Τη νύχτα του Λαζάρου, στις 10 του Απρίλη του 1826, ξημερώματα της Κυριακής των Βαϊων...

Λενε πως ετρωγαν αλογα, σκυλια, γατες και ποντικια για να επιβιωσουν. 
Λενε πως οι μανες εσφαζαν τα μωρα τους για να μη πεσουν στα χερια του οχτρου και μετα αυτοκτονουσαν με το ιδιο ματωμενο μαχαιρι.
Λενε πως ενας Τουρκος πηγε να σκυλεψει το αψυχο κορμι ενος παιδιου και η μανα, αφου εβγαλε το μαχαιρι που ειχε χωσει πριν λιγο στο στηθος της, τον εσφαξε.
Λενε πως ο ηχος της εκρηξης απο την ανατιναξη ακουστηκε στον Αδη και ταραξε τον Χαρο.
Γιατι ο Χαρος ακουσε την εκρηξη και περιμενε τους Μεσολογγιτες, μα πιοτεροι Τουρκοι κατρακυλησαν κατω εκει θαρρω.
Λενε πως καποιος προδωσε την ΕΞΟΔΟ.
Λενε πως τη νυχτα του Λαζαρου το Μεσολογγι ανεστησε την Ελλαδα.
Λενε πως τα βολια και οι οβιδες που χαλασαν οι οχτροι μπορουσαν να καλυψουν τη γη ολακερη τρεις φορες, μα παλι το Μεσολογγι δεν επεφτε.
Λενε πως τις νυχτες οι Μεσολογγιτισες τραγουδουσαν τραγουδια θαρρους για τους αντρες τους.
Λενε πως οι γενναιοι εβγαιναν απο τα τειχη και κοροϊδευαν τους απεκει για να τους εκνευρισουν.
Λενε πως ο Βυρωνας αγαπησε τοσο πολυ το Μεσολογγι που εδω αφησε την τελευταια του ανασα. Γιατι εδω θεωρησε πως ειναι η πατριδα του πλεον.
Λενε πως μετα την ΕΞΟΔΟ θεριεψε το φιλελληνικο κινημα.
Λενε πως απο τους 11.000 περιπου Μεσολογγιτες που ηταν μεσα απο τα τειχη, οι 3.500 μπορουσαν να πολεμησουν. Κι ομως...
Λενε πως καθε μερα πεθαιναν 150 απο τους δικους μας.
Ο,τι και να λενε, ο,τι και να ισχυει, τουτο μονο κρατηστε.
Η ΕΞΟΔΟΣ του Μεσολογγιου αποτελει, ισως, την κορυφαια και την πλεον συγκινητικη στιγμη του Αγωνα του Εθνους μας για λευτερια. Συγκαταλεγεται, δε, στις σημαντικοτερες στιγμες της παγκοσμιας ιστοριας.
Ολα αυτα εγιναν τη νυχτα του Λαζαρου στις 10 του Απριλη του 1826, ξημερωματα Κυριακη των Βαϊων.
Στη μπαρουταποθηκη κατω απο τον προμαχωνα του Μαρκου Μποτσαρη, ο Χρηστος Καψαλης (Ελληνας προυχοντας και πολεμιστης) συγκεντρωσε 400 ψυχες (γυναικες, παιδια, ασθενεις και γηραιους). 
Αποφασισαν να μην παραδοθουν, αλλα να θυσιαστουν. Ολη τη νυχτα εψελναν νεκρικες ακολουθιες. 
Ο Καψαλης κρατουσε σφιχτα στο χερι ενα αναμμενο δαδι ολη νυχτα. 
Τα χαραματα, οταν οι Τουρκοι μπηκαν στην Ιερη Πολη, ο Καψαλης αναφωνησε ''Μνησθητι μου Κυριε'' και αφησε το δαδι πανω στα βαρελια με το μπαρουτι……
Περασαν στην αιωνιοτητα. 
Και η πομπη του Σαββατου, η αναπαρασταση την ανατιναξης και η πομπη της Κυριακης, δεν ειναι γιορτες.
Ειναι μνημοσυνο.
Ο αγωνας ηταν ανισος.
Ηταν ανισος για τους οχτρους.
Γιατι εκεινοι ηταν πολυ ''λιγοι'' σε σχεση με εμας.
Πολυ ''λιγοι''.
Και η ιστορια το εγραψε.
Και ολακερος ο ντουνιας το εμαθε.
Και η γης ηπιε το αιμα των νεκρων.
Και οι νεκροι δοξαστηκαν ως Ελληνες.
Γιατι αν εισαι τετοιος Ελληνας εισαι και ηρωας.

Λαμπρος Λιαπης (εχθρος της πραγματικοτητας).

(Labros Liapis)

"Δεν το παίζουμε ήρωες, αλλά ούτε θα γίνουμε τα εξιλαστήρια θύματα κανενός. Προηγείται το επείγον και η ανθρώπινη ζωή... Οι υγειονομικοί που είναι σε αναστολή πρέπει να επιστρέψουν στα πόστα τους ΧΤΕΣ. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη αδικία, που έγινε ποτέ εις βάρος ανθρώπων. που όχι μόνο δεν κινδυνεύει κανείς εξ αιτίας τους, αλλά έσωσαν και τις ζωές σας..." |Λάμπρος Λιάπης

* Από τις αληθινές ιστορίες θυσίας καθημερινών ανθρώπων, που υποτιμώνται τόσο σκληρά, όσο και κακόγουστα από τους πολλά υποσχόμενους...     Και είναι κάποιες από εκείνες τις στιγμές, που δε θα τις μάθαινες ποτέ, αν δεν υπήρχε κάποιος παρών και ταυτόχρονα αποδεδειγμένα προικισμένος, από τον Θεό, καταγραφέας -και μάλλον όχι "εχθρός"...- της πραγματικότητας ...

  ~ "αμφ."

Καλησπέρα και καλή χρονιά σε όλους.
Παρατηρείται το φαινόμενο της πολύωρης αναμονής 

έξω από το ΤΕΠ του νοσοκομείου μας, 

όπου γίνεται η διενέργεια των μοριακών τεστ.

Ο κόσμος αγανακτεί και με το δίκιο του, 

καθώς αναγκάζεται να περιμένει για μια ή και δυο ώρες έξω, 

με μικρά παιδιά και εγκύους πολλές φορές.

Δεν θα απολογηθώ για τίποτα, 

απλά θα αναφέρω δυο τρία πράγματα, 

για να έχετε μια ιδέα του τι συμβαίνει.

-Τα μοριακά τεστ έχουν αυξηθεί κατακόρυφα 

και από 15-20 την ημέρα, 

διενεργούνται στο νοσοκομείο πάνω απο 100 ημερησίως.

- Αντιστρόφως ανάλογη είναι η δυνατότητα κάλυψης 

των αναγκών από το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό.
Έχουν αποχωρήσει γιατροί, 

έχουν ασθενήσει γιατροι και νοσηλευτές με κορονοϊό.
Καμία αντικατάσταση δεν έγινε 

και γι'αυτό δεν ευθύνεται επ' ουδενί η διοίκηση, 

η οποία έχει προβεί σε όλες τις απαραίτητες ενέργειες 

αναμένοντας τις ενέργειες άνωθεν.

-Εαν εχετε αντιληφθει σε αλλα νοσοκομεια 

δεν υπαρχουν καν μοριακα τεστ 

και ο κοσμος ειναι αναγκασμενος να πηγαινει εξω 

και να πληρωνει για να τα κανει.
Εμεις τουλαχιστον εχουμε ακομα μοριακα.

-Σημερα ηταν δυο γιατροι στο ΤΕΠ και 3 νοσηλευτες 

με 5 ταυτοχρονα επειγοντα περιστατικα, 

που εφερε το ΕΚΑΒ. 

6 θετικα που περιμεναν να εξεταστουν στο μποξ και 100 μοριακα.
Ειναι ανθρωπινως αδυνατον να εξυπηρετηθειτε ολοι συντομα και ταυτοχρονα.
Προηγειται το επειγον και η ανθρωπινη ζωη.

