"Τέτοια δόξα θα του κάνετε κι εσείς. Πολλούς άρρωστους και δαιμονισμένους θα γιατρεύει...

Την Λαμπροδευτέρα, 

οι αδερφές Δουργκούνα με την μητέρα τους, 

άκουσαν ένα βογγητό σαν μούγγρισμα 

έξω από την πόρτα τους. 

Σαν να σκότωναν άνθρωπο.

Ξύπνησαν τρομαγμένες 

και άνοιξαν το παράθυρο 

για να δουν τι συμβαίνει.

Δεν είδαν τίποτα.

Σιγή και γαλήνη απόλυτη επικρατούσε στο δρόμο.

Κοίταξαν το ρολόι και ήταν 12 παρά τέταρτο η ώρα.

Μην μπορώντας να εξηγήσουν αυτό που τους συνέβη, 

πλάγιασαν και κοιμήθηκαν.

 

Τότε η Μυρσίνη είδα ένα φοβερό όνειρο. 

Σαν να γινόταν φασαρία στο χωριό 

και έτρεχε ο κόσμος.

Η Μυρσίνη ρώτησε τι συμβαίνει και της είπαν:

«Στις Καρυές έσφαξαν τον Γιώργο 

και κλαίει η Παναγιά...»

Άρχισε τότε και εκείνη με τον κόσμο να τρέχει 

κι έφτασε στις Καρυές. 

Στο προαύλιο είδε την Παναγιά μαυροντυμένη 

με το πρόσωπο γεμάτο δάκρυα.

Στο πλάι της καθόταν 

ένα κοριτσάκι 12 χρονών περίπου (η Αγία Ειρήνη) 

και σιγόκλαιγε κι εκείνο.

Η Μυρσίνη έπεσε γονατιστή μπροστά της και ερώτησε: 

«Παναγιά μου, γιατί κλαις;»

Η Παναγιά αποκρίθηκε: 

«Πάντα κάθε μέρα κλαίω για την θυσία του Καλογήρου. 

Γεώργιο τον έλεγαν πρώτα 

και όταν χειροτονήθηκε έλαβε το όνομα Ραφαήλ.

Στις 12 παρά τέταρτο 

τη νύχτα της ΛαμπροΔευτέρας τον έσφαξαν οι τούρκοι 

και την ΛαμπροΤρίτη τον έθαψαν οι Χριστιανοί.

Τούτο το κοριτσάκι που βλέπεις 

το έκαψαν ζωντανό οι τούρκοι. 

Τα οστά, που βρέθηκαν στο πιθάρι, είναι δικά του».

Ξαφνικά ακούστηκε μία μελωδία 

και έσταζε αίμα από τον ουρανό. 

Γύρισε η Μυρσίνη και είδε 12 παλικάρια χρυσοντυμένα, 

που σήκωναν ένα φέρετρο .

Το κατέβασαν σιγά-σιγά στο προαύλιο της εκκλησίας 

και μέσα τότε η Μυρσίνη 

είδε τα ιερά λείψανα του Αγίου Ραφαήλ.

Τότε ένας από τους νέους είπε: 

«Βλέπεις την δόξα του κάνουμε; 

Αιώνες τον δοξάζουμε. 

Τέτοια δόξα θα του κάνετε κι εσείς. 

Θα τον γυρίσετε με καμπάνες και λάβαρα. 

Πολλούς άρρωστους 

και δαιμονισμένους θα γιατρεύει».

 

 ~ Από το βιβλίο του Φώτη Κόντογλου «ΣΗΜΕΙΟΝ ΜΕΓΑ»

ΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΤΗΣ ΘΕΡΜΗΣ ΡΑΦΑΗΛ, ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗΣ

[Αναρτήθηκε από π.Γεώργιος-Προσκυνητής]

|"αμφ." ΥΓ:

1] η αρχική εικόνα του Αγίου Ραφαήλ 

από το υπέροχο παρεκκλήσι της Αγίας Βαρβάρας μας στο Ίλιον...

