Παπά Φώτης Λαυριώτης, ο δια Χριστόν σαλός της Λέσβου – (Τέτοιοι "Θεότρελλοι" μας χρειάζονται...)

Τρίτη, 4 Νοεμβρίου 2014

 - Αφιέρωμα στο «ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει…»

.......Μία σύγχρονη ασκητική μορφή που έζησε στα χρόνια μας στο νησί της Λέσβου, ο παπά Φώτης υπήρξε αναμφισβήτητα μία μορφή κολλυβαδικής εποχής, με αρχές και βιώματα οσίων ασκητών, που μόνο στα συναξάρια των Αγίων διαβάζουμε.
.......Ήταν διά Χριστόν σαλός. Αγιορείτης στο ξεκίνημα της ιερατικής του διακονίας, αλλά και μέχρι τέλους πιστός στις αρχές της μοναχικής πολιτείας, παρ’ όλο που έζησε τα περισσότερα χρόνια της ζωής του ένας περιπλανώμενος για την αγάπη του Χριστού μας.

Του Σταμάτη Μιχαλακόπουλου 

.......Εσπερίδα αφιερωμένη στη μεγάλη και αγία προσωπικότητα του παπά  Φώτη Λαυριώτη, που έμεινε γνωστός ως ο δια Χριστόν σαλός της Λέσβου, πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη 23 Οκτωβρίου, στο Πνευματικό Κέντρο του Ιερού Ναού Ευαγγελιστρίας Πειραιώς.
.......Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του τρίμηνου προγράμματος καθημερινών εκδηλώσεων και δραστηριοτήτων  “ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει…” και είχαν την ευκαιρία να την παρακολουθήσουν πλήθος πιστών που κατέκλυσε την αίθουσα του Πνευματικού Κέντρου.
.......Κεντρικός συντονιστής ήταν ο Διευθυντής Προγράμματος  του Ραδιοφωνικού Σταθμού “Πειραϊκή Εκκλησία” κ. Λυκούργος Μαρκούδης, ενώ εισηγητές της βραδιάς ήταν ο Αρχιμανδρίτης Χρυσόστομος Μαϊδώνης, Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως Ιερισσού, ο Πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αφαλωνιάτης, εφημέριος του Ιερού Ναού Αγίου Αντωνίου στον Τρυγώνα Πλωμαρίου Λέσβου, ο Πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Πόπης, προϊστάμενος του Ιερού Ναού Αγίου Σπυρίδωνος Πειραιώς και ο Πρωτοπρεσβύτερος Θεμιστοκλής Χριστοδούλου, εφημέριος του Ιερού Ναού Αγίου Ελευθερίου Αχαρνών και συγγραφέας  βιογραφικών βιβλίων του τιμώμενου Γέροντα.
.......Σε έντονο και συγκινησιακά φορτισμένο κλίμα, όλοι οι εισηγητές κατέθεσαν τις εμπειρίες και τα βιώματα τους από τη σχέση και επαφή τους με τον παπά Φώτη. Οι πολύτιμες μαρτυρίες τους περιγράφουν το πλαίσιο της ζωής του με κυριότερο χαρακτηριστικό το χλευασμό και την καταφρόνηση του κόσμου. Ατιμέλητος, μικρόσωμος, ξυπόλητος, με τον αχώριστο βαρύ ντορβά του, ζώντας σε ένα χαμόσπιτο, ανεπιτήδευτος και αφιλάργυρος, ο σαλός παπά Φώτης έκανε τη διαφορά όπου κι αν βρέθηκε και σημάδεψε ανεξίτηλα τις καρδιές και τις ζωές όσων τον γνώρισαν και βρέθηκαν κοντά του.

.......Λυκούργος Μαρκούδης: Η δια Χριστόν σαλότης είναι ειδικό χάρισμα του Αγίου Πνεύματος   
.......Στη σημασία του όρου σαλότητα μέσα στη ζωή της Εκκλησίας, αναφέρθηκε στην έναρξη της εκδήλωσης ο Διευθυντής Προγράμματος  του Ραδιοφωνικού Σταθμού “Πειραϊκή Εκκλησία” κ. Λυκούργος Μαρκούδης. Περιγράφοντας τη ζωή των δια Χριστόν σαλών, ο συντονιστής της βραδιάς είπε μεταξύ άλλων:
.......“Η δια Χριστόν σαλότης είναι ειδικό χάρισμα του Αγίου Πνεύματος, μοναδικό στο είδος και στη μέθοδο. Προσφέρεται όμως σε ελάχιστους και εκλεκτούς. Τι είναι όμως οι Άγιοι που χαρακτηρίσθηκαν ως δια Χριστόν σαλοί; Είναι εκείνοι, οι οποίοι για να κατακτήσουν την κορυφή της αγιότητος κάνουν τον σαλό, δηλαδή τον τρελό. Οι δια Χριστόν σαλοί δεν θέλουν να έχουν καμία υπόληψη, καμία τιμή, κανέναν έπαινο μέσα στον κόσμο αυτόν. Θέλουν και ποθούν μάλιστα την ανυποληψία, την περιφρόνηση, την κατηγορία, τη συκοφαντία, πράγματα που τόσο αντιπαθούμε εμείς οι άλλοι, οι τάχα λογικοί και αξιοπρεπείς. Από τη μία πλευρά αρνούνται τις τιμές, τις επίσημες θέσεις, τις καλές συστάσεις για τον εαυτό τους, τις δόξες και τους επαίνους. Ενώ από την άλλη επιθυμούν διακαώς και ζητούν επιμόνως την καταφρόνηση του κόσμου, την κάθοδο “έως τα κατώτατα μέρη της γης”, το βίωμα του ψαλμικού εκείνου που λέει: εγώ ειμί σκώληξ και ουκ άνθρωπος, όνειδος ανθρώπων και εξουθένημα λαού.”
.......Στη συνέχεια ο κ. Μαρκούδης έκανε μια σύντομη αναφορά στο βίο και τους σημαντικότερους σταθμούς της ζωής του Γέροντα και ακολούθως παρουσίασε τους εισηγητές της βραδιάς.

