"Ο ΑΥΓΕΡΙΝΟΣ" - Ένα βιβλίο για τον αυτισμό και την αγάπη (της Μαρίας Κασαμπαλάκου)

                                                 Ο ΑΥΓΕΡΙΝΟΣ

                       Ένα βιβλίο για τον αυτισμό και την αγάπη

                                                      της Μαρίας Κασαμπαλάκου

Κείμενο: Μαρία Κασαμπαλάκου

Εικονογράφηση: Γεώργιος Φιωτάκης,

Μαρία Κασαμπαλάκου                              

                

Χρον. Έκδοσης: 2016

Σχήμα:  21 Χ 29

ISBN: ISBN: 978-960-495-207-6

Σελ.:  32

Τιμή:  5,50

Κωδ. Βιβλίου: 2626

Ένα ξεχωριστό βιβλίο κυκλοφόρησε αυτές τις μέρες και αποτελεί αφορμή για να ανοίξουν οι καρδιές γονιών και παιδιών γύρω από ένα θέμα που απασχολεί πολύ έντονα πλέον την σύγχρονη κοινωνία, το φάσμα του  αυτισμoύ. Πράγματι λίγες μέρες μετά την κυκλοφορία του βιβλίου  έχει δημιουργηθεί στο Facebook ένας χώρος όπου γονείς και εκπαιδευτικοί που ενδιαφέρονται για το θέμα επικοινωνούν πλέον μεταξύ τους και αυτό χάρη στην ακούραστη προσπάθεια της συγγραφέως του βιβλίου Μαρίας Κασαμπαλάκου.

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις νέες εκδόσεις Θύρα των οποίων την κεντρική διάθεσή έχουν οι εκδόσεις Σταμούλη (www.stamoulis.gr). H Μαρία Κασαμπαλάκου με μια σύγχρονη αλλά και γεμάτη συναισθήματα γραφή εξιστορεί στους μικρούς αναγνώστες τον αγώνα που χρειάστηκε να δώσει τόσο η ίδια και ο σύζυγός της,  όσο και ο μικρός Αυγερινός έως ότου επιτύχουν  να ενταχθεί  ο γιός τους σε πρόγραμμα παράλληλης στήριξης.

Μέσα από την ιστορία αυτή που είναι γραμμένη με περισσή ζωντάνια και διανθίζεται από μικρά ποιήματα οι μαθητές του δημοτικού σχολείου θα γνωρίσουν καλύτερα τον κόσμο του Αυγερινού και κάθε μαθητή του διπλανού θρανίου που αντιμετωπίζει μαθησιακές και άλλες δυσκολίες.

Συγκινητικό, ευαίσθητο αλλά και με τρυφερό χιούμορ το βιβλίο της Μαρίας Κασαμπαλάκου αξίζει να διαβαστεί από όλα τα παιδιά και να αποτελέσει υλικό για την ευέλικτη ζώνη. Ο πατέρας του Αυγερινού Γεώργιος Φωτάκης και η ίδια η συγγραφέας έχουν επιμεληθεί  την πολύχρωμη εικονογράφηση που είναι εμπνευσμένη  από τα βιώματά τους.

* Η συγκινητική θεία λειτουργία στη Μάνη για παιδιά ΑΜεΑ

Η Μαρία Κασαμπαλάκου περιγράφει την ιδιαίτερη εμπειρία που βίωσε μαζί με τον γιο της Άγγελο, ο οποίος ζει στο φάσμα του αυτισμού, στο Ιερό Κάθισμα Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Μάνης.

Μια Θεία Λειτουργία αφιερωμένη σε κάποια άλλα παιδιά…

Την Μαρία Κασαμπαλάκου και τον γιο της Άγγελο τους γνώρισα πριν από λίγα χρόνια. Ο Άγγελος είναι ό,τι λέει το όνομά του και δευτερευόντως μαθαίνει κάποιος ότι ζει στο φάσμα του αυτισμού. Μετά την πρώτη συνάντηση με την Μαρία, μου αποκαλύφθηκε περίτρανα ότι μπορεί στ’ αλήθεια να βλέπει ένας άνθρωπος την οδύνη ως χαρά, έτσι όπως μεγάλοι ασκητάδες προσπαθούν με χρόνια προσευχής να πετύχουν. Η προσευχή της Μαρίας ήταν ο Άγγελος ο γιος της, ενώ οι εδαφιαίες μετάνοιες και η σκληρή νηστεία εξαντλούνται στα μερόνυχτα που έφερε και θα φέρει το σώμα και την καρδιά του Άγγελου στους ώμους της. Αφορμή να ξαναμιλήσουμε στάθηκε μια θεία λειτουργία στην οποία μετείχαν παιδιά ΑΜεΑ με τους γονείς τους αλλά και ανυποψίαστοι πιστοί. Οι δεύτεροι βίωσαν συγκλονιστικές στιγμές που αφύπνισαν νυσταγμένες καρδιές. Έστω κι αν δεν γνώρισαν στη δική τους ζωή τέτοιου είδους οδύνη ενστερνίστηκαν τον καημό και τα βάσανα των συνανθρώπων τους που έπασχαν. Κι όλα αυτά διαδραματίστηκαν στο Ιερό κάθισμα της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος στην Μεσσηνιακή Μάνη. Εκεί εκκλησιάστηκαν νέοι με νοητική υστέρηση και ελαφρά αναπηρία από τον «Κήπο της Λυσούς».

Μαθαίνουν μεθόδους βιολογικής καλλιέργειας

Ο «ΚΗΠΟΣ της Λυσούς» είναι ένα πρόγραμμα εκπαίδευσης στη βιολογική καλλιέργεια που δημιουργήθηκε εθελοντικά πριν δυο χρόνια από τη Γερμανίδα δημοσιογράφο Βαλτράουτ Σπέρλιχ και την Εύα-Μαρία Λανγκ, με κύρια χρηματοδότηση από το Ίδρυμα Ηρακλής, που εδρεύει στο Λιχτενστάιν. Το πρόγραμμα αφορά στην επαγγελματική εκπαίδευση νέων με νοητική υστέρηση, στη βιολογική καλλιέργεια, υπό την καθοδήγηση γεωπόνων, κηπουρών και κοινωνικού λειτουργού. Γι’ αυτό το σκοπό υπάρχουν δύο εκπαιδευτικά φυτώρια σε Καλαμάτα και Μάνη, στα οποία 15 νέοι ηλικίας από 18 έως και 42 ετών μαθαίνουν να καλλιεργούν με τις μεθόδους της βιολογικής γεωργίας. Με την ολοκλήρωση της εκπαίδευσής τους, θα μπορούν να απασχοληθούν σε φυτώρια και σε άλλες κηπουρικές εργασίες. Μαζί με τα παιδιά αυτά ήρθε από την Αθήνα η Μαρία με τον γιο της Άγγελο και περιγράφοντας την ημέρα εκείνη μας άνοιξε την καρδιά της:

«Υπάρχουν στιγμές που θες να μην μιλάς. Όχι από θυμό, στενοχώρια, ασθένεια, ή τάση απομόνωσης. Μα γιατί σε πνίγει η συγκίνηση και αδυνατείς να βρεις τα κατάλληλα λόγια που θα αποδώσουν συναίσθημα και πεπραγμένα. Που βλέπεις ό,τι πιο όμορφο θα μπορούσες να εκστομίσεις να στέκει ανυπόστατο μπροστά στο μεγαλείο των στιγμών.

