✔ Να κά­νεις μόνο εκεί­νο που μπο­ρείς. Αυτό θέ­λει ο Θεός... |Μας παραγγέλνει ο Άγιος της χθεσινής ημέρας...

 

 |Στην πνευματική ζωή 

στην πραγματικότητα είμαστε μωρά.

Εθελοτυφλούμε όταν παρασυρόμαστε 

και πιστεύουμε πως ξαφνικά γίναμε μεγάλοι.

Ας μάθουμε πρώτα να μπουσουλάμε με ασφάλεια.

Κάποτε κάποιοι δυνατοί 

θα καταφέρουν να σταθούν στα πόδια τους, 

άλλοι θα περπατήσουν κιόλας.

Πολύ αργότερα 

και σε πολύ λίγους ασκητές 

(αθλητικός όρος δεν είναι η άσκηση;) 

έρχεται το τρέξιμο.

Απειροελάχιστοι δε 

είναι εκείνοι που τερματίζουν στον Μαραθώνιο...

Μήπως να μην βιαζόμαστε λοιπόν;

           ~ εκ των μικρών "(μπουσουλο)συν αυτούληδων"... |

            "Το μέλι εί­ναι πολύ ωραίο. 

Όταν όμως φάει κα­νείς πάρα πολύ, 

μπο­ρεί να του δη­μιουρ­γή­σει εμε­τό. 

Έτσι και στα πνευ­μα­τι­κά, 

δεν πρέ­πει να βγαί­νεις αδιά­κρι­τα 

από τα όρια των δυ­να­το­τή­των σου.

                         

Να κά­νεις μόνο εκεί­νο που μπο­ρείς.

Αυτό θέ­λει ο Θεός. 

Τα άλλα θα τα ανα­πλη­ρώ­σει 

ο ίδιος με την Χάρη Του.

Γιατί υπάρ­χει και ο φό­βος να απελ­πι­στείς, 

δια­βά­ζον­τας τις υψη­λές κα­τα­στά­σεις 

που έφτα­σαν οι Άγιοι.

 Προ­χώ­ρα στην πνευ­μα­τι­κή ζωή 

με τα­πει­νό φρό­νη­μα 

και ο Θεός δεν θα σε εγ­κα­τα­λεί­ψει. 

Μην προ­σπα­θείς να φτά­σεις 

πνευ­μα­τι­κές κα­τα­στά­σεις 

που υπερ­βαί­νουν τις δυ­νά­μεις σου, 

για­τί θα πέ­σεις οπωσ­δή­πο­τε, 

και την πτώ­ση σου αυ­τήν 

θα την εκμε­ταλ­λευ­τεί ο διά­βο­λος...

 

~ Άγιος Ισαάκ ο Σύρος 

Γιορτάζει στις 28 Σεπτεμβρίου εκάστου έτους...

|η αρχική ιδέα για την ανάρτηση από τον εκ των "συν αυτώ", Γεώργιος Καλογήρου

(αναδημοσίευση από παλιότερη ανάρτησή μας.

Δεν θυμόμαστε από πότε...

Πειράζει;)

✨ «Τον Χριστό έβαλα μέσα μου και πως να μην ησυχάσω;» |Μνήμη σήμερα 14 Ιουλίου, του Οσίου πατρός ημών Νικοδήμου του Αγιορείτου... |Δες μια τρομερή αλήθεια - μυστικό που μάλλον δεν την φανταζόσουν! Που αλλού κρύβεται ο Χριστός μας εκτός από το Άγιο Ποτήριο;

 

"Αν και μυστηριακά (δια μέσου της Θείας Κοινωνίας) 

δεν μπορούμε να δεχτούμε τον Κύριο 

περισσότερο από μια φορά την ημέρα, 

ωστόσο πνευματικα και νοερά 

μπορούμε να Τον δεχόμαστε κάθε ώρα και κάθε στιγμή 

δια μέσω της εργασίας όλων των αρετών 

και των εντολών Του 

και ιδιαιτέρως με την νοερά προσευχή. 

Κι αυτό γιατί ο Κύριος βρίσκεται 

κρυμμένος μέσα στις αρετές 

και στις Άγιες του εντολές 

και όποιος κάνει μια αρετή ή εντολή, 

δέχεται αμέσως μέσα στην ψυχή του τον Κύριο 

που είναι κρυμμένος μέσα σε αυτές."

"Μη νομίζεις ότι τις προσευχές, 

τη Θεία Μετάληψη 

και τους άλλους πνευματικούς σου αγώνες, 

τα χρησιμοποιείς για να πετάξεις το σταυρό από πάνω σου, 

αλλά για να τον σηκώνεις με περισσότερη δύναμη 

και για μεγαλύτερη δόξα του Χριστού."