.......Αρχιμανδρίτης Χρυσόστομος Μαϊδώνης: Ο καταφρονημένος παπά Φώτης, μάθημα ταπείνωσης 
.......Πρώτος ομιλητής της εκδήλωσης, ήταν ο Αρχιμανδρίτης Χρυσόστομος Μαϊδώνης, Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως Ιερισσού, που γνώριζε τον παπά Φώτη από τα νεανικά του χρόνια.
.......Με σειρά περιστατικών από τη ζωή του Γέροντα, ο ομιλητής περιέγραψε με συγκινητικό τρόπο την καταφρόνηση που εισέπραξε κατά τη διάρκεια της ζωής του. Μάλιστα, όπως ανέφερε χαρακτηριστικά, στην τελευταία συνάντηση που είχε μαζί του,  όταν τον ρώτησε πως θυμάται τη ζωή του στον Τρύγωνα, στο Πλωμάρι της Λέσβου, όπου ήταν Ιερέας στον Ιερό Ναό του Αγίου Αντωνίου, εκείνος απάντησε με την εκφραστικότητα που τον διέκρινε: καταφρόνια, καταφρόνια!
.......Έτσι ο π. Χρυσόστομος περιέγραψε το φάσμα της ζωής του μακαριστού Γέροντα μέσα στην καταφρόνηση εκ μέρους των εν αγνοία ευρισκομένων. Όμως ανέφερε και περιστατικά που αποκαλύπτουν τον “κεκρυμμένο μαργαρίτη”, τον άλλον παπά Φώτη, τον αλλοιωμένο από τη Χάρη του Θεού. Που μέσα από το χλευασμό και την περιφρόνηση, έζησε και μας διδάσκει τον δρόμο της ταπείνωσης.
.......Άλλωστε, όπως ανέφερε ο ομιλητής: “Εκείνος που περισσότερο από όλους καταφρονήθηκε, ήταν ο ίδιος ο Κύριος.  Έτσι ο Κύριος έγινε το πρότυπο του πως αντιμετωπίζουμε το χλευασμό και την καταφρόνηση του κόσμου.”
.......Ολοκληρώνοντας, ο π. Χρυσόστομος, σε ειδική προβολή παρουσίασε μία σειρά από χειρόγραφες επιστολές και κάρτες που του είχε αποστείλει ο Γέροντας,  γραμμένες με τον καλλιγραφικό τρόπο που συνήθιζε να γράφει, καθώς και φωτογραφικό υλικό από τη ζωή του.

.......Πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αφαλωνιάτης: Γνώριζε μόνο να συγχωρεί, να αγαπά και να μακροθυμεί  
.......Επόμενος ομιλητής ήταν ο διάδοχος του παπά Φώτη στον Ιερό Ναό Αγίου Αντωνίου στον Τρυγώνα Πλωμαρίου Λέσβου και σημερινός εφημέριος, Πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αφαλωνιάτης.
.......Ξεκινώντας την ομιλία του και φανερά συγκινημένος, ο π. Δημήτριος αναφέρθηκε στη ζωή των Αγίων της Εκκλησίας μας, που όπως είπε “ενσαρκώνουν το μυστήριο της πίστεως μας κατά τρόπο θαυμαστό και μέσα από την προσωπική τους ανακαίνιση και μεταμόρφωση, μας παρουσιάζουν τον ίδιο τον Χριστό εν ετέρα μορφή”. Τέτοια προσωπικότητα ήταν και ο παπά Φώτης.
.......Όπως μάλιστα τόνισε ο ομιλητής, ο μακαριστός Γέροντας όλη του τη ζωή την πέρασε μέσα στην άσκηση, την εγκράτεια, την εκούσια πτωχεία και κακοπάθεια και αυτό διότι αγάπησε με όλες τις δυνάμεις του το Χριστό. Δεν τον ενδιέφερε που θα κοιμηθεί και τι θα καταλύσει. Ήταν σαν τα πουλιά που πετούν στον ουρανό και ο Θεός τα φροντίζει. Έτσι έζησε στο Άγιο Όρος (εξ’ ου και το “Λαυριώτης” από τη Μονή της Μεγίστης Λαύρας), τα Ιεροσόλυμα, το Σινά και τη Μυτιλήνη. Ένα τον απασχολούσε και τον ενδιέφερε, το πως θα αρέσει στο Θεό. Γνώριζε μόνο να συγχωρεί, να αγαπά και να μακροθυμεί. Γι‘ αυτό και έβρισκαν ανακούφιση και παρηγοριά κοντά του αναρίθμητοι πιστοί όταν ζούσε, αλλά και σήμερα όσοι επισκέπτονται τον τάφο του. Και έκλεισε αναφέροντας χαριτωμένα περιστατικά από τη ζωή του παπά Φώτη.