2] Και δες τώρα τι γίνεται μ΄αυτήν την ανάρτηση:

Μόλις τώρα συνειδητοποιούμε πως 

έναν εκ των "πολυγραφότατων" 

εκ των "συν αυτώ" συν-εργατών μας,

τον λέμε "Γεώργιο Καλογήρου". 

Να του πούμε γι΄αυτήν την "σύμπτωση" λέτε,

ή θα τον τρομάξουμε;

"Το κατάλαβες, Γιωργάκη; Σήμερα γιορτάζουμε την «απαρχή» της «άλλης βιοτής, της αιωνίου» ζωής κοντά Του..." |Ένα αλλιώτικο "Χριστός Ανέστη" από τον Άγιο Πορφύριο!!!

 

Ο Χριστός με την Ανάσταση Του 

δεν μας πέρασε απέναντι 

από ένα ποτάμι, 

από ένα ρήγμα γης, 

από μία διώρυγα, 

από μία λίμνη 

ή από την Ερυθρά θάλασσα.

Μας πέρασε απέναντι 

από ένα χάος, 

από μία άβυσσο, 

που ήταν αδύνατο να την περάσει 

ο άνθρωπος μόνος. 

Αιώνες περίμενε αυτό το πέρασμα, 

αυτό το Πάσχα.

Ο Χριστός μας πέρασε από τον θάνατο 

στη Ζωή.

Γι’ αυτό σήμερα 

«θανάτου εορτάζομεν νέκρωσιν, 

άδου την καθαίρεσιν». 

Χάθηκε ο θάνατος. 

Το κατάλαβες; 

Σήμερα γιορτάζουμε 

την «απαρχή» της «άλλης βιοτής, 

της αιωνίου ζωής» 

κοντά Του..

      

|από τον εκ των "συν αυτώ", Γεώργιο Καλογήρου

* άκουσε τον ίδιο τον "Γιωργάκη" να διηγείται με τον ιδιαίτερό του τρόπο το απίθανο περιστατικό...

(πρόκειται για τον διάσημο Καρδιολόγο Γεώργιο Παπαζάχο, που εδώ και αρκετά χρόνια βρίσκεται στον Ουρανό μαζί με τον Άγιο "ασθενή" του...) 

|η προσθήκη του video μετά από την εύστοχη παρέμβαση

ενός άλλου εορταζομένου,

του εκ των "συν αυτώ", Γεώργιου Μπέλεση.

Ζούληξε τώρα πάνω στην εικόνα...

❤️ Αμέσως τρέχω σ΄εσένα, το καταΦύγιό μου...

 

   Δεν χρειάζεται να με καλέσης, Θεέ μου. 

Το καταΦύγιο ποτέ δεν μας καλεί. 

Όταν σε χρειασθώ, μόλις σε χρειασθώ, εσύ είσαι παρών.

 Αμέσως τρέχω σ΄εσένα, το καταφύγιο μου.

Είσαι η ελπίδα μου. 

Είσαι αυτός ο οποίος με βγάζεις από κάθε κίνδυνο, από κάθε σάλο.

Προτού καν σκεφθώ ότι κινδυνεύω, 

έχω διασωθή...

   Αρχ. Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου

    |εμείς από τον Γεώργιο Καλογήρου 

    

☆ "Έχω τον Άγιο μπροστά μου. Γι’ αυτό και (όταν υμνογραφώ γι΄αυτόν), δεν θέλω επικοινωνία με κανέναν... |Όσιος Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης ♰ 7 Δεκεμβρίου 1991. Οσία μορφή. Αγία βιωτή. Ποταμός εμπνεύσεως εις υμνωδίαν των Αγίων. Γενάρχης σεμνών μοναχών...

   

    Στις 7 Δεκεμβρίου πανηγυρίζουμε τη μνήμη του Οσίου Πατρός ημών Γερασίμου του Μικραγιαννανίτη...