         ~ Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης

  |από τον εκ των "συν αυτώ", Γεώργιος Καλογήρου

 

      👉 Ποιος ήταν ο Όσιος Νικόδημος;

 Ο Όσιος Νικόδημος γεννήθηκε στη Νάξο το έτος 1749 από γονείς ευσεβείς και ενάρετους, τον Αντώνιο και Αναστασία Καλλιβούρση (η οποία εμόνασε στην Ιερά Μονή Χρυσοστόμου Νάξου, με το όνομα Αγάθη). 

Το κατά κόσμον όνομά του ήταν Νικόλαος και από μικρός έδειχνε ότι ήταν άνθρωπος μεγάλης αρετής και φοβερής ευφυΐας. 

Τα πρώτα του γράμματα τα έμαθε στη Νάξο και έπειτα στη σχολή της ίδιας πόλης επέκτεινε τις γνώσεις του, με δάσκαλο τον αδελφό του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού, Αρχιμανδρίτη Χρύσανθο. 

Κατόπιν 16 χρόνων πήγε στην Ελληνική σχολή της Σμύρνης, όπου κοντά σε φημισμένους διδασκάλους έλαβε ανώτερη παιδεία και αρετή. 

Μετά από ορισμένες περιπέτειες, το 1775 πήγε στο Άγιον Όρος. 

Εκεί, στη Μονή του Άγιου Διονυσίου εκάρη μοναχός με το όνομα Νικόδημος. 

Οι Πατέρες της Μονής, που διέκριναν τα μεγάλα φυσικά και επίκτητα χαρίσματα του Νικόδημου, τον διόρισαν αναγνώστη και γραμματέα της Μονής. 

Στη Μονή αυτή ο Νικόδημος, υπήρξε υπόδειγμα διακονίας και πράξεων αρετής. 

Έπειτα αποσύρθηκε σε κάποιο κελί, όπου με ασκητικό τρόπο, επιδόθηκε στη μελέτη και συγγραφή πολλών οικοδομητικών, θεολογικών και αγιολογικών βιβλίων. 

Μεταξύ αυτών είναι ο «Συναξαριστής», το «Εορτοδρόμιον», η «Νέα Κλίμακα», ο «Αόρατος Πόλεμος» και άλλα πολλά. 

Τελικά μετά από διάφορες περιπέτειες, που υπέστη στη βραχύχρονη ζωή του, απεβίωσε από ημιπληγία, σε ηλικία 60 (!!!) χρονών, τις πρώτες ορθρινές ώρες της 14ης Ιουλίου του έτους 1809 στο κελλί των Σκουρταίων, στις Καρυές του Αγίου Όρους. 

Τα τελευταία του λόγια ήταν η απάντηση που έδωσε στους μαθητές του όταν τον ρώτησαν αν ησυχάζει: 

«Τον Χριστό έβαλα μέσα μου και πως να μη ησυχάσω;». 

Ενταφιάστηκε στο Λαυριωτικό Κελί των Σκουρταίων στις Καρυαίς του Άγιου Όρους, αφήνοντας πίσω του ένα τεράστιο πνευματικό συγγραφικό έργο, που σήμερα αποτελεί κεφάλαιο για τον λαό της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Η Εκκλησία μας επάξια από το έτος 1955 μ.Χ. τον κατέταξε στο Αγιολόγιο της...

☆ Τη 19η Ιουνίου γιορτάζει ο Άγιος για τα δύσκολα, ο Άγιος των απελπισμένων υποθέσεων....

   

   [...Ο αδικημένος Άγιος...

αΦού κανένας μας δεν έχει τα κότσια 

να δώσει το όνομά του 

στα παιδιά που του έδωκε ο Θεός...]

     |γράφει η μάνα, Σοφία Καλογήρου...

   Ανάρτηση ευγνωμοσύνης στον Άγιο των απελπισμένων υποθέσεων...

       Τη 19η Ιουνίου γιορτάζει ο Άγιος για τα δύσκολα, ο Άγιος των απελπισμένων υποθέσεων.

      Ο Άγιος που έχει την ιδιαίτερη χάρη να φέρει ορατή και γρήγορη βοήθεια εκεί που δεν υπάρχει καμμία σχεδόν ελπίδα βοηθείας.  

     Ο Απόστολος Ιούδας ο Θαδδαίος, ένας εκ των 12 μαθητών του Κυρίου μας και συγγενής Του, κατά το ανθρώπινον και αδελφός του Αγίου Ιακώβου του Αδελφοθέου.

  Ομολογώ ότι δεν είχα ιδιαίτερη γνώση για τον Άγιο.

     Μου μίλησαν για τη ιδιαίτερη χάρη του 

και την προσευχή του 

που φέρει καρπούς, 

τότε στις φοβερές εκείνες 50 μέρες 

που ο Θεός παραχώρησε, 

άνομοι δράστες  να αρπάξουν το παιδί μου, 

να το έχουν κρύψει 

και κλείσει κάπου σε πολύ κρύο μέρος,  

και ήδη ήταν χωρίς πνοή από τις πρώτες μέρες της αρπαγής του.