Κι όταν οι στιγμές συνθέτουν μια ημέρα σαν εκείνη την Κυριακή… τότε αισθάνεσαι την μικρότητά σου σε όλο της το μεγαλείο. Παραταύτα, επειδή η Αγάπη όταν μοιράζεται πολλαπλασιάζεται και ο πόνος διαιρείται, θα προσπαθήσω…να σου περιγράψω. Ήταν μια Ανοιξιάτικη Κυριακή που συναντηθήκαμε μεταξύ δυο κήπων, τον κήπο της μονής εις τον οποίον όλοι εισερχόμεθα, αφήνοντας τις ψυχές μας στα χέρια του Θεού και των γερόντων για να καλλιεργηθούν, και τον “Κήπο Της Λυσούς” με τα λουλούδια του: Τα παιδιά ΑΜεΑ που κατέκλυσαν το μοναστήρι πραγματοποιώντας και συνθέτοντας το όνειρο του Μητροπολίτου Μάνης κ. Χρυσοστόμου. Η ομάδα ολόκληρη, οι μανούλες μα και οι μουσικοί, που με την ευλογία και την Αιγίδα του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Μεσσηνίας κ. Χρυσοστόμου, πέρσι συνθέσαμε την εσπερίδα: «Αυτισμός Παιδιά Του Θεού μας» ανεβήκαμε φέτος στο μοναστήρι στους άνω Δολούς!

Την θεία λειτουργία για τον Αυτισμό & τις αναπηρίες την εμπνεύστηκε ο Μάνης κ. Χρυσόστομος. Σίγουρα γιατί θρέφει έντονη ευαισθησία μα, ας μου επιτραπεί, να διακρίνω μια ιδιαίτερη σχέση, μια αγάπη ανάμεσα σ’ αυτόν και στον μικρό με αυτισμό Νικόλα Ζαννιδάκη. Ο Νικόλας ανακάλυψε με χαρά ότι μπορεί να παίξει βιολί και μάλιστα οι γύρω του τολμούν να εκφράσουν την πεποίθηση ότι παίζει σαν επαγγελματίας. Και με τον Γέροντα Γαβριήλ Κοβιλιάτη έχει ιδιαίτερη σχέση το παιδί. Κι όταν κοιτάζονται, βυθίζονται τόσο πολύ ο ένας στα μάτια του άλλου που αν είσαι κοντά αισθάνεσαι καθαρά ότι περισσεύει.»

Ρώτησα πώς έγινε η αρχή και πώς συντονίστηκαν οι προσπάθειες για να στηθεί αυτό το πανηγύρι. Η Μαρία Κασαμπαλάκου με τον έμφυτο ενθουσιασμό της μου περιγράφει: «Κάποιο βράδυ, αρχές Φλεβάρη, μας κάλεσε ο Σεβασμιότατος και εξέφρασε την επιθυμία του να πραγματοποιηθεί μια θεία λειτουργία για αυτά τα παιδιά του ίδιου Θεού. Η επιθυμία αυτή ήταν και δική μας. Έτσι κι έγινε.

«Κάθε φορά που επιτρέπει ο Θεός να εισέρχομαι σε αυτόν τον χώρο, πάντα δακρύζω. Παιδιά ΑμεΑ κατέκλυσαν τον χώρο. Και ράγισαν οι καρδιές των ανθρώπων που πριν δεν ήξεραν»

Εκείνο το πρωί φτάσαμε πολύ νωρίς. Ψιλόβρεχε και ο Σταυρός που στέκει αριστερά στην είσοδο της Μονής στεκόταν υπομονετικά στην θέση του με φόντο τα σύννεφα. Κάθε φορά που επιτρέπει ο Θεός να εισέρχομαι σε αυτόν τον χώρο σταματώ. Και για λίγο υπάρχω μόνο εγώ, ο Σταυρός και ο ορίζοντας. Πάντα δακρύζω. Γιατί πονά η ανθρώπινη φύση όταν βλέπει τον Παράδεισό της και ξέρει ότι επιλεκτικά, από μόνη της πρέπει να τον αφήσει. Ξέρεις πόσες φορές μπαίνοντας αναρωτήθηκα κοιτάζοντας αυτόν τον Σταυρό:

“Θεέ μου, με έφερες στον Παράδεισο. Πώς θα με πάρεις πίσω;” Όλες.

Η Λειτουργία είχε αρχίσει από νωρίς, κι ήρθαν δύο ψάλτες από την Σπάρτη. Με την Μαρία την Λευτάκη, υποδεχόμασταν τον κόσμο, ειδικά εκείνους που δεν γνώριζαν τι θα συμβεί, και με λεπτότητα τους εξηγούσαμε περίπου τι θα επέλθει. Ο Σεβασμιότατος έφτασε και με τιμές τον υποδέχτηκαν οι μοναχοί. Χαρούμενες καμπάνες, αντιλάλησαν και τα πουλιά λάλησαν και αυτά με όλο τους τον εαρινό οίστρο. Κι ας έβρεχε!

«Κήπος της Λυσούς»

Τα παιδιά του αυτισμού, όσα είχαν καταφτάσει, έκλεισαν τα αυτάκια τους κι ορισμένα έβγαλαν κραυγούλες συντονισμού. Η λειτουργία άρχισε με λαμπρότητα και κατέφθασε και “Ο κήπος της Λυσούς”. Παιδιά ΑΜεΑ κατέκλυσαν τον χώρο… Παιδιά ενήλικα. Με δικαίωμα στην ζωή, στο σήμερα, στην συναναστροφή. Στην θεία Μετάληψη. Στον Εκκλησιασμό.

