισμό.

Από την ανάγκη να φαινόμαστε πιστοί, 

αντί να προσπαθούμε να γίνουμε άνθρωποι.

Ντυμένοι με ένα ένδυμα ευπρέπειας 

που κρύβει από κάτω ακριβώς τα ίδια πάθη, 

απλώς πιο «ευσεβώς» διατυπωμένα.

Δεν ξέρω πόσο καλά θα τα καταφέρω 

αυτές τις δεκατέσσερις ημέρες…

Πιθανότατα θα θυμώσω, 

θα κρίνω, 

θα ξεχαστώ 

και μετά θα αναζητήσω μια πολύ πειστική δικαιολογία.

Είμαι, βλέπεις, κι εγώ από εκείνους 

που δίνουν εξαιρετικές συμβουλές, 

κυρίως όταν δεν χρειάζεται να τις εφαρμόσουν οι ίδιοι…

Η πιο δύσκολη νηστεία δεν γίνεται στο στομάχι, 

γίνεται εκεί όπου το «εγώ» 

αρνείται να κάνει χώρο για τον άλλον.

Καλή Παναγιά, λοιπόν.

Είθε αυτές οι ημέρες 

να μη μας κάνουν απλώς πιο εγκρατείς στο τραπέζι, 

αλλά λιγότερο σκληρούς απέναντι στους ανθρώπους…

✔ Αν ευχαριστήτε τον Θεό για τις πλούσιες ευεργεσίες Του, εκεί μέσα στην ευχαριστία και στην δοξολογία θα νιώσετε όλον τον θείο Του πλούτο…

 

Η δοξολογία είναι χαρούμενη ευχαριστία. 

Είναι ξέ­σπασμα της ευχαριστίας, 

σκίρτημα. 

Το σκίρτημα αυτό έρχεται από μέσα, 

από την καρδιά. 

Μπορεί κάποιος 

να μην ξέρη ένα τροπάριο ολόκληρο 

και να το λέη μισό 

και να βάζη και δικά του λόγια, 

και όμως η καρδιά του να σκιρτά. 

Αν ευχαριστήτε τον Θεό 

για τις πλούσιες ευεργεσίες Του, 

εκεί μέσα στην ευχαριστία και στην δοξολογία 

θα νιώσετε όλον τον θείο Του πλούτο… 

Αν η ψυχή έχη την πνευματική λεπτότητα 

και ευχαριστή συνέχεια τον Θεό 

και για τις πολύ μικρές δωρεές Του, 

τότε και Εκείνος ανταποκρίνεται πολλαπλάσια... 

   |Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

  πηγή εικόνας