"ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΚΟΛΛΕΓΙΟ" | Μιας άλλης εποχής......."Κολλέγιο" αγωνιστών

 

"Κάθε λέξη του κειμένου μου είναι γνώριμος τόπος αναψυχής, χαμόγελο και απαντοχή για όσα ακολούθησαν και δεν τα επιθυμούσαμε. 

Και ο αείμνηστος και μακαριστός π. Γρηγόριος που αναφέρεται, στέκεται ολοζώντανος μπροστά μου με έκφραση ιλαρή, προάγγελος θαρρείς αγγέλων ή επόμενος αυτών...

Δεν ξέρω ακριβώς, πάντως όσοι τον είχατε γνωρίσει θα καταλάβετε τι λέω...

Αν τολμήσω να ονειρευτώ Παράδεισο (πάντα είχα θράσος) θα ήθελα να είναι ο πρώτος που θα ανταμώσω....

Υ.Γ:

 Κυρία Ελένη Διαμαντοπούλου, πόσες ευχαριστίες;

"ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΚΟΛΛΕΓΙΟ"

Η Αγία Φιλοθέη

Δεν μπορώ να προσπεράσω τη μέρα αυτή. 

Αγίας Φιλοθέης !

Έξι ολόκληρα χρόνια μας προστάτεψε η Αγία Φιλοθέη  στα φοιτητικά μας χρόνια , στο Φοιτητικό Χριστιανικό Οικοτροφείο στις 40 Εκκλησιές Θεσσαλονίκης  που φέρει το όνομά της .  

 Ένα  "Χριστιανικό κολλέγιο" που μας γαλούχησε , παράλληλα με τα πανεπιστημιακά μας μαθήματα,  και στην  παιδεία Χριστού , όσο το δεχόταν η κάθε μία μας.

Κάθε πρωί είχαμε νωρίς  εγερτήριο για την πρωινή  προσευχή, μετά  για το αγιογραφικό ανάγνωσμα  και  ακολουθούσε το πρόγευμα. 

Δε θα ξεχάσω το αχνιστό κακάο τις νηστίσιμες ημέρες που κοντεύαμε να κάψουμε τη γλώσσα μας, και άλλα καλούδια βέβαια που καταβροχνίζαμε σχεδόν χαράματα .

Μετά φεύγαμε η κάθε μία για τη σχολή της.

Στη βραδυνή τράπεζα λέγαμε τα νέα της ημέρας και όσο δύσκολη και να ήταν η μέρα μας τη ντύναμε με χιούμορ και προχωρούσαμε και προσπερνούσαμε τους ατραπούς της φοιτητικής μας ζωής .

Άλλοτε τραγουδούσαμε  με συνοδεία  πιάνου,  που  δέσποζε στη μεγάλη τραπεζαρία που τρώγαμε,  άλλοτε,  η αείμνηστη διευθύντριά μας,  μας έβαζε ν' ακούμε  κλασσική μουσική, άλλοτε βυζαντινή μουσική, ενώ στις εθνικές μας γιορτές η παραδοσιακή μουσική είχε την τιμητική της  με χορούς και τραγούδια και ξεφαντώματα.

Στο τέλος του δείπνου στην όμορφη τραπεζαρία χαμηλώναμε τα φώτα,  ανάβαμε το καντηλάκι και το ευωδιαστό θυμίαμα και μέσα στο ημίφως άρχιζε η προσευχή.  

Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος ... 

Δόξα σοι ο Θεός ημών δόξα σοι...

Βασιλεύ Ουράνιε...

Το θέατρο δεν έλειψε από τις εκδηλώσεις μας. Ζωντανεύαμε τη ζωή των αγίων μας, των ηρώων μας,  έστω με όλες τις ατέλειές μας.  

Όταν περνούσαμε ένα μάθημα χαιρόμασταν όλες μαζί, αλλά και σε περίοδο εξετάσεων όταν υπήρχε ανάγκη πηγαίναμε όλες μαζί για συμπαράσταση και περιμέναμε έξω από την αίθουσα.