.......Πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Πόπης: ο παπά Φώτης Λαυριώτης στον Πειραιά 
.......Ιδιαίτερη ήταν η επόμενη ομιλία, από τον Πρωτοπρεσβύτερο Βασίλειο Πόπη, προϊστάμενο του Ιερού Ναού Αγίου Σπυρίδωνος Πειραιώς. Θέμα της ήταν η στενή σχέση του Γέροντα με τον Πειραιά και ειδικά με τον συγκεκριμένο Ναό και τους ιερείς του.
.......Η γνωριμία του π. Βασιλείου με τον παπά Φώτη έγινε στη χειροτονία του σημερινού Μητροπολίτη Μυτιλήνης κ. Ιακώβου, στη Μητρόπολη Αθηνών. Μάλιστα ανέφερε και ένα ξεχωριστό περιστατικό, όπου ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ κατά τη διάρκεια της χειροτονίας, είχε κοντά του τον Γέροντα και τον έδειχνε στους άλλους αρχιερείς λέγοντάς τους ότι “αυτός πιστεύει σε Χριστό, έχει Θεό μέσα του”.
.......Έκτοτε, ο παπά Φώτης ερχόταν πολύ συχνά στον Πειραιά, παίρνοντας το βραδινό καράβι και φθάνοντας ξημερώματα στο λιμάνι, προκειμένου να λειτουργήσει στο Ναό του Αγ. Σπυρίδωνα.  Η συμμετοχή του στο μυστήριο της Θ. Ευχαριστίας, κατά τη μαρτυρία του π. Βασιλείου, ήταν συγκλονιστική και ο Γέρονταςγίνονταν  αγνώριστος, ενώ  το πρόσωπό του ήταν λευκό και καθαρό.
.......Στα 15 χρόνια γνωριμίας τους, ο παπά Φώτης συμμετείχε επίσης στις επισκέψεις στους φυλακισμένους, που οργάνωνε ο π. Βασίλειος σε διάφορες φυλακές. Λειτουργούσαν ή τελούσαν Παρακλήσεις και στη συνέχεια ο Γέροντας μιλούσε στους φυλακισμένους τονίζοντας τη μετάνοια και την εξομολόγηση.

.......Πρωτοπρεσβύτερος Θεμιστοκλής Χριστοδούλου: Το προορατικό και διορατικό χάρισμα του παπά Φώτη Λαυριώτη 
.......Τελευταίος εισηγητής ήταν ο Πρωτοπρεσβύτερος Θεμιστοκλής Χριστοδούλου, εφημέριος του Ιερού Ναού Αγίου Ελευθερίου Αχαρνών και συγγραφέας  βιογραφικών βιβλίων του τιμώμενου Γέροντα.
.......Θέμα της ομιλίας του, ήταν το προορατικό και διορατικό χάρισμα του παπά Φώτη. Αναλύοντας τους όρους, αναφέρθηκε στη ρήση του Αγ. Ιωάννη της Κλίμακος που έγραψε: Εκ ταπεινώσεως διάκρισις, εκ διακρίσεως διόρασις, εκ διοράσεως προόρασις. Θέλοντας έτσι να τονίσει την θεμελιακή σημασία της ταπείνωσης.
.......“Προόραση είναι η ικανότητα να βλέπει κανείς γεγονότα που θα συμβούν ή θα πραγματοποιηθούν στο μέλλον. Διόραση είναι η ικανότητα να εξιχνιάζει κανείς σκοτεινές καταστάσεις, να εισέρχεται στα βάθη του ψυχικού κόσμου, να βλέπει αντικείμενα ή γεγονότα αδιόρατα στους άλλους.”
.......Ο αείμνηστος παπά Φώτης είχε αποκτήσει και τούτες τις δύο μεγάλες αρετές, που τις έκρυβε και ποτέ δεν τις φανέρωνε, ούτε τις διελάλησε. Και επ’ αυτού ο π. Θεμιστοκλής ανέφερε τις προσωπικές του μαρτυρίες που πιστοποιούν ξεκάθαρα και τα δύο αυτά χαρίσματα του Γέροντα.

.......Επιστολές Μητροπολιτών 
.......Χαιρετισμούς απηύθηναν στην εκδήλωση με επιστολές τους, οι Σεβασμιώτατοι Μητροπολίτες  Κυθήρων κ. Σεραφείμ και Γουμενίσσης κ. Δημήτριος.
.......Ο Μητρ. Κυθήρων χαρακτήρισε τον μακαριστό Γέροντα “άνθρωπο της χάριτος, ασκητή κρυπτόμμενο, λειτουργό της Εκκλησίας θεοσεβέστατο, απλό στους τρόπους, λιτοδίαιτο, νοερά και καρδιακά προσευχόμενο, εξοικειωμένο με την απροσπάθεια και την αποταγή και καταφρόνηση πάντων των κοσμικών, εφημέρων και γήινων, βιών μόνος μόνω Θεώ”.
.......Στην επιστολή του, ο Μητρ. Γουμενίσσης κ. Δημήτριος, αναφερόμενος στην ευλογημένη μοναδικότητα του παπά Φώτη, γράφει μεταξύ άλλων: “Δικαίωσε όλους τους εκκλησιαστικούς τίτλους κατενώπιον του ζώντος Θεού και των ανθρώπων. Στάθηκε χωρίς διαλείμματα δια βίου σε όλα, άνθρωπος του Θεού. Άνθρωπος για το Θεό, Θεόσταλτος για τον κόσμο.”

Την Εσπερίδα αφιερωμένη στον Παπα Φώτη μπορείτε να παρακολουθήσετε σε video εδώ

synodoiporia.gr - http://www.diakonima.gr

Το ραδιόφωνο που μιλάει στη ψυχή μας! (Μαζί με τις δικές μας ευχές...)