     Όλες μου τις ελπίδες τις στήριξα στον Ουρανό, 

μια και εκείνοι που έπρεπε να βοηθήσουν ανθρωπίνως,

αντιθέτως ενεργούσαν.

    Δεν θα αναφερθώ σε λεπτομέρειες 

γιατί δεν είναι ο τόπος και ο χρόνος κατάλληλος.

     Τότε άρχισα να τον επικαλούμαι 

τον Απόστολο και Αδελφόθεο Άγιο Ιούδα τον Θαδδαίο, 

με πίστη και δάκρυα για να το βρω,

(διαισθανόμενη ότι ήδη δεν ζει) 

για να ταφεί όπως αρμόζει σε Χριστιανό.

   

  Ο αδελφός μου Γεώργιος,

ως τάμα στον Άγιο, 

έφερε την εικόνα της φωτογραφίας 

με δέηση υπέρ Βασιλείου στο κάτω μέρος.

     Εντός 15 ημερών από τότε, 

ο Βασίλης βρέθηκε 

στο σημείο που τον μετέφεραν 

(για τους δικούς τους λόγους) 

και τον πέταξαν, 

και πλέον κηδεύθηκε 

και ετάφη ευλογημένα και Χριστιανικά.

Όλα έχουν εξηγήσεις και λεπτομέρειες, 

που θα ειπωθούν όταν πρέπει.

       Αυτή η ανάρτηση  και όσα  λέγονται 

είναι ΜΟΝΟ προς ΤΙΜΗΝ 

και από ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗ  

στον τιμώμενο Αγιώτατο Απόστολο Ιούδα τον Θαδδαίο.

     Έχω υποσχεθεί ότι θα τον τιμώ 

και θα ομολογώ 

όσα βίωσα από την χάρη του, 

όσο έχω πνοή.

     Και καθώς είναι επίκαιρο να αναφέρουμε 

ότι με την μοναδική Καθολική Επιστολή του που έγραψε, 

συμβουλεύει εμάς τους Χριστιανούς 

που ζούμε στο διεφθαρμένο κόσμο 

να φυλάξουμε τους εαυτούς μας 

στην αγάπη του Θεού 

με εμπιστοσύνη στο έλεός Του.

ΑΣ ΕΧΟΥΜΕ ΤΙΣ ΠΡΕΣΒΕΙΕΣ ΤΟΥ Ο ΚΑΘΈΝΑΣ ΜΑΣ,

Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ 

ΚΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΠΟΥ ΔΟΚΙΜΑΖΕΤΑΙ ΤΟΣΟ ΣΚΛΗΡΑ...

«Ζήτω ο πυρετός! Ζήτω ο πυρετός!» |Οι τελευταίες μέρες του Αγίου Ευμενίου Σαριδάκη...

Τα τελευταία χρόνια ό πατήρ Ευμένιος είχε προβλήματα στα μάτια, στα νεφρά, στα πόδια.

Είχε πληγές στα πόδια (λόγω του σακχάρου) που δεν έκλειναν, παρ' όλη την φροντίδα που του πρόσφεραν.

Πονούσε υπερβολικά, όμως κανείς δεν τον είδε ποτέ να κάνει μορφασμούς πόνου, κανείς δεν τον άκουσε να παραπονιέται.

Ένα απόγευμα που τον ταλαιπωρούσε ένας υψηλότατος πυρετός, εκείνος έλεγε:

«Ζήτω ο πυρετός! Ζήτω ο πυρετός!»

Αντί να είναι στο κρεβάτι του να τον φροντίζουν οι άλλοι, εκείνος περιποιόταν τους άλλους και λειτουργούσε σαν να είναι υγιέστατος.

Τα τελευταία τέσσερα χρόνια η όρασή του ελαττωνόταν συνεχώς και, όπως μας διαβεβαίωναν οι γιατροί που τον εξέταζαν, στο τέλος ήταν τελείως τυφλός.

Και όμως περπατούσε, λειτουργούσε, εργαζόταν κερνούσε αναψυκτικά, αναγνώριζε τους ανθρώπους, έκανε τα πάντα σαν να μην είχε κανένα πρόβλημα οράσεως!

Ένα πρωινό τον βρήκαμε να κοιμάται, αλλά έναν ύπνο περίεργο, σαν λήθαργο.

Ήταν από το σάκχαρο.

Άρχισαν ατελείωτες επισκέψεις σε γιατρούς, νοσηλείες σε νοσοκομεία.

Οι γιατροί ήταν απογοητευτικοί.

Μπήκε με υψηλό πυρετό στο νοσοκομείο και υποβλήθηκε σε ισχυρή θεραπευτική αγωγή.

Εκείνος όμως τηρούσε αυστηρά την άλαδη νηστεία (ήταν Δεκαπενταύγουστος).

Τον επόμενο χρόνο εισήχθη στον Ευαγγελισμό.

Εκεί νοσηλεύθηκε πάνω από τρείς μήνες.

Οι γιατροί συζητούσαν να του κόψουν το πόδι.

