"- Σας νίκησα κυρία. Συγνώμη! - Κούκλα μου, δε νίκησες μόνο εμένα απόψε..." |Ανέστη Χριστός, ως Παντοδύναμος.-

 

Μ. Σαββατο - 22.10:

- Παρτε μια λαμπαδα, σας παρακαλω κυρια!

Η Χρυσανθη ηταν πολυ βιαστικη.

Ειχε αργησει.

Οχι, δεν πηγαινε στην Ανασταση.

Ειχε δωσει το Αναστασιμο φιλι νωρις στην οικογενεια,

γιατι αποψε ειναι νυχτερινη στο νοσοκομειο.

- Κυρια! Παρτε μια λαμπαδα να κανετε Ανασταση, σας παρακαλω!

Η Χρυσανθη μειδιασε προς στιγμην.

Τι ειρωνεια!

Εκεινη σε λιγο θα παει για βαρδια

και η κοπελα προσπαθει να της πουλησει λαμπαδα για την Ανασταση.

- Καλη μου, δε θα παω εκλησια. Στη δουλεια παω.

- Τοτε κυρια παρτε μια λαμπαδα για να βοηθησετε μια φτωχη κοπελα.

Ειμαι μονη μου κυρια και πουλαω λαμπαδες,

για να μπορεσω να ζησω.

Δεν ηθελε και πολυ να πειστει η Χρυσανθη.

Νοσηλευτρια ειναι,

παιδια εχει,

το καλο υπερασπιζεται καθε μερα,

την πηρε τη λαμπαδα.

- Θες να περασεις αργοτερα απο το νοσοκομειο να σε κερασω κατι;

- Ευχαριστω κυρια, αλλα αν δεν πουλησω τις λαμπαδες,

δεν μπορω να φυγω.

Καλη Aνασταση να εχετε.

- Εγω θα σε περιμενω παντως,

ειπε η Χρυσανθη κι εφυγε γοργα για το νοσοκομειο.

Πρεπει να αλλαξει τους απογευματινους,

για να προλαβουν εκεινοι τουλαχιστον

να πανε στην Ανασταση με τις οικογενειες τους.

Μ. Σαββατο - 23.19:

Μια υποπτη ησυχια επικρατει στο ΤΕΠ.

Ολα τα κρεβατια ειναι αδεια.

Η Χρυσανθη με την Ειρηνη τακτοποιουν τα φαρμακα στα ντουλαπια.

Ανασταση - 00.00:

Εξω ακουγονται οι καμπανες απο τη γειτονικη εκκλησια

που διαδιδουν το χαρμοσυνο μηνυμα της Αναστασης του Χριστου.

Βεγγαλικα φωτιζουν τον ουρανο

και οι δυο νοσηλευτριες με τους δυο γιατρους που εφημερευουν,

ανταλλασσουν ευχες κοιτωντας τα βεγγαλικα απο το παραθυρο.

Μια συνοδος εφερε Φως

και η Χρυσανθη αναψε τη λαμπαδα που ειχε αγορασει.

Πασχα - 02.04:

Μια στιγμη.

Αυτο που ακουγεται δεν ειναι ουτε καμπανα, ουτε βεγγαλικο.

Αυτα εχουν σιγησει εδω και ωρα.

Αυτο ειναι σειρηνα ασθενοφορου.

Μανιασμενη ακουγεται.

Ολο και δυναμωνει ο ηχος.

Πλησιαζει κατα δω.

Οι τραυματιοφορεις ανοιγουν βιαστικα τη πισω πορτα

και πεφτουν στο εδαφος λαμπαδες.

Λαμπαδες Πασχαλινες, λευκες, ροζ, μπλε.

Βγαινει το φορειο με μια κοπελα πανω μεσα στα αιματα.

Η Χρυσανθη κανει τον σταυρο της.

Ναι.

Ειναι η κοπελα που πριν λιγο της ειχε πουλησει τη λαμπαδα.

Ενας μεθυσμενος επεσε πανω της με το αυτοκινητο.

Πρεπει να τη χτυπησε πολυ,

γιατι το κοριτσι δεν δειχνει να αναπνεει.

Ειδοποιηθηκε το χειρουργειο και την περασαν μεσα.

Η Χρυσανθη δεν μπορουσε να αρθρωσει λεξη.

Με δυσκολια ειπε στην Ειρηνη τί ειχε συμβει πριν.

Καθε πεντε λεπτα επαιρναν τηλεφωνο στο χειρουργειο.

Οι συναδελφοι εκει εδιναν τον εαυτο τους και τη ψυχη τους.

Τα κουρελιασμενα, ματωμενα ρουχα του κοριτσιου ηταν ριγμενα στο πατωμα.

Το κοριτσι διασωληνωμενο.

Η ζωη του κρεμοταν απο μια κλωστη.

Πασχα - 04.33:

Το χειρουργειο τελειωσε με τη ραφη και του τελευταιου ραμματος.

Το κοριτσι ξυπνα σιγα σιγα.

Το κεφαλακι του δε θα ειναι ποτε το ιδιο, αλλα ζει!

Στην ανανηψη περιμενει η Χρυσανθη.

Εχει ματωσει τα χειλη της απο την αγωνια.

Το κοριτσι ανοιγει τα ματια του και αντικρυζει τη Χρυσανθη.

- Πού ειμαι;

Εσεις ειστε η καλη κυρια που αγορασατε τη λαμπαδα απο μενα.

Σας γνωρισα.

Τι ειναι αυτο το μερος;

Γιατι ειμαι εδω;

Γιατι ποναω;

- Εισαι στο νοσοκομειο κοριτσι μου.

Ειχες ενα ατυχημα και σε εφεραν εδω για να γινεις καλα.

