☆ «Προτιμώ να πεθάνω 1000 Φορές...

 

ΘΑΥΜΑΣΤΟ ΑΛΗΘΙΝΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΣΤΗΝ ΡΟΥΜΑΝΙΑ!! 

Μία γυναίκα έμεινε έγκυος.

Η εγκυμοσύνη ήταν εντάξει, η κοιλιά ήταν αρκετά μικρή, το μωρό κλωτσούσε. 

Στον πέμπτο μήνα, η γυναίκα είχε μία επικείμενη αποκόλληση με μία τεράστια αιμορραγία.

Ο γυναικολόγος από το Ιάσιο είπε:

- «Βγάλτε το  γιατί έχει 5% πιθανότητες να επιβιώσει.

Η γυναίκα απάντησε : 

- «Προτιμώ να πεθάνω, παρά να το βγάλω έξω!…

Ο γιατρός:

- "Γυναίκα, είσαι τρελή;

Το παιδί πρέπει να κολυμπάει σε αμνιακό υγρό και δεν το έχεις καθόλου, η εγκυμοσύνη είναι σαν σπασμένη μπάλα.

Πρέπει να βγει τον μωρό. 

Άλλη μία αιμορραγία από αυτό αν έρθει θα πεθάνεις" ...

Η γυναίκα δακρυσμένη είπε :

- «Προτιμώ να πεθάνω χίλιες φορές, παρά να το βγάλω ».

Ο γιατρός μελανιασμένος από νεύρα:

- "Τι ηλίθιους φέρατε εδώ στο ιατρικό επιτελείο; .

Εντάξει κυρία, μην σηκώνεστε καν από το κρεβάτι " ....

Πηγαίνει μετά στον γυναικολόγο Gafar, από το Târgu Neamț. 

Ο φωτισμένος αυτός άνθρωπος τους λέει:

- «Κράτα το μωρό!…

 Αν θέλει ο κακός να το σκοτώσει, 

σίγουρα θα βγει ένας παπάς,

ή ένας συγγραφέας, 

ένας σημαντικός άνθρωπος!»...

Λέει σ' αυτή τη γυναίκα κι ο πατήρ Παΐσιος από τη Σίχλα:

- «Να κανεις εκατοντάδες φορές τον Σταυρό στην κοιλιά σου και θα ζήσει»!…

 Το μωρό που δεν είχε που να κολυμπήσει... 

η μητέρα του ομολογεί με το χέρι της στον Σταυρό ότι το άκουσε να κλαίει μέσα της. 

Είπαν ότι η φωνή προέρχεται από τον αέρα που περνάει από το παράθυρο με τις φωνητικές του χορδές, αλλά η μητέρα μου λέει ότι ακόμα κι αν πεθάνει, εξακολουθεί να λέει ότι το άκουσε να κλαίει μέσα της.

Και στις 8 Φεβρουαρίου βγήκε ένα υγιές, χοντρό και ροζ μωρό και ξεκούφανε τους γιατρούς με το κλάμα του.

Αυτό το μωρό είμαι εγώ.

«Σου φιλάω τα χέρια, μάνα!…»

  Πρόκειται για την ιστορία του π. Ιωάννη Ιστράτη, που εικονίζεται στη φωτογραΦία...

   πηγή

♡ Ο Λευτέρης... και η Μυρσίνη του

 

Ο Λευτέρης ήταν μια από τις σπάνιες περιπτώσεις ανθρώπων. 

Μπορεί να μην ήταν αυτό που λέμε φανερά της εκκλησίας αλλά η καρδιά του ήταν σαν ενός μικρού παιδιού. 

Κι έμοιαζε λίγο και στον Άγιο Ευστάθιο - σ' αυτόν στον οποίο το ελάφι-Χριστός είπε 

"Δεν είναι δίκαιο ένας άνθρωπος καλός σαν εσένα να μη γνωρίζει την αλήθεια".

 

Ο Λευτέρης, λοιπόν, έκανε ένα επάγγελμα που αγαπούσε και με τον ιδρώτα του σώματός του έφερνε χρήματα στην οικογένειά του για να έχουν να βιοποριστούν - κι όχι μόνο να φάνε. 

Ο Λευτέρης ήταν τζαμάς, έκοβε τζάμια και τα τοποθετούσε. 

Διάφορα είδη, διάφορα μεγέθη, διάφορες τεχνικές. 