Εκείνος γνώριζε ότι η ζωή του πλέον θα ήταν μαρτυρική και το είχε πει:

«Από εδώ και πέρα η ζωή μου δεν θα είναι πια η ίδια, θα ανεβώ πάλι στον Σταυρό.

Από τον Σταυρό ξεκίνησα, στον Σταυρό θα τελειώσω»

Τους τελευταίους 18 μήνες της ζωής του, που ήταν στον Ευαγγελισμό, το δωμάτιό του λειτουργούσε σαν κελί του ερχόταν κόσμος πολύς και τις περισσότερες φορές δεν προλάβαινε να αναπαυθή.

Όταν πλησίαζε το τέλος του πατρός Ευμενίου, ο ίδιος το προαισθανόταν και μας έδινε κάποιες ενδείξεις.

Ήταν 17 Μαρτίου 1999, των ονομαστηρίων του Μητροπολίτου Νικαίας Αλεξίου.

Άρχισε να ψάλλει την φήμη του Σεβασμιωτάτου.

Στο τέλος του είπαμε:

«Και τα δικά σας πολλά τα έτη, Γέροντα».

«Τα δικά μου...», είπε σκεπτικός και άρχισε να μετράει: «17, 18, 19, 20, 21, 22, 23...».

Στο 23 σταμάτησε.

Όταν εκοιμήθη, 23 Μαϊου, τότε καταλάβαμε τι σήμαινε που σταμάτησε το μέτρημα στο 23.

Ήταν 4.10 μ.μ. όταν άφησε την ψυχή του στα χέρια του Υψίστου, σε ηλικία 68 ετών.

Η εξόδιος Ακολουθία εψάλη στον Ιερό Ναό των Αγίων Αναργύρων, τον οποίο διηκόνησε η αγιότητα του με περίσσια αυταπάρνηση και αγάπη.

Ο ενταφιασμός του έγινε την επόμενη ημέρα στην ιδιαιτέρα του πατρίδα, την Κρήτη, στο χωριό Εθιά του Νομού Ηρακλείου.

~ Σίμων Μοναχός

~ από τον εκ των "συν αυτώ", Γεώργιος Καλογήρου

[...Αν δεν μπορείς να Tον θυμηθείς 1000 φορές, 100 φορές, 50 φορές την ημέρα, θυμήσου Tον 10 φορές και πες Tου με αγάπη: «Χριστέ μου!» Όχι να Tον παρακαλέσεις για την φτώχεια σου, για τη μάνα σου, για την αρρώστια σου, για την επιτυχία σου. Όχι... |

Πως ζουν οι άγιοι πριν γίνουν Άγιοι...

"Ύστερα θα αρχίσεις να τον νοιώθεις μέσα στην καρδιά σου.."

Ο Χριστός δέχεται τα εκατό, 

δέχεται και τα τριάντα, 

δέχεται και τα πενήντα που θα του δώσεις.

Αν δεν μπορείς να τον θυμηθείς 

χίλιες φορές, 

εκατό φορές, 

πενήντα φορές την ημέρα, 

θυμήσου τον δέκα φορές 

και πες του με αγάπη: 

«Χριστέ μου!»

Όχι να τον παρακαλέσεις 

για την φτώχεια σου, 

για τη μάννα σου, 

για την αρρώστια σου, 

για την επιτυχία σου.

Όχι!

Να τον παρακαλέσεις να μπεί στην καρδιά σου.

Δεν μπορείς δέκα φορές την ημέρα;

Πέντε φορές δεν μπορείς;

Άν το νοιώσεις και τον καλείς 

έστω δυο φορές την ημέρα, 

ύστερα από έναν μήνα θα γλυκαθείς 

και θα τον ζητάς δέκα φορές, 

ύστερα είκοσι φορές, 

ύστερα θα αρχίσεις να τον νοιώθεις μέσα στην καρδιά σου...

Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

~ Φωτογραφία ο (άγιος) Γέροντας Αιμιλιανός με Άγιο Εφραίμ Κατουνακιώτη

|εκλάπη από Γεώργιος Καλογήρου 

εμείς από τον "συν αυτώ", Ευάγγελο Μωραίτη

(ο κλέψας του κλέψαντος...)

"Τι ωραίο πράγμα είναι να μην κάνει ο άνθρωπος κανένα παράπονο..." |19 Ιουνίου, μνήμη Γέροντος Ευσεβίου Γιαννακάκη

Τί ωραίο πράγμα είναι να μήν κάνει ο άνθρωπος κανένα παράπονο!

Μόνο για τον εαυτό του να κάνει παράπονο και ποτέ για τον άλλο.

Η επιτυχία εκεί βρίσκεται.

Να στέκεται, να βλέπει και να ελέγχει τον εαυτό του.

Να παρατηρεί και να αηδιάζει τον εαυτό του.

Εκεί είναι ο Θεός!

