☆ "ΠΡΟΧΩΡΑ ΚΙ ΕΓΩ ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ ..." |Όταν ο Άγιος Παντελεήμονας συνομιλεί με έναν μαθητή σου...

 

~ "αμφ." επισήμανση:

Πριν διαβάσετε το παρακάτω απίστευτα παρήγορο περιστατικό...

Αδέρφια, να το ξέρετε και να παίρνετε κουράγιο! 

Δεν έχει τελειώσει τίποτα. 

Ό,τι και να κάνουνε οι αντίθετοι... 

Έχουμε κάποιοι, κι ας μην το αξίζουμε, 

την ευλογία να το βλέπουμε καθημερινά... 

Και να μαθαίνουμε και να παραδειγματιζόμαστε εμείς από τα παιδιά μας! 

Ξέρεις τι είναι να έρχονται να σε βρίσκουν και να σου λένε 

"Ξέρετε, κύριε, τον Άγιο Νικόλαο τον εν Βουναίνοις;

Τον Άγιο Παντολέων που ήταν μαζί του

και η κάρα του που ευωδιάζει 

βρίσκεται στον Άγιο Δημήτριο στο Μήλεσι, 

λίγο πιο κάτω από τον Άγιο Πορφύριο;"

          Ή εκείνη η παρέα των κοριτσιών...

"Πες μας, κύριε, κι άλλα για τον Κυπριανό...

Η Χριστίνα του πως είναι;"

Υπάρχει ΕΛΠΙΔΑ, λέμε...

~ Γράφει ο εκ των "συν αυτώ" καθηγητής, Βασίλης Φράγκος...

"Με τον Δ. της Α' Γυμνασίου μιλάμε συχνά τώρα τελευταία.

Μου λέει ότι του αρέσει πολύ η Ιστορία και ψάχνει τη ζωή διαφόρων ηρώων στο Βυζάντιο.

Μιλούσαμε προχτές πολύ γι' αυτούς.

Χτες όμως μου είπε ότι διάβαζε βίους Αγίων, 

όπως του Αγίου Νικολάου του Πλανά που γιόρταζε,

και ενός νεομάρτυρα, 

αγνώστου σε μένα.

Λέγαμε ότι οι Άγιοι είναι πάντα δίπλα μας, 

όταν μιλάμε γι'  αυτούς και διαβάζουμε τη ζωή τους.

Εκείνη τη στιγμή μου λέει αυθόρμητα 

ότι αγαπάει ιδιαίτερα τον Άγιο Παντελεήμονα.

Στην απορία μου γιατί ιδιαίτερα αυτόν, 

απάντησε ότι ήταν γιατρός ο Άγιος

και θα  ήθελε κι ο ίδιος να γίνει γιατρός.

Το πιο συγκλονιστικό όμως το άκουσα στο τέλος:

Μου είπε ότι κάποτε είδε 

τον ίδιο τον ΑΓΙΟ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΑ στο όνειρο του 

να του λέει:

"ΠΡΟΧΩΡΑ ΚΙ ΕΓΩ ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ ..."

Τι υπέροχο να το ακούς αυτό από μια σεμνή αγνή ψυχούλα 

και να ξέρεις ότι έχεις μπροστά σου ένα παιδί 

που είναι υπό την προστασία του Αγίου Παντελεήμονα...

Είναι από τις σπάνιες φορές 

που νιώθω μεγάλη την ευλογία 

να είμαι δάσκαλος τέτοιων μικρών αγγέλων. 

Βέβαια εδώ υπάρχει κι ένας πατέρας από πίσω,

που κάνει προσευχή κάθε βράδυ με τα δύο αγόρια του 

και τα ποτίζει με ευλάβεια και αγάπη για το Θεό!

 Τέτοια αόρατα φυτώρια Πίστης 

σώζουν την Ελλάδα από τον αφανισμό, σκεφτόμουν...

ΔΟΞΑ ΣΟΙ ΚΥΡΙΕ ΔΟΞΑ ΣΟΙ!

 

               ☆   ☆   ☆   ☆   ☆   ☆   ☆   ☆   ☆   ☆

"Εάν έμαθες στο παιδί σου να προσεύχεται, 

τότε του έχεις μάθει τη γλώσσα του Θεού.

Eάν έμαθες στο παιδί σου να κοιτάει τον ουρανό,

 του έδωσες τον κατάλληλο προσανατολισμό στη ζωή του.