  (Το ότι πρόλαβα στο πρώτο μου προσκύνημα στο Περιβόλι της Παναγιάς να βρεθώ στο κελί του, όπου συναπάντησε τόσους Αγίους και Αγίες γράφοντας τις ακολουθίες τους, να πάρω την ευχή του, αλλά και την ιδιαίτερα σΦιχτή αγκαλιά του - ποτέ δεν κατάλαβα το γιατί - είναι κάτι που σίγουρα δεν ξεχνιέται...

Θα έχω να λέω λοιπόν, πως γνώρισα κι εγώ ο ταλαίπωρος έναν Άγιο!     

          |σ.Β.Γ. )

 

|επιμέλεια ανάρτησης: π.Θεολόγος Αμπόνης

☆  ☆  ☆

...Μοχθούν απερινόητα τα πνευματικά έκγονά του 

στην Σκήτη της Αγίας Άννης, 

για να καθαρογράψουν 

και εκδώσουν τις παμπληθείς ιερές Φυλλάδες, 

που εκείνος συνέθεσε..

Μόνο η καταγραφή των τίτλων των έργων του, 

και η σχετική ταξινόμησή τους, 

που κατορθώθηκε από τον Σεβ.Μητροπολίτην Κίτρους 

κ.Γεώργιον Χρυσοστόμου, 

απετέλεσε... 

...Διδακτορική εργασία!!

Θα χρειασθεί πολύς ακόμη χρόνος για την πλήρη έκδοσή τους...

Ο υμνογράφος Γεράσιμος, 

σεβάσμιος Μοναχός στην Σκήτη της Μικράς Αγίας Άννης του Άθω, 

παρήγαγε κατά την 70ετή ενασχόλησή του 

με την εκκλησιαστική ποίηση, 

ένα εντυπωσιακό σε έκταση και ποιότητα έργο,

το οποίο μας παραδόθηκε σε χειρόγραφά του 

που απετέλεσαν 47 ογκώδεις τόμους (σύνολο σελίδων 35.442).

Ένα μικρό μόλις τμήμα του έργου αυτού 

έχει κατά καιρούς εκδοθεί, ενώ ορισμένες ακολουθίες 

μεταφράστηκαν σε ξένες γλώσσες.

Με τα ευρετήρια που ακολουθούν, 

δίνεται η δυνατότητα μιας πρώτης προσέγγισης 

και δημοσιοποίησης αυτού του πολύτιμου υμνογραφικού πλούτου, 

ο οποίος στο μεγαλύτερο μέρος του 

παραμένει άγνωστος και ανέκδοτος...

(Η εικόνα απεικονίζει την Κοίμησή του.

Είναι σε μεγάλη ανάλυση. 

Κάνετε κλικ, και αποθηκεύσατε…)

☆  ☆  ☆

 

|Αξιοσημείωτο και το περιστατικό από τον Γεώργιο Καλογήρου:

Όταν τα παιδιά ενός κατηχητικού ταξίδευαν 

για προσκύνημα προς το Άγιο Όρος, 

συναντήθηκε μαζί τους στο πλοίο ο όσιος Γεράσιμος. 

Και έπιασε κουβέντα νιώθοντας και αυτός παιδάκι, 

και ήταν στην ψυχή, ανάμεσά τους.

Όταν κάποιο κατηχητόπουλο τον ρώτησε, 

«μα, τι είναι ο Χριστός», 

με πολύ ενθουσιασμό και αυθορμητισμό του απάντησε:

"Τον είδα, είναι πανέμορφος και λάμπει!!!"

Μάλιστα, μέρες νωρίτερα, 

είχε προβλέψει το θάνατὀ του 

που επισυνέβη στις 7 Δεκεμβρίου του 1991.

☆  ☆  ☆ 

|"αμΦ." ΥΓ

Ακούστε τον ίδιο σε αυτό το απόσπασμα (το 1980) 

να περιγράφει τον θαυμαστό τρόπο 

με τον οποίο έγραφε τους Εκκλησιαστικούς Ύμνους...

