* Γιατί ζωντανός είσαι πιο όμορφος...

Κείμενο: Athanasios Kletsas 
Εμείς από Χριστίνα Χαριτίδου

σύνθεση: "αμφ."

~ Η "ανώνυμη" κ. Μαρία, το Πολυτεχνείο και ... οι μπάμιες...

 

Μικρός ήμουν αρνητής της μπάμιας. 

Δεν τις ήθελα καθόλου. 

Κι ας στενοχωρούσα την καημένη τη μάνα μου, που μηχανευόταν χίλιους δυο τρόπους, για να με πείσει να φάω. 

Για το καλό μου! 

Για να είμαι υγιής και να ψηλώσω, έλεγε, αλλά εγώ εκεί! Γεννήθηκα, για να τη στενοχωρώ και να αφήνω τόσο φυσικό υαλουρονικό να πηγαίνει χαμένο. 

Αρνητής μέγας! 

Μικρός μεν το δέμας, αλλά μέγας! 

Τελεία!

Μεγαλώνοντας, άρχισα να τις δοκιμάζω. 

Λίγο οι τύψεις για τη μάνα μου, λίγο η "ωριμότητα", λίγο η βίγκαν φάση της εφηβείας και το πόρισμα βγήκε υπέρ. Καλούτσικες ήταν τελικά. 

Και ψήλωσα και "γέμισα" και πέρασα στο Πανεπιστήμιο. 

Και τότε έγινα αρνητής της υπακοής. 

Γενικώς κι αδιακρίτως. 

Μετεφηβική φάση του επαναστάτη χωρίς αιτία. 

Αρνητής των πάντων! 

Μέγας! 

Αλλά οι μπάμιες μπάμιες...

Μέχρι που γνώρισα έναν τύπο, 

του οποίου η μάνα ήταν στο Πολυτεχνείο. 

Τότε κατάλαβα τι εστί επανάσταση και τι εστί "μπάμια". 

Η μάνα του ήταν η κα Μαρία.

 Όχι η Δαμανάκη. 

Η κα Μαρία ήταν "ανώνυμη". 

Ήταν η κα Μαρία που δούλεψε σε βιοτεχνία μετά και τάιζε κι αυτή μπάμιες τον γιο της. 

Που δε βγήκε ποτέ στη γύρα να εξαργυρώσει τη συμμετοχή της, δεν περηφανεύτηκε για το στήθος που πρόταξε, δεν πήρε Υπουργείο, δε βγήκε ευρωβουλευτής. 

Ήταν η κα Μαρία που σιωπούσε. 

Μόνο εκείνη τη μέρα κάθε χρόνο σκιρτούσε η καρδιά της για όσα έγινα εκεί, για τον παλμό των συνθημάτων που δονούσαν τον αέρα εκείνου του Νοέμβρη του '73, για τις καμπάνες που σήμαναν τελικά, για το χώμα εκείνο, που είναι δικό τους και δικό μας.

Εκείνη τη μέρα τη θυμόταν πάντα με χαρά, γιατί θυμόταν που τραγουδούσε. 

Όμορφη, δυνατή, νικήτρια. 

Με το 70's look της, το ζιβάγκο της, την άδολη ψυχή της. 

Ήταν στα νιάτα της, στην ακμή της, στο ντελίριο και τη μέθη του αγώνα της. 

Ήταν με τους καλούς, τους νικητές, μ' αυτούς που κράτησαν αγνό το Πολυτεχνείο στην ψυχή τους, μ' αυτούς που δεν εξαργύρωσαν αργότερα την όποια συμμετοχή τους. 

Ήταν με τους καλούς...

Δυστυχώς, κάποια χρόνια μετά η κυρα-Μαρία έλιωσε σαν το κεράκι στα 65 της από το κακό τέρας. 

Δεν ήταν αριστερή. 

Ούτε φανατική. 

Ούτε καπηλεύτηκε τη μέρα, για να κάνει το κομμάτι της. Συνέχισε μέχρι το τέλος να κρατά τη συμμετοχή της στο Πολυτεχνείο μέσα στην καρδιά της κι όχι σε κάποια Τράπεζα του Λουξεμβούργου ή της Ελβετίας ή σε κάποια offshore στα νησιά Cayman. 