Εάν έμαθες στο παιδί σου πώς να γονατίζει, 

τότε του έχεις μάθει τα πάντα.

Να γονατίζει όχι από ήττα ή υποδούλωση, 

αλλά από νίκη κατά των παθών,

που την οφείλει στη βοήθεια του Κυρίου 

και στη δική σου βοήθεια και συνέργεια ως γονέα.

Τότε έχει μάθει τα πάντα 

και μπροστά του ο πόνος 

και ο θάνατος 

δεν θα έχουν καμία εξουσία.

Να μάθουμε στα παιδιά μας 

όχι μόνο πώς θα κάνουν καλύτερο τον εαυτό τους,

 αλλά πώς θα κάνουν καλύτερο τον κόσμο".

 

π.Σπυρίδων Σκουτής

 

|επιμέλεια ανάρτησης: Πολυξένη Ρέρρα

|το ανασύραμε από μια πρόσφατη ανάρτηση, 

λόγω του σήμερα εορτάζοντος Αγίου Νικολάου του εν Βουναίνοις...

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

|πρωτοδημοσιεύσαμε το 2023 στις 9 του Μάη.

Ας αναλάβουμε την ευθύνη. Γιατί (και) εμείς φταίμε...

 

~ γράφει ο εκ των "συν αυτώ", δάσκαλος Βασίλης Φράγκος

Σε μια ακόμη δύσκολη μέρα, όπου η Ελλάδα βρίσκεται εκτός ελέγχου, από το πιο νότιο (Ρόδος) μέχρι το πιο βόρειο μέρος της (Κέρκυρα), έχουμε τις εξής επιλογές:

α) να παρακολουθούμε απαθείς και με περιέργεια την καταστροφή και από ασφαλή απόσταση...

β) να στρέφουμε αλλού το μυαλό μας για να μην πλακώνεται η καρδιά μας και έτσι να «ελέγχουμε» το πρόβλημα μέσα μας με «μηχανισμούς άμυνας».

γ) να ελέγχουμε διαρκώς τους υπεύθυνους για τις δεδομένες ευθύνες τους χωρίς να νιώθουμε εμείς υπεύθυνοι για τίποτα.

δ) να ελέγχουμε, τέλος, διαρκώς τη συνείδησή μας, για τις δικές μας προσωπικές αμαρτίες, που φέρνουν το κακό στον κόσμο και να αναλαμβάνουμε όλη την ευθύνη σε πνευματικό επίπεδο για ο,τι συμβαίνει γύρω μας.

Μαζί λοιπόν με τα χιλιάδες δέντρα που καίγονται αυτή τη στιγμή, μπορούμε να λέμε στο Χριστό απλά ότι, όπως καίγονται τα δέντρα, ας καίγονται και οι δικές μας αμαρτίες:

η θεοποίηση της σάρκας ή του χρήματος, η αυτοπροβολή μας, τα πάθη μας.

Ας καίγεται σήμερα μαζί με τα αθώα πλάσματα της γης η αδιαφορία, η αθεΐα και η ψυχρότητά μας.

Έπρεπε να ήμασταν κομμάτι του σώματος της ανθρωπότητας, της Εκκλησίας, του Αγίου Σώματος του Χριστού, της φύσης, αλλά λειτουργούμε ως εγωιστικά και αυτόνομα κύτταρα κοιτάζοντας μόνο τη δική μας ικανοποίηση και επιβίωση.

Ας ευχόμαστε να καίγεται αυτή τη στιγμή κάθε κρυφή αμαρτία μας, που προκαλεί την καταστροφή, αφού όλα συνδέονται.

Δεν είμαστε φτιαγμένοι για να επιβιώνουμε, αλλά για να προσφέρουμε τον εαυτό μας ως δώρο στο Θεό και στους άλλους, για ό,τι εκείνοι μας έδωσαν.

Ας αναλάβουμε όλη την ευθύνη και ας πούμε στο Χριστό ότι για ό,τι κακό γίνεται στην πατρίδα φταίμε εμείς προσωπικά και κανένας άλλος (όπως μου έλεγε πρόσφατα ένας διακριτικός Άγιος γέροντας).

Όταν αναλαμβάνεις την ευθύνη, δε γεμίζεις με ενοχές, αλλά, αντίθετα, παίρνεις πάνω σου το πρόβλημα και αναλαμβάνεις δράση.

