Πολλή σοκολάτα,
πολλά λουλούδια,
πολλά λόγια,
πολύ σεξ.
Καθόλου νόημα,
λίγος έρωτας,
πλανεμένη αγάπη.
Τόσο βάναυσο...
Πόσοι άνθρωποι
και κυρίως πόσοι έφηβοι
και νέοι στενοχωριούνται
γιατί δεν έχουν Βαλεντίνο, λέει.
Άνθρωπο έχετε μωρέ;
Άνθρωπος μας χρειάζεται...
( Όχι, δεν κάναμε λάθος στον τόνο...
Πολίτικη! Αν είναι να πας μπακλαβά, να είναι ο καλύτερος...)
Tο καντήλι συμβολίζει το ανέσπερο φως που είναι ο Χριστός και καλούμαστε να Τον μιμηθούμε.
Δηλαδή:
• Να φωτίσουμε τους εαυτούς μας με το αληθινό φως της γνώσεως
• Να γίνουμε φώτα όπως οι μαθητές του Χριστού
Ανάβουμε το καντήλι στην εκκλησία και στα σπίτια μας για να μας θυμίζει ότι η πίστη μας είναι φως, αφού ο Κύριός είπε «Εγώ ειμί το φως του κόσμου».
Το φως του καντηλιού μας θυμίζει το φως με το οποίο ο Χριστός καταυγάζει τις ψυχές μας.
Ανάβουμε το καντήλι για να μιμηθούμε τους Αποστόλους και όλους τους Αγίους οι οποίοι κατά τον Απόστολο Παύλο είναι τέκνα φωτός.
Για να ελέγχονται από το φως του τα σκοτεινά μας έργα, οι κακές ενθυμίσεις και να επανερχόμαστε στο δρόμο του φωτός του Ευαγγελίου.
Για να μας θυμίζει το αδιάλειπτο της προσευχής μας.
Για να είναι φόβητρο στις δυνάμεις του σκότους που μας επιτίθενται με πονηριά πριν και κατά τη διάρκεια της προσευχής και θέλουν να απομακρύνουν τη σκέψη μας από το Θεό.
Οι δαίμονες αγαπούν το σκοτάδι και τρέμουν το φως, το φως του Χριστού.
Για να μας παρακινεί σε αυτοθυσία.
Όπως δηλαδή με το λάδι καίγεται στο καντήλι το φυτίλι, έτσι και το δικό μας θέλημα να καίγεται με τη φλόγα της αγάπης στο Χριστό.
Ένα καθαρό ποτήρι, καθαρό και αγνό λάδι ελιάς πρέπει να χρησιμοποιούμε στο καντήλι μας και όχι η κακή συνήθεια να χρησιμοποιούμε σπορέλαιο ή άλλα παράγωγα αυτού.
Χρησιμοποιούμε αγνό ελαιόλαδο για να θυμόμαστε την προσευχή του Ιησού στον κήπο των Ελαιών στη Γεθσημανή.
Το ελαιόλαδο είναι το καλύτερο λάδι και το πιο καθαρό και αυτό θα προσφέρουμε στον Ένα και Αληθινό Θεό.
Το άναμμα του καντηλιού με ελαιόλαδο είναι μια μικρή δική μας θυσία, σημείο και δείγμα ευγνωμοσύνης και αγάπης που οφείλουμε στο Θεό για την μεγάλη θυσία που έκανε για μας με το Σταυρικό Του θάνατο.
Τον ευχαριστούμε για την πατρική Του αγάπη, την υγεία που μας χαρίζει, για τη σωτηρία τη δική μας άλλα και όλου του κόσμου μα πάνω απ όλα για όλες τις δωρεές του Παναγίου Πνεύματος.
Ακοίμητο καντήλι πρέπει να καίει στο εικονοστάσι του σπιτιού μας για να μας θυμίζει ότι ο πνευματικός μας αγώνας πρέπει να είναι ακοίμητος.
Το ανάβουμε μπροστά στις εικόνες στους Ιερούς Ναούς, στην Αγία Τράπεζα, στον Εσταυρωμένο πίσω της Αγίας Τραπέζης, στην Ιερά Πρόθεση εντός του Ιερού Βήματος, στους τάφους των προσφιλών κεκοιμημένων συγγενών μας...