Κάπως είχε γίνει γνωστός στο χώρο, μάλλον λόγω επιμέλειας και υπευθυνότητας και τον έπαιρναν για δουλειές ξενοδοχεία, μαγαζιά, ιδιώτες, ακόμη και εκκλησίες· είτε για τα πνευματικά κέντρα είτε για τις ίδιες τις εκκλησίες.

 

Η καρδιά του Λευτέρη χτυπούσε δυνατά για τη δουλειά του αλλά πιο πολύ για τη γυναίκα του, τη Μυρσίνη. 

Ένα πλάσμα νεότερο κατά λίγα χρόνια από τον ίδιο, πανέμορφο στα μάτια του και πρόθυμη να του σταθεί στις δυσκολίες του ή να τον συμβουλευτεί. 

Ήξερε να φτιάχνει και υπέροχα γιουβαρλάκια μέσα σε όλα - αλλά μόνο οι δυο τους τα δοκίμαζαν.

 

Στο Θεό πίστευε βιωματικά, του άρεσε να Του μιλάει και πίστευε ότι ο Χριστός είναι ο Θεός· κανένας άλλος από αυτούς που διαφημίζουν οι άλλες θρησκείες. 

Αλλά να... χρειάστηκε να φύγει από μικρός από το πατρικό του για να δουλέψει και ελάχιστα θυμόταν από καντήλια, προσευχές κι εκκλησίες.

 

Όμως το ίδιο Πνεύμα τον ενέπνεε κι αυτόν...

 

Κορώνα στο κεφάλι του η Μυρσίνη του. 

"Αυτή τη γυναίκα πρέπει να την κάνω ευτυχισμένη" 

σκέφτηκε όταν την πρωτοείδε. 

Όχι "δική μου". Ευτυχισμένη! 

Κι αυτό σκεφτόταν και προσπαθούσε ακόμη.

 

Κι όπως γυρνούσε για επαγγελματικούς λόγους τις εκκλησίες και τα πνευματικά κέντρα, άρχισε σιγά-σιγά να πιάνει το αυτί του ομιλίες και λέξεις. 

Λέξεις που έμπαιναν στο καλάθι της ψυχής του και της καρδιάς του και το ξέπλεναν από τις κουτσουλιές του κόσμου, παρότι εκείνος δε θυμόταν τα λόγια αυτά όταν ξάπλωνε το βράδυ να κοιμηθεί.

 

Μέχρι που κάποια στιγμή άκουσε έναν παππούλη να λέει στα παιδιά, να τους διαβάζει το 10ο κεφάλαιο από το Κατά Ματθαίον. 

Δεν ήξερε κεφάλαια και αριθμούς και στίχους. 

Τόση εντύπωση τού έκαναν όμως τα λόγια που διέκοψε τον παππούλη ιερέα και τον ρώτησε... 

Στίχοι 40-42...

 

Γύρισε σπίτι αργά εκείνη την ημέρα. 

Ξενύχτησε στις σκέψεις του. 

Η Μυρσίνη τον ρώτησε αν όλα πήγαν καλά στη δουλειά, όταν αυτός επέστρεψε, ένιωσε και κάτι διαφορετικό στον αέρα αλλά τον άφησε να της μιλήσει όταν θα είναι έτοιμος. 

Άλλωστε, πάντοτε μιλούσαν για ό,τι τους απασχολούσε.

 

Στο συζυγικό κρεβάτι, η Μυρσίνη ξάπλωσε στα πλάγια μέχρι που την πήρε ο ύπνος. 

Ο Λευτέρης άργησε λίγο. 

Σκεφτόταν. 

Κι οι σκέψεις του τελικά έκλεισαν μαζί με τα βλέφαρά του με μια απόφαση. 

Έπρεπε να γνωρίσει τον Χριστό πιο ένθερμα, πιο... θεολογικά, εξ εμπειρίας.

 

Την επόμενη ημέρα, πριν ανοίξει το μαγαζί, πήγε στον ιερέα της γειτονιάς του που τον ήξερε γιατί ήταν γείτονες, τον π. Σταύρο. 

Του άνοιξε την καρδιά του και του είπε τα πάντα, τι σκεφτόταν να κάνει και να πράξει. 