Δεν ωφελει σε τιποτα λοιπον να καλειτε την αστυνομια 

(αληθεια αυτο δεν το καταλαβα, να ερθει η αστυνομια δλδ να κανει τι;), 

ουτε να φωναζετε σε εμας που ειμαστε ηδη εκει 

και εχουμε αναφερει γραπτως τις ελλειψεις στους αρμοδιους 

για τη στελεχωση του νοσοκομειου 

(αυτο αφορα και το εμβολιαστικο τμημα).

Δεν το παιζουμε ηρωες. 

αλλα ουτε θα γινουμε τα εξιλαστηρια θυματα κανενος.
Δεν το παιζουμε θυματα, 

αλλα ουτε θα τσακωνομαστε με τον κοσμο.

Βιωνουμε πρωτογνωρες καταστασεις, 

κανεις δεν καθεται, 

δουλευουμε περαν των δυνατοτητων μας για να σας εξυπηρετησουμε.

Απο εσας θελουμε στηριξη, υπομονη και κατανοηση.
Ειμαστε στην ιδια πλευρα.
Δεν θα σας αφησουμε ακαλυπτους. 

αλλα βοηθηστε μας τουλαχιστον με την υπομονη σας.

Οι υγειονομικοί που είναι σε αναστολή 

πρέπει να επιστρέψουν στα πόστα τους χτες.
Πρόκειται για τη μεγαλύτερη αδικία, 

που έγινε ποτέ εις βάρος ανθρώπων, 

που όχι μόνο δεν κινδυνεύει κανείς εξ αιτίας τους, 

αλλά έσωσαν και τις ζωές σας...

Λαμπρος Λιαπης

~ Ενδεικτικά, μερικά μόνο από τα σχόλια μετά την ανάρτηση του Λάμπρου στο fb...

- Σ.Κ. :

Αδυνατώ να κατανοήσω γιατί εμμονικά τους κρατούν έξω.

Άκουσα για επιτάξεις πάλι και στο νου μου ήρθαν φυσιογνωμίες που δούλεψαν και δουλεύουν μόνο ΙΚΑ, ΕΦΚΑ ή όπως αλλιώς λέγεται....

Πως να μπουν αυτοί στο πνεύμα μιας εφημερίας ή απλά χώρου νοσοκομείου...

- Κ.Λ. :

Είναι η ώρα που πρέπει ο κόσμος να απαιτήσει να επιστρέψουν πίσω οι 7.000 ανεμβολίαστοι υγειονομικοί, που ειναι σε αναστολή χωρίς λόγο, μόνο και μόνο για το πείσμα κάποιων ...

- Α.Μπ. :

Σ' ευχαριστούμε συνάδελφε για την στήριξη σου!!! 

Επιτέλους όλη αυτή η παράνοια πρέπει να τελειώσει.

Μας έβγαλαν σε αναστολή για να μην μολύνουμε δήθεν τους ασθενείς και τώρα μέσα στα νοσοκομεία γίνεται πανηγύρι!

Κολλάει ο ένας τον άλλο!!! 

Κάντε κάτι και εσείς από μέσα...

Μετά τιμής!

Συνάδελφος σε αναστολή...

* αντί ΥΓ, από δυο ακόμα δημοσιεύσεις του Λάμπρου (σημειωτέον: δεν τον γνωρίζουμε προσωπικά), λίγο πριν τα Χριστούγεννα...:

" Ειναι κι αυτη η νοσηλευτρια που δεν εχει αλλον στο κοσμο,

παρα μονο τα παιδια της.

Και ειναι μανα, πατερας και νοσηλευτρια ταυτοχρονα.

Και παει για βαρδια να φροντισει τους ξενους,

αφηνοντας τα δικα της παιδια μονα πισω.

Και γυρναει απο τη βαρδια και ασχολειται με τα παιδια

και το σπιτι χωρις να εχει καταλαβει αν κουραζεται.

Γιατι δεν το εχει το δικαιωμα αυτο.

Και ειναι τοσο αξιοπρεπης,

που δεν ζητησε ποτε τιποτα απο κανεναν.

Κι ας ειχε το δικαίωμα αυτο..."

" Κοίταξέ την καλά.
Ειναι μια νοσηλευτρια που βγαλανε σε αναστολη χωρις καμια δικαιολογια, 

χωρις καμια σοβαρη και τεκμηριωμενη δικαιολογια.
Και εαν εγω που ακομα εργαζομαι, 

ειμαι ηρωας νοσηλευτης οπως λετε, 

οι νοσηλευτες που ειναι σε αναστολη, 

ειναι εκατο φορες ηρωες.

Και καλα θα κανετε να τους αποδωσετε τιμες.
Ολοι.
Και να τους φερετε πισω.
Λειπουν απο την υγιη οικογενεια των νοσηλευτων.
Εκεινοι εχουν ηθικη.

Εσεις; "

|οι τόνοι, όπου λείπουν, δεν μας α(μ)φορούν.

Ο άνθρωπος που κάθεται και γράφει τον πόνο του,

την ώρα που θα μπορούσε να ξεκουράζεται

και να πίνει ξέγνοιαστος τον καφέ του,

δεν έχει την πολυτέλεια να σκέφτεται

με τους δικούς μας τύπους.

Σήμερα εκείνοι, αύριο εμείς.

Το "καθώς πρέπει" μας μάρανε.

Να΄ταν αυτό το μοναδικό μας πρόβλημα...

Μακάρι...

~ "Το παλικαρι αυτο σημερα ζει αναμεσα μας.Εγω το γνωρισα αυτο το παλικαρι. Και γνωριζω οτι ολο αυτο που διαβασατε ειναι αληθινο. Σε σας μενει η επιλογη. Το πιστευετε ή οχι δικο σας θεμα. Αλλά η Παναγιά ήταν εκεί..."

(Στην εικόνα μια σπάνια απεικόνιση σε εκκλησία,που βρέθηκε πέρυσι στη Νίγδη της Καππαδοκίας ...«Η Παναγία Γελούσα»-
Μόνο αυτή η εικόνα της Παναγιάς,μου ταίριαζε μ΄αυτήν την ανάρτηση του Λάμπρου...Περισσότερα αν θες,εδώ...)