 

«Η Εκκλησιαστική μας Υμνογραφία είναι δώρο Θεού, 

δεν είναι προϊόν ανθρώπινου κατασκευάσματος. 

Έχω τον Άγιο μπροστά μου. 

Γι’ αυτό και δεν θέλω επικοινωνία με κανέναν. 

Η υμνογραφία, η πνευματικὴ αυτή εργασία, 

είναι ένωση της ψυχής μετὰ του Θεού· 

είναι μία θαυμασία προσευχή· 

είναι μία μεταρσίωσις του νοός· 

είναι μία μυστική θεωρία· 

είναι ένα μυστήριον, 

που δεν ερμηνεύεται και με λόγους δεν εξωτερικεύεται. 

Η υμνογραφία είναι η υπάτη φιλοσοφία. 

Δεν εκφράζεται με αυτά τα λόγια. 

Πρέπει κανείς να τη δοκιμάσει για να την αισθανθεί...»

 

Η μνήμη του τιμάται σήμερα, 7 Δεκεμβρίου...

Την ευχή του να έχουμε!

☆  ☆  ☆

☆ "Ὅταν ὁ Θεός δεν μᾶς δίνει κάτι που ἐπίμονα τοῦ ζητοῦμε…

    |αρχή (3ημέρου & 3κούβερτου) α(μ)Φιερώματος για τον Αγιούλη μας ΠορΦύριο...

 

 (Τι να Φτουρήσουν 

1 ή 2 μερούλες για έναν τέτοιον Άγιο; 

Μας καταλαβαίνεις, έτσι;

Πάμε, το λοιπόν...)

   ...Ὅταν ὁ Θεὸς δὲν μᾶς δίνει 

κάτι ποὺ ἐπίμονα τοῦ ζητοῦμε, 

τότε δύο πράγματα μπορεῖ νὰ συμβαίνουν:

Ἢ δὲν μᾶς τὸ δίνει γιὰ τὸ καλό μας, 

ἢ ἐμεῖς δὲν ξέρουμε πῶς 

καὶ πότε νὰ τοῦ τὸ ζητήσουμε, 

χωρὶς νὰ ἀποκλείεται 

νὰ συμβαίνουν καὶ τὰ δύο μαζί. 

Ὅσον ἀφορᾶ τὴν πρώτη περίπτωση, 

κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ γνωρίζει τὸ «γιατί». 

Καὶ τοῦτο, 

διότι εἶναι ἀνεξερεύνητες οἱ βουλὲς τοῦ Κυρίου! 

Γι’ αὐτὸ σιωπῶ. 

Γιὰ τὴν δεύτερη, ὅμως, περίπτωση, 

θὰ μποροῦσα νὰ σοῦ πῶ πάρα πολλά. 

Πρῶτα-πρῶτα, 

ὅταν ζητᾶμε κάτι ἀπὸ τὸν Θεὸ 

δὲν πρέπει νὰ στυλώνουμε τὰ πόδια μας 

καὶ νὰ τοῦ λέμε: 

«Τώρα θέλω αὐτό». 

Διότι, κάτι τέτοιο, 

δὲν εἶναι μόνον ἀπαράδεκτον, 

ἀλλὰ ἀποτελεῖ καὶ μεγάλη ἀσέβεια 

πρὸς τὸν Δημιουργό μας. 

Ποιὸς εἶσαι ἐσύ, 

ἢ ἂν θέλεις, 

ποιὸς εἶμαι ἐγώ, 

ποὺ μπορῶ νὰ ζητήσω ἀπαιτητικὰ 

κάτι ἀπὸ τὸν Θεό μας 

καὶ μάλιστα νὰ τοῦ προσδιορίσω 

καὶ τὸν χρόνο χορηγήσεώς του;

— Μά, Παπούλη μου, 

ἐγὼ οὔτε ἀπαιτητικὰ τὸ ζήτησα, 

οὔτε χρονικὰ ὅρια ἔθεσα. 