Ο κ. Λυκούργος Μαρκούδης, Διευθυντής Προγράμματος του Ραδιοφωνικού Σταθμού Πειραϊκής Εκκλησίας, μιλάει στην Πεμπτουσία για την πρώτα του βήματα στο εκκλησιαστικό ραδιόφωνο και το έργο του Ραδιοφωνικού Σταθμού της Πειραϊκής Εκκλησίας. Ο κ. Μαρκούδης αναφέρεται στην λειτουργία και τη στοχοθεσία του εκκλησιαστικού ραδιοφώνου, τη δυναμική την οποία έχει και τη διακονία που μπορεί να προσφέρει στο ποιμαντικό έργο της Εκκλησίας... (πηγή του βίντεο)

* ΥΓ. "αμφ." & των συν αυτώ:
Να ευχηθούμε θέλουμε και μεις για τον εορτασμό του Ραδιοφώνου της Πειραϊκής Εκκλησίας (30 χρόνια και...βαδίζοντας στην αρχή της 4ης δεκαετίας...), στον Δεσπότη τους (μας) και σε όλους τους συντελεστές του.
Όχι όμως με δικές μας "σοφίες", αλλά με την ευχή του αγαπημένου μας "μπάρμπα", του κυρ Κώστα Γανωτή:
"Να ζήσει η Πειραϊκή Εκκλησία!
Από τώρα μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού μας..."
( Και να καταθέσουμε και την δική μας βεβαιότητα;
Αν το Ραδιόφωνο της Πειραϊκής Εκκλησίας υπήρχε απλά ως επιλογή στις περίφημες δημοσκοπήσεις, είμαστε πεπεισμένοι πως θα ψάχναμε τον δεύτερο...)

Λυκούργος, Γεώργιος, Θαλάσσης, Έλενα...

To απίθανο ιστολόγιο "ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝΑΥΣ" δημιούργησε,
εκτός των άλλων,
2 αναρτήσεις
(η πρώτη είναι η παρακάτω που θα δεις & η επόμενη,αφού "βγεις" από αυτήν την ανάρτηση!!!)
για όσους από εμάς έχουν την διάθεση 
"να σηκώσουν τα μανίκια" της ψυχής τους &
να βοηθήσουν με τον μοναδικό τρόπο, που μπορούν 
(αυτόν της προσευχής...)
αδέλφια "μακρινά" (κατά βάσιν άγνωστα!!!)
Ευχαριστούμε ιδιαιτέρως τον Γεώργιο
για τον κόπο του,
τον Λυκούργο (το νυχτερινό ραδιόφωνο της "Πειραϊκής Εκκλησίας"
διαβάζει εδώ & χρόνια ονόματα "αναγκεμένων" αδελφών μας...),
αλλά & τον Γιώργο Θαλάσση, 
 την 'Ελενα & τον "Νεκρό"
που πάντα συμπαραστέκονται σε αυτές τις προσπάθειες...


Δες εδώ:

Παράκληση για συμπροσευχή

Ο Λυκούργος Μαρκούδης στην πρωινή του εκπομπή στο ραδιόφωνο της Πειραϊκής Εκκλησίας (91.2MHz) μας παρακαλεί να προσευχηθούμε για τα εξής αδέρφια μας:

Φωτεινή: καρκίνος

Παναγιώτα: καρκίνος

Αγγελική: καρκίνος
(λεπτομέρειες ΕΔΩ)

Αγγελική (5 ετών): βρίσκεται στην εντατική 

μετά από τροχαίο (έχει αφαιρεθεί η σπλήνα της).

Κωνσταντίνος: καρκίνος

Διονυσία: πολλά προβλήματα

Μαγδαληνή: λευχαιμία

"Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησε τους δούλους σου 

Φωτεινή, Παναγιώτα, Αγγελική και Αγγελική,

Κωνσταντίνο, Διονυσία και Μαγδαληνή"

Και παρακαλώ ΜΗΝ ξεχνάτε τον Εμμανουήλ και τα υπόλοιπα αδέρφια μας:

κλικ στην ετικέτα

ΠΡΟΣΕΥΧΗ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝΑΥΣ

Ο μακαριστός Γέροντας Χρυσόστομος...

 

       |γράΦει ο Λυκούργος Μαρκούδης

Παράξενο που πρέπει να γράψω ένα κείμενο (πέντε μέρες το ξεκινάω, κι όλο το αφήνω) με αυτό τον τίτλο. 

Αν και τις τελευταίες μέρες, με την επιδείνωση της υγείας του και τον ήδη προετοιμασμένο τάφο του (απέναντι ακριβώς από την είσοδο της Μονής), έδειχνε όλο και πιο αναμενόμενη η ώρα της μεταστάσεώς του. 

Βλέπω τις φωτογραφίες και τα βίντεο που έχω, ακούω τη φωνή του και μοιάζει να είναι ακόμα εδώ. 

Ανάμεσά μας.

Πριν από λίγες μέρες, τέλη Αυγούστου (παραμονές της Κοιμήσεως της Θεοτόκου με το π. ημερολόγιο) δεν τον συνάντησα στο αγαπημένο του μοναστήρι, όπως κάθε φορά… 

Η κατάσταση της υγείας του είχε επιδεινωθεί ακόμα περισσότερο και νοσηλευόταν στην Αθήνα. 

Η αντίστροφη μέτρηση για να βρεθεί κοντά στον Άγιο που διακόνησε για χρόνια, ολοκληρωνόταν. 

Πέρασε δύσκολα και επώδυνα τους τελευταίους μήνες. 