Καρκινος. Παντου. Μεσα του.
Ναι, παλι καρκινος. 20 χρονια πριν.
27 χρονων, μολις ειχε ανοιξει τα φτερα του. Δεν προλαβε να πεταξει. Σαπια κι αυτα.
Ελιωνε σε ενα κρεβατι. Ειχε τους δικους του διπλα του, αλλα ηταν πολυ μονος.
Τα λογια του ογκολογου στριφογυρνουσαν στο κεφαλι του με απιστευτη ταχυτητα και ακριβεια,
 ‘’Δεν ξερω παιδι μου αν θα τα καταφερεις. Θα το παλεψουμε, αλλα δεν σου δινω ψευτικες ελπιδες’’. 
Η μανα του ηταν μεσα στο γραφειο οταν ο ογκολογος ξεστομισε τη μαυρη αληθεια. Δεν εβγαλε αχνα. Δεν εκλαψε. Δεν κοιταξε το γιο της στα ματια. Θα φαινοταν η θλιψη στα ματια της. Η απογνωση. Κι αυτο απαγορευοταν εκεινη τη στιγμη.
Τον συνοδευσε στο κρεβατι και βγηκε στην αυλη του νοσκομειου. Εκει ποτισε καθε λουλουδι, καθε φυτο, καθε πετρα, καθε πλακακι. Τα ποτισε με τα δακρυα της. Δακρυα βουβα. Τα πιο δυνατα. Τα πιο αληθινα. Τα δακρυα της μανας.
Η θεραπεια προχωρουσε. Τα σχηματα χ/ο διελυαν με γεωνετρικη προοδο το σαπιο κορμι του νεαρου. Ο καρκινος νικουσε κατα κρατος. Ο νεαρος, τις μοναχικες του ωρες ειχε για συντροφια δυο ακουστικα και τις αγαπημενες του νοτες να τον συντροφευουν στο νοερο ταξιδι προς την ελευθερια.
Οι επισκεψεις του διευθυντη της κλινικης, των γιατρων και των νοσηλευτριων του εδιναν κουραγιο στα λογια. Εκεινος δεν ηταν καθολου λιποψυχος. Ηταν γεναιος. Εσφιγγε τα δοντια καθε φορα που τον φλεβοκεντουσαν. Υπεμενε στωικα καθε αμρτυριο (χ/ο, c/t, ακτινοβολιες, παυσιπονα, παυσιπονα, παυσιπονα για τον πονο που ηταν αβασταχτος πλεον).
Θα πρεπει να ηταν η 8 εβδομαδα χ/ο θαρρω οταν πηγε τρικλιζοντας απο την αδυναμια στην αλλαγη και βρηκε τις νοσηλευτριες. Τους ειπε με τρεμαμενη φωνη οτι δεν επιθυμει αλλο μαρτυριο. Ηθελε να τον αφησουν να πεθανει. Ναι, δεν αντεχε αλλο. Ανθρωπος ειναι. Ειχε ορια.
Οι νοσηλευτριες, κρατωντας με δυσκολια τα δακρυα τους, τον πηραν απο το χερι και τον ξαπλωσαν στο κρεβατι. Ηταν 3 το πρωι. Εκλεισε τα ματια….
Οταν τα ανοιξε βρεθηκε να περπαταει σε εναν κακοτραχαλο χωματοδρομο μαζι με τον πατερα του. Περπατουσαν ξυπολητοι με δυσκολια. Τους πονουσαν οι κοφτερες πετρες στα ποδια. Αφου περπατησαν για 2 ωρες περιπου, φτανουν σε ενα υψωμα οπου στην κορυφη υπηρχε ενα ξωκλησι. Ο νεαρος ειπε στον πατερα του να πανε να αναψουν ενα κερι.
Εκεινος αποκριθηκε πως δεν μπορουσε να ανεβει. Το παλικαρι πηγε μονο του.
Φτανοντας στο ξωκλησι, εκανε το σταυρο του και μπηκε μεσα. Τα ποδια του ηταν σχεδον ματωμενα και πονουσαν οικτρα. Πηρε 4 κερια (ενα για κάθε μελος της οικογενειας του) και πλησιασε να τα αναψει. Οταν τα αναψε διεκρινε στο βαθος, εκει που καθονται οι δεσποταδες, μια φιγουρα. Πλησιασε λιγο και κοιταξε καλυτερα.
Ηταν ο Χριστος! Φορουσε εναν εκτυφλωτικο λευκο μανδυα και καθοταν με σκυμμενο κεφαλι. Ο νεαρος εμεινε στηλη αλατος. Οταν συμμαζεψε τις σκεψεις του, εσκυψε το κεφαλι του και ψελλισε:
- Κυριε, ειμαι ενα βασανισμενο παιδι. Θελεις να με ευλογησεις;
Εκεινος κοιταξε στα δεξια του. Εκει διπλα Του καθοταν η Παναγια. Η Μητερα των ολων εγνεψε καταφατικα στο Παιδι Της. Ο Χριστος εγνεψε στο παλικαρι να πλησιασει. Τον σκεπασε με τον μανδυα Του. Το παλικαρι εκλεισε τα ματια απο δεος….
Οταν ανοιξε τα ματια ηταν στο κρεβατι του. Λουσμενος στον ιδρωτα και την αγωνια.
Μα, ευλογημενος πλεον.
Τα πραγματα αλλαξαν ροη. 
Γιατι;
Δεν ξερω.
Ηταν η θεραπεια;
Ηταν η δυναμη του παλικαριου;
Ηταν η πιστη του; Ηταν η ευλογια;
Ηταν ολα μαζι;
Το παλικαρι αυτο σημερα ζει αναμεσα μας.
Και ειναι το ζωντανο παραδειγμα και γι αυτους που πιστευουν και γι αυτους που δεν πιστευουν.
Εγω το γνωρισα αυτο το παλικαρι.
Και γνωριζω οτι ολο αυτο που διαβασατε ειναι αληθινο.
Σε σας μενει η επιλογη. 
Το πιστευετε ή οχι δικο σας θεμα.
Αλλα η Παναγια ηταν εκει.

Λαμπρος Λιαπης (Labros Liapis-εχθρος της πραγματικοτητας).

" - Ξυπνα αγορι μου! Ο μπαμπας ειναι εδω και θελει να σου δωσει χαρτζιλικι, ειπε η Νοσηλευτρια Ευαγγελια και μπηκε σε αλλη αιθουσα. Η βαρδια δεν τελειωσε ακομα......"

(Σχόλιο "αμφοτεροδέξιου":
Από τις αληθινές ιστορίες θυσίας καθημερινών ανθρώπων,που υποτιμώνται τόσο σκληρά, όσο και κακόγουστα από τους πολλά υποσχόμενους...Και είναι από εκείνες τις στιγμές,που δε θα τις μάθαινες ποτέ,αν δεν υπήρχε κάποιος παρών και ταυτόχρονα αποδεδειγμένα προικισμένος,από Τον Θεό, καταγραφέας-και μάλλον όχι "εχθρός"...- της πραγματικότητας,όπως ο Labros Liapis.-)

Το λεωφορειο σταματα και η Ευαγγελια με τη ψυχη στο στομα μολις που προλαβε να βαλει και τα δυο της ποδια στο σκαλοπατι και να ανεβει.
Σε μιση ωρα ξεκινα η βαρδια. Εχει αγχωθει τοσο πολυ που ξεχασε να ακυρωσει το εισιτηριο της.
Δυστυχως γι αυτη, μεσα στο λεωφορειο υπαρχει ελεγκτης.
Ζητα το εισιτηριο της. Εκεινη φανερα αγχωμενη προσπαθει να εξηγησει οτι δεν ειναι τζαμπατζης, απλα δεν προλαβε να το ακυρωσει.
Ο ελεγκτης ανενδοτος, της μιλα ειρωνικα. Προσπαθει να τη κατεβασει πιανοντας την απο το χερι. Η Ευαγγελια, νοσηλευτρια σε κεντρικο νοσοκομειο της Αθηνας, προσπαθει να αποφυγει το ''διασυρμο'' παρακαλωντας τον ελεγκτη να την αφησει να ακυρωσει το εισιτηριο.
Εκεινος αφου γελα ειρωνικα, την κατεβαζει απο το λεωφορειο.
Η Ευαγγελια, απο ενστικτο και φοβο το βαζει στα ποδια.
Για καλη της τυχη, ειναι κοντα στη κλινικη. Χωνεται μεσα και λαχανιασμενη ανεβαινει στο τριτο με τα ποδια. Στο χειρουργειο. 
Ντυνεται βιαστικα, καλημεριζει ακομα πιο βιαστικα τους υπολοιπους και μπαινει στην αιθουσα της.
Το σημερινο χειρουργειο. Τροχαιο. Το θυμα, ενα παιδι 12 χρονων. Ο νοσηλευτης της αναισθησιας δινει τον υπνο και τη μυοχαλαση που εχει ετοιμασει, στον αναισθησιολογο. Το παιδι κοιμηθηκε.
Ο χειρουργος μπαινει στην αιθουσα. Ολοι στις θεσεις τους.Το σκηνικο μοιαζει με σκηνη απο ηρωικη ταινια. Απο τη μια πλευρα οι στρατιωτες με τα πρασινα και τα μπλε. Απο την αλλη ο μαυρος στρατηγος με το δρεπανι. Στη μεση το παιδι. Το παιδι. Πρεπει να σωθει το παιδι.
Εξω, η μανα προσπαθει να σταθει στα ποδια της. Κοιτα απο τη χαραμαδα της πορτας μηπως δει καποιον να της δωσει μια πληροφορια.
Μετα απο 10 λεπτα, καταφθανει κι ο πατερας, αλαφιασμενος.
Μαζι, προσπαθουν να δωσουν κουραγιο, ο ενας στον αλλο.
Μεσα ειναι το μονακριβο αστερι τους. Και η μοιρα του ειναι σε ξενα χερια. 
Μετα απο 4 ατελειωτες, βασανιστικες ωρες, βγαινει ο χειρουργος απο την αιθουσα φανερα κουρασμενος.
Το παιδι ειναι στην ανανηψη. Μαζι με την Ευαγγελια.
Ο χειρουργος συναντιεται με τους γονεις του μικρου και τους εξηγει οτι ολα πηγαν καλα.
Η μανα λιποθυμα. Ο πατερας ζητα να δει το παιδι.
Ο γιατρος επιτρεπει στον πατερα να μπει για 2 λεπτα στην ανανηψη.
Η Ευαγγελια ειναι ακομα με τη μασκα στο προσωπο, στο προσκεφαλο του μικρου και του χαιδευει το κεφαλι. Βλεπει τον πατερα να πλησιαζει και την λουζει κρυος ιδρωτας.
Βγαζει τη μασκα.
Ο πατερας κοιταζει στα ματια την Ευαγγελια. Δε μπορει. Δεν ειναι δυνατον. Ειναι η ''παρανομη''. Και οι δυο μενουν στηλη αλατος για 2 λεπτα. Η Ευαγγελια νιωθει σαν το ανυπερασπιστο ελαφι που το εχει βαλει σημαδι το λιονταρι.
- Κυριε, το παιδι ειναι καλα. Ειμαι εδω να το προσεχω για να ξυπνησει ομαλα. Μην ανησυχειτε. Συντομα θα σηκωθει και ολα θα ειναι οπως πριν.
- Συγχωρα με παιδι μου, αυτη η παλιοδουλεια μας κανει απανθρωπους πολλες φορες. Δε μπορουμε να ξεχωρισουμε τους αγγελους απο τους διαβολους.
- Ηρεμηστε κυριε. Σε λιγο το παιδι θα παει στη κλινικη και εκει θα μπορειτε να του μιλησετε. Για την ωρα θα μεινει μαζι μου. 
- Με συγχωρεις παιδι μου; Ρωτησε με σκυμμενο κεφαλι ο πατερας.
- Ηρεμηστε κυριε, απαντησε παλι η Ευαγγελια. Πηγαινετε στο θαλαμο και θα ερθει κι ο μικρος. 
Ο πατερας με σκυφτο το κεφαλι, πηγαινει προς τη κλινικη. Γυριζει και κοιτα πισω.
Η Ευαγγελια ακομα χαιδευει το κεφαλι του μικρου. Κατι του λεει. Επιστρεφει και τη ρωταει τι του ειπε.
- Του ειπα να ξυπνησει τωρα γιατι ηρθαν οι ανθρωποι που το αγαπανε.
Ο πατερας βγαζει ενα χαρτονομισμα και προσπαθει να το δωσει στην Ευαγγελια.
- Ξυπνα αγορι μου. Ο μπαμπας ειναι εδω και θελει να σου δωσει χαρτζιλικι, ειπε η Νοσηλευτρια Ευαγγελια, εβαλε το χαρτονομισμα στο φορειο κι εφυγε.
Ο πατερας ηθελε να πεσει στα ποδια της να την ευχαριστησει. Για το μεγαλειο ψυχης. Για τη συγχωρεση που ηθελε. Για το αγορι του, που σφιγγει παλι στην αγκαλια του.
Η Ευαγγελια μπηκε σε αλλη αιθουσα. Η βαρδια δεν τελειωσε ακομα......