Εκεί είναι ο Χριστός, η ειρήνη, η γαλήνη, τα πάντα...

(άγιος) Γέροντας Ευσέβιος Γιαννακάκης.

|από τον Γεώργιος Καλογήρου

|η φωτογραφία από την εξόδιο ακολουθία, στις 19 Ιουνίου 1995, από την Dora Gioldasi

- Μαζί μ΄ένα σχόλιο από τον Αλέξανδρο Σουρτζή:

"Φαντάζομαι πόσο πολύ αναπαύεται κάνεις δίπλα σε έναν άνθρωπο που φέρεται και σκέφτεται κατά αυτό τον τρόπο!

Και ο γέροντας μας διαβεβαιώνει ότι εκεί είναι ο Χριστός...

σε αυτή τη συμπεριφορά, σε αυτό τον άνθρωπο!

Δηλαδή και καλύπτεις τις ατέλειες και τα στραβά του άλλου με το να μην ασχολείσαι καθόλου με αυτά, και δεν παραπονιέσαι για τις αναποδιές...

Πολύ γοητευτική όλη αυτή η βαθιά υπομονή και η ταπείνωση που απορρέει αβίαστα από αυτή τη στάση...

☆ "Η προσευχή είναι τόσο σημαντική για την ψυχή του ανθρώπου όπως η αναπνοή...

 

Δεν υπάρχει τίποτα πιο πολύτιμο 

στη ζωή του ανθρώπου 

από την προσευχή. 

Κάνει το αδύνατο, δυνατό! 

Καθιστά το δύσκολο, εύκολο!

Η προσευχή είναι τόσο σημαντική για την ψυχή του ανθρώπου όπως η αναπνοή.

Όποιος δεν προσεύχεται στερείται της συνομιλία με το Θεό και μοιάζει με το δέντρο που δεν αποδίδει καρπούς και κόβεται και ρίχνεται στη φωτιά (Ματθ. 7:19).

Η νύχτα είναι πολύ κατάλληλη στιγμή για μοναχική προσευχή. Είναι μια ώρα που όλα είναι ήσυχα και ήρεμα.

Όλα είναι σιωπηλά και η προσευχή που αναβλύζει από τα βάθη της καρδιάς στη σιωπή της νύχτας ακούγεται, και η χάρη του Θεού εγκαθίσταται στην ψυχή σε ακόμη μεγαλύτερη αφθονία.

Κατά τη στιγμή της προσευχής, οι πειρασμοί αυξάνονται κατά του πρόσωπου που προσεύχεται με μεγάλη σφοδρότητα, με φόβους και περισπασμούς. Ταυτόχρονα η χάρη του Θεού πολλαπλασιάζεται ώστε να μας προστατεύσει και να μας δώσει πνευματική βοήθεια.

Η γενική άποψη των αγίων Πατέρων είναι ότι η προσευχή είναι η κόρη των εντολών του Ευαγγελίου, όπως επίσης η μητέρα όλων των αρετών...

✞  Μακαριστός Πατριάρχης Σερβίας Παύλος

|Γεώργιος Καλογήρου

☆ "... Ακόμα κι αν, αντί να προσευχόμαστε, λέμε, «να το βρεις απ’ τον Θεό, να σε πληρώσει ο Θεός για το κακό που μου έκανες», και τότε πάλι ευχόμαστε να τον τιμωρήσει ο Θεός... |Ο Άγιος του Θεού Πορφύριος

 

Πολλές φορές αγανακτούμε και λέμε στον άλλο:

 «Δεν φοβάσαι τη δικαιοσύνη του Θεού, δεν φοβάσαι μη σε τιμωρήσει;». 

  Άλλη φορά πάλι λέμε: 

«Ο Θεός δεν μπορεί θα σε τιμωρήσει γι’ αυτό που έκανες» 

ή 

«Θεέ μου, μην κάνεις κακό σ’ αυτόν τον άνθρωπο γι’ αυτό που μου έκανε» 

ή 

«Να μην πάθει αυτό το πράγμα ο τάδε».

Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, έχομε βαθιά μέσα μας την επιθυμία να τιμωρηθεί ο άλλος. 

Αντί, όμως να ομολογήσομε το θυμό μας για το σφάλμα του, παρουσιάζουμε με άλλον τρόπο την αγανάκτησή μας και, δήθεν, παρακαλούμε τον Θεό γι’ αυτόν.

 Έτσι, όμως, στην πραγματικότητα καταριόμαστε τον αδελφό.

Κι αν, αντί να προσευχόμαστε, 

λέμε, 

«να το βρεις απ’ τον Θεό, να σε πληρώσει ο Θεός για το κακό που μου έκανες», και τότε πάλι ευχόμαστε να τον τιμωρήσει ο Θεός.

 Ακόμη και όταν λέμε, «ας είναι, βλέπει ο Θεός», η διάθεση της ψυχής μας ενεργεί κατά ένα μυστηριώδη τρόπο, επηρεάζει την ψυχή του συνανθρώπου μας και αυτός παθαίνει κακό.