Ήταν αρνήτρια της καταπίεσης, αρνήτρια της δουλείας, ήταν επαναστάτης με αιτία. 

Κι ήταν γεμάτη αξιοπρέπεια. 

Ήταν η κα Μαρία. 

Η νοικοκυρά, που δούλευε σε βιοτεχνία και τάιζε το γιο της μπάμιες. 

Η ανώνυμη, η αρνήτρια της καταπίεσης, αυτή η κα Μάρια, που έχει τον σεβασμό μου.

Και η μόνη Σταθερά της ημέρας είναι ο αγώνας της. 

Όπως κι ο αγώνας όλων αυτών των τύπων εκεί στο Πολυτεχνείο, με φαβορίτες, καμπάνα, μακριά μαλλιά και ζιβάγκο, ο αγνός αγώνας τους, χωρίς ιδεοληψίες, με μοναδικό GPS την αγάπη για Δημοκρατία. 

Που ακόμα σιγοτραγουδάνε κάθε τέτοια μέρα "της Δικαιοσύνης Ήλιε Νοητέ" και την άλλη μέρα γυρνούν στις έντιμες δουλειές τους και την έντιμη καθημερινότητά τους. 

Μόνη Σταθερά της ημέρας οι αρνήτριες κι οι αρνητές της καταπίεσης, οι "ανώνυμες" κι αξιοπρεπείς Κυρίες Μαρίες.

Γιατί μπορεί "η ζωή να τραβάει την ανηφόρα", αλλά "ο ήλιος είναι βέβαιος, όταν χαμογελάνε"...

~ έγραψε ο Athanasios Kletsas

* Ας είμαστε ευγνώμονες για κάθε κυρία Βούλα... |από τον Athanasios Kletsas

 ["αμφ.":

Πολύ καλογραμμένο για να μην "κλαπεί"...]

Μια φορά και μια μέρα ήταν μια δασκάλα, που έκανε μάθημα σε ένα Δημοτικό σχολείο. 

Ο καιρός ήταν καλός, τα μικρά -πάρα τις μάσκες- έψαχναν την παιδική τους ευτυχία μέσα σε μια τσίχλα, ένα μολύβι και μια πεταλούδα, που ζωγράφισαν στα καλλιτεχνικά. 

Ο χρόνος κυλούσε μέσα στην ιδιαίτερη γραμμικότητα της παιδικής ηλικίας, όπου όλοι ξέρουμε εκ πείρας πως τα πάντα είναι όμορφα.

Και ξαφνικά η δασκάλα θυμήθηκε την κυρία Φυσική: 

"η βαρύτητα στη Γη έλκει τα υλικά σώματα και προκαλεί την πτώση τους στην επιφάνειά της, όταν αφεθούν ελεύθερα". 

Στη συνέχεια, άρχισε να σκέφτεται την κυρία Αριθμητική: 

"12 κοριτσάκια και 8 αγοράκια πόσα παιδάκια μάς κάνουν μέσα στην τάξη;". 

Μετά συνέχισε με τον κύριο Συντακτικό: 

"ΑΝ πέσει κάτι πάνω στα παιδιά, θα τα σκοτώσει ή "στην καλύτερη" θα τ' αφήσει ανάπηρα". 

Κι αφού όλες σχεδόν οι Επιστήμες πέρασαν από το μυαλό της, συνέχισε με κοινωνικοποίηση και παιχνίδι: 

"όλοι τώρα χωρίς πανικό και με τη σειρά θα βγούμε στο προαύλιο, για να παίξουμε! Εντάξει, παιδάκια;"

Χθες το βράδυ οι γονείς 20 παιδιών αγκάλιασαν πιο σφιχτά τα μικρά τους. 

Ειδικά, όσοι είδαν τη συγκεκριμένη φωτογραφία. 

Τα αγκάλιασαν ζωντανά, γιατί η δασκάλα τους τα έβγαλε έγκαιρα από την τάξη, πριν η Βαρύτητα, τα Μαθηματικά, το Συντακτικό κι η εγκληματική κακοτεχνία κάνουν στυγνά κα κυνικά τη δουλειά τους. 