Και ράγισαν οι καρδιές των ανθρώπων που πριν δεν ήξεραν.

Είδα δυο τρεις να τρέχουν στην βρύση έξω στην αυλή και να γυρνούν με ..πλυμένα πρόσωπα κι άλλους να δακρύζουν δημοσίως και να κοιτούν το πάτωμα ταπεινωμένοι για όσα κουβαλούσαν μέχρι εκείνη την στιγμή ως παράπονο. “Καρδία συντετριμμένη και τεταπεινωμένη”.

Αυτή είναι η δύναμη της επαφής με τον πόνο. Αν η χαρά και η αγάπη είναι το αλάτι της ψυχικής τροφής, ο πόνος επίτρεψέ μου να πω ότι είναι το πιπέρι. Που αν και καίει, νοστιμίζει το πιάτο που λέγεται πνευματική εξέλιξη. Γιατί κακά τα ψέματα αν αγαπήσεις τον πόνο θα τον μαλακώσεις. Κι αν τον κάνεις να σου χαμογελάσει... ω, τότε κερδίσατε κι οι δύο.

“Τα Σα εκ Των Σων Σοι προσφέρομεν...” έψαλλαν στο εσωτερικό Της Εκκλησίας.

Η Εκκλησία ήταν κατάμεστη από ψυχές. Παραδομένες στον Θεό. Ελεύθερες. Όλοι μαζί. Ούτε ψίθυρος δυσαρέσκειας, ούτε κάποιο περίεργο βλέμμα. Όλα στην θέση τους, όπως ο Πατέρας μας τα τοποθέτησε. Με συνειδητή ταπείνωση. Ελάτε πάμε να κοινωνήσουμε! Σήμερα γίναμε πιο καλοί άνθρωποι! Αυτό είναι από μόνο του υπέροχο.»

«Ένας ξένος με πλησίασε, με κοίταξε στα μάτια και με ρώτησε: ”Έτσι πονάτε εσείς όλη μέρα;” Κι άρχισε να κλαίει»

Μετά απ’ όσα μου περιέγραψε τόλμησα να ρωτήσω την Μαρία πώς ασκείται στη ζωή της ν’ αντιμετωπίζει τον πόνο, κάτω από το πρίσμα ενός αμφίβολου για τους πολλούς δώρου. Κι εκείνη αφηγήθηκε μια μικρή ιστορία που της συνέβη στον αυλόγυρο της μονής μετά την θεία λειτουργία και αφού είχε ειπωθεί το δι’ ευχών:

«Για να καταλάβεις, με πλησίασε κάποιος κύριος, άγνωστός μου, μέχρι αυτή την μέρα, όταν μας είδε αρκετή ώρα γονείς και παιδιά, και μου είπε πως είχε φουσκώσει το στήθος του από την συγκίνηση και πως δεν του είχε ξανατύχει κάτι παρόμοιο… Είχε δει πολλές φορές στην τηλεόραση ή στο δρόμο ένα δυο τέτοια άτομα ΑΜεΑ, απομονωμένα. Αλλά αυτό τον ξεπερνούσε και κοιτώντας με στα μάτια με ρώτησε: “Έτσι πονάτε εσείς όλη μέρα;”

Ο ξένος αυτός τότε άρχισε να κλαίει. Του έπιασα τα χέρια και του είπα:

- Εγώ δεν πονώ για μένα. Είμαι ευτυχής. Δεν θα άλλαζα τον αυτισμό του παιδιού μου. Πονώ όμως για τους άλλους. Τώρα συμπονάτε κι εσείς. Γι’ αυτό ήρθαμε όλοι σήμερα εδώ. Για να συμπονέσουμε. Γιατί αν δεν δεις το ναδίρ δεν θα εκτιμήσεις το ζενίθ.»

«Ποτέ δεν γυρνώ η ίδια όχι μόνο από τη σύναξη, αλλά από κάθε δρόμο στον οποίο βαδίζω»

Μετά την θεία λειτουργία ακολούθησε όμορφη γιορτή στην αυλή του Ιερού καθίσματος, όπου μαζί με το κέρασμα προσφέρθηκαν ακούσματα που χόρτασαν μικρούς και μεγάλους. Η Μαρία Κασαμπαλάκου θα διηγηθεί για τους αναγνώστες μας την συνέχεια:

«Μέχρι και ο καιρός συνέργησε! Κι εκεί που έβρεχε καταρρακτωδώς, έκανε ένα μεγάλο άνοιγμα πάνω από τον ναό και ο κυρ-ήλιος βιάστηκε να στεγνώσει τα τοιχάκια για να καθίσουμε.

Όλα στην ώρα τους. Μετρημένα κατά το πρέπον και οικονομημένα από το χέρι Του Θεού. Τίποτε δεν περίσσεψε και τίποτε δεν έλειψε.

Η Αθηνά η Χιώτη που ο Θεός την προίκισε εκτός από όλα τα άλλα και με φωνή από αηδόνι ήταν εκεί και μας ταξίδεψε με όμορφους ύμνους, ο Χρήστος Παλαμίδης απήγγειλε μοναδικά και ο Όθωνας Μπικάκης γλύκανε τα αυτιά μας με την λύρα του.

Κι όταν στάθηκα απέναντι από την Εκκλησιά να μιλήσω με την σειρά μου και τους είδα όλους σε έναν κύκλο, τότε συνειδητοποίησα την ομορφιά του ονόματος του συλλόγου μας “Η Αγία Σκέπη”. Και ότι τα λόγια που διάβαζα ήταν σαν να μην τα είχα γράψει δύο βράδια πριν μα σαν να τα έλεγα αυθόρμητα εκείνη την στιγμή τα οποία στην ουσία ήταν μια δημόσια ομολογία Πίστεως. Τέλος πλησίασα τον πολυαγαπημένο μου γέροντα Γαβριήλ και τον ρώτησα:

- Γέροντα, μου επιτρέπετε να πω ότι αυτό σήμερα είναι μια μεγάλη συνάντηση;

- Με όλη μου την καρδιά! μου αποκρίθηκε.»