Ο πνευματικός όλου του έργου, ο αείμνηστος πατήρ Γρηγόριος Χαραλαμπίδης, μια γαλήνια μορφή, μ'ένα βλέμμα γεμάτο καλωσύνη και αξιοπρέπεια, ενέπνεε σεβασμό και ηρεμούσε τον ανήσυχο νεανικό μας κόσμο. 

Είχα πει, μετά τις σπουδές μου, στο γέροντα Γεώργιο Καψάνη , τον μετέπειτα πνευματικό μου για λίγα χρόνια, γιατί μετά αρρώστησε  : 

Γέροντα, αυτά τα μη και μη στο Φοιτητικό  οικοτροφείο, ουφ λίγο με αγχώσανε.

Και μου απάντησε: 

Παιδί μου τόσα χρόνια σας κράτησαν στην αγνότητα και αυτό είναι μεγάλο πράγμα. 

Δόξα τω Θεώ να λες...

Όσο περνούν τα χρόνια, βλέπω όλη τη ζωή μας μέσα στο σχέδιο του Θεού. 

 Σα να μας πήρε ο Θεός από το χέρι και μας οδήγησε όπου μας οδήγησε. 

Η γερή πνευματική τροφή βέβαια ήρθε μετά , αλλά η μαγιά είχε δοθεί, έστω και θεωρητικά,  τότε σε κείνο το Φοιτητικό όντως κολλέγιο θα΄λεγα μετά βεβαιότητος.

Για να ωριμάσει κανείς, βέβαια, πρέπει να περάσει δια πυρός και σιδήρου. 

Και η ζωή το προσφέρει απλόχερα αυτό ...

Η Αγία Φιλοθέη, η Αγία των φοιτητικών μας χρόνων ας μας φωτίζει,  ας μας πιάνει από το χέρι για να μας οδηγεί στην αλήθεια. 

Είναι σπάνιος ο βίος της. 

Υπάρχει ένα βιβλίο που αναφέρει λεπτομερώς και τις επιστολές που έστελνε σε πρέσβεις κ.α. στην Ευρώπη εκείνης της εποχής . 

Χρόνια μας πολλά !

- Ελένη Διαμαντοπούλου

|την ανάρτηση υποκλέψαμε στις 23/2/2023 -παίρνοντας μαζί μας ό,τι μόνο χρειαζόμασταν από την αχρείαστη εισαγωγή της- από την "συν αυτώ" πλέον, ΕΛΕΝΑ

✔ "Δεν θ’ αφήσει ο Θεός, αδελφοί μου, κανέναν στην έπαρσή του· δεν θ’ αφήσει κανέναν στον κομπασμό του και με τα τρόπαια των εγκλημάτων του και των αδικιών του. Όλοι μια μέρα θα περάσουμε από το δικαστήριο του Θεού, όλοι μια μέρα θα σταθούμε μπροστά στον δίκαιο Θεό και ...

 

     ...θα δώσουμε λόγο, 

και καθένας θα πάει στη θέση του. 

Αυτός που αδικήθηκε θα βρει το δίκαιο, 

και αυτός που αδίκησε θα πάει στη θέση του...

 Μπορεί όχι μόνο να μας αδικήσουν, 

αλλά και να μας λιώσουν, 

να μας ψήσουν. 

Να μη φοβηθούμε. 

Αυτός είναι ο θρίαμβος του ανθρώπου του Θεού, 

του χριστιανού.

Ο Χριστός νίκησε και θριάμβευσε 

την ώρα που πέρασε από πάνω του το κακό σαν οδοστρωτήρας. 

Τότε το κακό τσακίστηκε, 

συνετρίβη, 

και ο Χριστός θριάμβευσε. 

Και αργότερα πάλι οι λύκοι, οι άγριοι λύκοι, 

τα ανήμερα θηρία ορμούν στους ανθρώπους του Χριστού, 

που είναι πρόβατα 

–«ιδού αποστέλλω υμάς 

ως πρόβατα εν μέσω λύκων» (Ματθ. 10:16)– 

αλλά τελικώς εκείνοι που κατατροπώνονται 

και νικώνται είναι οι λύκοι· 

τα πρόβατα είναι εκείνα που νικούν.