Λαμπρος Λιαπης 
(Labros Liapis - εχθρος της πραγματικοτητας).

~ ΚΑΝΟΝΕΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ ΣΤΑ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑ...

...από έναν "βολεμένο" νοσηλευτή...
(στην ελληνική πραγματικότητα,
καθόλου λιγότερο από "ήρωας"...
Όπως και οι γιατροί! Εννοείται...)

1. Μην εκνευριζεις το γιατρο και τους νοσηλευτες. Θα ζησεις περισσοτερο ετσι.
2. Μην τους λες ψεμματα. Κρατανε συριγγες.
3. Ακολουθησε πιστα τις οδηγιες τους. Ειναι ο μονος τροπος να μπορεσεις να φυγεις συντομα.
4. Μην συγχεεις καταστασεις. Ολοι αυτοι που ειναι καταπανω σου, θελουν να σου σωσουν τη ζωη, δεν ειναι υπηρετες σου.
5. Μην βριζεις. Ακομα κρατανε εκεινες τις συριγγες.
6. Μην φωναζεις. Η ακοη τους ειναι θαυμασια.
7. Μην βαζεις χερι στις νοσηλευτριες. Στην αποθηκη υπαρχει μεγαλο στοκ απο σωληνες αεριων (αστειευομαι, αν και τωρα που το σκεφτομαι, δεν ειναι κακη ιδεα).
8. Να εχεις υπομονη. Δε σε ξεχασαν, ειναι πανω απο καποιον αλλον προφανως.
9. Μην καλεις ολη την ωρα τις νοσηλευτριες αν δεν υπαρχει σοβαρος λογος. Δεν ειναι καμαριερες.
10. Μαθε επιτελους να παραπονιεσαι για τις ελλειψεις που υπαρχουν, στους αρμοδιους και οχι στο γιατρο και τους νοσηλευτες. Κι αυτοι ελλειψεις εχουν, αλλα τις καλυπτουν με μαγικο τροπο.
11. Το τροχαιο που ηρθε θα προηγηθει. Εσυ που εχεις πυρετο μπορεις να περιμενεις λιγο.
12. Θυμησου οτι οι γιατροι και οι νοσηλευτες ειναι κι αυτοι ανθρωπινα οντα με δυο χερια και δυο ποδια. Μονο.
13. Σεβομενος το προσωπικο του νοσοκομειου, σεβεσαι τον εαυτο σου. Ασε τους επαγγελματιες υγειας να κανουν τη δουλεια τους.
14. Ερχομενος στο νοσοκομειο για ψυλλου πηδημα, εμποδιζεις το γιατρο και το νοσηλευτη να ασχοληθει με καποιο περιστατικο πολυ πιο σοβαρο.
15. Ειναι τετριμμενο πλεον, αλλα θα στο θυμησω αλλη μια φορα. Δεν με πληρωνεις εσυ. Τα χρηματα απο τη φορολογια σου πανε αλλου.
16. Βοηθησε για να βοηθηθεις.
17. Το συστημα υγειας που σιχτιριζεις, το κρατανε ορθιο αυτοι με τα λευκα, τα μπλε, τα πρασινα.
18. Οταν ερχεσαι για το προβλημα υγειας σου στο νοσοκομειο μη φερνεις μαζι, ολο το σοϊ σου.
19. Το νοσοκομειο δεν εχει καμια σχεση με τις αλλες δημοσιες υπηρεσιες και οι γιατροι και οι νοσηλευτες δεν ειναι οι κλασσικοι δημοσιοι υπαλληλοι. Εαν ηταν ετσι, θα το εβρισκες κλειστο μετα τις 3 το μεσημερι, στις αργιες και τα Σαββατοκυριακα και οι γιατροι και οι νοσηλευτες θα ειχαν ενα ωραιοτατο πρωινο ωραριο, χωρις να εργαζονται νυχτες, Κυριακες και αργιες.
20. Να θυμασαι οτι ποτε κανεις δε θα σε διωξει αν πονας. Το πονο θα σου διωξει, οχι εσενα.
Η καλη λειτουργια ενος νοσοκομειου εξαρταται και απο εσενα.
Η καλη λειτουργια του οργανισμου σου εξαρταται και απο εμας.
Αλυσιδα ειμαστε. Μην σπας τους κρικους.
Βοηθησε μας για να σε βοηθησουμε.

Λαμπρος Λιαπης 

(εχθρος της πραγματικοτητας).

"Τη στιγμή, που τελειώνει η επιστήμη και παίρνει τη θέση της η ψυχή..."