Πώς αντιλαμβάνεται το μέλλον η Μαρία με τον γιο της τον Άγγελο; Την ρωτώ και η απάντησή της δεν απέχει από το ενθουσιαστικό πνεύμα όλης της συνομιλίας μας:

«Ποτέ δεν γυρνώ η ίδια που πήγα, όχι μόνο από την σύναξη στο μοναστήρι αλλά και από κάθε δρόμο και προορισμό στον οποίο βαδίζω. Όπως και πάντα πριν πάω αναρωτιέμαι..:

- Τι μου επιφυλάσσει αυτήν τη φορά άραγε ο Θεός; Τι θα μου διδάξει πάλι;

Δεν το σκέπτομαι με αγωνία, μην νομίζεις! Το περιμένω! Με την διάθεση μικρού παιδιού που θα συμμετάσχει σε καινούργιο παιχνίδι με τους αγαπημένους του φίλους. Και τίποτε δεν αλλάζει, μα και τίποτε δεν μένει πια το ίδιο...»

Η στάση της Μαρίας απέναντι στη θλίψη και τον πόνο αλλά και των περισσοτέρων γονιών των παιδιών μοιάζει να προέρχεται από μια βαθιά γνώση ενός λόγου του αγίου Ισαάκ του Σύρου, κι ας μην τον έχουν ενδεχομένως ακούσει ή διαβάσει: “Αν όμως την ώρα που κάποιο γεγονός σε θλίβει, εσύ κοιτάς μόνο την εξωτερική όψη του και δεν εξετάζεις τις κρυφές σου πληγές που το έθεσαν σε κίνηση, όσο περισσότερο παραπονείσαι, τόσο θα γίνεται καταθλιπτικότερη η συμφορά σου ”.

__________

Σοφία Χατζή

δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΛΗΘΕΙΑ

Μιλώντας για τον Αυτισμό με μία μητέρα... | Μαίρη Κασαμπαλάκου

Μαίρη Κασαμπαλάκου δείτε όλα τα video εδώ

Η Μαρία Κασαμπαλάκου, Εικαστικός, Συγγραφέας, 

Πρόεδρο του Πανελληνίου Συλλόγου Γονέων, Κηδεμόνων 

και Φίλων Παιδιών με Αυτισμό και Ειδικές Ανάγκες 

«Η Αγία Σκέπη» μιλάει στην Πεμπτουσία για τον Αυτισμό 

μέσα από την προσωπική της εμπειρία, 

καθώς και τις δραστηριότητες και του αγώνες του Συλλόγου.

Δείτε εδώ το δεύτερο μέρος 

Δείτε εδώ το τρίτο μέρος 

πηγή

* Ο Μανιατάκος: Ο γάιδαρος χωρίς όνομα και ο γέροντας της αγάπης | Μαρία Κασαμπαλάκου | Σοφία Χατζή

_ Ένας γάιδαρος χωρίς όνομα, μια πεταλούδα με σπασμένο φτερό, ένας γκιώνης που ψάχνει τον αδερφό του και μια κουκουβάγια με αλτσχάιμερ γίνονται ομάδα και ανεβαίνουν από τα μανιάτικα παράλια στο Ιερό Κάθισμα Του Σωτήρος Δολών Αβίας, για να «αναπαυτούν» στην ουσία, σωματικά και πνευματικά. Ένα παραμύθι για την φιλία, την αγάπη, την σημαντικότητα του Πνευματικού πατέρα.

Μια ιστορία για όσους αγαπούν τα μοναστήρια μα και όσους δεν τα αγαπούν, αφού μετά από αυτό το παραμύθι, μπορεί και να δουν την ζωή τους αλλιώς και ως ασθενή γαϊδουράκια να νηστέψουν για να ελευθερωθούν και να «πεθάνουν» για να ζήσουν αληθινά, στα χέρια ενός Γέροντα που θα τους αγαπήσει σαν παιδιά του. Ίσως επίσης συγκατοικήσουν με μια ροζέ πεταλούδα με σπασμένο φτερό!

Ποιος ξέρει; Το νέο βιβλίο της Μαρίας Κασαμπαλάκου ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ για παραγγελίες: https://www.epistrofibooks.com/ τηλ: 2752026362

“Αγαπώντας τον Αυτισμό - Οι εξομολογήσεις μιας μητέρας”

Στη σημερινή βιβλιοκριτική έχουμε το νέο, υπέροχο βιβλίο της Μαρίας Κασαμπαλάκου “Αγαπώντας τον Αυτισμό - Οι εξομολογήσεις μιας μητέρας” από τις Εκδόσεις Θύρα. Μετά το πρώτο της, παιδικό βιβλίο “Αυγερινός - Μια ιστορία για τον αυτισμό και την αγάπη”, που τόσο πολύ αγαπήθηκε, η συγγραφέας έρχεται με το δεύτερο αυτό βιβλίο της να μιλήσει κατευθείαν στις μανούλες. 

Το “Αγαπώντας τον Αυτισμό - Οι εξομολογήσεις μιας μητέρας” είναι ένα βιβλίο αυτοβιογραφικό. Ένα βιβλίο που μιλάει από την καρδιά μιας μάνας που έχει ένα παιδί στο φάσμα του αυτισμού στην καρδιά κάθε μάνας. Ναι, κάθε μάνας. Και κάθε γονιού. Ένα βιβλίο που περιγράφει από τη γέννηση κάθε στάδιο, κάθε προσπάθεια, κάθε ανησυχία, κάθε φόβο, κάθε επίτευγμα -που για άλλους είναι δεδομένο- αλλά και κάθε κλάμα και λυγμό της μάνας αυτής. Περιγράφει το κάθε χτυποκάρδι της, καθώς περιμένει με λαχτάρα αυτό που θα έπρεπε να είναι σαφές και προγραμματισμένο εξ’ αρχής. Ποιο είναι όμως αυτό; Η στήριξη της πολιτείας, της κοινωνίας και κατ’ επέκταση του σχολείου. Περιγράφει το σφίξιμο στο στομάχι και τον πόνο στην καρδιά, όταν αντιλαμβάνεται τον κοινωνικό αποκλεισμό που επιβάλλουν στο παιδί της… τα ίδια τα παιδιά. Ωστόσο με τη δύναμή της, το πείσμα και την αγάπη της πετυχαίνει τον στόχο της που δεν είναι άλλος από το να πάρει το παιδί της ο,τι του αξίζει. Μέχρι βέβαια να το καταφέρει, έχει κλάψει κρυφά… πολλές φορές. 
Ένα βιβλίο που σε συγκινεί. Ένα βιβλίο που θα πρέπει να διαβαστεί από όλους τους γονείς. Κάποιοι θα βρουν ένα στήριγμα στις σελίδες του και κάποιοι άλλοι θα ΠΡΕΠΕΙ να προβληματιστούν. Να προβληματιστούν για το πώς θα διαπαιδαγωγήσουν σωστά τα δικά τους παιδιά, έτσι ώστε να μην κάνουν διακρίσεις στην αγκαλιά, στο χαμόγελο και στην αγάπη.