Κι ο π. Σταύρος, σα να του έκανε λογοπαίγνιο, του είπε 

"Σταυρός είναι αυτός που ζητάς παιδί μου".

 

Κάπως έτσι λοιπόν από αυτόν τον Σταυρό πιάστηκαν Λευτέρης και παπά-Σταύρος και μίλησαν για εξομολόγηση, για συχνή Θεία Κοινωνία, για προσευχή, για νηστείες.

 

Ο Λευτέρης σιγά-σιγά αλλοιωνόταν, με την καλή αλλοίωση. 

Και επειδή ο Θεός, ίδιος τότε και τώρα, επειδή το ίδιο Πνεύμα τον ενέπνεε κι αυτόν όπως και τον Σολομώντα, όπως ο Σολομώντας ζήτησε Σοφία, έτσι κι ο Λευτέρης προσευχήθηκε στο Θεό να γίνει δίκαιος. 

Και το ίδιο προσευχόταν η καρδιά του κάθε βράδυ. 

"Χριστέ μου, όρισέ με δίκαιο!".

 

Κι ο Χριστός δεν του χάλασε τη χάρη. 

Γιατί ήταν αγνές οι προθέσεις του. 

Και του χάρισε και παιδιά με τη Μυρσίνη. 

Με τη Μυρσίνη του. 

Και έτσι είχε και βιοπορισμό καλό και αγάπη στην οικογένειά του και αγάπη προς το Θεό - εμπιστοσύνη πως μέχρι να τελειώσει η ζωή του δε θα του χαλάει το χατήρι! 

Κι έτσι έγινε.

 

Κι αυτό συνεχίστηκε ακόμη κι όταν πέρασαν τα χρόνια 

κι ο Λευτέρης βρέθηκε με την ασθένεια του μαρτυρίου στο κρεβάτι

·καρκίνος. 

Η Μυρσίνη στάθηκε δίπλα του φάρος αναμμένος.

 

Κάποια μέρα, η μία του κόρη τον ρώτησε 

"Μπαμπά, 

προσεύχεσαι καθόλου για τη μαμά που ταλαιπωρείται; 

Σε αγαπάει αλλά κουράζεται, ταλαιπωρείται".

Εκείνος της απάντησε 

"Φυσικά και προσεύχομαι".

"Και τι λες;", τον ρώτησε πάλι η κόρη του...

|αν λαχταράς τη συνέχεια, μπες εδώ...

✔ Ανάθεμά σε λογισμέ, εσύ κι η γνώσις σου... |Λάθος το θέλημά μου ολόκληρο Θεέ μου! Το διώχνω στην άκρη κι έλα Εσύ να καλύψεις το κενό μου...

 

Τότε ο γερο-Δανιήλ, με τη γαλήνη της ψυχής του ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του, είπε στον αδελφό Δαμασκηνό:
"Βλέπεις τώρα αδελφέ ποια είναι η πραγματική και ποια η ψεύτικη αρετή; Γι' αυτό μην έχεις ποτέ εμπιστοσύνη στον εαυτό σου. Να νεκρώνεις το θέλημά σου, όταν σου λέει ο λογισμός να κάνεις κανένα κρυφό πράγμα, καμιά ευτελή αρετή και προκοπή και να λες και συ με κείνους τους ευλογημένους πατέρες, τον Αββά Δωρόθεο και τους άλλους:

Ανάθεμά σε λογισμέ, εσύ κι η γνώσις σου!

   ~ Το Γεροντικό του Αγίου Όρους, Ανδρέου Μοναχού Αγιορείτου / [Κατουνάκια] - Διηγήσεις του Γέροντος Δανιήλ

   επιμέλεια ανάρτησης: Ένα Παιδί Ένας Άνθρωπος

    |δες, αν θες, σχετικά κι αυτό:

Λάθος το θέλημά μου ολόκληρο Θεέ μου!
Το διώχνω στην άκρη 

κι έλα Εσύ να καλύψεις το κενό μου!

|σχόλιο του ιδίου:

👉 Αυτό το βιβλίο έχει ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μου 

για πολλούς λόγους. 

Ένας από αυτούς είναι και αυτός...

Πριν από μερικά χρόνια κυκλοφορούσα με το τραίνο γυρνώντας από την εργασία μου. 

Βρισκόμουν στο σταθμό Μοναστηράκι και περίμενα. 

Το βιβλίο στο χέρι μου και διάβαζα όρθιος. 