Μια βαρδια στα ΤΕΠ διαρκει 8 ωρες και μερικα συναισθηματα.
Αποψε ο Γιωργος ο εφημερευων γιατρος εχει διπλα του την Κατερινα. Πολυ καλοι συνεργατες. Θα περνουσαν μια βαρδια ηρεμη αν…
Αν δε προηγουνταν μερικα καταραμενα λεπτα.
Ηταν πολυ δυσκολα τα προηγουμενα λεπτα.
Ο ασθενης που κατεφθασε ηταν ενας μεσοκοπος ανθρωπος, ταλαιπωρημενος, απο αυτους που βλεπεις να ψαχνουν στα σκουπιδια για να βρουν ''τον αρτον αυτων τον επιουσιον''.
Απο αυτους που ψαχνουν στα σκουπιδια να βρουν την χαμενη τους αξιοπρεπεια, την χαμενη τους ζωη.
Ηρθε με το ασθενοφορο. Στηθαγχη. Καποιος ανθρωπος τον ειδε ξαπλωμενο στη βιτρινα πολυκαταστηματος. Τον φωτιζε η πινακιδα νεον.
Ο Γιωργος του πηρε αερια αιματος και τα πηγε στο μηχανημα.
Η Κατερινα του πηρε βιοχημικα, εκανε καρδιογραφημα και του περασε μια φλεβα. Ολα αυτα εντελως μηχανικα. Και πολυ γρηγορα.
Θα ηταν αλλο ενα συνηθισμενο περιστατικο, αν...
Αν ο μεσοκοπος αστεγος δεν της επιανε το χερι την ωρα που του εκανε το καρδιογραφημα.
- Θα πεθανω; Δεν ρωταω γιατι φοβαμαι. Οχι, δεν φοβαμαι. Εχω ξεχασει να φοβαμαι. Και τί να φοβηθω; Μην με κλεψουν;
- Δεν θα πεθανεις, γιατι να πεθανεις; Απαντησε η Κατερινα που ειχε γινει σαν πατζαρι κατακοκκινη. Ετσι γινεται οταν λεει ψεμματακια.
- Μου λες ψεμματα. Ξερω οτι θα πεθανω, αλλα καλα κανεις και μου λες ψεμματα. Νιωθω καλυτερα τωρα. Πρωτη φορα στη ζωη μου εδω και παρα πολλα χρονια, μου λεει καποιος ψεμματα για το καλο μου. Δεν εχω κανεναν στο κοσμο. Κανενας δε θα κλαψει για μενα. Γι αυτο σε ρωτησα αν θα πεθανω.
Ψαχνει λαιμαργα τις τσεπες του. Καπου πρεπει να εχει εκεινο το νομισμα που του εδωσε εκεινη η καλοντυμενη κυρια προχτες. Το βρηκε! Με χαρα μικρου παιδιου το πιανει στην παλαμη του και το δειχνει στην Κατερινα.
- Να, παρε αυτο, δεν εχω αλλα. Το μονο που θελω απο σενα ειναι να κλαψεις για μενα οταν πεθανω...
- Κρατησε το καλε μου, δεν θα πεθανεις, απαντησε η Κατερινα που το επαιζε σκληρη μονο και μονο για να μη ξεσπασει σε κλαματα.
- Γιατι δεν το παιρνεις; Δεν σου φτανει ή δεν νιωθεις τιποτα για μενα; Να σ' εχει ο Θεος καλα οπως και να ‘χει. Εμενα βλεπεις, με ξεχασε.
Ξαφνικα, η αναπνοη του βαρυνε και τα ματια του παρουσιασαν μυδριαση. Σφυγμος αφαντος.
Ο Γιωργος γυρισε αγχωμενος κρατωντας τα αποτελεσματα των αεριων αιματος. Το καρδιογραφημα ειναι αποκαρδιωτικο.
- Γρηγορα Κατερινα, τον χανουμε.
Η Κατερινα πεταγεται σα να τη χτυπησε το ρευμα και τρεχει να φερει απινιδωτη και αμπου.
- Τον χανουμε! Τον χανουμε! Φωναζει ο Γιωργος.
- Μεινε μαζι μας καλε μου, φωναξε η Κατερινα. Μεινε μαζι μας, εχω φερει κεϊκ να σε κερασω.
Κοιτουσε αποσβολωμενη το τραγικα παραμορφωμενο απο το πονο, προσωπο του αγνωστου.
Εκτελουσε ολες τις οδηγιες του Γιωργου με απαραμιλλη ταχυτητα και επιδεξιοτητα.
Το τελειο διδυμο. Μιλουσαν με τα ματια. Αλλωστε δεν υπηρχε χρονος για ομιλιες. Τον εχαναν απο λεπτο σε λεπτο.
Για τα επομενα 20 λεπτα ο μονος χωρος που εβλεπαν ο Γιωργος και η Κατερινα ηταν το κρεβατι του αγνωστου αστεγου. Δεν υπηρχε τιποτ' αλλο γι αυτους.
Συνεχεις προσπαθειες ανανηψης.
20 μαρτυρικα λεπτα.
Για ολους.
Ο κουρελης αστεγος ξεψυχησε με τα ματια ανοιχτα στα χερια της Κατερινας.
Ο αερας μετεφερε στα αυτια της τον τελευταιο του ψιθυρο:
"ΑΓΑΠΗΣΕ ΜΕ".
Η Κατερινα του εκλεισε τα ματια, εβαλε το κερμα στη τσεπη του και ετρεξε προς το δωματιακι που υπαρχει στα ΤΕΠ για το προσωπικο.
Γυρισε το κλειδι αριστερα, εκατσε και η ιδια πισω απο τη πορτα για να ειναι σιγουρη οτι κανεις δε θα την ενοχλησει, εβαλε και τον συρτη απο συνηθεια κι αρχισε να κλαιει γοερα, με αναφιλητα.
Απο εκεινη την στιγμη τελειωσε η επιστημη και τη θεση της πηρε η ψυχη.
Οταν βγηκε απο το δωματιακι ενιωθε τα ματια της υγρα. Τα σκουπισε ατακτα και πηγε στο Γιωργο.
- Ελα λοιπον, παμε στο επομενο περιστατικο ειπε αποφασισμενη, ''φορωντας'' παλι την επιστημη στο προσωπο της και βαζοντας την ψυχη σε εφεδρεια.
Αλλωστε θα της χρειαστει. 
Η βαρδια δεν τελειωσε.

Λαμπρος Λιαπης 
(Labros Liapis - εχθρος της πραγματικοτητας).

~ Επειδή συχνά αυτές τις μέρες μιλάμε πια για "ήρωες"...

Αγαπητε ασθενη,
οταν θα διαβαζεις αυτες τις γραμμες, η Κατερινα, η Δημητρα, η Σπυριδουλα, η Ελενη, η Ντιανα κι εγω, δε θα ειμαστε κοντα σου.
Θυμασαι εκεινο το παγωμενο Σαββατοβραδο που σε εφεραν εδω σε μας;
Πώς να το θυμασαι; Ο πονος σου εκλεινε τα ματια και το στομα. Δεν υπηρχε χρονος για γνωριμιες.
Σε παρελαβε η Κατερινα, σου περασε φλεβα, σου πηρε εργαστηριακα. Την κοιταξες με μισος. Ναι, σε πονεσε. Αλλα, απο κει σε κρατησε στη ζωη.
Η Σπυριδουλα ετοιμασε το κοκταιηλ σου. Κοιτουσες ολα αυτα τα μπουκαλακια με βλεμμα αποριας μωρου. Το ενα μετα το αλλο, περνουσαν μεσα σου, προσπαθωντας να σου παρουν τον πονο.
Πανω στη κλινικη, η Ελενη σου πηρε τα ζωτικα σημεια και ανελαβε τη παρακολουθηση τους. Η Ντιανα, κανονισε τη φαρμακευτικη σου αγωγη, ετοιμασε τα απαραιτητα και σου εκανε τη νοσηλεια. Η Δημητρα φροντισε για τις υπολοιπες ιατρικες οδηγιες.
Ομως...επρεπε να κανεις εκεινο το χειρουργειο.
Τη μερα που σε κατεβασαν στο χειρουργειο, εκει ηταν η Σπυριδουλα κι εγω. Ο αναισθησιολογος μου εδωσε οδηγιες για το ειδος της αναισθησιας και, μαζι σε κοιμισαμε. Ημουν διπλα σου 4.5 ωρες. Εγω. Ενας αγνωστος. Μια κοιτουσα το μονιτορ, μια εσενα και μια την Σπυριδουλα που εργαλειοδοτουσε και ηξερε τί χρειαζοταν ο χειρουργος, πρωτου καν εκεινος το σκεφτει. Ακρατος επαγγελματισμος. Ολοι παναξιοι συναδελφοι-συνεργατες. Και ολοι, εκεινες τις στιγμες, εκει, για σενα.
Τα πραγματα πηγαν κατ' ευχην. Απαλλαχθηκες απο αυτο που σε βασανιζε. Εντελως. Συντομα βγηκαν ολα εκεινα τα ενοχλητικα σωληνακια απο πανω σου κι αρχισες να περπατας ξανα.
Εφτασε η ωρα να παρεις εξιτηριο.
Ηρθες και μας βρηκες εναν εναν. Μας εσφιξες το χερι. Απο την δυναμη που εβαλες, το τρεμουλο στη φωνη και το ευθραυστο, σχεδον βουρκωμενο χαμογελο σου, καταλαβαμε ολοι οτι το εννοουσες οταν μας ελεγες εκεινο το ''ευχαριστω''.
Απο συνηθεια, εβγαλες απο τη τσεπη σου χρηματα και προσπαθησες να μας τα βαλεις στη τσεπη.
Δεν τα πηραμε. Οχι, δεν μας φτανουν οι μισθοι. Οχι, δεν ειμαστε ψηλομυτες.
Πες οτι ειμαστε χαζοι. Ρομαντικοι εχθροι της πραγματικοτητας. Μιας πραγματικοτητας που μπορουμε ολοι να αλλαξουμε με μικρες καθημερινες ενεργειες.
Να σου πω και το αλλο; Μερικες φορες το να βοηθας καποιον, δινει περισσοτερη χαρα σ' αυτον που βοηθα, παρα σ' αυτον που δεχεται τη βοηθεια.
Φευγοντας γυρισες πισω και με κοιταξες. Σου φωναξα κατι. Το θυμασαι;
Σου ειπα:
ΝΟΣΗΛΕΥΩ...ΑΡΑ ΥΠΑΡΧΕΙΣ!
Δακρυσμενος, εγνεψες καταφατικα.
Καμμια φορα δεν βλεπω την οικογενεια μου ακομα και στη γιορτη μου.
Μερικες φορες δε καταφερνω να πιω ενα ποτηρι νερο.
Αλλες φορες δε προλαβαινω να παρω τηλεφωνο σπιτι να δω τί κανει το παιδι.
Η δυναμη μου, ο καφες που με κερασες, επειδη το ενιωθες.
Τα οπλα μου: η επιστημη μου, η τεχνη μου, η πιστη μου στο Θεο, η πιστη σου σε μενα.
Ο νοσηλευτης κι ο γιατρος δεν ειναι ο ηρωας του παραμυθιου, ουτε ο ατρομητος πρωταγωνιστης της ταινιας.
Ειναι ομως αυτος που εκπαιδευτηκε να σε βοηθησει σε μια δυσκολη στιγμη σου.
Ειναι αυτος που μπορει να σε νιωσει, γιατι εχει δει τον πονο. Εχει δει τον θανατο.
Ειναι αυτος που θα συναντησεις στη διασταυρωση ζωης και θανατου.
Υπο αυτες τις προϋποθεσεις, ναι. 
Ο νοσηλευτης κι ο γιατρος ειναι ηρωες καμια φορα.
Aλλά ποιος το θυμαται;