Αὐτὸ τὸ γνωρίζετε πολὺ καλά. 

Γιατὶ τὸ θέμα μου χρονίζει…

— Ἀκριβῶς αὐτὸ σοῦ ἐξηγῶ καὶ ἐγώ.

Τὴν αἰτία ποὺ χρονίζει. 

Ὅταν ζητᾶμε κάτι ἀπὸ τὸν Θεό, 

τὸ ζητᾶμε παρακλητικὰ καὶ εὐγενικά, 

γιὰ ἕνα ὁρισμένο χρονικὸ διάστημα. 

Ἐὰν δοῦμε ὅτι ὁ Θεὸς μᾶς τὸ ἀρνεῖται, 

τότε σταματοῦμε καὶ ἐμεῖς νὰ τὸν ἐνοχλοῦμε. 

Διότι, 

ὅσο ἐπιζητοῦμε κάτι, 

τόσο ἀπομακρύνεται. 

Γι’ αὐτὸ παύουμε νὰ τὸ ζητᾶμε. 

Καὶ ὅταν πλέον ἐμεῖς 

θὰ τὸ ἔχουμε ξεχάσει, 

αὐτὸ θὰ ἔλθει, 

χωρὶς νὰ τὸ καταλάβουμε. 

Γιατὶ ὁ Θεὸς δὲν ξεχνᾶ. 

Ἔλαβε τὸ μήνυμά μας! 

Τὸ συγκρατεῖ 

καὶ ὅταν Ἐκεῖνος κρίνει, 

ὅτι ἐπέστη ὁ καιρός, 

μᾶς τὸ χορηγεῖ! 

Γι’ αὐτό, 

δὲν πρέπει νὰ ἐπιμένουμε στὸν Θεό, 

ντὲ καὶ καλά, 

νὰ μᾶς κάνει 

αὐτὸ ποὺ θέλουμε ἐμεῖς 

καὶ μάλιστα, 

ὅποτε ἐμεῖς τὸ θέλουμε. 

Ἡ ἐπιμονὴ σὲ αὐτὲς τὶς περιπτώσεις 

ἀντενδείκνυται. 

Γιατὶ κάνει κακό, 

ἀντὶ γιὰ καλό. 

Καὶ ὅταν μάλιστα 

ἡ ἐπιμονὴ εἶναι ἔντονη 

καὶ προέρχεται ἀπὸ ἄτομο ἀνυποχώρητο, 

ὅπως λ.χ. εἶσαι ἐσύ, 

τότε μόνο καλὸ δὲν φέρνει. 

Γενικά, παιδί μου, θέλω νὰ καταλάβεις 

ὅτι δὲν πρέπει νὰ ἐπιμένουμε 

νὰ ἀλλάξουμε τὴν θέληση τοῦ Θεοῦ, 

γιατὶ ἔτσι μᾶς ἀρέσει ἐμᾶς 

καὶ μάλιστα, 

ὅποτε θέλουμε ἐμεῖς ἀφ’ ἑνός, 

καὶ ἀφ’ ἑτέρου, 

ὅταν θέλουμε κάτι νὰ ἀποκτήσουμε, 

δὲν πρέπει νὰ τὸ κυνηγᾶμε, 

ἀλλὰ νὰ τὸ ἀφήνουμε στὴ θέληση τοῦ Θεοῦ.

Διαφορετικά, 

ὅσο κυνηγᾶμε κάτι, 

τόσο ἀπομακρύνεται! 

Αὐτὸ τὸ κάτι, 

νὰ τὸ παρομοιάσεις μὲ τὴν σκιά σου. 

Ὅσο καὶ νὰ τρέξεις, 

δὲν πρόκειται νὰ τὴν πιάσεις ποτέ. 