Ας μπούμε λοιπόν κι εμείς νοερά μέσα στην κόλαση της φωτιάς, που καίει σήμερα την πατρίδα μας, για να κάψει η φωτιά ό,τι φτηνό και άχρηστο βρίσκεται μέσα μας.

Ας μην πάρουμε αποστάσεις, αλλά ας μπούμε μέσα στο πρόβλημα.

Ας παραμείνουμε εκεί, μέχρι η φωτιά να καθαρίσει και να κάψει όλα τα υλικά πάθη της ψυχής, αλλά και τη σκληρότητα και την αδιαφορία, που τα ακολουθεί: για τον Θεό, τον αδερφό μας και το περιβάλλον (όπως γίνεται με το χρυσάφι που μπαίνει στη φωτιά για να καθαριστεί από ο, τι δεν είναι χρυσός).

Σήμερα που καίγεται η Ελλάδα ας καεί μαζί και η κάθε κρυφή αμαρτία και κακία μας, που προκαλεί και ελκύει το κακό στον κόσμο, για να μπορεί και ο Θεός να κάνει το θαύμα.

Ας γίνει το πρώτο θαύμα μέσα μας:

ας σβήσει το δάκρυ της ψυχής τη φωτιά της αμαρτίας και μετά ξέρει ο Θεός τι θα κάνει.

Αυτό φωνάζουν οι Άγιοι Πατέρες μέσα στους αιώνες για τον κάθε άνθρωπο.

Ας καθαρίσουμε και ας κάψουμε τα σκουπίδια του μυαλού και της καρδιάς μας με τη φωτιά της πίστης, την ειλικρίνεια της μετάνοιας και την υποδοχή του Χριστού ως πηγή της ζωής και ήδη θα έχει γίνει η αρχή για την αλλαγή της κατάστασης...

Οι μόνοι που μπορούμε να αλλάξουμε την κατάσταση είμαστε εμείς.

Στα χέρια μας βρίσκεται η χρήση της θεϊκής δύναμης, που καθαρίζει κάθε κακό, αλλά δεν το έχουμε πιστέψει ακόμα...

Ο Θεός περιμένει.

Καλή μετάνοια να έχουμε.

Ο Θεός μαζί μας...

♰ Ὁ Ἅγιος Φιλούμενος και το Φρέαρ τοῦ Ἰακώβ ~ ♰ 16 Νοεμβρίου 1979 μ.Χ... |δες το video!

     ♰ 16 Νοεμβρίου 1979 μ.Χ., φανατικοί Εβραίοι σκότωσαν με τσεκούρι τον Ιερομόναχο Φιλούμενο την ώρα του Εσπερινού. 

Αγιοταφίτες πατέρες παρέλαβαν το τίμιό του λείψανο έπειτα από πέντε ημέρες και το ενταφίασαν στην Αγία Γη των Ιεροσολύμων...

Τέσσερα χρόνια αργότερα, κατά την κηδεία άλλου μέλους της αγιοταφικής αδελφότητας, ανοίχθηκε ο τάφος του π. Φιλουμένου, για να γίνει "ανακομιδή" των οστών σε κάποια λάρνακα. 

Όλοι τότε οι παρευρισκόμενοι αντίκρυσαν ένα εξαίρετο και θαυμαστό θέαμα. 

Το σώμα του νεκρού Αρχιμανδρίτη ήταν ανέπαφο και ευωδίαζε!

Έκλεισαν και πάλι τον τάφο, μέχρι τα Χριστούγεννα του 1984 μ.Χ., οπότε κατά την κηδεία του αρχιεπισκόπου Πέλλας Κλαυδίου, ανοίχθηκε και πάλι. 

Το σώμα συνέχισε να είναι αναλλοίωτο και να ευωδιάζει. 

Το λείψανο τοποθετήθηκε με κάθε ευλάβεια σε γυάλινη λειψανοθήκη στο βόρειο τμήμα του Αγίου Βήματος στον ιερό ναό της Αγίας Σιών, όπου και γίνεται αντικείμενο προσκύνησης από χιλιάδες πιστούς μέχρι σήμερα...

Αυτοί είναι οι δικοί μας "ήρωες": οι άγιοι και οι μάρτυρες κάθε εποχής... Ευωδιάζουν μέσα στους τάφους τους. Ο Ουρανός τους αναγνωρίζει πρώτα και μετά εμείς οι άνθρωποι. Τέτοια είναι η δική μας Παράδοση. Αυτοί είναι οι καρποί της. Και όπως είπε ο Χριστός: 

"Από τον καρπό θα καταλάβετε το δέντρο". 