Ενθυμείσθε ότι στην Αποκάλυψη λέει: 

«Ο αδικών αδικησάτω έτι» (Αποκ. 22:11). 

Όχι μόνο δεν επεμβαίνει μερικές φορές ο Θεός, 

ενώ βλέπει τον άδικο να οργιάζει ενεργώντας αδίκως, 

όχι μόνο δεν τον σταματά, 

αλλά σαν να του λέει: 

«Είσαι άδικος και αδικείς; 

Να αδικήσεις ακόμη περισσότερο, 

να αδικήσεις κι άλλο, 

να αδικήσεις όσο θέλεις».

Θυμάστε, μια Κυριακή πρωί είπαμε 

ότι ο Θεός αφήνει τον αμαρτωλό, 

τον κακό, 

τον άδικο 

να ενεργήσει όπως θέλει 

–«και ο ρυπαρός ρυπαρευθήτω έτι»– 

αφήνει το κακό να οργιάσει όσο θέλει, 

να εκδηλωθεί όσο θέλει, 

για να εκφυλισθεί τελικά το κακό. 

Και το καλό, 

κάτω ακριβώς από τα ποδοπατήματα του κακού, 

ο δίκαιος, κάτω από το όργιο της αδικίας του αδίκου, 

λάμπει περισσότερο, 

ωφελείται περισσότερο, 

και το καλό αναδεικνύεται περισσότερο...

 

...Περισσότερο από κάθε άλλη φορά σήμερα, 

καίτοι είναι τόσο πολιτισμένη η κοινωνία μας 

και τόσο έχουμε προχωρήσει στα τεχνικά μέσα, 

βλέπουμε την αδικία. 

Μερικές φορές την υφιστάμεθα κι εμείς οι ίδιοι, 

αλλά τη βλέπουμε να γίνεται και σε βάρος άλλων. 

Και σαν από μέσα του κανείς να ζητάει δίκαιο, 

να ζητάει δικαιοσύνη, 

να ζητάει την επέμβαση του δίκαιου Θεού.

Να μην έχουμε απολύτως καμιά αμφιβολία 

ότι ο Θεός, αν χρειασθεί, 

θα επέμβει και θα αποδώσει δίκαιο. 

Δεν θα αφήσει ο Θεός καμία περίπτωση εν αδίκω, 

δεν θα αφήσει ο Θεός κανέναν, 

αν μπορώ να το πω έτσι, 

από αυτής της απόψεως παραπονούμενο, 

αλλά κάποτε θα αποδώσει δίκαιο, 

κάποτε θα κρίνει δίκαια, 

και καθένας θα βρει το δίκιο του, 

και καθένας που ενήργησε άδικα θα μπει στη θέση του.

Πολλές φορές ο Θεός αργεί να ενεργήσει, 

αργεί να επέμβει. 

Κάποιες μάλιστα φορές το αφήνει για το απώτερο μέλλον, 

το αφήνει ίσως ακόμη και για τη Δευτέρα Παρουσία.

 

...Εμείς όμως να πιστεύουμε ότι, 

εφόσον υπάρχει ο δίκαιος Θεός, 

ο οποίος κρίνει πάντοτε δίκαια, 

εφόσον υπάρχει αυτός ο Θεός που είναι αγαθός, 

εύσπλαχνος και μας αγαπά 

και βλέπει τι μας συμβαίνει, 

και ως Θεός που είναι έχει τη δύναμη να επέμβει 

και δεν φοβάται κανέναν 

ούτε εμποδίζεται από κανέναν, 

τελικά όμως δεν επεμβαίνει, 

εφόσον λοιπόν πιστεύουμε σε έναν τέτοιο Θεό, 

να πιστεύουμε έτσι, 

ωσάν να έγινε η δίκη 

και ωσάν να αποδόθηκε δίκαιο, 

άσχετα αν ο Θεός δεν επενέβη.

Ο Θεός γνωρίζει γιατί δεν επεμβαίνει· 

οπωσδήποτε όμως το κάνει για το καλό μας 

και όχι για το κακό μας. 