Λαμπρος Λιαπης (Labros Liapis-εχθρος της πραγματικοτητας).

Έλιωνε μέρα με τη μέρα από τις χημειοθεραπείες... ~ " Μάνα, δεν αντέχω άλλο. Πες τους να σταματησουν. Ας πεθάνω καλύτερα, να μη βασανίζεστε κι εσείς..."

...Το κορμι του ειχε γινει αραχνοϋφαντο και η καρδια του φαινοταν απο μεσα.
Αντεχε δεν αντεχε, μονο αυτος το ηξερε.
Τις ωρες που εκεινα τα καλυμμενα με αλουμινοχαρτο μπουκαλακια δεν εσταζαν το φαρμακι τους μεσα του, εκεινος ηταν στη τουαλετα και ξερνουσε τα σωθικα του, τα σπλαχνα του ολοκληρα.
Κοιταζε τον εαυτο του στον καθρεφτη μα δεν τον αναγνωριζε πλεον. 
Ακομα κι ο εαυτος του τον ειχε προδωσει.
Ηταν μονος. Εκεινος και ο θανατος στη γωνια.
Θα πρεπει να ηταν το εικοστο χημειοθεραπευτικο σχημα οταν καλεσε τη μανα του στον θαλαμο.
- Μανα, δεν αντεχω αλλο. Πες τους να σταματησουν. Ας πεθανω καλυτερα, να μη βασανιζεστε κι εσεις...
Ο νεαρος αποκοιμηθηκε.
Η μανα βγηκε εξω. 
Δεν ξερω πού πηγε, αλλα προφανως κατεβηκε στο εκκλησακι του νοσοκομειου για να πει το παραπονο της στην Παναγια.
Οταν ξαναπηγε στον θαλαμο, ακουσε κλαματα γοερα.
Αντικρυσε το παλικαρι της να καθεται στο πατωμα και να κλαιει γονατιστο. 
Εκλαιγε, εκλαιγε πολυ το παλικαρι.
- Μανα ηρθε, ηταν εδω. Τον ειδες; Πες τους να μου βαλουν κι αλλα φαρμακια. Θα τα αντεξω τωρα. Δεν θα πεθανω. Ετσι μου ειπε. Ετσι πες τους.
Η μανα σταυροκοπηθηκε και ρωτησε το παλικαρι της τί συνεβη.
- Ειδα τον πατερα μου. Περπατουσαμε ξυπολητοι σε ενα χωματοδρομο με πολλες κοφτερες πετρες. Περπατουσαμε δυσκολα και οι πετρες μας εκοβαν τα ποδια. Υστερα απο πεντε ματωμενα κοψιματα στα ποδια, ειδα στα δεξια μου εναν λοφο. Στην κορυφη του υπηρχε ενα ξωκκλησι. 
Ελα πατερα, παμε να αναψουμε ενα κερι, του ειπα.
Δεν μπορω γιε μου εγω. Ειμαι γερος. Πηγαινε εσυ κι εγω θα σε περιμενω εδω.
Ανεβηκα τον λοφο μανα κι εφτασα στο ξωκκλησι.
Ανοιξα την πορτα και μπηκα μεσα.
Εκανα τον σταυρο μου. Τα ματωμενα μου ποδια εσταζαν αιμα μεσα στην εκκλησια.
Καπου στο βαθος, λιγο πριν το ιερο, ειδα μια μορφη. Πλησιασα και ηταν Εκεινος! Ηταν ο Χριστος μανα!
''Κυριε, μπορεις να με ευλογησεις; Ειμαι ενα βασανισμενο παιδι'', Του ειπα.
Εκεινος μου εγνεψε να παω κοντα Του. Απλωσε το χερι Του και με ευλογησε μανα!
Επειτα....επειτα δεν θυμαμαι. Επεσα σε ληθαργο. Βρηκα τον εαυτο μου στο πατωμα να κλαιω γονατιστος κι εσενα να μπαινεις μεσα...
Θα πρεπει να ηταν η πρωτη φορα μετα απο πολυ καιρο που η μανα εκλαψε απο ελπιδα!
Κι Εκεινος που τον προδωσε ο ανθρωπος, εσωσε το παλικαρι.
Και αυτο ειναι μια πραγματικοτητα.
Το ξερω. Ημουν κι εγω εκει.
Και ειναι μια πραγματικοτητα απο αυτες που δεν εχθρευομαι.
Γιατι ειναι μια πραγματικοτητα αγαπης.

Λαμπρος Λιαπης-Labros Liapis
(εχθρος της πραγματικοτητας).

~ "Να πεις του Θεού να πάρει εμένα και να αφήσει τον αδερφό μου ήσυχο. Τίμια ανταλλαγή. Από την ίδια οικογένεια θα πάρει..."

"Εκείνο το περιστέρι ήταν πολύ επίμονο..." 