Τώρα όμως αναπαύεται «ἔνθα οὐκ ἔστι πόνος, οὐ λύπη, οὐ στεναγμός, ἀλλὰ ζωὴ ἀτελεύτητος».

Ο π. Χρυσόστομος αγάπησε την Αγία Γη, αγάπησε και στήριξε το Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, βοήθησε αμέτρητες ψυχές, απλόχερα και χωρίς διακρίσεις. 

Αυτός ο ηρωικός Μανιάτης βρέθηκε από μικρός στην Αγία Γη. 

Διακόνησε με σθένος και αυτοθυσία, όπου τον έστειλε το Πατριαρχείο, αλλά το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του το πέρασε στο ευλογημένο μοναστήρι του Αγίου Γερασίμου του Ιορδανίτου. 

Κατά τον προφητικό, όπως αποδείχθηκε, λόγο του μακαριστού Πατριάρχου Βενεδίκτου, ο π. Χρυσόστομος βρέθηκε στην έρημο και την μετέτρεψε σε όαση.

Ερειπωμένο και απροσπέλαστο παρέλαβε το μοναστήρι. 

Και μέρα με τη μέρα, το έκανε αγνώριστο πραγματικά. 

Τον Αύγουστο του 1989 που τον συνάντησα για πρώτη φορά, ήταν τελείως μόνος του εκεί. 

Το μόνο που υπήρχε ήταν το κεντρικό κτήριο της μονής, σαν μικρό κάστρο μέσα στην έρημο. 

Ελάχιστος κόσμος έφθανε τότε στην Αγία Γη. 

Η πρόσβαση στο μοναστήρι ήταν από έναν χωματόδρομο. 

Μπαίνοντας μέσα από την μικρή είσοδο αντίκρυσα την αυλή και τους δυο ορόφους περιμετρικά της. 

Σαν ανατολίτικο χάνι ήταν. 

Και παρέμεινε έτσι μέχρι σήμερα, ένα φιλόξενο σημαιοστόλιστο ανατολίτικο χάνι, με μια παράξενη ανακουφιστική δροσιά μέσα στην κάψα της ερήμου.

Εμφανίστηκε μπροστά μας τότε ανυπόδητος, ξυπόλητος! 

Ανέβηκε στην εκκλησία, στάθηκε στην Ωραία Πύλη και φορώντας το πετραχήλι του έκανε δέηση και στη συνέχεια μας μίλησε. 

Σχεδόν μία ώρα! 

Χείμαρρος ο λόγος του, ασταμάτητος. 

Εκείνος στεκόταν εκεί κοιτώντας τον καθένα μας κατάματα. 

Εγώ βρισκόμουν ακριβώς απέναντί του για να ηχογραφήσω τα όσα έλεγε με το μικρό μου κασετοφωνάκι. 

Αλλά ύστερα από λίγη ώρα το χέρι μου κουράστηκε και κόντεψε να φέρει το κασετοφωνάκι στο πρόσωπο του Γέροντα… 

Τότε δεν ήξερα το όνομά του, αλλά έμαθα την ονομασία της περιοχής (της Πέρδικας) όπου βρισκόταν το μοναστήρι, μερικά ιστορικά στοιχεία και άκουσα και αρκετές συμβουλές. 

Μου έκανε εντύπωση εκείνο που μας είπε, πως ο Θεός μας είχε καλέσει στην Αγία Γη. 

Ζήτησε την κατανόησή μας γιατί είχε μιλήσει πάρα πολύ. 

Αλλά πολύ σπάνια περνούσαν προσκυνητές από εκεί και χαιρόταν να μιλάει για να θυμάται τη γλώσσα μας, όπως, από τότε, κάθε φορά έλεγε.

Για πότε έφυγε και κατέβηκε κάτω στην τραπεζαρία να μας στρώσει να φάμε, ούτε που το καταλάβαμε. 

Και είχε έτοιμη σούπα, λαχανικά, ψωμί και φρούτο. 

Φαγητό για όλους, νοστιμότατο. 

Χορτάσαμε και ξεδιψάσαμε… 

Και μετά ο ίδιος πήγε και στάθηκε μόνος του σε έναν πάγκο που είχε εκεί στην αυλή με διάφορες ευλογίες για να αγοράσουμε. 

Αυτός ήταν ο παπά Χρυσόστομος όπως τον πρωτογνώρισα. 

Ομολογώ πως μου άφησε ανάμεικτα συναισθήματα. 

Σε λίγους μήνες ξαναπήγα. 

Ήταν πάλι εκεί μόνος, έτοιμος να μας μιλήσει, να μας τραπεζώσει όλους, να μας εξυπηρετήσει.

Από τότε βρέθηκα αμέτρητες φορές στην έρημο του Αββά Γερασίμου. 

Κάθε φορά ο τόπος άλλαζε, μεγάλωνε, διαμορφωνόταν… 

Η έρημος πρασίνισε. 

Ο Άγιος Γεράσιμος χάρισε στον μακαριστό Γέροντα άφθονο νερό, κι εκείνος με τη σειρά του δημιούργησε ανθόκηπους, λαχανόκηπους, φυτείες με χουρμαδιές… 

Παράλληλα κατασκεύασε τεράστιους ξενώνες, βοηθητικούς χώρους, εργαστήρια ψηφιδωτών, κηροπλαστείο, μια μικρή φάρμα…

Και τι δεν έκανε μέσα στην έρημο με το υστέρημα που άφηναν οι προσκυνητές. 

Το μοναστήρι άνθισε. 

Και ο π. Χρυσόστομος βοηθούσε, με αυτό το υστέρημα των προσκυνητών, αμέτρητους αναγκεμένους που ζητούσαν βοήθεια. 