Δεν μας αφήνει για να μας βασανίζουν οι άλλοι, 

να μας ταλαιπωρούν και να μας αδικούν· όχι. 

Αφήνει για να ταπεινωθούμε περισσότερο, 

για να πιστέψουμε σ’ αυτόν περισσότερο, 

για να υποστούμε μερικά πράγματα για την αγάπη του, 

και έτσι να ευλογηθούμε πιο πολύ 

και να στεφανωθούμε μια μέρα...

   |"Ο άνθρωπος του Θεού" σελ. 213

    ♰ π.Συμεών Κραγιοπούλου

    [εμείς από την εκ των "συν αυτώ", Ελένη Διαμαντοπούλου]

        

"Ήταν Σάββατο του Λαζάρου, όταν είπε στο στερνοπούλι του: "Όταν ήταν έγκυος η μαμά σου σε σένα, της είχα πει να μη σε κρατήσουμε..." |αληθινή ιστορία...

 

~ Το "κλέβουμε" και το αναρτούμε, 

γιατί όπως λέει και ο Κωνσταντίνος Σύμπουρας:

«Η καρδιά όταν μάθει να ζωγραφίζει με το λόγο 

αφήνει τα ίχνη της 

και σε άλλες καρδιές...

Ειναι πολύ δυνατό 

(για να μην το δουν 

πολλά μάτια και πολλές ψυχές…)»

   ~ γράφει η εκ των «συν αυτώ», Ελένη Διαμαντοπούλου 

από το ανέκδοτο βιβλίο της :  

"30 δακρυσμένα σκαλοπάτια, κεφ. δ'  " (2017)

 

"Ήταν Σάββατο του Λαζάρου.

Η μικρή ήταν στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού . 

Όλες οι θύμισες σαν σε όνειρο μπροστά της

ζωντάνευαν και ζωντανεύουν όλα τα χρόνια ...

Η μεγάλη αδελφή της 

είχε ντυθεί λαζαρίνα για το έθιμο 

και τριγυρνούσε στις γειτονιές για τα κάλαντα .

Η μικρή, 

ο Βενιαμίν της οικογένειας, 

το στερνοπούλι, εκεί στην αυλή, 

κάτω απ΄την κληματαριά, 

ψευτοέπαιζε με κάτι πετραδάκια, 

μα έριχνε και κλεφτές ματιές 

μέσα στο δωμάτιο του πατέρα της.

Η μάνα της απασχολημένη 

με τον άρρωστο σύζυγό της.

- Λίγο τσάι πεθύμησα, 

με λίγο φρυγανισμένο ψωμί,

ψιθύρισε ο άνδρας της,  

με φωνή που έβγαινε 

μέσα από τα σπλάχνα του  γεμάτα πόνο, 

μα αρχοντικό πόνο, δίχως μιζέρια. 

Δε νοιαζόταν για το δικό του πόνο, 

μα νοιαζόταν τα 4 ορφανά που θα άφηνε σε λίγο.

Προαισθανόταν ότι το τέλος του δε θα αργούσε .

Έκανε το σταυρό του και ήπιε δύο γουλιές απανωτές.  

Σα να ρουφούσε ολάκερη τη ζωή του.

- Φώναξέ μου τη μικρή, 

ψέλλισαν τα χείλη του γεμάτα στοργή.  

Έχω ένα βάρος στην καρδιά μου...

Την άκουγε που έπαιζε έξω στην αυλή.

Αχ, αυτή η πατρική στοργή 

που αγκαλιάζει όλη την ύπαρξη του ανθρώπου 

και τη θεραπεύει. 

Τι βάλσαμο!

Εκεί στην αυλή, 

κάτω απ την κληματαριά 

που είχε αρχίσει να βγάζει δειλά -δειλά 

κάτι βλασταράκια τρυφερά, 

καθόταν και αφουγκραζόταν η μικρή 

όλες τις κινήσεις στο δωμάτιό του απ΄το παράθυρο, 

που το άφηναν μισάνοιχτο για φρέσκο αέρα.