Γιατὶ ὅσο τρέχεις ἐσύ, 

τρέχει καὶ αὐτή!

   |Ἀπὸ τὸ βιβλίο 

“Ὁ πατὴρ Πορφύριος. Ο διορατικός, ο προορατικός, ο ιαματικός“

 |από τον Γεώργιο Καλογήρου 

  

✨ "Το πρώτο θαύμα του αγίου Νεκταρίου... |Και το δωμάτιο που έγινε προσκύνημα...

 

Την Κυριακή 8 Νοεμβρίου του 1920 ο Άγιος Νεκτάριος (κατά κόσμον Αναστάσιος Κεφαλάς) άφησε την τελευταία του πνοή στο δωμάτιο 2 του Αρεταίειου νοσοκομείου σε ηλικία 74 ετών, χτυπημένος από τον καρκίνο του προστάτη.

Ο θάλαμος όπου νοσηλεύθηκε, στον πρώτο όροφο του Αρεταιείου νοσοκομείου, στη λεωφόρο Βασιλίσσης Σοφίας, στο κέντρο της Αθήνας, έχει μετατραπεί σε τόπο προσκυνήματος για τους πιστούς και βέβαια για το προσωπικό του νοσοκομείου.

Στο δωμάτιο υπάρχει το κρεβάτι όπου εκοιμήθη ο Άγιος Νεκτάριος, το οποίο μάλιστα βρισκόταν εγκαταλελειμμένο σε μια αποθήκη του νοσοκομείου και πριν από λίγα χρόνια βρέθηκε και μεταφέρθηκε στην αρχική του θέση.

Εικόνες του Αγίου Νεκταρίου, λουλούδια, καντήλια και τάματα πιστών βρίσκονται γύρω και πλάι από το κρεβάτι της κλινικής.

Σύμφωνα με τον βίο του Αγίου Νεκταρίου, το πρώτο θαύμα έγινε μέσα στο Αρεταίειο νοσοκομείο:

Μόλις ο Άγιος άφησε την τελευταία του πνοή στον 2ο θάλαμο, του 2ου ορόφου, του Αρεταίειου, η μοναχή Ευφημία (μία από τις δύο μοναχές που στάθηκαν στο πλευρό του καθ' όλη την διάρκεια της νοσηλείας του) μαζί με κάποιες νοσοκόμες άρχισαν να ετοιμάζουν το ιερό του σκήνωμα για τα περαιτέρω.

Κάποια από τις νοσοκόμες ή η μοναχή Ευφημία, άφησε πρόχειρα την φανέλα που φορούσε ο Άγιος, στο διπλανό κρεββάτι.

Στο κρεββάτι αυτό νοσηλευόταν ένας άρρωστος που είχε αναπηρία στα κάτω άκρα. Αμέσως μόλις τον ακούμπησε η φανέλα του Αγίου, ο ασθενής σηκώθηκε και άρχισε να περπατάει!!!

Μία από αυτές τις νοσοκόμες ήταν και η Στάσα Καλοκάγαθου της οποίας ο σύζυγος έπασχε από ανίατη ασθένεια.

Η Στάσα, λοιπόν, σκούπισε μ' ένα βαμβάκι λίγο μύρο από το μέτωπο του Αγίου και επάλειψε με αυτό τον ασθενή άντρα της, ο οποίος θεραπεύτηκε αμέσως και παρευρέθηκε στην νεκρώσιμη ακολουθία του Αγίου Νεκταρίου στην Αίγινα.

Αξίζει να σημειώσουμε ότι οι γάζες που αφαίρεσαν από το ιερό σκήνωμα ευωδίαζαν και γι' αυτό τον λόγο οι νοσοκόμες δεν τις έριξαν στον κλίβανο (ως είθισται) αλλά τις έθαψαν...

|από τον "συν αυτώ", Γεώργιο Καλογήρου

~ "συν αυτώ" ΥΓ:

Η ανάδειξη του δωματίου 2,

το δωμάτιο στο οποίο εκοιμήθη 

ο Άγιος Νεκτάριος 

στο Αρεταίειο Νοσοκομείο

 

έγινε μετά από προσωπική παρέμβαση 

και φροντίδα 

του παγκοσμίας φήμης γιατρού,

Παναγιώτη Δημακάκου,

που εκοιμήθη πρόσφατα,

ως Μοναχός Λουκάς Βατοπαιδινός...