Ας συγκρίνουμε τους νεκρούς μας με τους πάσης φύσεως ιδεολόγους που πέθαναν για τις ιδέες τους. Ας ανοίξουμε τους τάφους για να δούμε ποιοι είναι οι δικοί τους και ποιοι οι δικοί μας "ήρωες"...

Βασίλης Φράγκος

~ Γέρων Ἰουστίνος Ἁγιοταφίτης  
"Ὁ Ἅγιος Φιλούμενος καὶ τὸ Φρέαρ τοῦ Ἰακώβ..."

~ H σκουριασμένη παραμάνα του Αγίου Παϊσίου και η θαυματουργική δράση του νονού του, Αγίου Αρσενίου...

Η χαρά μου βλέποντας τον Άγιο Αρσένιο είναι διπλή, γιατί είναι ο προστάτης μας Άγιος. 

Θα συμπληρώσω λοιπόν με μια όμορφη ιστορία που έζησα, όταν ήμουν φοιτητής...

Κάποτε σε μια επίσκεψη στον Άγιο Παΐσιο ζήτησα φεύγοντας ένα φυλαχτό για τον αδερφό μου, που θα πήγαινε στρατό, εκείνος μπήκε στο κελί του και μου έφερε ένα μπαμπάκι με τρίμματα από το λείψανο του Αγίου Αρσενίου! 

Τον κοίταξα εντυπωσιασμένος και του είπα:

- Γέροντα, λείψανο του Αγίου μού δίνετε;

- Ναι, μου λέει. Πάρε κι αυτή την παραμάνα (μου δίνει μια τεράστια σκουριασμένη παραμάνα) και βαλ' τη πάνω σου, για να μην το χάσεις! 

(Ήταν διπλή η χαρά μου, γιατί είχα τώρα μαζί μου και την σκουριασμένη παραμάνα του Αγίου Παϊσίου!)

Οταν αργότερα το είπα στο γέροντά μου, μου είπε πως τα λείψανα κανονικά πάνε στις εκκλησίες. 

Με πόνο ψυχής το πήγα την επόμενη φορά θεωρώντας ότι αυτό είναι το σωστό... 

Το είχα βάλει μάλιστα σε μια ωραία λειψανοθήκη και του το έδωσα. 

Το δέχτηκε, αλλά την επόμενη φορά που πήγα μού το επέστρεψε! 

Πλέον το θεώρησα επιθυμία του Αγίου να βρίσκεται στο σπίτι μας!

Έτσι έχουμε εδώ και χρόνια τον Άγιο Αρσένιο κοντά μας και χαιρόμαστε που γίνεται γνωστός σε όλη την Ελλάδα. 

Κάποτε μάλιστα που μπήκαν κλέφτες στο σπίτι και έκλεψαν κάποια χρυσαφικά, δε μπόρεσαν να δουν δύο χρυσούς Σταυρούς που ήταν γύρω από το λείψανο του Αγίου μπροστά στα μάτια τους. 

Το θαύμα ήταν ολοφάνερο.

Βέβαια η ταινία δεν αναδεικνύει (σημ."αμφ.": ακόμα...) την αγιότητα και τη θαυματουργική δράση του Αγίου, που μέχρι και στους μουσουλμάνους έκανε θαύματα. 

Κι αν δεν έβρισκαν τον ίδιο, έπαιρναν λίγη σκόνη από το χαλάκι της πόρτας του και γίνονταν καλά! 

Τόση Χάρη είχε ο Άγιος. 

Να τον επικαλούμαστε λοιπόν τώρα που τον γνωρίσαμε. 

(Μάλλον θέλημα Θεού ήταν να μπει στα σπίτια όλων μας).

Μετά από χρόνια έμαθα ότι το ίδιο είχε κάνει ο Γέροντας και με μια μητέρα που τού ζήτησε κάποιο φυλαχτό για το παιδί της, αλλά και σε έναν που σήμερα είναι ιερέας και κάθε Νοέμβριο κάνει αγρυπνία στο όνομα του στην Αγία Βαρβάρα στο Ιλιον. 

Τα λείψανα του Αγίου Αρσενίου τελικά βρίσκονται σε όλη την Ελλάδα!

Να έχουμε όλοι την ευχή του και μια ζωντανή και υγιή πίστη για να βιώνουμε θαύματα! 