Θα μεινεις λιγο καιρο εδω

και θα ειμαι κι εγω μαζι σου.

Μην φοβασαι.

Ολα θα πανε καλα.

Βγαζει απο τη τσεπη της στολης της

ενα κοκκινο αυγο και το δινει στο κοριτσι.

- Ελα να δουμε τωρα ποιος θα νικησει.

Το κοριτσι σπαει το αυγο της Χρυσανθης.

- Σας νικησα κυρια. Συγνωμη!

- Κουκλα μου, δε νικησες μονο εμενα αποψε.

Η Χρυσανθη σκυβει και φιλαει γλυκα στα μαγουλα το κοριτσι.

- Πώς σε λενε κουκλα μου;

- Αναστασια, κυρια.

Παλια γιορταζα αυτή τη μερα.

Η Χρυσανθη δαγκωθηκε για να μη δακρυσει.

Πηρε αγκαλια τη κοπελα και τη συνοδεψε στο κρεβατι της.

Πασχα - 7.00:

Η βαρδια τελειωσε.

Η Χρυσανθη πηγε σπιτι, ξαπλωσε μια ωρα.

Πασχα - 08.30:

Στον θαλαμο που κοιμοταν η Αναστασια

μπηκαν αθορυβα δυο κοριτσια της ηλικιας της.

Αφησαν ενα γραμμα,

ενα σοκολατενιο αυγο,

ενα τσουρεκι

κι ενα ονειρεμενο φορεμα.

Το γραμμα κατεληγε:

''Αν θελεις, μπορεις να ερθεις να παιζουμε

και να ειμαστε μαζι ολη μερα.

Εμεις το θελουμε πολυ.

Η διευθυνση μας ειναι…''

- Ενταξει μαμα.

Το αφησαμε το γραμμα, ειπαν τα δυο κοριτσια στη Χρυσανθη.

Κι εκεινη ελαμπε απο ευτυχια και προσμονη…

|έγραψε ο νοσηλευτής μας, Λαμπρος Λιαπης.-

[~ "συν αυτώ" ΥΓ:

1) Για όποιον πιθανόν να αναρωτιέται

"γιατί τέτοιο κείμενο χωρίς τόνους;"...

Όταν κάποιος στο κενό της εφημερίας του

καταγράφει ένα τέτοιο περιστατικό

για εμάς τους "απ΄όξω απ΄τον χορό",

το να του ζητήσεις να το κάνει "καθώς πρέπει"

και με όλους τους τύπους,

μας μοιάζει μια εντελώς αχρείαστη πολυτέλεια...]

2) Λάμπρε, τέτοια γράφε κι όλα άτονα.

Κι αν μπορείς κι ανορθόγραφα,

ακόμα καλύτερα.

Καθόλου δεν μας νοιάζει.

Ίσα ίσα.

Κάποιον πολύ δικό μας θα μας θυμίζεις...

Να σε χαίρονται φίλε!

Οι δικοί σου,

οι ασθενείς σου,

αλλά και μεις "οι ξένοι".-

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

"Δεν το παίζουμε ήρωες, αλλά ούτε θα γίνουμε τα εξιλαστήρια θύματα κανενός. Προηγείται το επείγον και η ανθρώπινη ζωή... Οι υγειονομικοί που είναι σε αναστολή πρέπει να επιστρέψουν στα πόστα τους ΧΤΕΣ. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη αδικία, που έγινε ποτέ εις βάρος ανθρώπων. που όχι μόνο δεν κινδυνεύει κανείς εξ αιτίας τους, αλλά έσωσαν και τις ζωές σας..." |Λάμπρος Λιάπης

* Από τις αληθινές ιστορίες θυσίας καθημερινών ανθρώπων, που υποτιμώνται τόσο σκληρά, όσο και κακόγουστα από τους πολλά υποσχόμενους...     Και είναι κάποιες από εκείνες τις στιγμές, που δε θα τις μάθαινες ποτέ, αν δεν υπήρχε κάποιος παρών και ταυτόχρονα αποδεδειγμένα προικισμένος, από τον Θεό, καταγραφέας -και μάλλον όχι "εχθρός"...- της πραγματικότητας ...

  ~ "αμφ."

Καλησπέρα και καλή χρονιά σε όλους.
Παρατηρείται το φαινόμενο της πολύωρης αναμονής 

έξω από το ΤΕΠ του νοσοκομείου μας, 

όπου γίνεται η διενέργεια των μοριακών τεστ.

Ο κόσμος αγανακτεί και με το δίκιο του, 

καθώς αναγκάζεται να περιμένει για μια ή και δυο ώρες έξω, 

με μικρά παιδιά και εγκύους πολλές φορές.

Δεν θα απολογηθώ για τίποτα, 

απλά θα αναφέρω δυο τρία πράγματα, 

για να έχετε μια ιδέα του τι συμβαίνει.

-Τα μοριακά τεστ έχουν αυξηθεί κατακόρυφα 

και από 15-20 την ημέρα, 

διενεργούνται στο νοσοκομείο πάνω απο 100 ημερησίως.

- Αντιστρόφως ανάλογη είναι η δυνατότητα κάλυψης 

των αναγκών από το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό.
Έχουν αποχωρήσει γιατροί, 

έχουν ασθενήσει γιατροι και νοσηλευτές με κορονοϊό.
Καμία αντικατάσταση δεν έγινε 

και γι'αυτό δεν ευθύνεται επ' ουδενί η διοίκηση, 

η οποία έχει προβεί σε όλες τις απαραίτητες ενέργειες 

αναμένοντας τις ενέργειες άνωθεν.