Καθοταν στο παραθυρο και δειλα εβαζε το κεφαλι του μεσα, προσπαθωντας να τσιμπησει τα ψιχουλα που ειχαν πεσει απο το κουλουρι που προσπαθησε να φαει πριν απο 5 λεπτα ο μικρος Αχιλλεας ο οποιος εκανε εισαγωγη προκειμενου να κανει το τριτο σχημα χ/ο.
Η ιατρικη ομαδα με επικεφαλης τον διευθυντη της κλινικης μπαινει στον θαλαμο για την πρωινη επισκεψη.
Ο Αχιλλεας ξαπλωμενος, χαζευει το περιστερι.
Διπλα του, ο αδερφος του ο Νικος, 20 χρονων. 8 χρονια μεγαλυτερος του. 
Ο διευθυντης ρωταει την προϊσταμενη αν εχουν γινει οι εξετασεις που εχει ζητησει.
Η Φωτεινη, εξαιρετικη επαγγελματιας, ηγετικη φυσιογνωμια, αλλα συναμα και πολυ ευαισθητη ψυχη, θαρρεις πως μιλαει με τα ματια της. Συντονιζει το προσωπικο της κλινικης αψογα, δεν εχει ακουστει το παραμικρο παραπονο ποτε και απο κανεναν. Οι γιατροι την σεβονται απεριοριστα και δεν γινεται τιποτα αν δε της ζητηθει η γνωμη της.
Οι εξετασεις οχι μονο εχουν γινει, αλλα ηδη η Φωτεινη κρατουσε και τα αποτελεσματα στα χερια της, τα οποια εδωσε στον διευθυντη.
Εκεινος σουφρωσε τα χειλη του, εσμιξε τα φρυδια του και κουνησε το κεφαλι του απογοητευμενος.
Παλι ανεβηκαν οι τρανσαμινασες. Οι μεταστασεις στο ηπαρ καλπαζουν. O Αχιλλεας ξαπλωμενος, χαζευει το περιστερι.
Ο Νικος εχει καταλαβει απο το υφος του διευθυντη οτι τα πραγματα δε πανε καλα. Περιμενει να βγουν οι υπολοιποι εξω και κραταει την Φωτεινη μεσα.
- Κυρια Φωτεινη πειτε μου τί συμβαινει; Θα ζησει ο αδερφος μου;
- Ο αδερφος σου παλευει. Παλευει πολυ. Δεν εχω δει πιο γενναιο παιδι στα 25 χρονια που ειμαι εδω. Ποναει μα δεν το δειχνει. Εγω ομως τον νιωθω. Χθες μπηκα ξαφνικα στο δωματιο και τον επιασα να κλαιει. Τον ρωτησα και μου εδειξε εξω απο το παραθυρο την παιδικη χαρα. Εκει επρεπε να ηταν τωρα, οχι εδω μεσα. Του ειπα πως ολα θα πανε καλα και οτι δεν θα τον αφησουμε να χασει αυτον τον πολεμο. Μαχες χανονται. Ο πολεμος οχι. Του ειπα επισης οτι μπορει να κλαιει, κανει καλο. Κι εγω κλαιω, αλλα δεν με βλεπει κανεις. Μετα γονατιζω, προσευχομαι και παρακαλω τον Θεο να βοηθησει τον Αχιλλεα.
- Να πεις του Θεού να πάρει εμένα και να αφήσει τον αδερφό μου ήσυχο. Τίμια ανταλλαγή. Από την ίδια οικογένεια θα πάρει.
- Αγαπημενο μου παιδι. Οι γονεις σου πρεπει να ειναι περηφανοι για σενα.
Η Φωτεινη αποχωρει. Πηγαινει να δωσει οδηγιες για τη νοσηλεια του Αχιλλεα στους νοσηλευτες και να ετοιμασει τα χαρτια για την εισαγωγη. Ο Νικος την ακολουθει. Υστερα απο 5 λεπτα ακουγεται ενα τραγουδι απο το δωματιο του Αχιλλεα.
Η Φωτεινη με το Νικο και τους δυο νοσηλευτες της βαρδιας πηγαινουν προς τον θαλαμο. Μπαινοντας αντικρυζουν τον Αχιλλεα να τραγουδα ενω απο τη χουφτα του, το περιστερι τσιμπα ψιχουλα.
- Το περιστερακι ηταν αρρωστο σαν εμενα. Εγω το φωναξα να το ταϊσω, να παρει δυναμη, να γινει καλα, να παει στην οικογενεια του. Δε κανει να ειναι αρρωστο. Το περιμενει η μαμα του. Ετσι κι εγω θα γινω καλα μια μερα και θα παω σπιτι μου. Η κυρια Φωτεινη μου το υποσχεθηκε αυτο. Ετσι δεν ειναι κυρια Φωτεινη; Βαλε μου αυτο το μπουκαλι με το αλουμινοχαρτο να το παρω να γινω καλα. Μονο να το βαλετε να σταξει γρηγορα. Βαριεμαι να περιμενω τοσες ωρες. 
- Αγορι μου γλυκο, πρεπει να αφησεις το περιστερι να φυγει. Δε κανει να ειναι εδω μεσα. Εχει μικροβια και μπορει να στα μεταδωσει. Εισαι αδυναμος ακομα.
- Ακουσες Μαρτιν; Πρεπει να φυγεις ειπε η κυρια Φωτεινη. Εγινες καλα τωρα. Πηγαινε στη μαμα σου και πες της να παει στη δικη μου μαμα και να της πει οτι κι εγω θα γινω καλα. Μου το υποσχεθηκε η κυρια Φωτεινη.
Ο Αχιλλεας τιναζει απαλα το χερι του και το περιστερι βγαινει απο το παραθυρο. Η Φωτεινη καθαριζει το χερακι του Αχιλλεα και του χορηγει το μπουκαλι με το αλουμινοχαρτο. 
Υστερα απο μια ωρα, επιστρεφει στον θαλαμο. Ο Αχιλλεας κι ο Νικος εχουν αποκοιμηθει. Η Φωτεινη τους σκεπαζει καλα, φιλα και τους δυο στο μετωπο και παει να βγει.
- Θα πεθανει ετσι; Πειτε μου την αληθεια ψελλιζει ο Νικος.
- Θες την αληθεια λοιπον; Θα κανουμε ο,τι ειναι δυνατον για να τον δεις παλι ορθιο. Για να γινει αυτο, πρεπει ολοι να του χαμογελαμε, να του δειχνουμε οτι ολα θα πανε καλα. Μπορεις να το κανεις αυτο για τον αδερφο σου; Ξερεις οτι ο αδερφος του ειναι σε πολεμο με τον χαρο. Και πρεπει να ξεγελασουμε τον χαρο τωρα. Και αυτο θελει ψυχη. Εχεις μωρε ψυχη μεσα σου; Εμεις εδω εχουμε. Και την δινουμε καθε μερα. Δεν θα πεθανει ο αδερφος σου. Αυτη την αληθεια ξερω εγω. Αυτη την επιλογη εχει ο αδερφος σου. ΜΟΝΟ.
Υστερα απο 9 μηνες σκληρης μαχης, ο Αχιλλεας τα καταφερε! Οι μεταστασεις εξαφανιστηκαν! Ο καρκινος εφυγε! Ο χαρος νικηθηκε! 
Το χαρμοσυνο μηνυμα το μετεφερε στο Νικο, η Φωτεινη. Ολοι βοηθησαν σ’ αυτον τον πολεμο. Ολοι. Και το περιστερι. Γιατι σ’ εκεινο πιστεψε ο Αχιλλεας κι εσφιγγε τα δοντια του οταν τον τρυπουσαν. Πιστεψε στην ελευθερια του. Πιστεψε στον εαυτο του. Πιστεψε στη ζωη.
Και την κερδισε. Εσκισε το βουνο και διαβηκε απεναντι.
Και πηγε στη παιδικη χαρα. Πηρε τον αδερφο του και πηγαν να παιξουν. Να κερδισουν τον χαμενο χρονο. 
Και, απο το παραθυρο, η Φωτεινη τους κοιτουσε κι εκλαιγε. Ναι, εκλαιγε φανερα τωρα. Γιατι τωρα εκλαιγε απο χαρα. 
Τα δυο ορφανα παιδια ειναι παλι χαρουμενα. Ναι, ορφανα ειναι. Εκει μεσα ομως γνωρισαν μια οικογενεια. Γνωρισαν και την Φωτεινη. 
Την προϊσταμενη ‘μανα’ τους. Την ψυχη που τους εμφυσησε τη ζωη. Τον ανθρωπο που κλαιει στο παραθυρο για δυο ξενα, μα γερα πλεον παιδια.

Λαμπρος Λιαπης 
(Labros Liapis - εχθρος της πραγματικοτητας).

"- Σας νίκησα κυρία. Συγνώμη! - Κούκλα μου, δε νίκησες μόνο εμένα απόψε..." |Ανέστη Χριστός, ως Παντοδύναμος.-

 

Μ. Σαββατο - 22.10:

- Παρτε μια λαμπαδα, σας παρακαλω κυρια!

Η Χρυσανθη ηταν πολυ βιαστικη.