Έχουμε μεγάλες ευλογίες από το Θεό και να προσέξουμε μην τις χάσουμε...

Βασίλης Φράγκος

* Διαμελισμένος άνθρωπος... |Ο Χριστός θα υπολογίσει τον διαμελισμό αυτόν ως μετοχή στον δικό Του διαμελισμό... |«Μελίζεται και διαμελίζεται ο αμνός του Θεού»

Κάθε πόνος αυτές τις μέρες για το δυστύχημα στα Τέμπη

προκαλεί φρίκη για το είδος του θανάτου των παιδιών:

διαμελισμένα πτώματα παντού...

Το παράλογο χτυπάει την πόρτα της ψυχής.

Δεν το χωράει ο νους να καταλήγει έτσι το ανθρώπινο σώμα...

Στην Εκκλησία όμως το παράλογο έχει νικηθεί από το Χριστό.

Η παρουσία Του είναι εγγύηση

ότι Αυτός ορίζει τη ζωή και το θάνατο.

Τα σώματα των νέων παιδιών που διαμελίστηκαν πρόσφατα,

μας θυμίζουν το σώμα του Χριστού που διαμελίζεται σε κάθε Θεία Λειτουργία...

«Μελίζεται και διαμελίζεται ο αμνός του Θεού», λέει ο ιερέας σε κάθε Λειτουργία,

όταν κομματιάζει τον Άγιο Άρτο!

Πρώτος που διαμελίζεται λοιπόν είναι ο Χριστός. Οπότε η μετοχή στο διαμελισμό αυτό

είναι τιμή για όποιον το υποστεί...

Αυτό το μεγαλείο ένιωθαν οι Μάρτυρες.

Αυτή τη χαρά του μαρτυρίου θα βιώσουν

και όσοι μετέχουν εκούσια

ή ακούσια στο Σταυρό του.

Ο Χριστός θα υπολογίσει τον διαμελισμό αυτόν

ως μετοχή στον δικό Του διαμελισμό.

Τίποτα λοιπόν τραγικό.

Μόνο χαρά!

«Ο μελιζόμενος και ου διαιρούμενος», συνεχίζει η ευχή.

Ο Χριστός κατάφερε να κρατήσει ενιαίο το σώμα του,

παρότι διαμελίζεται συνέχεια.

Το ίδιο θα κάνει σε όποιον κομματιάζει μέσα του κάθε κακή επιθυμία

και κόβει την εξάρτησή του από τον παλιό του εαυτό.

Ο αληθινά διαμελισμένος είναι ο άνθρωπος του κόσμου:

ενώ έχει αιώνια ψυχή αγκαλιάζει συνέχεια την ύλη.

Ο εαυτός μας πρέπει να ενωθεί με τη σταυρωμένη σάρκα του Χριστού

για να δει το αληθινό Φως από αυτή τη ζωή.

Κόπος για τους άλλους,

για το Θεό,

αγάπη χωρίς συμφέρον,

υπομονή στον πόνο

και υποταγή στους άλλους

συνδέονται με τη θυσία Του.

Χριστιανός δε σημαίνει ηθικός άνθρωπος.

Το καλό και το κακό δεν είναι το ζητούμενο για αυτόν,

αλλά η αγάπη του Χριστού μέσα του.

Αν ήταν αυτό το ζητούμενο,

τότε ο Χριστός δε θα είχε εχθρούς.

Θα προσπαθούσε να τους ενώσει όλους.

Αντίθετα είπε ότι ήρθε να φέρει μαχαίρι...

Το ζητούμενο δεν είναι η ανθρώπινη δικαιοσύνη,

ώστε να λένε κάποιοι ότι μόνο έτσι θα ηρεμήσουν οι ψυχές των νεκρών!

Επειδή εμείς είμαστε γήινοι και εμπαθείς,

νομίζουμε ότι έτσι θα νιώσουν

και οι νεκροί μας από εκεί που βρίσκονται...

Καθαρή αφέλεια.

Αντί να αναζητούμε τη δικαιοσύνη του Θεού και το νόημα ενός τέτοιου γεγονότος,

εμείς στήνουμε μια δική μας Δικαιοσύνη για να ηρεμούμε.

Οι ψυχές των αδίκως σφαγιασθέντων αδελφών μας ήδη πήραν το καλύτερο δώρο:

τη συμμετοχή στην άδικη θυσία του Χριστού!