-Εαν εχετε αντιληφθει σε αλλα νοσοκομεια 

δεν υπαρχουν καν μοριακα τεστ 

και ο κοσμος ειναι αναγκασμενος να πηγαινει εξω 

και να πληρωνει για να τα κανει.
Εμεις τουλαχιστον εχουμε ακομα μοριακα.

-Σημερα ηταν δυο γιατροι στο ΤΕΠ και 3 νοσηλευτες 

με 5 ταυτοχρονα επειγοντα περιστατικα, 

που εφερε το ΕΚΑΒ. 

6 θετικα που περιμεναν να εξεταστουν στο μποξ και 100 μοριακα.
Ειναι ανθρωπινως αδυνατον να εξυπηρετηθειτε ολοι συντομα και ταυτοχρονα.
Προηγειται το επειγον και η ανθρωπινη ζωη.

Δεν ωφελει σε τιποτα λοιπον να καλειτε την αστυνομια 

(αληθεια αυτο δεν το καταλαβα, να ερθει η αστυνομια δλδ να κανει τι;), 

ουτε να φωναζετε σε εμας που ειμαστε ηδη εκει 

και εχουμε αναφερει γραπτως τις ελλειψεις στους αρμοδιους 

για τη στελεχωση του νοσοκομειου 

(αυτο αφορα και το εμβολιαστικο τμημα).

Δεν το παιζουμε ηρωες. 

αλλα ουτε θα γινουμε τα εξιλαστηρια θυματα κανενος.
Δεν το παιζουμε θυματα, 

αλλα ουτε θα τσακωνομαστε με τον κοσμο.

Βιωνουμε πρωτογνωρες καταστασεις, 

κανεις δεν καθεται, 

δουλευουμε περαν των δυνατοτητων μας για να σας εξυπηρετησουμε.

Απο εσας θελουμε στηριξη, υπομονη και κατανοηση.
Ειμαστε στην ιδια πλευρα.
Δεν θα σας αφησουμε ακαλυπτους. 

αλλα βοηθηστε μας τουλαχιστον με την υπομονη σας.

Οι υγειονομικοί που είναι σε αναστολή 

πρέπει να επιστρέψουν στα πόστα τους χτες.
Πρόκειται για τη μεγαλύτερη αδικία, 

που έγινε ποτέ εις βάρος ανθρώπων, 

που όχι μόνο δεν κινδυνεύει κανείς εξ αιτίας τους, 

αλλά έσωσαν και τις ζωές σας...

Λαμπρος Λιαπης

~ Ενδεικτικά, μερικά μόνο από τα σχόλια μετά την ανάρτηση του Λάμπρου στο fb...

- Σ.Κ. :

Αδυνατώ να κατανοήσω γιατί εμμονικά τους κρατούν έξω.

Άκουσα για επιτάξεις πάλι και στο νου μου ήρθαν φυσιογνωμίες που δούλεψαν και δουλεύουν μόνο ΙΚΑ, ΕΦΚΑ ή όπως αλλιώς λέγεται....

Πως να μπουν αυτοί στο πνεύμα μιας εφημερίας ή απλά χώρου νοσοκομείου...

- Κ.Λ. :

Είναι η ώρα που πρέπει ο κόσμος να απαιτήσει να επιστρέψουν πίσω οι 7.000 ανεμβολίαστοι υγειονομικοί, που ειναι σε αναστολή χωρίς λόγο, μόνο και μόνο για το πείσμα κάποιων ...

- Α.Μπ. :

Σ' ευχαριστούμε συνάδελφε για την στήριξη σου!!! 

Επιτέλους όλη αυτή η παράνοια πρέπει να τελειώσει.

Μας έβγαλαν σε αναστολή για να μην μολύνουμε δήθεν τους ασθενείς και τώρα μέσα στα νοσοκομεία γίνεται πανηγύρι!

Κολλάει ο ένας τον άλλο!!! 

Κάντε κάτι και εσείς από μέσα...

Μετά τιμής!

Συνάδελφος σε αναστολή...

* αντί ΥΓ, από δυο ακόμα δημοσιεύσεις του Λάμπρου (σημειωτέον: δεν τον γνωρίζουμε προσωπικά), λίγο πριν τα Χριστούγεννα...:

" Ειναι κι αυτη η νοσηλευτρια που δεν εχει αλλον στο κοσμο,

παρα μονο τα παιδια της.

Και ειναι μανα, πατερας και νοσηλευτρια ταυτοχρονα.

Και παει για βαρδια να φροντισει τους ξενους,

αφηνοντας τα δικα της παιδια μονα πισω.

Και γυρναει απο τη βαρδια και ασχολειται με τα παιδια

και το σπιτι χωρις να εχει καταλαβει αν κουραζεται.

Γιατι δεν το εχει το δικαιωμα αυτο.

Και ειναι τοσο αξιοπρεπης,

που δεν ζητησε ποτε τιποτα απο κανεναν.

Κι ας ειχε το δικαίωμα αυτο..."

" Κοίταξέ την καλά.
Ειναι μια νοσηλευτρια που βγαλανε σε αναστολη χωρις καμια δικαιολογια, 

χωρις καμια σοβαρη και τεκμηριωμενη δικαιολογια.
Και εαν εγω που ακομα εργαζομαι, 

ειμαι ηρωας νοσηλευτης οπως λετε, 

οι νοσηλευτες που ειναι σε αναστολη, 

ειναι εκατο φορες ηρωες.

Και καλα θα κανετε να τους αποδωσετε τιμες.
Ολοι.
Και να τους φερετε πισω.
Λειπουν απο την υγιη οικογενεια των νοσηλευτων.
Εκεινοι εχουν ηθικη.

Εσεις; "

|οι τόνοι, όπου λείπουν, δεν μας α(μ)φορούν.