Γιατί αυτό μόνο ξέρουν να κάνουν. 

Κι η δασκάλα αυτή λέγεται Βούλα Χούτου. 

Ή αλλιώς κυρία Βούλα για τα μικρά της πουλάκια.

Αγαπητό Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων, 

η κα Χούτου δε χρειάζεται να αξιολογηθεί! 

Την αξιολόγησαν η Βαρύτητα, τα Μαθηματικά, το Συντακτικό, η Παρατηρητικότητα κι η Ετοιμότητά της και κυρίως η ΕΥΓΝΩΜΟΣΎΝΗ των γονιών, οι οποίοι είχαν στείλει ήσυχοι τα παιδιά τους στο σχολείο το πρωί της Πέμπτης. Και την έκριναν αξία να συνεχίσει το έργο της. 

Μπορούν ήσυχοι να της στέλνουν τα χελιδονάκια τους, με τη σιγουριά ότι το μεσημέρι θα επιστρέψουν στη φωλιά τους υγιή και θα τους πουν ιστορίες καθημερινές για μολύβια που δε γράφουν και ρουχαλάκια που λερώθηκαν στο παιχνίδι.
Ας μη θεωρούμε τίποτα δεδομένο. 

Ούτε το ότι τα παιδιά μας γυρνούν ασφαλή το μεσημέρι σπίτι. 

Κι ας είμαστε ευγνώμονες για κάθε Βούλα Χούτου.
Ας είμαστε ευγνώμονες για κάθε κυρία Βούλα...

Athanasios Kletsas

Μόνο δύο άνθρωποι στον κόσμο των 7 δισεκατομμυρίων

Μόνο δύο άνθρωποι στον κόσμο ξέρουν τι τράβηξαν,
για να σε μεγαλώσουν,
να σε "κάνουν άνθρωπο",
να σε σπουδάσουν,
να δακρύσουν στο πτυχίο σου,
να κάνουν "σκοπιές" νοερές στο φανταρικό σου,
να σε "τσοντάρουν" μέχρι να βρεις δουλειά.

Και πόσο χάρηκαν, όταν πήρες τα πρώτα σου χρήματα.
Μόνο δύο άνθρωποι στον κόσμο ξέρουν πόσο αγχώνονται (ακόμα κι αν πέρασες τα 40),
όταν σε ρίξει κάποιο συνάχι κάτω,
πόσο στενοχωριούνται,
όταν η κακία του κόσμου κάνει λίγο διαφορετική τη φωνή σου στο τηλέφωνο,
πόσο χαίρονται όταν κερδίζει η ομάδα σου,
πόσο πικραίνονται, όταν τους ξεχνάς,
επειδή "είχες δουλειές"
ή επειδή "είσαι με παρέα",
αλλά δεν τρέχει μία,
γιατί η αγάπη τους είναι ατελείωτη.
Μόνο δύο άνθρωποι στον κόσμο των 7 δισεκατομμυρίων.
Τους γονείς μας και τα μάτια μας!

Athanasios Kletsas

* "Απότυχε ξανά, λοιπόν, μικρή μου, απότυχε καλύτερα. Έχεις τον πατέρα σου..."

 Aφιερωμένο στα παιδιά που ΔΕΝ πέτυχαν τους στόχους τους, αλλά κυρίως στους γονείς τους...

Με πολλή κι ειλικρινή χαρά διαβάζω αναρτήσεις φίλων (διαδικτυακών και μη) για την επιτυχία των παιδιών τους.

Διαβάζω τη χαρά πολλών περήφανων γονιών για την επιτυχία του γιου ή της κόρης στη σχολή που ήθελαν (ή που "έτυχε", για να τα λέμε όλα).

Διαβάζω αυτό το υπερβολικό κάπως "περάσαμε", αλλά για να τα λέμε πάλι όλα, το είπε κι η κα Βαΐα, η -κατά τ' άλλα δωρική στις εκφράσεις της- μάνα μου, στις αδερφές της, όταν περήφανη ανακοίνωνε τ' αποτελέσματά μου το μακρινό 199.....