«Νάνι, το μωρό μου, 

το χιλιάκριβό μου, 

σώπασε όλη η φύση 

μην μου το ξυπνήσει…» 

σιγοτραγουδούσε η Μαρία χαϊδεύοντας τη φουσκωμένη της κοιλιά. 

«Εσένα δεν θα σε χάσω» σκεπτόταν πονώντας ακόμη για τον χαμό τού ενός από τα δίδυμα, που είχε αρχικά στην κοιλιά της. Κι έπλαθε όνειρα. Δεν ήξερε πως το παιδί της θα το ‘χε μα και θα το ‘ψαχνε πολύ καιρό. Ότι αυτό το παιδί θα άκουγε περισσότερο τη φωνή του Θεού από τη δική της. Ότι θα πονούσε τόσο πολύ. Ότι θα ξαναγεννιόταν, θα βελτιωνόταν, θα ταπεινωνόταν τόσο ώστε να μπορέσει να επικοινωνήσει επιτέλους με την ψυχή της, με το αυτιστικό παιδί της. 

– Καλησπέρα σας. Έχουμε τα αποτελέσματα του παιδιού; 

– Κυρία Κασαμπαλάκου, γνωρίζετε τι θα πει Διάχυτη Αναπτυξιακή Διαταραχή; 

– Κυρία Γιαννοπούλου, φοβάστε να μου πείτε τη λέξη; 

– Κυρία Κασαμπαλάκου… 

– Αυτισμός… 

(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου) 

Γράφει η Μαρίνα Πλούμπη

πηγή

Μαίρη Κασαμπαλάκου

"Καλησπέρα μπάρμπα. Το βιβλίο σου το΄χω πάρει μήνες και έχει έρθει μαζί μου μέχρι και στην Κωνσταντινούπολη...

~ Επιτέλους, μόλις το διάβασα! 

Στείλε, σε παρακαλώ, αυτά τα άνωθεν στον μπάρμπα!

"Καλησπέρα μπάρμπα.

Το βιβλίο σου το΄χω πάρει μήνες και έχει έρθει μαζί μου μέχρι και στην Κωνσταντινούπολη, μα δεν είχα βρει τον κατάλληλο χρόνο με τον εαυτό μου για να κάτσω να το διαβάσω. 

Σήμερα όμως κάτι μέσα μου έψαξε και το βρήκε. 

Το διάβασα όλο μονορούφι 

και παρόλο που υπήρχαν οι λέξεις, 

γιέ μου και παλήκαρε προς τον Σταύρο, 

είχα κολλήσει στην καρέκλα μου 

σαν όλα αυτά τa΄λεγες σε μένα, 

σαν να τα λέγαμε εμείς, 

συζητούσαμε χωρίς να΄σαι εκεί. 

Πήγα στην πλατεία με τον πλάτανο στο χωριό σου, 

είδα τα αγαπημένα σου εικονίσματα 

και την Εκκλησία σου. 

Τον αγριεμένο σου φουστανελά καπετάν Μιχάλη!

Θα κρατήσω βαθιά μέσα μου την προτροπή της μάνας σου: 

Γίνε ο κος Τίποτας και από την καρδιά μου 

σου εύχομαι να’ χεις σαν έρθει η ώρα: 

Δυό φτεριές δρόμο...

Επίσης όταν κοιτώ την Εύβοια 

πλέον θα σε σκέπτομαι και θα κάνω ευχή για σένα. 

Μένω απέναντί σου!

Στη φωτογραφία που σου στέλνω, 

είμαστε όλοι μαζί.

εσύ, εγώ και το νησί σου απέναντι...

Σ΄ευχαριστώ που μας μιλάς τόσο άμεσα και αυθεντικά!

~ Μαρία Κασαμπαλάκου (περήφανη μητέρα του Αυγερινού - συγγραφέας)

~ επί του πιεστηρίου:

Μιλήσαμε μόλις στο τηλέφωνο με τον μπάρμπα μας και του μεταφέραμε τα λεγόμενα της Μαρίας...

Τα δέχτηκε με χαρά και λίγο ντροπή...

Η "απομαγνητοφώνηση":

"Βρε συ, 

πες στην κοπελίτσα πως σκεπάρνια σαν και του λόγου μου, 

θα΄πρεπε εκείνοι να διαβάζουνε τα δικά της γραφόμενα, 

ως θα΄πρεπε τέτοιων γραμματιζούμενων κι αξίων αθρώπων.

Πως χαίρουμαι ειλικρινά στα λόγια της, 

μόνον εντρέπομαι και λίγο.

Γιατί δεν νιώθω πως έκαμα κάτι.

Μ΄αφού στ΄αλήθεια δεν έκαμα κάτι.

Σεις τα ακούσατε, τα πήρατε, τα συμμαζέψατε,

τα χρωματίσατε, τα τυπώσατε και τα παρουσιάσατε κιόλα.

Του λόγου μόνον να χαίρομαι σαν παππούκας για το δικό σας το παιδί.

Και να σας μαλώνω και καμιά βολά

σαν γνήσιος παππούς που σας αγαπά,

έτσι για να συνέρχεσθε.

Να της πεις τα σεβάσματά μου.

Και τα φιλιά μου τα γέρικα στον γιόκα της τον Αυγερινό.

[του΄πα για τα βιβλία σου, Μαρία].

Θα τον χωρέσω στις προσευχές μου...

Μόνιμα.

Κι αυτόν και την μάνα του.

Άιντε, σε φιλώ και σένανε κι όλους τους δικούς.

Καλήν αντάμωσιν!

Ανέστη Χριστός, βρε!

    ~ ο μπάρμπας σας.-

♡ Το νου σου στα fake... |Άνθρωπο έχετε μωρέ; Άνθρωπος μας χρειάζεται...

 

|Μας εξηγεί η εκ των «συν αυτώ», Μαρία Κασαμπαλάκου

Πολλή σοκολάτα, 

πολλά λουλούδια, 

πολλά λόγια, 

πολύ σεξ. 

Καθόλου νόημα, 

λίγος έρωτας, 

πλανεμένη αγάπη. 

Τόσο βάναυσο... 

Πόσοι άνθρωποι 

και κυρίως πόσοι έφηβοι 

και νέοι στενοχωριούνται

γιατί δεν έχουν Βαλεντίνο, λέει. 

Άνθρωπο έχετε μωρέ;

Άνθρωπος μας χρειάζεται...

* Προσοχή ακολουθεί "πολίτικη διαφήμιση"!