  Καταλάβατε, λοιπόν πώς οι κακές μας σκέψεις, η κακή μας διάθεση επηρεάζουν τους άλλους; 

Γι’ αυτό πρέπει να βρούμε και τον τρόπο να καθαρίσομε το βάθος του εαυτού μας από κάθε κακία. 

 Όταν η ψυχή μας είναι αγιασμένη, ακτινοβολεί το καλό.

 Στέλνομε τότε σιωπηλά την αγάπη μας χωρίς να λέμε λόγια.

 Ο Χριστός ποτέ δεν θέλει το κακό.

 Αντίθετα παραγγέλλει: «Ευλογείτε τους καταρωμένους υμάς...

 ▪︎ Από το βιβλίο: 

"Βίος και Λόγοι" του Γέροντος Πορφυρίου

|από τον εκ των "συν αυτώ", Γεώργιος Καλογήρου 

☆ "Ψυχή που παραδόθηκε στο θέλημα του Θεού, δεν φοβάται τίποτε… |Ένα ακόμα τεράστιο "μυστικό"...

 

Αν στενοχωριέσαι για κάτι, 

αυτό σημαίνει 

πως δεν παραδόθηκες τελείως 

στο θέλημα του Θεού, 

έστω κι αν σου φαίνεται 

πως ζεις σύμφωνα με το θέλημά Του.

 Όποιος ζει κατά το θέλημα του Θεού, 

αυτός δεν μεριμνά για τίποτε.

Κι αν κάτι του χρειάζεται, 

παραδίνει τον εαυτό του 

και την ανάγκη του στον Θεό.

Κι αν δεν πάρει ό,τι θέλει, 

μένει ήρεμος, 

σαν να το είχε.

Ψυχή που παραδόθηκε στο θέλημα του Θεού, 

δεν φοβάται τίποτε…

 |Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

~ από τον εκ των "συν αυτώ", Γεώργιος Καλογήρου

"Τέτοια δόξα θα του κάνετε κι εσείς. Πολλούς άρρωστους και δαιμονισμένους θα γιατρεύει...

Την Λαμπροδευτέρα, 

οι αδερφές Δουργκούνα με την μητέρα τους, 

άκουσαν ένα βογγητό σαν μούγγρισμα 

έξω από την πόρτα τους. 

Σαν να σκότωναν άνθρωπο.

Ξύπνησαν τρομαγμένες 

και άνοιξαν το παράθυρο 

για να δουν τι συμβαίνει.

Δεν είδαν τίποτα.

Σιγή και γαλήνη απόλυτη επικρατούσε στο δρόμο.

Κοίταξαν το ρολόι και ήταν 12 παρά τέταρτο η ώρα.

Μην μπορώντας να εξηγήσουν αυτό που τους συνέβη, 

πλάγιασαν και κοιμήθηκαν.

 

Τότε η Μυρσίνη είδα ένα φοβερό όνειρο. 

Σαν να γινόταν φασαρία στο χωριό 

και έτρεχε ο κόσμος.

Η Μυρσίνη ρώτησε τι συμβαίνει και της είπαν:

«Στις Καρυές έσφαξαν τον Γιώργο 

και κλαίει η Παναγιά...»

Άρχισε τότε και εκείνη με τον κόσμο να τρέχει 

κι έφτασε στις Καρυές. 

Στο προαύλιο είδε την Παναγιά μαυροντυμένη 

με το πρόσωπο γεμάτο δάκρυα.

Στο πλάι της καθόταν 

ένα κοριτσάκι 12 χρονών περίπου (η Αγία Ειρήνη) 

και σιγόκλαιγε κι εκείνο.

Η Μυρσίνη έπεσε γονατιστή μπροστά της και ερώτησε: 

«Παναγιά μου, γιατί κλαις;»

Η Παναγιά αποκρίθηκε: 

«Πάντα κάθε μέρα κλαίω για την θυσία του Καλογήρου. 

Γεώργιο τον έλεγαν πρώτα 

και όταν χειροτονήθηκε έλαβε το όνομα Ραφαήλ.

Στις 12 παρά τέταρτο 

τη νύχτα της ΛαμπροΔευτέρας τον έσφαξαν οι τούρκοι 

και την ΛαμπροΤρίτη τον έθαψαν οι Χριστιανοί.

Τούτο το κοριτσάκι που βλέπεις 

το έκαψαν ζωντανό οι τούρκοι. 

Τα οστά, που βρέθηκαν στο πιθάρι, είναι δικά του».

Ξαφνικά ακούστηκε μία μελωδία 

και έσταζε αίμα από τον ουρανό. 

Γύρισε η Μυρσίνη και είδε 12 παλικάρια χρυσοντυμένα, 

που σήκωναν ένα φέρετρο .

Το κατέβασαν σιγά-σιγά στο προαύλιο της εκκλησίας 

και μέσα τότε η Μυρσίνη 

είδε τα ιερά λείψανα του Αγίου Ραφαήλ.