Ο άνθρωπος που κάθεται και γράφει τον πόνο του,

την ώρα που θα μπορούσε να ξεκουράζεται

και να πίνει ξέγνοιαστος τον καφέ του,

δεν έχει την πολυτέλεια να σκέφτεται

με τους δικούς μας τύπους.

Σήμερα εκείνοι, αύριο εμείς.

Το "καθώς πρέπει" μας μάρανε.

Να΄ταν αυτό το μοναδικό μας πρόβλημα...

Μακάρι...

* Οι 3 κόμποι στο λαιμό του κυρ Κώστα. Ευτυχώς που ήταν εκεί δίπλα του η Όλγα, η νοσηλεύτρια που τον άκουσε ... |Ένα καθηλωτικό περιστατικό σε νοσοκομείο την εποχή του covid 19

 

Οταν εφημερευει η παθολογικη κλινικη σε ενα νοσοκομειο, οι πιθανοτητες να βρουν χρονο, οι γιατροι και οι νοσηλευτριες για να πιουν ενα ποτηρι νερο ειναι ελαχιστες.

Πραγματι.

Αυτο συμβαινει και σημερα.

Μεχρι το μεσημερι θα πρεπει να ειχαν τακτοποιηθει περι τις 20 νεες εισαγωγες.

Ποιος τα εκανε ολα αυτα;

Οι δυο γιατροι και οι τρεις νοσηλευτριες της πρωινης βαρδιας.

Πλησιαζει 3 η ωρα.

Οι εξουθενωμενες νοσηλευτριες της πρωινης βαρδιας διακρινουν στο βαθος του διαδρομου τις δυο απογευματινες.

Η χαρα τους δεν περιγραφεται.

Θα καθισουν σε καρεκλα!

Παραδιδουν το τμημα και τα περιστατικα διαβαζοντας την λογοδοσια.

Σταθηκαν σε ενα περιστατικο.

Τον κυρ-Κωστα.

80 ετων.

Αρχοντικος γεροντας, ψηλος.

Κατασπρα πυκνα μαλλια, ασπρο μουστακι, ασπρη φανελα, ασπρο μαλλινο πουκαμισο.

Μαυρισμενη ψυχη.

Τον βρηκαν λιποθυμο σε ενα πεζοδρομιο πριν απο 1 ωρα.

Τον μετεφερε το ΕΚΑΒ στην κλινικη.

Διαβητικος. Και μονος.

Ειναι ασφαλης για σημερα.

Τα κοριτσια τον εβαλαν σε εναν 8κλινο θαλαμο μαζι με αλλους 7 παππουδες.

Φοβερη παρεα.

Ποτε του δεν ειχε τοσο μεγαλη παρεα.

Μα, δεν εδειχνε να νοιαζεται και τοσο.

Κοιμοταν. Συνεχεια.

4 μμ. Η Ολγα με την Αρτεμις ξεκινησαν για τη νοσηλεια. Μπαινοντας στον θαλαμο του κυρ-Κωστα η Ολγα τον βρηκε να κοιμαται με το βρωμικο, τρυπιο παντελονι και το ασπρο μαλλινο πουκαμισο στο κρεβατι.

Δεν ειχε βγαλει ουτε τα παπουτσια τα οποια του χρησιμευαν και σαν παντοφλες, αφου ηταν πατημενα πολυ καλα στις φτερνες.

Η Ολγα δεν σκεφτηκε καθολου.

Σχεδον ενστικτωδως κατεβηκε στην αποθηκη ιματισμου.

Εκει υπηρχαν ρουχα απο θανοντες ασθενεις και τα οποια αφηναν οι συγγενεις τους για κανεναν φτωχο.

Να, σαν τον κυρ-Κωστα.

Πηρε μαζι της ενα ζευγαρι πυτζαμες, παντοφλες και μια αλλαξια ρουχα καθαρα και χαρουμενη ανεβηκε στην κλινικη.

Ο κυρ-Κωστας μολις ειχε ξυπνησει.

Η Ολγα παρακαλεσε τη συναδελφο να συνεχισει τη νοσηλεια κι εκατσε λιγο με τον κυρ-Κωστα.

Του εδωσε τα ρουχα, γυρισε τη πλατη της για να ντυθει κι επειτα καθησαν λιγο απομερα κι επιασαν τη κουβεντα.

Ο κυρ-Κωστας… 3 γιους εχει ο κυρ-Κωστας.

Ο πρωτος πηγε να κυνηγησει το Αμερικανικο ονειρο στην αλλη πλευρα του Ατλαντικου.

Ουτε φωνη, ουτε ακροαση εδω και 20 χρονια.

Πρωτος κομπος στο λαιμο του κυρ-Κωστα.

Σαν να ενιωσε και η Ολγα εναν κομπο.

Ο δευτερος χαμενος καπου στην πρωτευουσα.

Τσακωθηκαν καποια στιγμη.

Για ανουσια πραγματα.

Δεν ξαναμιλησαν ποτε.

Ο δευτερος κομπος στον λαιμο του κυρ-Κωστα.

Λιγο πιο παχυς αυτη τη φορα.

Συνοδευοταν απο ενα ‘’γιατι’’.

Τον ιδιο κομπο ενιωσε και η Ολγα.

Ο τριτος….ωωω ο τριτος.

Ο τριτος τον αγαπαει.

Αλλα ειναι στη Θεσσαλονικη.

Εχει παρεα. Οχι καλη.

Καρκινο.

Αυτος ο τριτος κομπος δεν κατεβαινε.

Ουτε στον κυρ-Κωστα, ουτε στη Ολγα.

Ο αρχοντικος γεροντας λυγισε.

Μεσα απο μωρουδιακα αναφιλητα εβγαλε ολο το παραπονο του στη Ολγα.

Σε μια ξενη.