  ( Όχι, δεν κάναμε λάθος στον τόνο...

Πολίτικη! Αν είναι να πας μπακλαβά, να είναι ο καλύτερος...)

|δάνειο από τις εκ των "συν αυτώ", 

Αθηνά Χιώτη και Μαρία Κασαμπαλάκου

* Το΄χουμε μόνιμα αναμμένο;

Tο καντήλι συμβολίζει το ανέσπερο φως που είναι ο Χριστός και καλούμαστε να Τον μιμηθούμε.

Δηλαδή:
• Να φωτίσουμε τους εαυτούς μας με το αληθινό φως της γνώσεως
• Να γίνουμε φώτα όπως οι μαθητές του Χριστού

Ανάβουμε το καντήλι στην εκκλησία και στα σπίτια μας για να μας θυμίζει ότι η πίστη μας είναι φως, αφού ο Κύριός είπε «Εγώ ειμί το φως του κόσμου».

 Το φως του καντηλιού μας θυμίζει το φως με το οποίο ο Χριστός καταυγάζει τις ψυχές μας.
Ανάβουμε το καντήλι για να μιμηθούμε τους Αποστόλους και όλους τους Αγίους οι οποίοι κατά τον Απόστολο Παύλο είναι τέκνα φωτός. 

Για να ελέγχονται από το φως του τα σκοτεινά μας έργα, οι κακές ενθυμίσεις και να επανερχόμαστε στο δρόμο του φωτός του Ευαγγελίου.
Για να μας θυμίζει το αδιάλειπτο της προσευχής μας.

 Για να είναι φόβητρο στις δυνάμεις του σκότους που μας επιτίθενται με πονηριά πριν και κατά τη διάρκεια της προσευχής και θέλουν να απομακρύνουν τη σκέψη μας από το Θεό. 

Οι δαίμονες αγαπούν το σκοτάδι και τρέμουν το φως, το φως του Χριστού. 

Για να μας παρακινεί σε αυτοθυσία. 

Όπως δηλαδή με το λάδι καίγεται στο καντήλι το φυτίλι, έτσι και το δικό μας θέλημα να καίγεται με τη φλόγα της αγάπης στο Χριστό.

Ένα καθαρό ποτήρι, καθαρό και αγνό λάδι ελιάς πρέπει να χρησιμοποιούμε στο καντήλι μας και όχι η κακή συνήθεια να χρησιμοποιούμε σπορέλαιο ή άλλα παράγωγα αυτού. 

Χρησιμοποιούμε αγνό ελαιόλαδο για να θυμόμαστε την προσευχή του Ιησού στον κήπο των Ελαιών στη Γεθσημανή.

Το ελαιόλαδο είναι το καλύτερο λάδι και το πιο καθαρό και αυτό θα προσφέρουμε στον Ένα και Αληθινό Θεό. 

Το άναμμα του καντηλιού με ελαιόλαδο είναι μια μικρή δική μας θυσία, σημείο και δείγμα ευγνωμοσύνης και αγάπης που οφείλουμε στο Θεό για την μεγάλη θυσία που έκανε για μας με το Σταυρικό Του θάνατο.

Τον ευχαριστούμε για την πατρική Του αγάπη, την υγεία που μας χαρίζει, για τη σωτηρία τη δική μας άλλα και όλου του κόσμου μα πάνω απ όλα για όλες τις δωρεές του Παναγίου Πνεύματος.

Ακοίμητο καντήλι πρέπει να καίει στο εικονοστάσι του σπιτιού μας για να μας θυμίζει ότι ο πνευματικός μας αγώνας πρέπει να είναι ακοίμητος.

Το ανάβουμε μπροστά στις εικόνες στους Ιερούς Ναούς, στην Αγία Τράπεζα, στον Εσταυρωμένο πίσω της Αγίας Τραπέζης, στην Ιερά Πρόθεση εντός του Ιερού Βήματος, στους τάφους των προσφιλών κεκοιμημένων συγγενών μας...

Ι.Μ Α.Π

πηγή

[η φωτογραφία δάνειο από την εκ των "συν αυτώ", Μαρία Κασαμπαλάκου

Το μεγαλείο των "μικρών" στιγμών...

Αγαπώ τις στιγμές γιατί είναι πολύτιμες και ίσως μαγικές!

Τοσοδούλες και μικρές δεν παίρνουν την σημασία που τους αξίζει.

Όμως μια στιγμή τόσο δα μικρή, μπορεί να χωρέσει άπειρη αγάπη

και μια ολόκληρη ζωή να μην το καταφέρει.

Αγαπάμε τα μικρά;

Ίσως δούμε να έρχονται και πιο μεγάλα.

Κι ίσως κατανοήσουμε πολλαπλά την μικρότητα του "μεγάλου" -ενίοτε-

και το μεγαλείο του "μικρού" σε αυτή τη ζωή...

|έγραψε η "συν αυτώ", Μαρία Κασαμπαλάκου

"Κράτα μικρό καλάθι ή αλλιώς λίγο χώρο στην ψυχή σου για Τον άγνωστο Θεό...

 

Τελικά τι μπορεί να ευθύνεται (εκτός από τον Θεό) για την τόση κενότητα της εποχής μας;

Έβαλα σε παρένθεση Τον Θεό, γιατί εν γένει σύμφωνα με τις προφορικές εξετάσεις, μας φταίει για όλα:

Καλό γίνεται; => Δόξα Τω Θεώ!

Κακό;=> μας καταράστηκε Ο Θεός!

Είμαι σε τέλμα;=> τι σου χω φταίξει Θεέ μου-πως με κατάντησες έτσι;

Τούτη η λίστα είναι μεγάλη και ευανάγνωστη.

Μέσα σε όλο αυτό λοιπόν το σούρτα φέρτα της επίρριψης ευθυνών, πουθενά μα πουθενά δεν υπάρχει το εγώ φταίω, η κατ’ ιδίαν αναγνώριση της έλλειψης φαιάς ουσίας από τον «σκεπτικό» που οδηγεί τις πράξεις μας, η φιλαυτία, η φιλοδοξία, η κενότητα, ο εγωκεντρισμός, η φιλαρχία, η ατέρμονη δίψα για εξουσία και χειραγώγηση των άλλων προς τέρψη της ιδίας φαυλότητας και παθογόνου ψυχολογίας.

Ο άνθρωπος θριαμβεύει.

Κατακτά.

Επαίρεται.

Κραυγάζει την ανωτερότητά του.