Για όσους πάλι έδειξαν πίστη

και ο πόνος τους δεν έγινε οργή,

αλλά σιωπή και υπακοή,

αυτό επίσης είναι μετοχή στο μαρτύριο του Χριστού.

Η δικαιοσύνη του Χριστού είναι μόνο το Αίμα Του πάνω στο Σταυρό.

Τίποτε άλλο.

Αυτό μαρτυρεί η Εκκλησία σε όλους τους αιώνες.

Ο Χριστός είναι η Δικαιοσύνη μας.

Το πρόσωπό Του και την ψυχή Του μας χάρισε

για να τα έχουμε εφόδιο

μέσα σε έναν κόσμο αδικίας και κακίας.

Πρώτος ο Χριστός σηκώνει τον αιώνιο Σταυρό της ανθρώπινης αμαρτίας και αδικίας,

για να μας απαλλάξει από το βάρος της:

έφερε Ανάσταση!

Σταυρός δε σημαίνει λοιπόν τιμωρία,

αλλά δοκιμασία Αγάπης και Πίστης στον κοινό Πατέρα.

Ας μην αρνούμαστε αυτό το δώρο!

Αυτόν ας κρατήσουμε γερά, για να έχουμε βεβαιότητα Ανάστασης από αυτή τη ζωή...

| έγραψε ο "συν αυτώ" Δάσκαλος, Βασίλης Φράγκος

✨ " ... Έψαχνε με επιμονή για μήνες να βρει τον τόπο, που του είχε υποδείξει ο Άγιος Ραφαήλ στο όνειρο του... Καθώς βρισκόταν δίπλα σε μια στάνη γυρίζει το βλέμμα του και βλέπει τον βράχο που έψαχνε, και πάνω του τον Άγιο να του δείχνει με το χέρι του τον τόπο. «Εδώ!»

 

~ Γράφει ο εκ των "συν αυτώ" καθηγητής, Βασίλης Φράγκος...

✨ Σούλι, Μαραθώνα... 

Το φυσικό και το μεταφυσικό στοιχείο σε άριστο συνδυασμό. 

Οι ακτίνες του ήλιου αφήνουν έναν υπέροχο ορίζοντα πίσω από το εκκλησάκι του Αγίου Ραφαήλ, που μέσα του βρίσκεται ο βράχος όπου εμφανίστηκαν σε όραμα τρεις Άγιοι, 

Ραφαήλ, Νικόλαος και Ειρήνη το 1995.

 

Ο ιερέας έψαχνε με επιμονή να βρει τον τόπο, που του είχε υποδείξει ο Άγιος Ραφαήλ στο όνειρο του.

 Είχε χαράξει με το δάκτυλό του έναν κύκλο στο χάρτη και μέσα εκεί, του είχε πει να αναζητήσει το βράχο όπου βρισκόταν όρθιος ο Άγιος.

 

Έψαχνε για μήνες να βρει το σημείο αυτό ανάμεσα στα γύρω χωριά και κάποια στιγμή, καθώς βρισκόταν δίπλα σε μια στάνη γυρίζει το βλέμμα του και βλέπει τον βράχο που έψαχνε, και πάνω του τον Άγιο να του δείχνει με το χέρι του τον τόπο. 

«Εδώ!» 

κι έκανε μια κίνηση με το χέρι προς τα κάτω...

[Ο Άγιος Ραφαήλ, μετά των Αγίων Νικολάου και Ειρήνης, δείχνοντας τον τόπο για την ανέγερση Ναού Του επί του χαρακτηριστικού Βράχου στο Άνω Σούλι Μαραθώνος...]

 

Ο ιερέας μάς είπε ότι δεν ξέρουν γιατί επέμενε ο Άγιος να γίνει όλη αυτή η αποκάλυψη. 

Ίσως γιατί έζησε κάποτε εδώ ως ασκητής πριν πάει στη Μυτιλήνη, όπου μαρτύρησε. 

Πάντως το μέρος ονομάζεται όρος των Αμώμων (Αγίων) και ασκήτευαν τότε πολλοί μοναχοί.

 

Η παρουσία του είναι συγκλονιστική. 

Το βλέμμα του στην ολόσωμη εικόνα απαλό και ήρεμο. 

Η ζωή του αποκαλύφθηκε το 1960 στα όνειρα των κατοίκων της Θέρμης Μυτιλήνης κι έτσι μάθαμε το όνομά του, τη ζωή του, το μαρτυρικό του τέλος.