Στήριξε προσκυνήματα και μοναστήρια της Αγίας Γης, σχεδόν όλους τους αγιοταφίτες πατέρες και τους μαθητές της Πατριαρχικής Σχολής της Σιών. 

Στο μοναστήρι φρόντισε και γηροκόμησε μέχρι την μετάστασή τους πολλούς αγιοταφίτες, ενώ στους ξενώνες διέμειναν αμέτρητοι προσκυνητές.

Ο π. Χρυσόστομος αγαπήθηκε για την απλότητα και την ευθύτητά του, για τον καθάριο χωρίς περιστροφές λόγο του, για χιούμορ που τον διέκρινε και για την εμπιστοσύνη που είχε στο Θεό και τον Άγιο Γεράσιμο τον Ιορδανίτη. 

Καθημερινά δεκάδες άνθρωποι του τηλεφωνούσαν ή του έστελναν γράμματα ζητώντας βοήθεια σε κάτι που αντιμετώπιζαν, ψάχνοντας για μια παρήγορη κουβέντα και αναζητώντας ελπίδα μέσα στα αδιέξοδά τους. 

Κι εκείνος είχε πάντα κάτι να πει σε όλους… 

Πολλοί μιλάνε και γράφουν για τα χαρίσματά του, έχοντας ο καθένας προσωπική εμπειρία. 

Νομίζω πως το πιο σημαντικό του γνώρισμα ήταν η γνησιότητα και η ειλικρίνειά του. 

Σπάνια τα συναντάς πλέον σε τέτοιο απόλυτο βαθμό.

Φυσικά σαν άνθρωπος είχε και τις αδυναμίες του, όπως όλοι μας. 

Έκανε λάθη, όπως συχνά δημοσίως ομολογούσε. 

Παρεξηγήθηκε, δέχθηκε και πόλεμο, άκουσε κατηγορίες… 

Πέρασε πολλά, πάρα πολλά. 

Αλλά αγαπήθηκε και πάρα πολύ, από πάρα πολλούς. 

Δικαίως, αφού ο ίδιος είχε τον δικό του τρόπο να σε κερδίζει. 

Δεν ήταν λίγοι και οι γνωστοί επώνυμοι που δέχονταν παρηγοριά από τα λόγια του. 

Δεν ήταν βαθιά θεολογικά, ήταν απλά και βιωματικά λόγια, δοκιμασμένα στους πολυετείς αγώνες και τις αγωνίες του. 

Γι' αυτό και περνούσαν στο μεδούλι της ύπαρξής μας. 

Συνήθιζε να λέει πως ήταν αμόρφωτος και άγριος. 

Μιλούσε με αγάπη και θαυμασμό για άλλους αγιοταφίτες. 

Δεν δίσταζε να μιλάει έξω από τα δόντια για όλα τα κακώς κείμενα. 

Στα χρόνια που ακολούθησαν την ανάπτυξη της μονής δεκάδες εθελοντές από την Κύπρο και την Ελλάδα πρόσφεραν βοήθεια, μένοντας για μεγάλα διαστήματα εκεί. 

Το μεγάλο δώρο που του έκανε ο Θεός, μετά από το τόσο χρήσιμο και απαραίτητο νερό, ήταν η παρουσία ενός νέου Κύπριου «μηχανόβιου» που βρέθηκε και έμεινε κοντά του. 

Δεκάδες φορές μου είχε πει πόσο αναπαυμένος ένιωθε που ο Θεός του έστειλε τον π. Κυριακό και αισθανόταν σίγουρος για τη συνέχεια της Μονής. 

Δεν επιτρέπεται να γράψω όσα μου έλεγε, αλλά χαιρόταν πάρα πολύ.

Εγώ δεν υπήρξα ούτε πνευματικό του παιδί, ούτε είχα καθημερινή επικοινωνία μαζί του. 

Αλλά για 37 χρονιά τον γνώριζα και τον μάθαινα κάθε φορά που τον συναντούσα εκεί στην έρημο. 

Κι εκείνος έλεγε συχνά πως με ξέρει από παιδί και με τιμούσε με τις σύντομες κάθε φορά συζητήσεις που κάναμε. 

Έχω πολλά να θυμάμαι, αλλά τούτη την ώρα δεν μπορούν να καταγραφούν. 

Φυσικά δεν θα ξεχάσω ένα πρωινό Σαββάτου, παραμονή του Ασώτου. 

Βρέθηκα στο μοναστήρι για να τον καλέσω στη βάπτιση του γιού μας που θα γινόταν το επόμενο πρωί στο μοναστήρι του Αγίου Θεοδοσίου. 

Του είπα πως ξέρω ότι δεν πάει σε μυστήρια, αλλά θα ήταν τιμή και ευλογία αν μπορούσε να έρθει κοντά μας, μέσα σε ένα άλλο μοναστήρι. 

Εκείνος με ένα πλατύ χαμόγελο μου είπε 

«Εντάξει βρε, για σένα θα έρθω».

Και το επόμενο πρωί, μετά τη Θεία Λειτουργία, οδήγησε και ήρθε στον Άγιο Θεοδόσιο. 

Καθόταν έξω από την εκκλησία, περιμένοντας να αρχίσει το μυστήριο. 

Ένα μυστήριο που θα τελούσε ένας «άγιος άνθρωπος», όπως πολλές φορές μου έλεγε για τον πνευματικό της Λαύρας του Αγίου Σάββα. 