Της ειπε για τοτε που ηταν ολοι μια οικογενεια.

Της ειπε για τοτε που πηγαιναν εκδρομες.

Της ειπε για τοτε που στολιζαν μαζι το Χριστουγεννιατικο δεντρο.

Της ειπε για τοτε που εβγαιναν, πατερας και 3 γιοι και επιναν τσιπουρο στη ψαροταβερνα του Βαγγελη, αδερφικου φιλου του κυρ-Κωστα.

Της ειπε για τοτε που τσακωθηκαν.

Της ειπε για τοτε που πηγε κρυφα στο αεροδρομιο και αποχαιρετησε τον μεγαλο γιο απο το παραθυρο του ταξι. Κλαιγοντας πλεον.

Της ειπε για τοτε που ο δευτερος εσπασε τη τηλεοραση απο τα νευρα του κι εξαφανιστηκε.

Κλαιγοντας ξανα.

Της ειπε και για τον τριτο.

Για τον τριτο γιο τα δακρυα στερεψαν.

Η θλιψη ειχε δωσει τη θεση της στην απογνωση.

- Ξερεις τί ασχημο πραμα ειναι να μην μπορεις να κλαψεις πια;

Το παλικαρι μου πεθαινει κι εγω δεν μπορω να κανω τιποτα. Καθε βραδυ εκει στο πεζοδρομιο, γονατιζω και προσευχομαι.

Και για τους τρεις.

Λιγο περισσοτερο για τον τριτο.

Λες γι αυτο να μου κρατανε μουτρα οι αλλοι δυο;

Ολοι κανουμε λαθη στη ζωη.

Επρεπε να με πεταξουν ετσι;

Τα παιδια μου;

Και ο μικρος μου; Θα πεθανει.

Αναστεναζει βαθια, κοιταζει το πατωμα και μονολογει. ‘’Κανεις γονιος δεν πρεπει να θαβει το παιδι του. Κανεις’’.

- Κυρ-Κωστα, σημερα σε γνωρισα. Νιωθω ομως οτι σε γνωριζω καιρο.

Δεν μπορω να μπω στη θεση σου.

Ειναι αδυνατον αυτο. Μπορω ομως να σου πω οτι εχεις ολα τα δικια του κοσμου.

Κι αν θες να κλαψεις, κλαψε.

Αν θες να φωναξεις, φωναξε.

Αν θες να τα σπασεις ολα, σπαστα.

Αλλα κανε υπομονη. Κατι θα γινει.

Σου χρωσταει η ζωη.

Αυτο νομιζω εγω με το φτωχο μυαλο μου.

Και θα δεις οτι ακομα και την τελευταια στιγμη, θα φτιαξουν τα πραγματα.

Ο κυρ-Κωστας την κοιταζει με απορια.

Πρωτη φορα του μιλαει καποιος αισιοδοξα.

Της πιανει το χερι και προσπαθει να το φιλησει.

Εκεινη τραβιεται απο ντροπη. Κοκκινιζει.

- Τι κανεις εκει; Εγω πρεπει να σου φιλησω το χερι. Οχι εσυ.

- Κορη μου, να ‘ξερες τί καλο μου εκανες αποψε.

Μου εδωσες εναν λογο να ζησω. Ειδα το ελεος στα ματια σου. Μαλακωσες την ψυχη μου.

Τα τελευταια του λογια τα ειπε φωναχτα, με τη στεντορια φωνη του να αντηχει σε ολο το θαλαμο.

Οι υπολοποι ‘’θαμωνες’’ ξεσπασαν σε χειροκροτηματα.

Αυτο εκανε την Ολγα να κοκκινισει ακομα περισσοτερο.

Ειχε κανει εναν καινουριο, καλο φιλο.

Και, ο κυρ-Κωστας ειχε βρει εναν καλο αληθινο αγγελο.

Τωρα πιστευει.

Πιστευει οτι κατι θα γινει.

Πεταξε τα βρωμικα ρουχα, δειπνησε με τους υπολοιπους και κρατησε σαν φυλαχτο τα λογια της Ολγας.

Αυτα τον συντροφευουν μεχρι σημερα.

Τι απεγινε ο μικρος γιος του;

Η ζωη τελικα, εστω και καθυστερημενα, ξεπληρωσε τα χρωστουμενα στον κυρ Κωστα.

Και ο κυρ Κωστας καθε μερα περναει απο τη παθολογικη κλινικη κι αφηνει ενα λουλουδι στο γραφειο.

Για την Ολγα.

Τη νοσηλευτρια που τον ακουσε.

Λαμπρος Λιαπης.

(Μας έστειλε η Valentina Folia)

Έλιωνε μέρα με τη μέρα από τις χημειοθεραπείες... ~ " Μάνα, δεν αντέχω άλλο. Πες τους να σταματησουν. Ας πεθάνω καλύτερα, να μη βασανίζεστε κι εσείς..."