Αλλά υπάρχουν και τα παιδιά που δεν τα καταφέρανε.

Δεν μπόρεσαν, δεν προσπάθησαν, δεν ήθελαν, δεν είχαν την ώρα ή τα μέσα.

Κι υπάρχουν γονείς από πίσω τους, που πρέπει να διαχειριστούν την "αποτυχία" αυτή, συχνά ακούγοντας το "περάσαμε" του γείτονα ή του φίλου, οπότε πρέπει και να προσπαθήσουν να χαμογελάσουν.

Ανάμεσά τους είναι κι η κόρη ενός γνωστού/φίλου.

Δεν πέρασε πουθενά!

Ήθελε συγκεκριμένη σχολή.

Δεν την έπιασε και θα ξαναπροσπαθήσει.

Αυτής της κοπέλας τής αξίζουν

συγχαρητήρια

!!!

Όχι γιατί δεν πέρασε, αλλά γιατί έκανε μια έντιμη προσπάθεια.

Χωρίς ιδιαίτερα, λόγω έλλειψης χρημάτων, χωρίς βοήθεια από το σπίτι (άνθρωπος του μόχθου ο πατέρας της, χωρίς γνώση ειδικών εξισώσεων), χωρίς πολλά βοηθητικά βιβλία.

Όμως...

Τα πιο πολλά

μπράβο

αξίζουν στον πατέρα της. Στον τρόπο που αντιμετώπισε την "αποτυχία". Σα να ήταν περήφανος. Ένοχος για όσα δεν μπόρεσε να της προσφέρει, αλλά και περήφανος για τον καθαρό αγώνα της. "Παιδί μου είναι, αγαπώ και τις αποτυχίες της", μου είπε και σκέφτηκα αμέσως πόσο τυχερή είναι η μικρή του.

Τυχερή, γιατί έχει έναν πατέρα που δεν ικανοποίησε τον εγωισμό ή τη ματαιοδοξία του για όσα θα ήθελε εκείνος να γίνει το παιδί του.

Τυχερή, γιατί δεν την χρησιμοποιεί ως αναπλήρωση των δικών του αποτυχιών ή κενών.

Τυχερή, γιατί δεν τη χρησιμοποιεί για να νιώσει κάποιος, να νιώσει άξιος ή επιτυχημένος, να δείξει στην κοινωνία ότι είναι "ικανός" και "καλός", αφού το παιδί του θα σπουδάσει και θα γίνει κάτι παραπάνω απ' αυτόν.

Απλά, τυχερή... και κάποια στιγμή θα το καταλάβει.

Θα καταλάβει ότι ο πατέρας της είναι σ' όσα έγραφε ο Samuel Beckett:

"Πάντα προσπάθεια. Πάντα αποτυχία. Δεν πειράζει. Απότυχε ξανά. Απότυχε καλύτερα".

Εγώ θα 'μαι εδώ.

Σκέφτηκα να του πω για την Σαρλότ Ράμπλινγκ.

Που φώναζε μέσα στην πληγωμένη ύπαρξή της πως

"Ό,τι είμαστε δω, το οφείλουμε σ' αυτές τις στιγμές που μας δυσκόλεψαν. Αυτές οι στιγμές είναι η προίκα της ζωής μας".

Αλλά δεν τόλμησα.

Ένιωθα ότι ήξερε τα λόγια, χωρίς να γνωρίζει ποια τα είπε. Άλλωστε, το μάθημα εκείνη την ώρα το έκανε αυτός. Αξεπέραστο κι ανώτερο απ' το δικό μου, το "κλεμμένο".

Ήταν βιωματικό, αυθεντικό κι όχι δανεικό.

Κι ήταν μάθημα ζωής, όχι μέσω βιβλίων.

Απότυχε ξανά, λοιπόν, μικρή Δέσποινα, απότυχε καλύτερα.

Δεν χρειάζεσαι κανέναν Beckett να στο πει, καμιά Ράμπλινγκ να στο φωνάξει.

Έχεις τον πατέρα σου...

Athanasios Kletsas

Τουλάχιστον, ας παίζουμε μόνο τη δική μας παρτίδα...Αλλά...