Ειχε αργησει.

Οχι, δεν πηγαινε στην Ανασταση.

Ειχε δωσει το Αναστασιμο φιλι νωρις στην οικογενεια,

γιατι αποψε ειναι νυχτερινη στο νοσοκομειο.

- Κυρια! Παρτε μια λαμπαδα να κανετε Ανασταση, σας παρακαλω!

Η Χρυσανθη μειδιασε προς στιγμην.

Τι ειρωνεια!

Εκεινη σε λιγο θα παει για βαρδια

και η κοπελα προσπαθει να της πουλησει λαμπαδα για την Ανασταση.

- Καλη μου, δε θα παω εκλησια. Στη δουλεια παω.

- Τοτε κυρια παρτε μια λαμπαδα για να βοηθησετε μια φτωχη κοπελα.

Ειμαι μονη μου κυρια και πουλαω λαμπαδες,

για να μπορεσω να ζησω.

Δεν ηθελε και πολυ να πειστει η Χρυσανθη.

Νοσηλευτρια ειναι,

παιδια εχει,

το καλο υπερασπιζεται καθε μερα,

την πηρε τη λαμπαδα.

- Θες να περασεις αργοτερα απο το νοσοκομειο να σε κερασω κατι;

- Ευχαριστω κυρια, αλλα αν δεν πουλησω τις λαμπαδες,

δεν μπορω να φυγω.

Καλη Aνασταση να εχετε.

- Εγω θα σε περιμενω παντως,

ειπε η Χρυσανθη κι εφυγε γοργα για το νοσοκομειο.

Πρεπει να αλλαξει τους απογευματινους,

για να προλαβουν εκεινοι τουλαχιστον

να πανε στην Ανασταση με τις οικογενειες τους.

Μ. Σαββατο - 23.19:

Μια υποπτη ησυχια επικρατει στο ΤΕΠ.

Ολα τα κρεβατια ειναι αδεια.

Η Χρυσανθη με την Ειρηνη τακτοποιουν τα φαρμακα στα ντουλαπια.

Ανασταση - 00.00:

Εξω ακουγονται οι καμπανες απο τη γειτονικη εκκλησια

που διαδιδουν το χαρμοσυνο μηνυμα της Αναστασης του Χριστου.

Βεγγαλικα φωτιζουν τον ουρανο

και οι δυο νοσηλευτριες με τους δυο γιατρους που εφημερευουν,

ανταλλασσουν ευχες κοιτωντας τα βεγγαλικα απο το παραθυρο.

Μια συνοδος εφερε Φως

και η Χρυσανθη αναψε τη λαμπαδα που ειχε αγορασει.

Πασχα - 02.04:

Μια στιγμη.

Αυτο που ακουγεται δεν ειναι ουτε καμπανα, ουτε βεγγαλικο.

Αυτα εχουν σιγησει εδω και ωρα.

Αυτο ειναι σειρηνα ασθενοφορου.

Μανιασμενη ακουγεται.

Ολο και δυναμωνει ο ηχος.

Πλησιαζει κατα δω.

Οι τραυματιοφορεις ανοιγουν βιαστικα τη πισω πορτα

και πεφτουν στο εδαφος λαμπαδες.

Λαμπαδες Πασχαλινες, λευκες, ροζ, μπλε.

Βγαινει το φορειο με μια κοπελα πανω μεσα στα αιματα.

Η Χρυσανθη κανει τον σταυρο της.

Ναι.

Ειναι η κοπελα που πριν λιγο της ειχε πουλησει τη λαμπαδα.

Ενας μεθυσμενος επεσε πανω της με το αυτοκινητο.

Πρεπει να τη χτυπησε πολυ,

γιατι το κοριτσι δεν δειχνει να αναπνεει.

Ειδοποιηθηκε το χειρουργειο και την περασαν μεσα.

Η Χρυσανθη δεν μπορουσε να αρθρωσει λεξη.

Με δυσκολια ειπε στην Ειρηνη τί ειχε συμβει πριν.

Καθε πεντε λεπτα επαιρναν τηλεφωνο στο χειρουργειο.

Οι συναδελφοι εκει εδιναν τον εαυτο τους και τη ψυχη τους.

Τα κουρελιασμενα, ματωμενα ρουχα του κοριτσιου ηταν ριγμενα στο πατωμα.

Το κοριτσι διασωληνωμενο.

Η ζωη του κρεμοταν απο μια κλωστη.

Πασχα - 04.33:

Το χειρουργειο τελειωσε με τη ραφη και του τελευταιου ραμματος.

Το κοριτσι ξυπνα σιγα σιγα.

Το κεφαλακι του δε θα ειναι ποτε το ιδιο, αλλα ζει!

Στην ανανηψη περιμενει η Χρυσανθη.

Εχει ματωσει τα χειλη της απο την αγωνια.

Το κοριτσι ανοιγει τα ματια του και αντικρυζει τη Χρυσανθη.

- Πού ειμαι;

Εσεις ειστε η καλη κυρια που αγορασατε τη λαμπαδα απο μενα.

Σας γνωρισα.

Τι ειναι αυτο το μερος;

Γιατι ειμαι εδω;

Γιατι ποναω;

- Εισαι στο νοσοκομειο κοριτσι μου.

Ειχες ενα ατυχημα και σε εφεραν εδω για να γινεις καλα.

Θα μεινεις λιγο καιρο εδω

και θα ειμαι κι εγω μαζι σου.

Μην φοβασαι.

Ολα θα πανε καλα.

Βγαζει απο τη τσεπη της στολης της

ενα κοκκινο αυγο και το δινει στο κοριτσι.

- Ελα να δουμε τωρα ποιος θα νικησει.

Το κοριτσι σπαει το αυγο της Χρυσανθης.

- Σας νικησα κυρια. Συγνωμη!

- Κουκλα μου, δε νικησες μονο εμενα αποψε.

Η Χρυσανθη σκυβει και φιλαει γλυκα στα μαγουλα το κοριτσι.

- Πώς σε λενε κουκλα μου;

- Αναστασια, κυρια.

Παλια γιορταζα αυτή τη μερα.

Η Χρυσανθη δαγκωθηκε για να μη δακρυσει.

Πηρε αγκαλια τη κοπελα και τη συνοδεψε στο κρεβατι της.

Πασχα - 7.00:

Η βαρδια τελειωσε.

Η Χρυσανθη πηγε σπιτι, ξαπλωσε μια ωρα.

Πασχα - 08.30:

Στον θαλαμο που κοιμοταν η Αναστασια

μπηκαν αθορυβα δυο κοριτσια της ηλικιας της.

Αφησαν ενα γραμμα,

ενα σοκολατενιο αυγο,

ενα τσουρεκι

κι ενα ονειρεμενο φορεμα.

Το γραμμα κατεληγε:

''Αν θελεις, μπορεις να ερθεις να παιζουμε

και να ειμαστε μαζι ολη μερα.

Εμεις το θελουμε πολυ.

Η διευθυνση μας ειναι…''

- Ενταξει μαμα.

Το αφησαμε το γραμμα, ειπαν τα δυο κοριτσια στη Χρυσανθη.

Κι εκεινη ελαμπε απο ευτυχια και προσμονη…

|έγραψε ο νοσηλευτής μας, Λαμπρος Λιαπης.-

[~ "συν αυτώ" ΥΓ:

1) Για όποιον πιθανόν να αναρωτιέται

"γιατί τέτοιο κείμενο χωρίς τόνους;"...

Όταν κάποιος στο κενό της εφημερίας του

καταγράφει ένα τέτοιο περιστατικό

για εμάς τους "απ΄όξω απ΄τον χορό",

το να του ζητήσεις να το κάνει "καθώς πρέπει"

και με όλους τους τύπους,

μας μοιάζει μια εντελώς αχρείαστη πολυτέλεια...]

2) Λάμπρε, τέτοια γράφε κι όλα άτονα.

Κι αν μπορείς κι ανορθόγραφα,

ακόμα καλύτερα.

Καθόλου δεν μας νοιάζει.

Ίσα ίσα.

Κάποιον πολύ δικό μας θα μας θυμίζεις...

Να σε χαίρονται φίλε!

Οι δικοί σου,

οι ασθενείς σου,

αλλά και μεις "οι ξένοι".-

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!