...Το κορμι του ειχε γινει αραχνοϋφαντο και η καρδια του φαινοταν απο μεσα.
Αντεχε δεν αντεχε, μονο αυτος το ηξερε.
Τις ωρες που εκεινα τα καλυμμενα με αλουμινοχαρτο μπουκαλακια δεν εσταζαν το φαρμακι τους μεσα του, εκεινος ηταν στη τουαλετα και ξερνουσε τα σωθικα του, τα σπλαχνα του ολοκληρα.
Κοιταζε τον εαυτο του στον καθρεφτη μα δεν τον αναγνωριζε πλεον. 
Ακομα κι ο εαυτος του τον ειχε προδωσει.
Ηταν μονος. Εκεινος και ο θανατος στη γωνια.
Θα πρεπει να ηταν το εικοστο χημειοθεραπευτικο σχημα οταν καλεσε τη μανα του στον θαλαμο.
- Μανα, δεν αντεχω αλλο. Πες τους να σταματησουν. Ας πεθανω καλυτερα, να μη βασανιζεστε κι εσεις...
Ο νεαρος αποκοιμηθηκε.
Η μανα βγηκε εξω. 
Δεν ξερω πού πηγε, αλλα προφανως κατεβηκε στο εκκλησακι του νοσοκομειου για να πει το παραπονο της στην Παναγια.
Οταν ξαναπηγε στον θαλαμο, ακουσε κλαματα γοερα.
Αντικρυσε το παλικαρι της να καθεται στο πατωμα και να κλαιει γονατιστο. 
Εκλαιγε, εκλαιγε πολυ το παλικαρι.
- Μανα ηρθε, ηταν εδω. Τον ειδες; Πες τους να μου βαλουν κι αλλα φαρμακια. Θα τα αντεξω τωρα. Δεν θα πεθανω. Ετσι μου ειπε. Ετσι πες τους.
Η μανα σταυροκοπηθηκε και ρωτησε το παλικαρι της τί συνεβη.
- Ειδα τον πατερα μου. Περπατουσαμε ξυπολητοι σε ενα χωματοδρομο με πολλες κοφτερες πετρες. Περπατουσαμε δυσκολα και οι πετρες μας εκοβαν τα ποδια. Υστερα απο πεντε ματωμενα κοψιματα στα ποδια, ειδα στα δεξια μου εναν λοφο. Στην κορυφη του υπηρχε ενα ξωκκλησι. 
Ελα πατερα, παμε να αναψουμε ενα κερι, του ειπα.
Δεν μπορω γιε μου εγω. Ειμαι γερος. Πηγαινε εσυ κι εγω θα σε περιμενω εδω.
Ανεβηκα τον λοφο μανα κι εφτασα στο ξωκκλησι.
Ανοιξα την πορτα και μπηκα μεσα.
Εκανα τον σταυρο μου. Τα ματωμενα μου ποδια εσταζαν αιμα μεσα στην εκκλησια.
Καπου στο βαθος, λιγο πριν το ιερο, ειδα μια μορφη. Πλησιασα και ηταν Εκεινος! Ηταν ο Χριστος μανα!
''Κυριε, μπορεις να με ευλογησεις; Ειμαι ενα βασανισμενο παιδι'', Του ειπα.
Εκεινος μου εγνεψε να παω κοντα Του. Απλωσε το χερι Του και με ευλογησε μανα!
Επειτα....επειτα δεν θυμαμαι. Επεσα σε ληθαργο. Βρηκα τον εαυτο μου στο πατωμα να κλαιω γονατιστος κι εσενα να μπαινεις μεσα...
Θα πρεπει να ηταν η πρωτη φορα μετα απο πολυ καιρο που η μανα εκλαψε απο ελπιδα!
Κι Εκεινος που τον προδωσε ο ανθρωπος, εσωσε το παλικαρι.
Και αυτο ειναι μια πραγματικοτητα.
Το ξερω. Ημουν κι εγω εκει.
Και ειναι μια πραγματικοτητα απο αυτες που δεν εχθρευομαι.
Γιατι ειναι μια πραγματικοτητα αγαπης.

Λαμπρος Λιαπης-Labros Liapis
(εχθρος της πραγματικοτητας).

Τη νύχτα του Λαζάρου, στις 10 του Απρίλη του 1826, ξημερώματα της Κυριακής των Βαϊων...

Λενε πως ετρωγαν αλογα, σκυλια, γατες και ποντικια για να επιβιωσουν. 
Λενε πως οι μανες εσφαζαν τα μωρα τους για να μη πεσουν στα χερια του οχτρου και μετα αυτοκτονουσαν με το ιδιο ματωμενο μαχαιρι.
Λενε πως ενας Τουρκος πηγε να σκυλεψει το αψυχο κορμι ενος παιδιου και η μανα, αφου εβγαλε το μαχαιρι που ειχε χωσει πριν λιγο στο στηθος της, τον εσφαξε.
Λενε πως ο ηχος της εκρηξης απο την ανατιναξη ακουστηκε στον Αδη και ταραξε τον Χαρο.
Γιατι ο Χαρος ακουσε την εκρηξη και περιμενε τους Μεσολογγιτες, μα πιοτεροι Τουρκοι κατρακυλησαν κατω εκει θαρρω.
Λενε πως καποιος προδωσε την ΕΞΟΔΟ.
Λενε πως τη νυχτα του Λαζαρου το Μεσολογγι ανεστησε την Ελλαδα.
Λενε πως τα βολια και οι οβιδες που χαλασαν οι οχτροι μπορουσαν να καλυψουν τη γη ολακερη τρεις φορες, μα παλι το Μεσολογγι δεν επεφτε.
Λενε πως τις νυχτες οι Μεσολογγιτισες τραγουδουσαν τραγουδια θαρρους για τους αντρες τους.
Λενε πως οι γενναιοι εβγαιναν απο τα τειχη και κοροϊδευαν τους απεκει για να τους εκνευρισουν.
Λενε πως ο Βυρωνας αγαπησε τοσο πολυ το Μεσολογγι που εδω αφησε την τελευταια του ανασα. Γιατι εδω θεωρησε πως ειναι η πατριδα του πλεον.
Λενε πως μετα την ΕΞΟΔΟ θεριεψε το φιλελληνικο κινημα.
Λενε πως απο τους 11.000 περιπου Μεσολογγιτες που ηταν μεσα απο τα τειχη, οι 3.500 μπορουσαν να πολεμησουν. Κι ομως...
Λενε πως καθε μερα πεθαιναν 150 απο τους δικους μας.
Ο,τι και να λενε, ο,τι και να ισχυει, τουτο μονο κρατηστε.
Η ΕΞΟΔΟΣ του Μεσολογγιου αποτελει, ισως, την κορυφαια και την πλεον συγκινητικη στιγμη του Αγωνα του Εθνους μας για λευτερια. Συγκαταλεγεται, δε, στις σημαντικοτερες στιγμες της παγκοσμιας ιστοριας.
Ολα αυτα εγιναν τη νυχτα του Λαζαρου στις 10 του Απριλη του 1826, ξημερωματα Κυριακη των Βαϊων.
Στη μπαρουταποθηκη κατω απο τον προμαχωνα του Μαρκου Μποτσαρη, ο Χρηστος Καψαλης (Ελληνας προυχοντας και πολεμιστης) συγκεντρωσε 400 ψυχες (γυναικες, παιδια, ασθενεις και γηραιους). 
Αποφασισαν να μην παραδοθουν, αλλα να θυσιαστουν. Ολη τη νυχτα εψελναν νεκρικες ακολουθιες. 
Ο Καψαλης κρατουσε σφιχτα στο χερι ενα αναμμενο δαδι ολη νυχτα. 
Τα χαραματα, οταν οι Τουρκοι μπηκαν στην Ιερη Πολη, ο Καψαλης αναφωνησε ''Μνησθητι μου Κυριε'' και αφησε το δαδι πανω στα βαρελια με το μπαρουτι……
Περασαν στην αιωνιοτητα. 
Και η πομπη του Σαββατου, η αναπαρασταση την ανατιναξης και η πομπη της Κυριακης, δεν ειναι γιορτες.
Ειναι μνημοσυνο.
Ο αγωνας ηταν ανισος.
Ηταν ανισος για τους οχτρους.
Γιατι εκεινοι ηταν πολυ ''λιγοι'' σε σχεση με εμας.
Πολυ ''λιγοι''.
Και η ιστορια το εγραψε.
Και ολακερος ο ντουνιας το εμαθε.
Και η γης ηπιε το αιμα των νεκρων.
Και οι νεκροι δοξαστηκαν ως Ελληνες.
Γιατι αν εισαι τετοιος Ελληνας εισαι και ηρωας.