Επειδή όμως εκείνη την ημέρα είχε ένα ατύχημα και δεν μπορούσε τελικά να κάνει την βάπτιση, πήγα και ρώτησα τον π. Χρυσόστομο αν θα ήθελε εκείνος να κάνει το μυστήριο, αφού ήταν μεγαλύτερος σε ηλικία από όσους αγιοταφίτες πατέρες είχαν έρθει εκείνη την ημέρα. 

Σήκωσε το κεφάλι του και πάλι με πλατύ χαμόγελο απάντησε θετικά. 

Τις επόμενες μέρες, αλλά και αρκετές άλλες φορές, μου είπε ως ήθελε πάρα πολύ να κάνει την βάπτιση, αλλά ντρεπόταν να μου το ζητήσει. 

Δεν ντρεπόταν εμένα, αλλά τον πνευματικό του Αγίου Σάββα, αφού νιώθοντας ο ίδιος ο τελευταίος όλων, χαρακτήριζε ο π. Χρυσόστομος τον εαυτό του «άγριο άνθρωπο» που δε συγκρινόταν με τις αρετές των άλλων.

Έγινε η βάπτιση και από τότε τον νιώθαμε πιο δικό μας άνθρωπο. 

Καθώς ακόμα ηχεί η φωνή του στα αυτιά μου, νομίζω πως σε λίγες μέρες θα τον ξαναδώ εκεί στο μοναστήρι του, στο κηροπλαστείο, σε κάποιο βοηθητικό χώρο ή στην αυλή να πίνει μια γουλιά καφέ. 

Δεν υπήρξα από αυτούς που είχαν καθημερινή επικοινωνία μαζί του. 

Δεν έψαχνα να τον βρω. 

Τον θεωρούσα όμως πάντα δεδομένο εκεί, ακόμα και τις φορές που έλειπε για εργασίες και υποθέσεις της μονής ή για τις υποχρεωτικές θεραπείες του τον τελευταίο καιρό.

Γράφτηκαν, γράφονται και θα γραφούν πολλά για τον Γέροντα. 

Ο Θεός μας γνωρίζει καλύτερα τα φανερά και τα κρύφια. 

Ενώπιον Του βρίσκεται πλέον. 

Ημέρα Κυριακή έφυγε για την Βασιλεία των Ουρανών. 

Την προηγούμενη μέρα η εικόνα της Παναγίας επέστρεψε από τη Γεθσημανή στο Μετόχι της, απέναντι από το Ναό της Αναστάσεως. 

Κάθε χρόνο συνήθιζε ο Γέροντας να την συνοδεύει τέτοια μέρα, αλλά φέτος η διαδρομή που ο ίδιος ακολούθησε ήταν πιο μεγάλη. 

Ο Θεός ήθελε να ταξιδέψει από την επίγεια στην ουράνια Ιερουσαλήμ! 

 Οι προσευχές του κόσμου ήταν πολλές και τον συνοδεύουν με ευγνωμοσύνη στην ποθεινή πατρίδα.

Τώρα πια αναπαύεται στους Ουρανούς. 

Η ευχή του θα σκεπάζει το μοναστήρι του και η γη της ερήμου θα σκεπάζει το σώμα του. 

Πολύ καιρό πριν κοιμηθεί επέλεξε τον τόπο της ταφής του. 

Απέναντι από την είσοδο της Μονής. 

Επέλεξε τι θα γράφει η πλάκα, αλλά και ποια μορφή να σκαλιστεί στον βράχο: 

ο ίδιος με την πατριαρχική πατερίτσα με το περιστέρι να κάθεται σε αυτή, την παραμονή των Θεοφανίων στον Ιορδάνη ποταμό. 

Θα μας λείψει η παρουσία του, η φωνή του, το βλέμμα του… 

Θα ανταμώνουμε στην προσευχή όμως, ανάβοντας τις λαμπάδες που μας έδινε λίγο πριν φύγουμε από το μοναστήρι, λίγο πριν τον αποχαιρετίσουμε και μας ράνει με λουλούδια της ερήμου, καθώς το πούλμαν αναχωρούσε… 

Τι αξέχαστος αποχαιρετισμός ήταν αυτός κάθε φορά…

Από την Κυριακή 6 Σεπτεμβρίου 2026, αναπαύεται στους ουρανούς μαζί με τον π. Ιλαρίωνα του Θαβώρ, τον γέροντα Ιερόθεο του αγίου Θεοδοσίου, τον π. Φιλόθεο της Άκρης και τόσους άλλους αγιοταφίτες... 

Εκεί τον υποδέχθηκαν όλοι εκείνοι οι πατέρες που με φροντίδα γηροκόμησε και σίγουρα ο αγαπημένος του Άγιος. 

Δευτέρα 1/14 Σεπτεμβρίου στις 16:00 θα ψαλεί η εξόδιος ακολουθία στη μονή του Αγίου Γερασίμου. 

Ας είναι αιωνία η μνήμη του.

Καλό Παράδεισο και καλή Ανάσταση Γέροντα.-

☆ "Άγιε Γέροντα, μήπως ξέρεις μέχρι και πού είναι ο τάφος του Μεγάλου Αλεξάνδρου; |Θα μας (απο)τρελάνεις...