Πήδηξε από τη χαρά της 

όταν τον άκουσε να τη ζητάει. 

Έτρεξε στο δωμάτιο. 

Κάθισε πλάι στο κρεββάτι του προσεκτικά 

μην τον πονέσει 

και δε χόρταινε να κοιτάει το λίγο χλωμό,  

μα τόσο αρχοντικό πρόσωπό του.  

Έτσι τον ένιωθε και καμάρωνε, 

πόσο τον καμάρωνε!...

- Κοίταξε, της είπε, 

εσύ είσαι το στερνοπούλι μου.

Όταν ήταν έγκυος η μαμά σου σε σένα, 

της είχα πει να μη σε κρατήσουμε, 

αν συμφωνούσε βέβαια και αυτή. 

Τέταρτο παιδί ήσουν, 

πως θα τα βγάζαμε πέρα, 

σκεφτόμουν.  

Ήθελα το καλύτερο για όλους σας 

και αναλογιζόμουν, 

αν θα μπορούσα να σας το δώσω.

Αν και δεν φοβόταν ποτέ τη δουλειά, 

ήταν λιοντάρι,  

τα κτήματα που πήρε προίκα 

τα πολλαπλασίασε, 

μα φοβόταν μήπως 

δε δώσει στον καθένα το καλύτερο. 

Ήταν πάντα περήφανος κι αρχοντικός.  

Φιλότιμος και γενναιόδωρος με όλους!

- Η μαμά σου, όμως, συνέχισε,  

μου είπε τότε:   

"Όχι, ας το κρατήσουμε 

και το τέταρτο παιδί μας. 

Έχει ο Θεός..."    

Και γω σεβάστηκα την επιθυμία της, 

στερνοπούλι μου!   

Δεύτερο λόγο δεν της είπα!

Και όταν ήρθε η ώρα, 

βγήκες εσύ, 

ένα καταγάλανο παιδί, 

με ολόξανθα μαλλιά 

και η μάνα μου η Μαριγώ,  

η γιαγιά σου, 

ήταν στη γέννα σου παρούσα.  

Χτυπούσε ο πρωινός ήλιος 

στο κεφαλάκι σου  

και έλαμπες, 

έτσι μου είχε πει η μάνα μου...

- Η μάνα μου η Μαριγώ, 

μονολόγησε και δάκρυσε ο πατέρας...

Ίσως σκέφτηκε, 

ότι σε λίγο η μάνα του, 

που ζούσε, 

θα έπινε το πικρό ποτήρι του θανάτου του.  

Ίσως...

 - Η μάνα μου η Μαριγώ, 

ξαναψιθύρισε με ξέψυχη φωνή 

κι ένας λυγμός βγήκε από τα σωθικά του .

Σήκωσε το αδύναμο χέρι του 

και χάιδεψε το προσωπάκι της.

- Στερνοπούλι μου, μονολόγησε.

Χαίρομαι  που ήρθες στον κόσμο ! ...

Έξω είχε αρχίσει να ψιλοβρέχει . 

Σλότα την ονομάτιζαν.

Διαφορετικά, όπως κι άλλες φορές, 

θα βγαίνανε στην αυλή σιγά -σιγά, 

πιασμένοι χέρι- χέρι 

να ρουφήξουν τις στιγμές 

που τους απόμειναν μαζί...

Ήταν Σάββατο του Λαζάρου τότε, 

μ 'ένα ψιλόβροχο ανοιξιάτικο!  

Μια δροσιά στο καμίνι της ψυχής.

Πόσο ζωντανά το θυμάται η μικρή. 

Μια ανάσταση, όμως, ζούσαν οι δυο τους. 

Ο καθένας για διαφορετικούς λόγους.

Πέρασαν πολλά Σάββατα του Λαζάρου από τότε, 

μα πάντα ζωντανεύουν 

εκείνη τη λυτρωτική εξομολόγηση του πατέρα της

 μαζί με  το χάδι του,  

που, ποιος ξέρει, 

ίσως σκεφτόταν 

πως μπορεί να είναι και το στερνό του...