Και μόνο λίγο μπροστά στον θάνατο θυμάται ο φτωχός πως αντίθετα με τους Έλληνες

(τους Αρχαίους, όχι αυτούς που είμαστε εμείς σήμερα – με τ ί π ο τ α)

πως στο πέρασμα των διθυραμβικών -κατ’ αυτόν- χρόνων της ζωής του δεν άφησε πουθενά έστω και λίγο, τοσοδούλι χώρο στην ψυχή του για τον Θεό.

Ναι, ναι ... αυτόν που τον «καταράστηκε» που έφταιξε για όλα, που τον έκανε δυστυχή, που τού'ριξε αδικίες.

Που τον παρακάλεσε να αλλάξει τα πράγματα, και δεν τo΄κανε.

Που τον τάδε που ερωτεύτηκε δεν του τον έδωσε.

Που λεφτά δεν είδε.

Που αρρώστιες στάλθηκαν κι έφθειραν το άφθαρτόν του.

Γιατί πάνω από όλα φυσικά ο τέλειος «Άνθρωπος-ανθρωπάριο» δεν άξιζε δεινά!

ΟΧΙ.

Είμαστε γλυκούληδες, μεταξωτοί και τριανταφυλλένιοι.

Αγαπησιάρηδες και δίκαιοι.

Αλληλέγγυοι και ανοιχτοί σε απόψεις.

Δοτικοί και παραχωρητικοί.

Συγχωρητικοί και ανοιχτόκαρδοι.

Και από ότι ψυχανεμίζομαι, αυτόφωτοι μα όχι αυτάρκεις.

Πάντως σε ένα θα συμφωνήσουμε (ίσως)…

Να το ρωτήσω όμως:

Μαθαίνουμε από την Ιστορία;

Την έχουμε δει να επαναλαμβάνεται.

Αν ναι, κράτα μικρό καλάθι ή αλλιώς λίγο χώρο στην ψυχή σου για Τον άγνωστο Θεό.

Μόνο κάνε λίγο λάτρα πρώτα σε κείνο τον χώρο.

Πλύσου, πως να το πω ... κι εσύ κι εγώ.

Από τι;

Από τα συναισθήματα που θηρεύουν την αγνότητά μας και μας οδηγούν σε ένα ρινγκ γιομάτο λάσπη και κόπρανα χοίρων.

Και θυμήσου ότι στην φράση «τα καλά και συμφέροντα» (παρά του Κυρίου αιτησώμεθα). έρχεται ένα «ταις ψυχαίς ημών».

Και αυτά τα συμφέροντα είναι άλλου είδους φίλοι μου.

Καλημέρα και καλή Σαρακοστή (που έρχεται) σε όλους.

Πιστεύοντες και μη...

~ έγραψε η "συν αυτώ" Μαρία Κασαμπαλάκου

(αν δεν γνωρίζεις ποια "η περί ης", δες εδώ...)

* Υπό τη Σκέπη της Παναγίας των Βρυούλων

Δεν μπορώ να πω πότε καταλαγιάζει ένα συναίσθημα ώστε να είναι δυνατόν να αποτυπωθεί σε χαρτί.. Ίσως ποτέ όταν συμπεριλαμβάνει τόοοσες υποενότητες. Ευτυχώς όμως πάντα υπάρχει μέσα μας και  ενδελεχώς τσιγκλάει σαν να σου λέει:

«-Έϊ! Τι κάνεις; Με περιμένουν! Δεν σου δόθηκα για να με κρατάς μέσα στο διαμαντένιο δάκρυ του Θεού! Σου δόθηκα για να με μοιραστείς. Για να με μεταδώσεις.

Άντε λοιπόν. Κάτσε και εντύπωσέ με.»

Και λες… μετά, σε λίγο…., μα ταυτόχρονα είσαι ήδη με το μολύβι στο χέρι και οι λέξεις κυλάνε και κυλάνε ποτάμι ψυχικό που ψάχνει το ακρογιάλι που αγκυροβολούν οι καρδιές των ανθρώπων. Εκεί που  λιμάνι βρίσκει η Συμπόνοια.

Εκεί θα πάμε σήμερα…

Το Σάββατο 12 Οκτώβρη 2019 ο Σύλλογος Γονέων Κηδεμόνων & Φίλων Ατόμων με Αυτισμό και Ειδικές Ανάγκες «Η ΑΓΙΑ ΣΚΕΠΗ» φιλοξενήθηκε στην Μικρασιάτικη αγκαλιά της Ιεράς Μονής Βρυούλων υπό την Ευλογία Της Γερόντισσας Φιλοθέης και της Αγίας Αδελφότητος που αποτελείται από τις Μοναχές: Πρωτοκλήτη, Ιερωνύμη, Ανθίμη και Γαβριηλία-κατά σειρά εισόδου στην Αδελφότητα- στο Μετόχι Της Ιεράς Μονής Βρυούλων, Της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών, Του Σεπτού Ποιμενάρχη μας, Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών & Πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερωνύμου Β’.

Μια ημερίδα για τον αυτισμό. Μια ημέρα γεμάτη ενσυναίσθηση και συμπόνοια, ένα Μετόχι κατάφυτο από τους σπόρους Αγάπης Του Κυρίου, εορτή Του Οσίου Συμεών Του νέου Θεολόγου,  μια ημέρα πριν την Κυριακή Δ’ Λουκά και την παραβολή του Σπορέως…

Μια αγκαλιά που έβαλε μέσα εμάς και τα παιδιά μας και ακόμη αισθάνομαι την θέρμη Της αναλλοίωτη να χαϊδεύει παρηγορητικά την ψυχή μου και να μου λέει:

«Υπάρχει ελπίδα όσο υπάρχει Πίστη, Μαρία»

Τέτοιες μέρες γίνονται βακτηρία και μαντήλι στο δάκρυ…. Ευλογημένοι και τυχεροί, οι, που παρευρίσκονται και συμβιώνουν με εμάς τέτοια πεπραγμένα. Υπό Την Σκέπη Της λοιπόν… και τι θα μπορούσε να πάει αλλιώς από υπέροχα;

Η Θεία Λειτουργία άρχισε στις 7:30 και χοροστάτησε ο π. Γεώργιος Γανωτής,  φρέσκος και πιο πρωινός από όλους τους ερχόμενους!