Είναι η περίφημη σκηνή στην ταινία "η Έβδομη Σφραγίδα" του Μπέργκμαν, όπου ο Μαξ φον Σίντοου (την έχασε την "παρτίδα" προχθές) παίζει σκάκι με τον Χάρο. 
Όπως όλοι. 
Μια παρτίδα χαμένη από χέρι εκ προοιμίου. 
Αργά ή γρήγορα.

Τουλάχιστον, ας παίζουμε μόνο τη δική μας παρτίδα. 
Όχι για άλλους. 
Γονείς και παππουδογιαγιάδες ας χάσουν μόνοι τους, στην ώρα τους. 
Χωρίς τη βοήθειά μας.

(Κι πόσο ενοχλητικό να ακούς ή να διαβάζεις: 
"ναι, αλλά οι νεκροί είναι πάνω από 75 χρονών". 
Κάποιου γονιός ή παππούς/γιαγιά είναι ο "πάνω από 75". 
Κάποιο γεροντάκι με παιδιά κι εγγόνια, που έφυγε πριν την ώρα του)

Athanasios Kletsas

~ "συν αυτώ" ΥΓ
Δεν ξέρουμε τι τελικά θα αποφασίσει η Ιεραρχία για την διακοπή-απαγόρευση ακόμα και της τελέσεως της Θείας Λειτουργίας, ελέω του κοροναϊού.
Ούτε πως θα το χειριστεί ο κάθε Ιεράρχης στις ενορίες της επισκοπής του (βλ. στην Κύπρο: Μητροπόλεις Μόρφου και Λεμεσού...)
Η παράκλησή μας: 
Έξω από το σπίτι αυτές τις μέρες βγαίνουμε, μόνο αν δεν γίνεται αλλιώς! 
Και η, χωρίς μισόλογα, θέση μας:
Για εμάς το πρώτο και απαράβατο"δεν γίνεται αλλιώς" είναι (για τους υγιείς και μόνο!) η Θεία Κοινωνία...

Ο Ανδρέας Γιαννόπουλος, ο ιδρυτής του Χαμόγελου του Παιδιού, θα ήταν σήμερα γύρω στα 33...

Τελικά, είναι πιο υπεύθυνο να πεις δεν παντρεύομαι απ' το να παντρευτείς και να δυστυχείς. Είναι πιο υπεύθυνο να πεις δε θέλω να κάνω παιδί απ' το να το κάνεις και να το παρκάρεις μετά σε κάποιο νοσοκομείο. Είναι πιο υπεύθυνο, γενικώς, το προλαμβάνειν κι όχι το (προσπαθείν) θεραπεύειν.

Σε μια σοβαρή χώρα, το θέμα με τις αμβλώσεις (όποια κι αν είναι η γνώμη του καθενός, γιατί το αν είσαι υπέρ ή κατά μοιάζει ανόητη αντιπαράθεση) και τα παρατημένα βρέφη λύνεται σε μεγάλο βαθμό με την πρόληψη, κοινώς μάθημα σεξουαλικής αγωγής κι ώριμη αντιμετώπιση του θέματος από γονείς και σχολείο, δηλαδή ενημέρωση σε προεφηβική ηλικία, άσχετα αν στην Ελλάδα η ηλικία αυτή είναι ταμπού. Κι όχι τίποτ' άλλο, αλλά υπάρχουν και ζευγάρια που προσπαθούν να κάνουν παιδί και δεν μπορούν. Υπάρχουν και ζευγάρια που δοκιμάζονται με ιδιαίτερα παιδιά. Και το να βλέπεις παρατημένα υγιή μωράκια σε νοσοκομεία δείχνει πόσο σκοταδισμό και μειωμένα αντανακλαστικά κουβαλάμε ως κοινωνία.

Ο Ανδρέας Γιαννόπουλος, ο ιδρυτής του Χαμόγελου του Παιδιού, θα ήταν σήμερα γύρω στα 33. Το όραμά του βρήκε στήριξη κι αποδοχή, κάτι που ελπίζει σίγουρα από κει πάνω να βρει και το "Σπίτι του Μωρού". Ο νέος φορέας (από το "Χαμόγελο του Παιδιού") για τα παρατημένα βρέφη ή τα μωράκια με προβλήματα υγείας, με το μότο "θέλω αγκαλιά". Στις 30 Ιανουαρίου θα "τρέξει" ΡαδιοΤηλεμαραθώνιος στην ΕΡΤ.