 Είναι μια ιστορία 

που πείθει και τον πιο δύσπιστο 

ότι ο Θεός είναι ζωντανός.

 

Ζωντανός λοιπόν ο Άγιος. 

Το καλοκαίρι του 2017 βρισκόμουν σε μια εκδήλωση στη Θέρμη της Μυτιλήνης με κάτι φίλους και όταν συνειδητοποίησα ότι πέφτει ο ήλιος, πήρα το αμάξι και έτρεξα να προλάβω ανοιχτό το μοναστήρι.

 

Ανέβαινα με άγχος το δρόμο, γιατί φοβόμουν μήπως έκλεισαν. 

Δεν είχα περιθώριο για άλλη μέρα. 

Τελικά όλα ήταν ήρεμα και όμορφα, λίγος κόσμος και το πιο σημαντικό, ο τάφος με τα λείψανα του Αγίου μόνος, χωρίς κόσμο. 

Κάθισα πολλή ώρα σε μια άκρη, 

σαν να είχα μια προσωπική συνάντηση μαζί του...

 

Μετά από λίγο καιρό έπεσα από τη στέγη 

ζώντας ένα συνεχόμενο θαύμα... 

Αναζητούσα τον άγιο που γιόρταζε τη συγκεκριμένη μέρα. 

Τελικά μετά από μήνες βρήκα ότι γιόρταζε 

το συγκεκριμένο μοναστήρι στο Άνω Σούλι Μαραθώνα. 

Ήταν η μέρα αποκάλυψης των Αγίων.

 

Με άφησε τελικά κι εμένα ο Άγιος να τον ψάξω...

 24 Ιουλίου βρεθήκαμε εκεί, για μια ακόμα φορά.

 Λίγοι άνθρωποι, αλλά ευδιάθετοι. 

Ένας ιερέας μας αφηγήθηκε την ιστορία της αποκάλυψης των Αγίων, προσκυνήσαμε στο ιερό τόπο και φύγαμε από τους τελευταίους.

 

Η ζωή μας και η σωτηρία μας κρέμεται από την επέμβαση των αγίων. 

Ας τους έχουμε πάντα δίπλα μας...

|για όποιον διψά να θυμηθεί 

ή να μάθει για τον Άγιο Ραφαήλ 

και τους άλλους 2 αγαπημένους μας Αγίους,

εδώ όλες οι αναρτήσεις μας για εκείνους...

" ... Όλοι μιλούσαν για Θεό, αλλά Θεό δεν είδα, ενώ όταν πήγα στο Άγιο Όρος, κανείς δεν μιλούσε για Θεό και όλα έδειχναν τον Θεό..." |Άγιος Σωφρόνιος Σαχάρωφ

Ένα βράδυ, μετά από μία διασκέδαση, ανέβαινα στο σπίτι μου με σκυμμένο το κεφάλι και αργό βήμα. 

Έλεγα πως αυτή η ζωή είναι βάναυση, είναι ανιαρή. 

Τότε σκέφτηκα να γίνω μοναχός, όμως πού και πώς δεν είχα ιδέα. 

Ήμουν Ρώσος εμιγκρέ-πρόσφυγας στη Γαλλία.

 Εκεί υπήρχαν πολλοί Ρώσοι, οι οποίοι ίδρυσαν το Θεολογικό Ινστιτούτο Του Αγίου Σεργίου… 

Στο Ινστιτούτο του Αγίου Σεργίου, όλοι μιλούσαν για Θεό, αλλά Θεό δεν είδα, ενώ όταν πήγα στο Άγιο Όρος, κανείς δεν μιλούσε για Θεό και όλα έδειχναν τον Θεό...

Άγιος Σωφρόνιος Σαχάρωφ

(Βασίλης Φράγκος)

* Δύο Μαρίες, την ίδια μέρα...Η μια το ιερότερο πλάσμα και η άλλη πιθανόν και να΄ταν το χειρότερο...

 

Δύο Μαρίες, την ίδια μέρα.

Η μια το ιερότερο πλάσμα, η Παρθένος Μαρία και η άλλη μια πρώην πόρνη, η Μαρία η Αιγυπτία.

Και οι δύο σήμερα ομορφαίνουν τη μέρα μας...

Σήμερα Σάββατο του Ακαθίστου Ύμνου.

Ύμνος ευχαριστίας και εξύψωσης της Μητέρας του Θεού μας.