Ακολούθησε ο π. Ιγνάτιος Παπασαράντης, ο π.Ισίδωρος Μπαϊρακτάρης και ο π.Βασίλειος Θερμός, και επιτέλους το κατώφλι της ορθάνοιχτης φιλόξενης Πύλης πέρασαν οι πρώτοι Άγγελοι, όχι φτερωτοί… που πάντα πλαισιώνουν το μοναστήρι μας,  μα βαδίζοντες… Τα παιδιά μας τα τόσο ιδιαίτερα που αν και πολλά από αυτά δεν μιλούν ακούγονται τόσο ηχηρά στις συνειδήσεις μας, και η σιωπή τους είναι μυρίπνοος.

Το πιο σωστό για την ημέρα το είπε ο καλός μας Κωνσταντίνος:

«Περάσαμε ένα μεγάλο Πανεπιστήμιο σήμερα…»

«Παιδιά» από 5 έως 42 ετών. Μανάδες με σκαμμένα από τον πόνο πρόσωπα, θεραπευτές, εκπαιδευτικοί, Άγιοι Ιερείς, σε έναν κύκλο με δάκρυα στα μάτια, με λυγμό στην φωνή, κατακερματισμένα Εγώ και αναδυόμενα Εμείς.

Γιατί μετά Την Κοινωνία με Τον Θεό έρχεται η κοινωνία με τον άνθρωπο.

Και όταν σας λέμε ελάτε σε αυτές τις Θρησκευτικού χαρακτήρα εκδηλώσεις για τον Αυτισμό είναι για να συγκοινωνήσουμε… να γίνουμε συγκυρηναίοι Του Σταυρού Των παιδιών μας… Να συναισθανθούμε και τελικά να συμπονέσουμε.

Όλοι σε έναν κύκλο δακρύων για τρεις ώρες που δεν φάνηκαν σε κανέναν…

Εντάξει… όχι όλοι συνεχόμενα! 

Κάπως απασχολήθηκαν και τα παιδιά!

Με ζωγραφική: κηρομπογιές και υγρά χρώματα, με πινέλα ή γάντια ή και χωρίς με γυμνά χέρια, με ιπποθεραπεία και μεγάλη βόλτα!

Στο αγαπημένο Εκκλησάκι του Γέροντος Γαβριήλ, στο κάτω μέρος του Μετοχίου στην Παναγιά των Βρυούλων, της μακρινής αυτής του μακαριστού Γεροντος πατρίδας μα και του ολόδικού μου παππού.

Στο Εκκλησάκι Του Οσίου Παϊσίου που στην καλοκαιρική αγρύπνια του Αγίου είναι ο ολόδικός μας Κήπος Των Ελαιών… Παράδεισος εν Ωρωπώ.

Να κάθεσαι, να ακούς τις ψαλμωδίες κάτω από τις ελιές να μυρίζεις τα λιβάνια, να πηγαινοέρχονται παιδιά και να λες:

Δόξα Σοι Κύριε.

Σαν την Λωξάντρα στο Μπαλουκλί να σκέπτεσαι:

«Ααααααχ ευφράνθηκα !»

 πίνοντας στην Είσοδο της Μονής το αγιασμένο νεράκι κάτω από την Εικόνα Της Παναγιάς.

Ρόδον Το Αμάραντον

Μετά την Θεία λειτουργία οι Αδελφούλες μας μας κέρασαν «κιμπάρικα» και σίγουρα ο Γέροντας ήταν μαζί μας, και μαζί του τα εξαπτέρυγα χερουβείμ και τα πολυόμματα Σεραφείμ που πάντα πλαισιώνουν Άγιου Τόπους.

Επίσης παρουσιάστηκε μουσικό πρόγραμμα με θέμα τους Κέλτικους πρωτοχριστιανικούς ύμνους που γράφτηκαν από Άγιους που έδρασαν κυρίως τον 5ο-6ο αιώνα μ.Χ.

Συμμετείχαν η ερμηνεύτρια Αθηνά Χιώτη, ο παπά-Γιώργης Γανωτής (χαρισματικός πνευματικός πατέρας και συνάμα καλλιτέχνης) στο βιολί και το μαντολίνο και ο Χρήστος Παλαμήδης στις απαγγελίες.

Τραγούδια σαν προσευχές λοιπόν ή αλλιώς μελοποιημένες προσευχές, όμορφες σαν παραμύθια, καμωμένες θαρρείς για να ελκύσουν ως κι εκείνες τις ψυχές που δεν βρίσκουν το δρόμο τους.

Σαν παρακαταθήκη ιερή μας τους άφησε όλους του ο παπα-Γαβριήλ… Γι αυτό κοιμήθηκε τόσο ήσυχος...

Εμείς όμως όλοι έχουμε δρόμο ακόμη, όσο ο Θεός μας επιτρέπει, όσο μας χρειάζεται να το πω επιτέλους… Ας το παραδεχτούμε.

«χάριτι Θεού ειμί ο ειμί»

Εύχομαι μέσα από την καρδιά μου να Χαριτωθούμε. Να αξιωθούμε τέτοιον εξαίρετο Σταυρό και να συνεχίσουμε. Κανένα κοσμικό εμπόδιο να μην βρεθεί να ανακάμψει την αρωγή μας στα παιδιά μας και στο να βγάλουμε από τις καρδιές των ανθρώπων το ταμπού της λέξεως ΑΥΤΙΣΜΟΣ βάζοντας βαθιά μέσα σε αυτές την ιδέα του: ΕΙ ΣΥ Η ΜΟΝΗ ΕΛΠΙΣ ΜΟΥ, για την ηδυπρόσωπη Παναγία μας, την Πρεσβυτέρα και Πρεσβεύουσα υπέρ ημών όλων.

Αν σε κάθε τέτοια σύναξη βοηθήσουμε έστω κι έναν σπόρο να γίνει δέντρο μέσω Θείου Έρωτος τότε έχουμε προσθέσει έναν κόκκο άμμου που όμως είναι γρανιτένιος στην παραλία που λέγαμε στην αρχή. Σε κείνο το λιμανάκι, στο ακρογιάλι που αγκυροβολούν οι ψυχές των Ανθρώπων.

Που στην περίπτωσή μας είναι το Μοναστηράκι μας.

Η Μονή Της Παναγιάς Των Βρυούλων, της μακρινής πατρίδας μας όσοι είμαστε Μικρασιάτες και του «σπιτιού» που μας κάνουν και νοιώθουμε οι Αδελφούλες και οι Ιερείς όταν θυμόμαστε οι ανάξιοι να πάρουμε τις ψυχές μας από το χέρι και να τους τις πάμε, να τις γιατρέψουν στις αγκαλιές τους που μοσχομυρίζουν θα το πω:

«Βασιλικό και Γιασεμί, κανέλα Και γαρούφαλλο»

Μαίρη Κασαμπαλάκου