Είναι βιβλίο που έχει πολλές σελίδες, 

χοντρό εξώφυλλο και έχει βάρος. 

Το στήριζα όμως στο δεξί μου χέρι και διάβαζα.

Λίγο πιο πίσω μου, στο παγκάκι, 

καθόταν ένας κύριος που με επεξεργαζόταν. 

Κάποια στιγμή με ρώτησε 

τί διαβάζω και του είπα τον τίτλο. 

"Μπορώ να το δω;" μου είπε. 

Του το έδωσα αν και διστακτικά είναι η αλήθεια 

- κάποιες φορές είναι περίεργες οι συναντήσεις 

για τον Θεό μεταξύ γνωστών, 

πόσο μάλλον μεταξύ αγνώστων, 

δεν ξέρεις και ποιον Θεό 

και έχει ο καθένας στο μυαλό του 

και πώς τον έχει φανταστεί.

Τέλος πάντων, 

το έπιασε στα χέρια του 

και κοιτούσε τις φωτογραφίες μία προς μία, 

περνούσε τα δάχτυλά του πάνω τους 

και πήγαινε στην επόμενη. 

Πότε-πότε σταματούσε και μου έλεγε 

"Αυτή είναι η τάδε μονή", 

μετά πάλι 

"Αυτή είναι η άλλη μονή" 

ή 

"Εκεί ήταν ο γέροντας τάδε". 

Δε συγκράτησα ονόματα 

και δε μου ανέφερε και πολλά. 

"Πολλές φωτογραφίες από αυτές 

τις έχω τραβήξει εγώ", 

μου είπε στο τέλος.

Ένιωσα πως είχα μπροστά μου ένα ζωντανό θρύλο μεν 

αλλά χωρίς την καθηλωτική/επιβλητική μορφή 

που βγάζει ένας διάσημος στους θαυμαστές του. 

Υπήρχε κάτι σεβαστικό σε αυτόν τον άνθρωπο. 

Ίσως η εμπειρία του με τους ανθρώπους του Αγίου Όρους. 

Υποθέτω σε αλλάζει αυτό. 

Αφήνει τα σημάδια της η Κυρά του Όρους 

και ο Υϊός της σε όποιον περάσει από τα μέρη εκείνα. 

Σαν ανεξίτηλη παιδική ανάμνηση ενός μέρους 

όπου θέλεις να ξαναβρεθείς 

και να μην αφήσεις καμία μέριμνα να σε πάρει μακριά του.

Χαιρετηθήκαμε, 

με ευχαρίστησε, 

πήρα το βιβλίο 

και έφυγα με το τραίνο. 

Δε ρώτησα το όνομά του. 

Εκείνος ξέρει.

--

Είπα να τα μοιραστώ με όλους σας εδώ. 

Κι αν κρίνεις, ω "αμΦοτεροδέξιε", 

πως θες να συμπληρώσεις την ανάρτηση, 

να είναι ευλογημένο. 

Τα κατέθεσα για να τα μάθουν κι άλλοι, 

από καρδιάς.-

 

🌹 Μία Φωνή ακούστηκε μπροστά από 'να ελάΦι και πάνω του εΦάνηκε Σταυρός από χρυσάΦι: "Θα Είμαι σ' όλα δίπλα σου, μ' υπομονή θ' αγιάσεις και στην Αληθινή Ζωή μαζί Μου θα περάσεις... |Ευστάθιο γιορτάζουμε 20 Σεπτεμβρίου, το Στρατηλάτη Μάρτυρα Μεγάλο Του Κυρίου...

                                        

              |αντί άλλου δώρου στους εορτάζοντες και στις εορτάζουσες....

|γράΦει η Ελένη Ζεάκη

Ένα πρωτοπαλίκαρο γεννήθηκε στη Ρώμη

που είχε ο Κύριος γι' αυτόν την πιο καλή Του γνώμη.

 

Μισός αιώνας μέτραγε απ' Του Χριστού Τη Γέννα

κι ήρθε ο Πλακίδας στη ζωή σε χρόνια ραγισμένα.

 

Ήτανε γόνος ευγενών σπουδαίων μες στη Ρώμη,

που ειδωλολάτρες ήτανε και άρχοντες και νόμοι.

 

Έγινε στο Ρωμαϊκό στρατό

μεγάλος Στρατηλάτης

όλες οι νίκες πέρασαν απ' τις δικές του πλάτες.