Λαμπρος Λιαπης (εχθρος της πραγματικοτητας).

(Labros Liapis)

~ "Να πεις του Θεού να πάρει εμένα και να αφήσει τον αδερφό μου ήσυχο. Τίμια ανταλλαγή. Από την ίδια οικογένεια θα πάρει..."

"Εκείνο το περιστέρι ήταν πολύ επίμονο..." 

Καθοταν στο παραθυρο και δειλα εβαζε το κεφαλι του μεσα, προσπαθωντας να τσιμπησει τα ψιχουλα που ειχαν πεσει απο το κουλουρι που προσπαθησε να φαει πριν απο 5 λεπτα ο μικρος Αχιλλεας ο οποιος εκανε εισαγωγη προκειμενου να κανει το τριτο σχημα χ/ο.
Η ιατρικη ομαδα με επικεφαλης τον διευθυντη της κλινικης μπαινει στον θαλαμο για την πρωινη επισκεψη.
Ο Αχιλλεας ξαπλωμενος, χαζευει το περιστερι.
Διπλα του, ο αδερφος του ο Νικος, 20 χρονων. 8 χρονια μεγαλυτερος του. 
Ο διευθυντης ρωταει την προϊσταμενη αν εχουν γινει οι εξετασεις που εχει ζητησει.
Η Φωτεινη, εξαιρετικη επαγγελματιας, ηγετικη φυσιογνωμια, αλλα συναμα και πολυ ευαισθητη ψυχη, θαρρεις πως μιλαει με τα ματια της. Συντονιζει το προσωπικο της κλινικης αψογα, δεν εχει ακουστει το παραμικρο παραπονο ποτε και απο κανεναν. Οι γιατροι την σεβονται απεριοριστα και δεν γινεται τιποτα αν δε της ζητηθει η γνωμη της.
Οι εξετασεις οχι μονο εχουν γινει, αλλα ηδη η Φωτεινη κρατουσε και τα αποτελεσματα στα χερια της, τα οποια εδωσε στον διευθυντη.
Εκεινος σουφρωσε τα χειλη του, εσμιξε τα φρυδια του και κουνησε το κεφαλι του απογοητευμενος.
Παλι ανεβηκαν οι τρανσαμινασες. Οι μεταστασεις στο ηπαρ καλπαζουν. O Αχιλλεας ξαπλωμενος, χαζευει το περιστερι.
Ο Νικος εχει καταλαβει απο το υφος του διευθυντη οτι τα πραγματα δε πανε καλα. Περιμενει να βγουν οι υπολοιποι εξω και κραταει την Φωτεινη μεσα.
- Κυρια Φωτεινη πειτε μου τί συμβαινει; Θα ζησει ο αδερφος μου;
- Ο αδερφος σου παλευει. Παλευει πολυ. Δεν εχω δει πιο γενναιο παιδι στα 25 χρονια που ειμαι εδω. Ποναει μα δεν το δειχνει. Εγω ομως τον νιωθω. Χθες μπηκα ξαφνικα στο δωματιο και τον επιασα να κλαιει. Τον ρωτησα και μου εδειξε εξω απο το παραθυρο την παιδικη χαρα. Εκει επρεπε να ηταν τωρα, οχι εδω μεσα. Του ειπα πως ολα θα πανε καλα και οτι δεν θα τον αφησουμε να χασει αυτον τον πολεμο. Μαχες χανονται. Ο πολεμος οχι. Του ειπα επισης οτι μπορει να κλαιει, κανει καλο. Κι εγω κλαιω, αλλα δεν με βλεπει κανεις. Μετα γονατιζω, προσευχομαι και παρακαλω τον Θεο να βοηθησει τον Αχιλλεα.
- Να πεις του Θεού να πάρει εμένα και να αφήσει τον αδερφό μου ήσυχο. Τίμια ανταλλαγή. Από την ίδια οικογένεια θα πάρει.
- Αγαπημενο μου παιδι. Οι γονεις σου πρεπει να ειναι περηφανοι για σενα.
Η Φωτεινη αποχωρει. Πηγαινει να δωσει οδηγιες για τη νοσηλεια του Αχιλλεα στους νοσηλευτες και να ετοιμασει τα χαρτια για την εισαγωγη. Ο Νικος την ακολουθει. Υστερα απο 5 λεπτα ακουγεται ενα τραγουδι απο το δωματιο του Αχιλλεα.
Η Φωτεινη με το Νικο και τους δυο νοσηλευτες της βαρδιας πηγαινουν προς τον θαλαμο. Μπαινοντας αντικρυζουν τον Αχιλλεα να τραγουδα ενω απο τη χουφτα του, το περιστερι τσιμπα ψιχουλα.