Τότε ένας από τους νέους είπε: 

«Βλέπεις την δόξα του κάνουμε; 

Αιώνες τον δοξάζουμε. 

Τέτοια δόξα θα του κάνετε κι εσείς. 

Θα τον γυρίσετε με καμπάνες και λάβαρα. 

Πολλούς άρρωστους 

και δαιμονισμένους θα γιατρεύει».

 

 ~ Από το βιβλίο του Φώτη Κόντογλου «ΣΗΜΕΙΟΝ ΜΕΓΑ»

ΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΤΗΣ ΘΕΡΜΗΣ ΡΑΦΑΗΛ, ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗΣ

[Αναρτήθηκε από π.Γεώργιος-Προσκυνητής]

|"αμφ." ΥΓ:

1] η αρχική εικόνα του Αγίου Ραφαήλ 

από το υπέροχο παρεκκλήσι της Αγίας Βαρβάρας μας στο Ίλιον...

2] Και δες τώρα τι γίνεται μ΄αυτήν την ανάρτηση:

Μόλις τώρα συνειδητοποιούμε πως 

έναν εκ των "πολυγραφότατων" 

εκ των "συν αυτώ" συν-εργατών μας,

τον λέμε "Γεώργιο Καλογήρου". 

Να του πούμε γι΄αυτήν την "σύμπτωση" λέτε,

ή θα τον τρομάξουμε;

"Ξέρετε, είναι νηστεία αυτήν την περίοδο.." |Ο άγιος φίλος μου....

 

Θα σας πω κάτι αξέχαστο από τον Απρίλιο του ΄19.

Απόγευμα μετά από το ογκολογικό νοσοκομείο, 

δεν ήθελα να πάω στο σπίτι της μάνας μου, 

ήθελα κάπου ησυχία και μόνος.

Βρίσκομαι στον ηλεκτρικό σταθμό στο Μέγαρο, 

σε έναν φούρνο - καφέ εκεί.

Πιο πέρα βλέπω έναν άστεγο νέο άνθρωπο 

να κοιμάται χάμω σε κούτες. 

Πάω στο φούρνο του Βενέτη 

και παίρνω ό,τι ήθελα να πάρουν για μένα 

εάν ήμουν στην θέση του νέου...

Μόλις του τα πηγαίνω 

με ευχαριστεί θερμά 

και μου λέει:

"Ξέρετε είναι νηστεία αυτή την περίοδο, 

έχει Τεσσαρακοστή η Εκκλησία μας ..."

Δάκρυσα, πάω στον φούρνο αμέσως 

και λέω κάντε μου αλλαγή με νηστίσιμα.

Πηγαίνω και μείναμε μαζί αρκετές ώρες... 

Έπεσα πάνω σε άγιο. 

Κάθε απόγευμα πήγαινα εκεί 

επιστρέφοντας από το νοσοκομείο... 

          Ήταν ο άγιος φίλος μου....

|από σχόλιο-ανάρτηση του Ευάγγελου Μωραίτη

[εμείς από τον «άσπονδο» φίλο του, Γεώργιος Καλογήρου, 

και οι 2 εκ των "συν αυτώ"…]

"Το θαύμα του Αγίου Δημητρίου στον Όσιο Γέροντα Φιλόθεο Ζερβάκο..."

 ~ αφηγείται ο Λεμεσού Αθανάσιος.

Τον Οκτώβριο του 1978 

ενώ ήμουν τότε φοιτητής 

επισκέφτηκα το Γέροντα Φιλόθεο Ζερβάκο στη νήσο Πάρο, 

στη Μονή της Λογγοβάρδας 

εκεί όπου ο Γέροντας Φιλόθεος 

ήταν για πολλά χρόνια Ηγούμενος.

Μιλήσαμε πάρα πολλές ώρες 

και είχα εξομολογηθεί κοντά του. 

Μου διηγήθηκε τότε ένα θαυμαστό γεγονός.

Με ρώτησε που σπούδαζα.

Εγώ του είπα γέροντα, σπουδάζω στη Θεσσαλονίκη.

 Τότε με ρώτησε αν αγαπώ τον Άγιο Δημήτριο 

και λέω βέβαια, γέροντα, αλλοίμονο! 

Όλους τους Αγίους και τον Άγιο Δημήτριο.

Μου λέει, όχι να τον αγαπάς πάρα πολύ!

Και θα σου πω, μου λέει, τι έγινε με μένα.

Όταν ήταν ο πατήρ Φιλόθεος νέος, 

νέο παιδί και προσπάθησε να πάει στο Άγιον Όρος, 

τον συνέλαβαν οι Τούρκοι, 

οι οποίοι είχαν τότε τη Θεσσαλονίκη και τον έκλεισαν μέσα στο Λευκό Πύργο 

και εκεί είχε πάρα πολλές δυσκολίες 

και αν θυμάμαι καλά, 

μάλιστα είχαν σκοπό και να τον κακοποιήσουν 

ή και να τον σκοτώσουν ακόμα. 