Γιατί είπαμε: στην Ελλάδα μόνο τρέχουμε να "θεραπεύσουμε" -όσο μπορούμε- τις συνέπειες. Η Πρόληψη είναι άγνωστη για μας λέξη.

Athanasios Kletsas

Χρωστάμε μεγάλη χάρη στους Τούρκους ...

Χρωστάμε μεγάλη χάρη στην Τουρκία για την επίθεση επί των Κούρδων. 

Τους οφείλουμε ένα τεράστιο ευχαριστώ. 

Ανοίξαν ένα μεγάλο μέτωπο, ξοδεύοντας δυνάμεις και χρήμα, ενώ, ταυτόχρονα, μας υπενθύμισαν τη βάρβαρη κι επιθετική τους φύση, για να μην τρέφουμε ελπίδες κι αυταπάτες. 

Και φυσικά ο σοβαρότερος λόγος είναι το ότι μας ένωσαν εναντίον τους. 

Δεν υπάρχει άλλο θέμα, που να μας συγκινεί τόσο πολύ και να μας βρίσκει τόσο σύμφωνους όσο το Κουρδικό. Είτε είσαι δεξιός είτε αριστερός είτε των 2 άκρων, είσαι εναντίον τους. 

Τεσεκιουρλέρ, λοιπόν, ή κάπως έτσι...

Κι αν χρωστάμε χάρη στους Τούρκους, στους Κούρδους είμαστε αιώνια ευγνώμονες. 

BIJI KURDISTAN (ζήτω το Κουρδιστάν), γιατί οι άνθρωποί του δείχνουν σ' εμάς, έναν λαό, που έχει διαχρονικά στο DNA του την έννοια της αντίστασης και στη φαρέτρα του τον Ρίτσο και τον Ελύτη, τι σημαίνει πατριώτης, πώς γίνεται το αντάρτικο και ποια είναι η θέση της γυναίκας. 

Μας δείχνουν τι σημαίνει ανεκτικότητα στον "Άλλο" και ταυτόχρονα τι σημαίνει ανδρεία και πίστη. 

Μας δείχνουν τι σημαίνει "παραμένω στη γη μου, πολεμώντας τον εχθρό", χωρίς να ξεχυθούν σε καραβάνια απελπισμένων ψυχών, για να παίξουν κι αυτοί το παιχνίδι των δυνατών. 

Μας δείχνουν πώς πολεμά ο Δαυίδ τον Γολιάθ, όταν ο πρώτος έχει δίκιο. 

Κι ας πολεμά μόνο με τη σφεντόνα του.

Ο ήλιος στη σημαία του Κουρδιστάν, όπως ο άλλος ο ήλιος της δικαιοσύνης ο νοητός, λάμπει στις ψυχές όσων επιθυμούν το δίκιο και την ειρήνη. 

Λάμπει, όπως οι στίχοι του ποιητή μας, τον Οκτώβρη του 1940, στη δική μας αντίσταση απέναντι σ' έναν άλλο φασίστα, που έλεγαν:
"Πάντα νικά το δίκιο!
Μια μέρα θα νικήσει ο άνθρωπος.
Μια μέρα η λευτεριά θα νικήσει τον πόλεμο.
Μια μέρα θα νικήσουμε για πάντα."

Αυτή τη στιγμή, ακόμα κι αν αργεί αυτή η μέρα, το δίκιο είναι με το μέρος τους. 

Κι εμείς δεν τους φτάνουμε ούτε στο μικρό τους το δακτυλάκι, γιατί έχουμε πολλές καφετέριες και παγκόσμιους πρωταθλητές στον ιντερνετικό νταηλίκι. 

Δεν έχουμε, όμως, Λεωνίδες, ενώ ο Ρίτσος κι ο Ελύτης έχουν προ πολλού πεθάνει.

Κι όσο από Εφιάλτες...

Athanasios Kletsas