- Το περιστερακι ηταν αρρωστο σαν εμενα. Εγω το φωναξα να το ταϊσω, να παρει δυναμη, να γινει καλα, να παει στην οικογενεια του. Δε κανει να ειναι αρρωστο. Το περιμενει η μαμα του. Ετσι κι εγω θα γινω καλα μια μερα και θα παω σπιτι μου. Η κυρια Φωτεινη μου το υποσχεθηκε αυτο. Ετσι δεν ειναι κυρια Φωτεινη; Βαλε μου αυτο το μπουκαλι με το αλουμινοχαρτο να το παρω να γινω καλα. Μονο να το βαλετε να σταξει γρηγορα. Βαριεμαι να περιμενω τοσες ωρες. 
- Αγορι μου γλυκο, πρεπει να αφησεις το περιστερι να φυγει. Δε κανει να ειναι εδω μεσα. Εχει μικροβια και μπορει να στα μεταδωσει. Εισαι αδυναμος ακομα.
- Ακουσες Μαρτιν; Πρεπει να φυγεις ειπε η κυρια Φωτεινη. Εγινες καλα τωρα. Πηγαινε στη μαμα σου και πες της να παει στη δικη μου μαμα και να της πει οτι κι εγω θα γινω καλα. Μου το υποσχεθηκε η κυρια Φωτεινη.
Ο Αχιλλεας τιναζει απαλα το χερι του και το περιστερι βγαινει απο το παραθυρο. Η Φωτεινη καθαριζει το χερακι του Αχιλλεα και του χορηγει το μπουκαλι με το αλουμινοχαρτο. 
Υστερα απο μια ωρα, επιστρεφει στον θαλαμο. Ο Αχιλλεας κι ο Νικος εχουν αποκοιμηθει. Η Φωτεινη τους σκεπαζει καλα, φιλα και τους δυο στο μετωπο και παει να βγει.
- Θα πεθανει ετσι; Πειτε μου την αληθεια ψελλιζει ο Νικος.
- Θες την αληθεια λοιπον; Θα κανουμε ο,τι ειναι δυνατον για να τον δεις παλι ορθιο. Για να γινει αυτο, πρεπει ολοι να του χαμογελαμε, να του δειχνουμε οτι ολα θα πανε καλα. Μπορεις να το κανεις αυτο για τον αδερφο σου; Ξερεις οτι ο αδερφος του ειναι σε πολεμο με τον χαρο. Και πρεπει να ξεγελασουμε τον χαρο τωρα. Και αυτο θελει ψυχη. Εχεις μωρε ψυχη μεσα σου; Εμεις εδω εχουμε. Και την δινουμε καθε μερα. Δεν θα πεθανει ο αδερφος σου. Αυτη την αληθεια ξερω εγω. Αυτη την επιλογη εχει ο αδερφος σου. ΜΟΝΟ.
Υστερα απο 9 μηνες σκληρης μαχης, ο Αχιλλεας τα καταφερε! Οι μεταστασεις εξαφανιστηκαν! Ο καρκινος εφυγε! Ο χαρος νικηθηκε! 
Το χαρμοσυνο μηνυμα το μετεφερε στο Νικο, η Φωτεινη. Ολοι βοηθησαν σ’ αυτον τον πολεμο. Ολοι. Και το περιστερι. Γιατι σ’ εκεινο πιστεψε ο Αχιλλεας κι εσφιγγε τα δοντια του οταν τον τρυπουσαν. Πιστεψε στην ελευθερια του. Πιστεψε στον εαυτο του. Πιστεψε στη ζωη.
Και την κερδισε. Εσκισε το βουνο και διαβηκε απεναντι.
Και πηγε στη παιδικη χαρα. Πηρε τον αδερφο του και πηγαν να παιξουν. Να κερδισουν τον χαμενο χρονο. 
Και, απο το παραθυρο, η Φωτεινη τους κοιτουσε κι εκλαιγε. Ναι, εκλαιγε φανερα τωρα. Γιατι τωρα εκλαιγε απο χαρα. 
Τα δυο ορφανα παιδια ειναι παλι χαρουμενα. Ναι, ορφανα ειναι. Εκει μεσα ομως γνωρισαν μια οικογενεια. Γνωρισαν και την Φωτεινη. 
Την προϊσταμενη ‘μανα’ τους. Την ψυχη που τους εμφυσησε τη ζωη. Τον ανθρωπο που κλαιει στο παραθυρο για δυο ξενα, μα γερα πλεον παιδια.

Λαμπρος Λιαπης 
(Labros Liapis - εχθρος της πραγματικοτητας).