Ι.Μ Α.Π
~ Επιτέλους, μόλις το διάβασα!
Στείλε, σε παρακαλώ, αυτά τα άνωθεν στον μπάρμπα!
"Καλησπέρα μπάρμπα.
Το βιβλίο σου το΄χω πάρει μήνες και έχει έρθει μαζί μου μέχρι και στην Κωνσταντινούπολη, μα δεν είχα βρει τον κατάλληλο χρόνο με τον εαυτό μου για να κάτσω να το διαβάσω.
Σήμερα όμως κάτι μέσα μου έψαξε και το βρήκε.
Το διάβασα όλο μονορούφι
και παρόλο που υπήρχαν οι λέξεις,
γιέ μου και παλήκαρε προς τον Σταύρο,
είχα κολλήσει στην καρέκλα μου
σαν όλα αυτά τa΄λεγες σε μένα,
σαν να τα λέγαμε εμείς,
συζητούσαμε χωρίς να΄σαι εκεί.
Πήγα στην πλατεία με τον πλάτανο στο χωριό σου,
είδα τα αγαπημένα σου εικονίσματα
και την Εκκλησία σου.
Τον αγριεμένο σου φουστανελά καπετάν Μιχάλη!
Θα κρατήσω βαθιά μέσα μου την προτροπή της μάνας σου:
Γίνε ο κος Τίποτας και από την καρδιά μου
σου εύχομαι να’ χεις σαν έρθει η ώρα:
Επίσης όταν κοιτώ την Εύβοια
πλέον θα σε σκέπτομαι και θα κάνω ευχή για σένα.
Μένω απέναντί σου!
Στη φωτογραφία που σου στέλνω,
είμαστε όλοι μαζί.
εσύ, εγώ και το νησί σου απέναντι...
Σ΄ευχαριστώ που μας μιλάς τόσο άμεσα και αυθεντικά!
~ Μαρία Κασαμπαλάκου (περήφανη μητέρα του Αυγερινού - συγγραφέας)
~ επί του πιεστηρίου:
Μιλήσαμε μόλις στο τηλέφωνο με τον μπάρμπα μας και του μεταφέραμε τα λεγόμενα της Μαρίας...
Τα δέχτηκε με χαρά και λίγο ντροπή...
Η "απομαγνητοφώνηση":
"Βρε συ,
πες στην κοπελίτσα πως σκεπάρνια σαν και του λόγου μου,
θα΄πρεπε εκείνοι να διαβάζουνε τα δικά της γραφόμενα,
ως θα΄πρεπε τέτοιων γραμματιζούμενων κι αξίων αθρώπων.
Πως χαίρουμαι ειλικρινά στα λόγια της,
μόνον εντρέπομαι και λίγο.
Γιατί δεν νιώθω πως έκαμα κάτι.
Μ΄αφού στ΄αλήθεια δεν έκαμα κάτι.
Σεις τα ακούσατε, τα πήρατε, τα συμμαζέψατε,
τα χρωματίσατε, τα τυπώσατε και τα παρουσιάσατε κιόλα.
Του λόγου μόνον να χαίρομαι σαν παππούκας για το δικό σας το παιδί.
Και να σας μαλώνω και καμιά βολά
σαν γνήσιος παππούς που σας αγαπά,
έτσι για να συνέρχεσθε.
Να της πεις τα σεβάσματά μου.
Και τα φιλιά μου τα γέρικα στον γιόκα της τον Αυγερινό.
[του΄πα για τα βιβλία σου, Μαρία].
Θα τον χωρέσω στις προσευχές μου...
Μόνιμα.
Κι αυτόν και την μάνα του.
Άιντε, σε φιλώ και σένανε κι όλους τους δικούς.
Καλήν αντάμωσιν!
Ανέστη Χριστός, βρε!
~ ο μπάρμπας σας.-
Η Μαρία Κασαμπαλάκου, Εικαστικός, Συγγραφέας,
Πρόεδρο του Πανελληνίου Συλλόγου Γονέων, Κηδεμόνων
και Φίλων Παιδιών με Αυτισμό και Ειδικές Ανάγκες
«Η Αγία Σκέπη» μιλάει στην Πεμπτουσία για τον Αυτισμό
μέσα από την προσωπική της εμπειρία,
καθώς και τις δραστηριότητες και του αγώνες του Συλλόγου.