Έτσι, έγινε χώρος προσκυνήματος, 

ενώ το παρεκκλήσι του αγίου στο νοσοκομείο 

αγιογραφήθηκε με τα θαύματά του...

|αναρτήσαμε τέτοιες μέρες το 2022...

✔ «Γιαγιά, ἀκοῦμε τόν πνευματικό μας καμμιά φορά νά κάνη λόγο γιά νοερά προσευχή. Τί εἶναι αὐτό;».

 

Εἶναι ἐκπληκτικός ἕνας λόγος της γιά τήν νοερά προσευχή, 

τόν ὁποῖον εἶπε σέ κάποιον ἐπισκέπτη της 

πού τήν ρώτησε σχετικά: 

«Γιαγιά, ἀκοῦμε τόν πνευματικό μας καμμιά φορά 

νά κάνη λόγο γιά νοερά προσευχή. 

Τί εἶναι αὐτό;».

 

Γερόντισσα Γαλακτία: 

«Φλόγα εἶναι, παιδί μου. 

Φλόγα μέσα στήν καρδιά. 

Ἀκοίμητη. 

Γυρίζει γύρου γύρου (κυκλικά) 

καί μουρμουρίζει τό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ… 

Δέν προκάνει νά πέσι πράμα κακό ἐκιά μέσα, 

γιατί τό καίει… 

Σοῦ δείχνει ἐκειόνα τό φαναράκι 

πόσο γλυκός εἶναι ὁ Παράδεισος 

καί πόσο ἁμαρτωλός εἶναι ἐκειόσας πού τό νοιώθει… 

Σοῦ δείχνει ὅτι ὁ Θεός εἶναι τό πᾶν καί ἐμεῖς μηδέν! 

Γι’ αὐτό ἔχεις χαρά καί λύπη. 

Χαρά γιά τήν νίκη τοῦ Χριστοῦ 

καί πόνο ἀβάσταχτο γιά τίς ἁμαρτίες σου. 

Ἐλπίζεις ὅμως, γιατί θωρεῖς ποιός εἶναι ὁ Χριστός… 

Ὅποιος τό ζήσει αὐτό καί καυχηθεῖ, 

δέν εἶναι πράμα… 

τοπάκι εἶναι στά πόδια τῶν κακῶν (δαιμόνων)… 

Λέω τοῦ π. Ἀντωνίου νά μή σᾶς μιλᾶ γι’ αὐτά. 

Γιά τίς ἁμαρτίες νά λέη, 

γιά μετάνοια νά λέη καί νά λέτε ἥσυχα, ἥσυχα τό ὄνομά Του, 

τοῦ Χριστοῦ 

(Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με). 

Ἐδᾶ, παιδί μου, ζοῦνε οἱ ἄνθρωποι στσί ὑπονόμους… 

οὔτε κἄν πάνω στήν γῆ… 

οὔτε χοίροι δέν πᾶνε ὀμπρός τος. 

Ποῦ νά καταλάβουνε ἀπό τέτοιους ἥλιους…».

|από τον εκ των "συν αυτώ", Γεώργιο Καλογήρου.-

"Είναι πολύ δύσκολο να διαγνώσεις μέσα σου την υπερηφάνεια. Να όμως μερικά συμπτώματα..

 

- Να θυμάσαι και να φοβάσαι δυο λογισμούς:

Ο ένας λέει: είσαι άγιος,

κι ο άλλος: δεν θα σωθείς.

Κι οι δυο λογισμοί προέρχονται από τον εχθρό

(δηλ. τον διάβολο)

και δεν έχουν αλήθεια μέσα τους.