Θεοτόκος Μαρία, το ιερότερο πλάσμα του κόσμου, το πιο καθαρό δοχείο, που έκανε το Θεό να γίνει άνθρωπος, η πιο ταπεινή ψυχή, που έκανε το Θεό να ταπεινωθεί.

Το αμάραντο άνθος, το τείχος, η άμεση σωτηρία από εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς, η εγγύηση της ελευθερίας μας.

Σήμερα όμως γιορτάζει και μια... πόρνη.

Δεν ήταν μια τυχαία πόρνη.

Έριχνε στην αμαρτία ανθρώπους που πήγαιναν στους Αγίους Τόπους για προσκύνημα.

Ήταν τόση η αμαρτία της, που όταν πήγε κι αυτή να προσκυνήσει τον Τίμιο Σταυρό, κόλλησαν τα πόδια της!

Δεν την άφηνε ο Θεός να πλησιάσει...

Κατάλαβε τότε τι έκανε και ζήτησε από την εικόνα της Παναγίας να της επιτρέψει να προσκυνήσει και μετά να πάει στην έρημο με απόλυτη άσκηση.

Τη βρήκε κάποτε ο μοναχός Ζωσιμάς στην έρημο του Ιορδάνη να περπατάει πάνω στα νερά του για να τον συναντήσει!

Είχε φτάσει σε μεγάλη αγιότητα για να κάνει κάτι τέτοιο και φιλοξένησε το Μόναχο σε μια σπηλιά όπου περνούσε τη ζωή της.

Εκείνος πήγε ξανά και την κοινώνησε για μια και μοναδική φορά.

Την άλλη χρονιά τη βρήκε νεκρή στο ίδιο μέρος...

Αυτή είναι η ζωή της.

Μια ζωή γεμάτη αμαρτία και μετάνοια.

Είναι το πρότυπο όσων έλαβαν τη Χάρη και την έχασαν.

Η Εκκλησία μας, ο Θεός μας, δεν κλείνει την πόρτα σε κανέναν, αρκεί να δείξει έμπρακτη μετάνοια.

Όσο αναπνέουμε μπορούμε να περάσουμε από την πορνεία αυτού του κόσμου στην καθαρότητα της Θεοτόκου.

Μπορούμε από βρώμικα δοχεία σωματικών παθών και υλικών απολαύσεων να γίνουμε καθαρά δοχεία που θα δέχονται το Θεό.

Είναι μια πορεία συνεχής.

Η πορνεία και η καθαρότητα θα μας προκαλούν.

Εμείς θα καλούμαστε να αποφεύγουμε την κοσμική πορνεία των αισθήσεων και να ικετεύουμε για μετοχή στη θεία καθαρότητα.

Μια συνεχής δοκιμασία Πίστης και Αγάπης σε Εκείνον.

Μια πορεία κάθαρσης από το μάταιο κοσμικό πνεύμα και απόλαυσης του ουρανού.

Τα δύο αυτά άκρα θα ορίζουν πάντα τη ζωή και τη συνείδησή μας.

Η απόλυτη καθαρότητα της Θεοτόκου από τη μια και η προκλητική πορνεία των εξωτερικών αισθήσεων και των εσωτερικών λογισμών της Αγίας Μαρίας από την άλλη.

Η Εκκλησία θα στέκεται πάντα δίπλα στους αγωνιστές της αρετής με τα Άγια Μυστήρια που όρισε ο Χριστός να ενισχύουν τον αγώνα αυτό για τη σωτηρία της ψυχής τους.

Η Οσία Μαρία η Αιγυπτία και η Παναγία μας να εύχονται για μας και να μας σκεπάζουν από κάθε πλάνη και αμαρτία στην πορεία προς την αληθινή χαρά και ζωή...

|έγραψε ο "συν αυτώ" δάσκαλος, Βασίλης Φράγκος

~ Σχετικό:

* "...Έπειτα λοιπόν από 46 χρόνια εξομολογήθηκε η Αγία Μαρία για πρώτη φορά στη ζωή της και παρότι έτρωγε ρίζες και πετούσε στον αέρα, για τον Παράδεισο όμως δεν έκανε! 

Διότι χωρίς εξομολόγηση, ρίζες να τρως 1 εκατομμύρια χρόνια, οι αμαρτίες σου θα υπάρχουνε, δεν σβήνονται... "

 | Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας †

|ξανά και ξανά...