Εκεί δια θαύματος 

τον γλύτωσε ο Άγιος Μεγαλομάρτυς Δημήτριος 

παρουσιαζόμενος ως αξιωματικός στους Τούρκους 

και εμποδίζοντάς τους να τον κακοποιήσουν! 

Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό. 

Μετά το γεγονός αυτό, 

ο πατήρ Φιλόθεος έκανε τάμα στον Άγιο Δημήτριο,

 κάθε χρόνο στις 26 Οκτωβρίου που είναι η μνήμη του 

να πηγαίνει στο ναό του Αγίου Δημητρίου 

και να παρίσταται 

και να λειτουργεί εκεί στην πανήγυρη του Αγίου. 

Μια χρονιά 

-πριν περίπου 10 χρόνια μας είχε πει από τότε που μας διηγήθηκε το γεγονός- 

είχε πάρα πολύ μεγάλη κακοκαιρία στην Πάρο 

και δεν υπήρχαν πλοία, 

δεν μπορούσε κανένα πλοίο να αποπλεύσει. 

Οπότε ήταν αδύνατο για τον Πατέρα Φιλοθέο 

να φύγει από το νησί 

και να πάει στη Θεσσαλονίκη 

(στην Αθήνα και μετά στη Θεσσαλονίκη) 

για να εκπληρώσει το τάμα του και την επιθυμία που είχε 

να παραβρεθεί στην πανήγυρη του Αγίου Δημητρίου στο ναό του. 

Και έτσι παρέμεινε στο Μοναστήρι 

αλλά ήταν πάρα πολύ θλιμμένος.

Έκαναν τον Εσπερινό κάτω στο καθολικό της Μονής του 

και επέστρεψε ο πατήρ Φιλόθεος στο κελί του, λυπημένος, 

αισθανόμενος τρόπον τινά μια αμηχανία 

γιατί δεν μπορούσε να εκπληρώσει 

αυτόν το λόγο που είχε δώσει στον Άγιο. 

Μόλις πήγε στο κελί του όμως και κάθισε στην καρέκλα του 

και άρχισε να προσεύχεται και να λέει, 

"Άγιε Δημήτριε, 

δυστυχώς δεν μπόρεσα να εκπληρώσω αυτό το τάμα. 

Σε παρακαλώ, συγχώρεσέ με, βοήθησε με" 

ξαφνικά, χωρίς να το καταλάβει πώς, 

βρέθηκε στο ναό του Αγίου Δημητρίου. 

Από την Πάρο βρέθηκε 

στο ναό του Αγίου Δημητρίου στη Θεσσαλονίκη. 

Εν σώματι, κανονικά. 

Κανονικά χαιρέτησε όλους εκεί τους παρόντες 

χωρίς βέβαια να πει σε κανέναν τίποτα. 

Αυτοί βέβαια ήξεραν ότι πάει κάθε χρόνο 

και έτσι δεν απόρησε κάνεις.

Έλαβε μέρος στον Εσπερινό, 

έμεινε το βράδυ στη Θεσσαλονίκη, 

έλαβε μέρος την άλλη μέρα στη Θεία λειτουργία, 

τελείωσαν οι εορτασμοί όλοι 

και τότε λοιπόν ο πατήρ Φιλόθεος επέστρεψε πίσω στο μοναστήρι του.

Στο μοναστήρι όμως 

οι μοναχοί είχαν ανησυχήσει την άλλη μέρα 

διότι η πόρτα ήταν κλειστή από μέσα 

και νόμιζαν ότι πέθανε. 

Χτυπούσαν και δεν άνοιγε. 

Έσπασαν την πόρτα, 

ήταν κλειδωμένη από μέσα 

και ο πατήρ Φιλόθεος απουσίαζε.

Και μετά θυμάμαι όταν τον ρώτησα: 

Γέροντα, λέω, μετά πώς επιστρέψατε;

-Με την παιδική αφέλεια νόμιζα ότι ήρθε πίσω κατά τον ίδιο τρόπο-

"Ε", μου λέει, 

"ρε παιδάκι μου μετά πήρα το καράβι και επέστρεψα. 

Την πρώτη φορά με πήρε ο Άγιος αεροπορικώς 

και μετά ήρθα με τα δικά μου τα μέσα".

Αυτό μας το διηγήθηκε ο ίδιος 

και εκτός που το είπε ο ίδιος, 

μετά και οι Πατέρες, 

οι Γέροντες της Μονής της Λογγοβάρδας, 

μας το είπαν και οι ίδιοι που ήταν παρόντες 

όταν έσπασαν την πόρτα που ήταν κλειδωμένη από μέσα 

και δεν βρήκαν τον Γέροντα Φιλόθεο στο κελί του...

πηγή fb: Κύριε Ιησού Χριστέ Ελέησον Με!

Γεώργιος Καλογήρου