 

Έκανε οικογένεια με μιά χρυσή κοπέλα

κι απέκτησαν και δυό παιδιά στ' αγάπης την ομπρέλα.

 

Ήτανε ελεήμονες, από γιορτές απείχαν,

μαζί με τη γυναίκα του μοίραζαν ό,τι είχαν...

 

Μιά διαφορά τον χώριζε από τον Θείο Παύλο,

που ειδωλολάτρης ήτανε χωρίς να παίρνει ναύλο.

 

Είχε ο Χριστός Στα Πλάνα Του Μόνος να του μιλήσει,

όπως τον Παύλο δίπλα Του κι εκείνον θα ζητήσει.

 

Στα δάση μέσα εκπαίδευε τον κάθε στρατιώτη,

που άμα μπορούν να κυνηγούν, 

θα 'χουν ορμή κι αντρειώτη!

 

Μία Φωνή ακούστηκε μπροστά από 'να ελάΦι

και πάνω του εΦάνηκε Σταυρός από χρυσάΦι...

 

Ποιός είσαι ρώτησε σεμνά, λίγο παλαβωμένος

και τ' αποκρίθηκε η φωνή 

"Είμαι Ο Εσταυρωμένος"!

 

"Ο Ένας και Αληθινός Θεός που έφτιαξα τη φύση,

για Μένα είσαι εκλογή να δώσεις Φως στη Δύση"

 

"Θα Είμαι σ' όλα δίπλα σου, 

μ' υπομονή θ' αγιάσεις

και στην Αληθινή Ζωή 

μαζί Μου θα περάσεις..."

 

Ευστάθιος βαπτίστηκε κρυφά απ' το παλάτι

κι οι σύζυγοι και τα παιδιά γίναν ένα κομμάτι.

 

Τη στοργική γυναίκα του την είπαν Θεοπίστη,

να στέκεται ο Ευστάθιος με τη δική της πίστη.

 

Αγάπιο το 'να παιδί,

 Θεόπιστο το άλλο

να ακουμπάει Στο Χριστό 

κάθε δικό τους ζάλο...

 

Δόξα δεν υπολόγισαν που θα 'χαναν και πλούτη.

Ιώβια υπομονή έπρεπε να 'χουν τούτοι.

 

Τους πληροφόρησε Ο Θεός από την πρώτη μέρα

πως θα βρεθούνε όλοι τους για Κείνον στον αέρα.

 

Πρώτα χάνουν τους δούλους τους

που αρρωστήσαν όλοι

και έπειτα ψοφήσανε τα ζώα απο πανώλη...

 

Τον στρατηγό απέλυσαν για αυτήν την αλλαγή του

και τίμησε Το Βάπτισμα με τη σεμνή φυγή του.

 

Τα πλήγματα ερχότανε με πάταγο μεγάλο,

όμως σαν δεύτερος Ιώβ θα υπομένει κι άλλο...

 

Στη βάρκα που θα έμπαιναν να παν' στ' Αγίους Τόπους

χαθήκανε οριστικά με άλλης φύσης τρόπους.

 

Θα κλέψει τη γυναίκα του ο πονηρός βαρκάρης,

γιατί 'ταν αφιλότιμος και μαυροκατεργάρης.

 

Το 'να παιδί τού στέρησε λύκος,

 τ' άλλο λιοντάρι,

παρόλα αυτά ο Ευστάθιος στάθηκε παλικάρι...

 

Είπε 

"Ο Θεός μου τα 'δωσε με τόση καλοσύνη,

δικά Του,

 είναι ξέρει Αυτός", 

του δείχνει εμπιστοσύνη...

 

Μονάχος του πορεύεται σαν το ζητιάνο πάει,

σ' ένα χωριό δουλειά ζητά και κάτι για να φάει.

 

Τους συγκινεί ο τρόπος του,

 λάμπει το πρόσωπο του

πως ήταν άνδρας ευγενής 

θα μείνει μυστικό του...

 

Την προσευχή έχει πηγή και στάμνα την καρδιά του,

δεν σκέφτηκε τη μοίρα του, ούτε και τα παιδιά του.

 

Η πίστη του 'ταν καθαρή κι η στάμνα 'χε γεμίσει

με ευχαριστίες Στο Θεό για όσα έχει ζήσει...