Εσύ όμως να σκέφτεσαι:

Εγώ είμαι μεγάλος αμαρτωλός,

αλλά ο σπλαχνικός Κύριος αγαπά πολύ τους ανθρώπους

και θα συγχωρήσει σ’ εμέ τις αμαρτίες μου.

- Πονηροί λογισμοί καταπονούν τη υπερήφανη ψυχή,

κι αν δεν ταπεινωθεί,

δεν θα βρει ανάπαυση απ’ αυτούς.

- Στην πλάνη πέφτει κανείς είτε από απειρία είτε από υπερηφάνεια.

- Αν δεις κανένα όραμα ή εικόνα ή όνειρο, μην το εμπιστεύεσαι.

- Είναι πολύ δύσκολο να διαγνώσεις μέσα σου την υπερηφάνεια.

Να όμως μερικά συμπτώματα:

Αν σε προσβάλλουν οι εχθροί (οι δαίμονες)

ή σε βασανίζουν κακοί λογισμοί,

αυτό σημαίνει πως δεν έχεις ταπείνωση.

Γι’ αυτό,

έστω κι αν δεν αντιλήφθηκες την υπερηφάνειά σου,

ταπεινώσου.

Αν είσαι οξύθυμος ή, όπως λένε, νευρικός,

αυτό είναι αληθινή συμφορά.

Κι αν κάποιος πάσχει από παροξυσμούς και φοβίες,

οι αρρώστιες αυτές γιατρεύονται με τη μετάνοια,

με το ταπεινό φρόνημα

και με την αγάπη για τον αδελφό σου,

ακόμα και για τους εχθρούς.

- Πως είναι δυνατό να ξέρωμε αν μας αγαπά ο Κύριος ή όχι;

Να τα γνωρίσματα:

Αν παλεύεις με ζήλο την αμαρτία,

τότε σε αγαπά ο Κύριος.

Αν αγαπάς τους εχθρούς,

είσαι ακόμα πιο αγαπητός στο Θεό.

Κι αν διαθέτεις την ψυχή σου για τους ανθρώπους,

τότε είσαι πολύ αγαπητός στον Κύριο

που κι αυτός έδωσε την ψυχή του για μας.

- Κι εγώ όταν ήμουν στον κόσμο,

σκεφτόμουν πώς να η ευτυχία επί της γης:

Είμαι υγιής,

κομψός,

πλούσιος,

ο κόσμος μ’ αγαπά

-κι είχα αυτή την κενοδοξία.

Όταν όμως εγνώρισα με το Άγιο Πνεύμα τον Κύριο,

άρχισα πια να θεωρώ

όλη τη δόξα του κόσμου

σαν καπνό που τον διασκορπίζει ο άνεμος.

- Ο Κύριος δίνει τον παράδεισο

και την Βασιλεία Του σ’ όποιον μετανοεί.

Με το πλούσιο έλεός Του δεν θυμάται τις αμαρτίες μας,

όπως δεν θυμήθηκε τις αμαρτίες του ληστή στον σταυρό.

- Αν σκέφτεσαι κακό για τους ανθρώπους,

αυτό σημαίνει πως μέσα σου ζει πονηρό πνεύμα

και αυτό σου υποβάλλει πονηρές σκέψεις

εναντίον των αδελφών.

Κι αν κάποιος πεθάνει αμετανόητος,

χωρίς να συγχωρήσει τον αδελφό,

τότε η ψυχή του θα πάει εκεί που μένει πονηρό πνεύμα,

το οποίο είχε κυριεύσει την ψυχή του.

- Τέτοιος είναι ο νόμος:

Αν συγχωρείς,

σημαίνει πως σε συγχώρεσε και σένα ο Κύριος.

Αν όμως δεν συγχωρείς τον αδελφό,

σημαίνει πως η αμαρτία σου μένει μαζί σου...

~ Άγιος Σιλουανός Αθωνίτης

|εμείς από τον εκ των "συν αυτώ", Γεώργιο Καλογήρου