Που να' ξερε ο πατέρας,  

ότι το στερνοπούλι του αυτό 

θα μνημόνευε την ψυχή του χρόνια

και χρόνια ολάκερα στο θυσιαστήριο του Θεού, 

θα έδινε το όνομά του για να του κάνουν αμέτρητα 40λείτουργα, 

σε αμέτρητους Ιερούς Ναούς και Ιερά Μοναστήρια.

Θαρρεί,  

ότι η ψυχή του θα μυροβλήσει 

απ' τα πολλά 40λείτουργα ...

Εκείνο το ευλογημένο Σάββατο πως να το ξεχάσει;

Τη λύτρωση του πατέρα, 

το ακριβό του δάκρυ για τη γιαγιά τη Μαριγώ, 

για τη γυναίκα του, 

για τα 4 ορφανά που θ' άφηνε...

☆ Μέγας Άγιος ο Γρηγόριος ο Παλαμάς! Ο Άγιος Του Ακτίστου Φωτός...

 

Όταν η μακαρία ψυχή 

του Αγίου Γρηγορίου Παλαμά 

Αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης 

εξήλθε από το σώμα του, 

η Χάρις του Αγίου Πνεύματος 

φανέρωσε και στους λοιπούς ανθρώπους 

εξαίσια την εσωτερική λαμπρότητα της ψυχής του.

Αφού φως πολύ και παράδοξο γέμισε το κελλί 

στο οποίο βρισκόταν το ιερό άγιο λείψανό του.

Συγχρόνως έλαμψε το πρόσωπό του, 

παρ’ όλο που ενόσω ζούσε 

ήταν σοβαρό, 

σκυθρωπό 

και κατάξηρο.

Αυτής της υπερούσιου λαμπρότητας έγιναν μάρτυρες 

όλοι οι κάτοικοι της Θεσσαλονίκης 

οι οποίοι έσπευσαν να λάβουν μέρος στην κηδεία

 και τον ενταφιασμό του Αρχιερέως τους.

Έτσι, 

το σκήνωμα του αγίου Γρηγορίου 

έμεινε αχώριστο από την Χάρη του Παναγίου Πνεύματος 

και γι’ αυτό και στη συνέχεια αναδείχθηκε ο τάφος του 

κατοικία του θείου φωτός, 

πηγή θαυμάτων, 

βρύση ιερών χαρισμάτων 

και δωρεάν ιατρείο.

Αλλά ο άγιος Γρηγόριος ήταν θαυματουργός 

και ενόσω βρισκόταν στη ζωή.

Ο άγιος είχε έναν φίλο Ιερομόναχο 

ο οποίος ονομαζόταν Πορφύριος. 

Ένα βράδυ, 

παραμονή της γιορτής της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος 

κατά την οποίαν τελούσαν την αγρυπνία της μεγάλης εορτής 

έπιασε τον Ιερομόναχο ένας σφοδρός πόνος στην αριστερή πλευρά.

Από τον πόνο αυτό 

δεν μπορούσε να ξαπλώσει ούτε στο κρεβάτι.

Επειδή στην αγρυπνία αυτή 

πήγε και ο άγιος Γρηγόριος για να λειτουργήσει, 

τον πλησίασε ο Ιερομόναχος Πορφύριος 

και τον παρακάλεσε θερμά για να τον θεραπεύσει.

Και τότε ο άγιος, 

έβαλε σταυροειδώς το χέρι του 

στην πλευρά του Ιερομονάχου 

και είπε με κατάνυξη και συντριβή το τροπάριο,

 «Σταυρούμενος, Δέσποτα…» κτλ, 

και το «Ίασαι σε ο Χριστός…», 

και ω του θαύματος 

ελευθερώθηκε ο πάσχων 

από τον πικρό εκείνο πόνο 

και έγινε υγιής...

~ Διασκευή, επιμέλεια Στέλιος Κούκος

Διασκευή από τον «Μέγα Συναξαριστή της Εκκλησίας», 

μήνας Νοέμβριος, τόμος 11ος.