 

Κατά διαόλου πήγαινε η αυτοκρατορία,

χωρίς εκείνον στρατηγό 

τους τρώγαν τα θηρία.

 

Και να που καταλάβανε πως ήτανε ο μόνος,

που θα μπορούσε να σταθεί στη βία αστυνόμος.

 

Τούμπα τον κόσμο έφεραν για νά μπει στο τιμόνι,

που δεκαπέντε πέρασαν στην εξορία χρόνοι.

 

Μία τομή τον μαρτυρά,

 δε θα το διαψεύσει,

στα γόνατα του ζήτησαν πίσω να επιστρέψει.

 

Σε θέλει η πατρίδα μας, του είπανε με πόνο

κι εκείνος συγκινήθηκε για το καθήκον μόνο.

 

Τα ρούχα τα αρχοντικά 

και τη στολή του βάζει

στο αρχηγείο κάθεται,

 τέλειο σχέδιο βγάζει...

 

Κι αρχίζει πάλι να νικά, 

να χαίρεται ο θρόνος,

μα ήτανε για τη χαρά 

μάλλον μικρός ο χρόνος

 

Του Ευστάθιου επέστρεψαν όλοι οι συγγενείς του,

τους κράτησε Ο Κύριος για τη δικαίωση του...

 

Το θαύμα ήταν φοβερό,

 που ζήσαν τα παιδιά του

και στρατιώτες γίνανε 

κι ήταν στο στράτευμα του!

 

Δίπλα του στέκαν, 

μα αυτός δε θα το καταλάβει..

Το ήξερε όμως Ο Θεός, 

που τα 'Χε αναλάβει...

 

Σε χρόνο που δε λέγεται,

 θα 'λεγε κάποιος Πότε;

Μα κι η μητέρα τα παιδιά βρήκε κι εκείνη τότε!

 

Όλοι ξαναβρεθήκανε και Το Θεό Δοξάσαν,

που ό,τι δεινά κι αν πέρασαν,

 ποτέ δεν Τον ξεχάσαν!

 

Ήταν σαν να μην χώρισαν 

και πάντα ένα ήταν,

τώρα στον αυτοκράτορα 

μπροστά το όχι είπαν...

 

Ο Αδριανός το στρατηγό στο θάνατο θα δώσει,

που στους θεούς δε δέχτηκε τιμές να αποδώσει...

 

Το ίδιο κι η γυναίκα του και τα παιδιά του ομοίως,

θα φτάσουν στο μαρτύριο κι οι τέσσερεις Αξίως...

 

Η πρώτη του απόπειρα είναι μες στην αρένα,

μα τα λιοντάρια βλέπουνε πως δεν πεινά κανένα!

 

Και του γυρνάνε τ' άντερα και διατάζει άλλο,

το πιο φρικτό μαρτύριο κι απ' όλα πιο μεγάλο!

 

Σε ένα βόδι να χωρούν μέσα στα σωθικά του,

π' άνθρωπος να το φανταστεί 

χάνει τα λογικά του...

 

Να γίνει από σίδερο τέτοιο που να μη λιώνει,

μα να γενούν κι οι τέσσερις απο τη λαύρα σκόνη!

 

Τρεις μέρες τους τηγάνιζαν, 

τέτοιοι σκληροί που ήσαν,

μα οι προσευχές που έκαναν 

ατόφιους τους κρατήσαν!

 

Και φύγανε στου ουρανού τις στράτες σαν παρέα,

και μείνανε τα σώματα ακέραια κι ωραία!

 

Ευστάθιο γιορτάζουμε είκοσι Σεπτεμβρίου,

το Στρατηλάτη Μάρτυρα Μεγάλο Του Κυρίου...

 

Κι όσοι πιστεύουν Στο Θεό 

και έχουν Θεοπίστη

κι Αγάπιο να χαίρονται 

τα δώρατα Του Κτίστη!

 

 

🌹 Ο Άγιος Μεγαλομάρτυς Ευστάθιος 

(ονομαζόμενος αρχικά Πλακίδας) 

και οι συν αυτώ μάρτυρες 

(η σύζυγός του Θεοπίστη και τα δύο τους παιδιά, 

ο Αγάπιος και ο Θεόπιστος) 

εορτάζονται από την Εκκλησία μας 

στις 20 Σεπτεμβρίου...