[Στη φωτογραφία το σκήνωμα του συμπολιούχου μας Αγίου Γρηγορίου Παλαμά στον ομώνυμο ναό του στη Θεσσαλονίκη...]

|επιμέλεια ανάρτησης: Ελένη Διαμαντοπούλου, εκ των "συν αυτώ"...

✨ Όταν, ψυχή μου, διανοηθείς έστω να παραπονεθείς για τη νηστεία που κάνουμε για τη Μάνα Παναγιά, θυμήσου και συ το 15χρονο "ξεροκέφαλο" παλικάρι, τον Άγιο Ιωάννη τον Μονεμβασιώτη...

     

|έναρξη α(μ)φιερώματος:

Όλες μας οι αναρτήσεις σήμερα 

(και οι 5 ...) 

από το πρωί μέχρι το βράδυ,

για τον Νεομάρτυρα Άγιο Ιωάννη μας 

και τη νηστεία που ξεκινάμε σήμερα...

     ✨  1758 – † 21 Οκτωβρίου 1773 ✨

✨ " Κάθε παραμονή της νηστείας του Δεκαπενταύγουστου 

ενθυμούμαι τον Άγιο Ιωάννη τον Μονεμβασιώτη.

Παιδί 15 χρονών με βασανισμένη ζωή,

σκλαβωμένος από μικρό παιδί  

σε Τούρκους αφέντες.

Τον θυμάμαι 

γιατί πιέστηκε να αρνηθεί την πίστη του.

Δεν του ζητήθηκε να προσβάλλει 

κάποιο ιερό και όσιο πρόσωπο.

Απλώς του ζητήθηκε  

να "χαλάσει" την νηστεία του Δεκαπενταυγούστου 

για την Παναγία.

Κι εκείνος δεν έστερξε 

παρά τις φοβέρες του αφέντη του,

παρά τα παρακάλια της μανούλας του,

παρά την βασανιστική πείνα 

από την πολυήμερη αποχή από ζωικές τροφές.

Κρατήθηκε όρθιος  

και μαρτύρησε 

για να μείνει πιστός..."       

Από την Filitsa Leontaridou

[ Εμείς από την εκ των "συν αυτώ",  Ελένη Διαμαντοπούλου ]

Το μοναδικό που πρέπει να κάνουμε πίσω από την πλάτη του συνανθρώπου μας, είναι...

...να προσευχόμαστε γι΄ αυτόν...

~ Γέροντας Παρθένιος, 

Hγούμενος της Ι.Μ.Οσίου Παύλου Αγίου Όρους.

«Έχει γραφεῖ,

“μὴ ἐπιχαρῇς ἐπὶ τοὺς υἱοὺς Ἰούδα ἐν ἡμέρᾳ ἀπωλείας αὐτῶν 

καὶ μὴ μεγαλορρημονήσῃς ἐν ἡμέρᾳ θλίψεως”   (Ἀβδιού 1:12).

Δώρισέ μου ὥστε κάθε φορά 

πού ἡ ἁμαρτία κάποιου πού ἔχει πέσει, 

μοῦ γίνεται γνωστή 

νά συμπάσχω μέ αὐτόν, 

νά μή τόν ἐλέγξω ΠΕΡΗΦΑΝΑ,  

ἀλλά νά θρηνήσω καί νά κλάψω,

ὥστε κλαίγοντας γιά κάποιον ἄλλο 

νά θρηνήσω τόν ἑαυτό μου, 

λέγοντας

 " ἡ Θάμαρ φάνηκε πιό δικαιωμένη παρά ἐγώ” 

(Γέν. 38:26)»

~ Ἅγιος Ἀμβρόσιος, Περί μετανοίας, 2:8

|επιμέλεια ανάρτησης: Ελένη Διαμαντοπούλου

 * Συμπληρωματικό "αμφ."ΥΓ:

 Και όπως λέει και ο αγαπητός μας π.Δημ.Φ. από το νησί του:

 "Κι όμως, πρέπει να λιώσουμε τα γόνατά μας

 (και) γι΄αυτές τις ψυχές..."