   

     |"αμΦ." πικρή - αΦελής απορία:

   Να υπήρχε κάποιος αρμόδιος από τους εκάστοτε "κυβερνώντες", που να έκανε μια μικρή έρευνα, βρε παιδί μου, έτσι από περιέργεια, σε εκείνο το σημείο, που υπέδειξε πριν από καμιά 40αριά χρόνια ένας (θεό)τρελος ανήμπορος και τυφλός Άγιος Γέροντας, που ποτέ όμως μέχρι σήμερα δεν έχει αστοχήσει σε ό,τι κι αν έχει πει;|

Μαρτυρία της μακαριστής Γερόντισσας Στυλιανής Καρατζογιάννη (1933 - 2019), Ηγουμένης της Ιεράς Μονής Παντοκράτορος - Ταώ ( Νταού Πεντέλης):

" Μια μέρα που πήγαμε, μας έλεγε ο Γέροντας, ότι με το χάρισμα που είχε από μικρός, διέκρινε από πολύ μακριά νερά, άγια Λείψανα, αρχαίους Ναούς, αρχαίους τάφους. 

 Ακόμα και για τον τάφο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, μας έλεγε ότι δεν είναι ούτε στην Αίγυπτο, ούτε εκεί που τον ψάχνουν αλλά είναι εδώ στην Ελλάδα, κοντά στο αρχαίο Δίον και συγκεκριμένα στην Κατερίνη, στην Κονταριώτισσα, δίπλα σε ένα παλιό εκκλησάκι της Παναγίας"!

(Από το βιβλίο " Ο Όσιος Πορφύριος - Μαρτυρίες, διηγήσεις, νουθεσίες , των εκδόσεων Ενωμένη Ρωμιοσύνη)

   |εμείς από τον Σπύρο Κοντογούρη

   ☆ Γνώρισε (ή θυμήσου) την Μακαριστή Γερόντισσα Στυλιανή μέσα από το αΦιέρωμα, που της έκανε πριν λίγο καιρό στο ΡαδιόΦωνο της Πειραϊκής Εκκλησίας ο Λυκούργος Μαρκούδης...

«Πήρε δύο ηθοποιούς χαμένους στο πουθενά...»: Γιώργος Τσιάκκας, σεναριογράφος της τηλεοπτικής σειράς που όλοι έχουμε αγαπήσει "Άγιος Παΐσιος, από τα Φάρασα στον Ουρανό"...

"Το πρώτο μέρος από την ενδιαφέρουσα συζήτηση που είχαμε στις 20 Μαρτίου στην Πειραϊκή Εκκλησία με τον Γιώργο Τσιάκκα. 

Μας είπε πολλά για την τηλεοπτική σειρά που έγραψε και όλοι έχουμε αγαπήσει "Άγιος Παΐσιος, από τα Φάρασα στον Ουρανό". 

Στο πρώτο μέρος αναφέρθηκε στον πνευματικό του, από τον οποίο είχε την ευλογία να γράψει για την τηλεόραση θέματα σχετικά με την πίστη μας. 

Ήταν μια συζήτηση που μας χάρισε πολλά και μας έκανε να συνειδητοποιήσουμε πως η ευλογία του Θεού μπορεί να κρυφτεί και σε μία τηλεοπτική παραγωγή!

Γιώργο Τσιάκκα σε ευχαριστούμε πολύ.

   |Λυκούργος Μαρκούδης

Ο Λυκούργος Μαρκούδης για την λαθρομετανάστευση...

✨ "Κάνω το σταυρό μου και δεν με ενδιαφέρει τι θα πούνε! Πιο σημαντικό για μένα είναι ο Χριστός και οι Άγιοί μας, παρά τι θα πει ο καθένας... |ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ: Η ομολογία του (DK) Δημήτρη Κυρσανίδη...

Ο Λυκούργος Μαρκούδης συνάντησε στην Αγία Πόλη της Ιερουσαλήμ τον 5 φορές Παγκόσμιο Πρωταθλητή στο Παρκούρ Δημήτρη Κυρσανίδη.

👉 Εκεί κουβέντιασαν (Διάλογοι στην Ιερουσαλήμ) για πολλά και ενδιαφέροντα. 

Ο γνωστός DK αναφέρθηκε στο πρώτο και δεύτερο προσκύνημά του στην Αγία Γη και φυσικά για το παρκούρ. 

Πως ξεκίνησε και πως συνέχισε την δική του ενασχόληση με τον αθλητισμό;

Η κουβέντα συνεχίστηκε για την παρουσία του  DK στα κοινωνικά δίκτυα, την λειτουργία και την επίδρασή του ως influencer και φυσικά  για την πίστη του στο Θεό και πόσο ο Θεός μπορεί να ταιριάζει στο ψηφιακό κόσμο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. 

"Πιο σημαντικό για μένα είναι ο Χριστός 

και οι Άγιοί μας παρά τι θα πει ο καθένας" 

λέει χαρακτηριστικά και δηλώνει 

"Ανεβάζουμε τόσες βλακείες στα κοινωνικά δίκτυα, 

δεν θα ανεβάσω το σημαντικότερο που είναι ο Χριστός;". 

Για την εξομολόγηση λέει πως δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά και πως επικοινωνεί όσο πιο συχνά μπορεί με τον πνευματικό του.

Ολόκληρη η συζήτηση μεταδόθηκε την Πέμπτη 9 Οκτωβρίου 2025  στην εκπομπή Η ΜΕΡΑ ΜΑΣ ΞΕΚΙΝΗΣΕ στην Πειραϊκή Εκκλησία. 

Στο κανάλι μας ανεβαίνει το πρώτο μέρος των Διαλόγων στην Ιερουσαλήμ και θα ακολουθήσει και το δεύτερο με τον DK να μας λέει πολλά. 

(Οι Διάλογοι βιντεοσκοπήθηκαν στην Ιερουσαλήμ τον Σεπτέμβριο του 2025).

Lykourgos Markoudis met Dimitris Kyrsanidis (DK), the 5 times World Champion in Parkour,  in the Holy City of Jerusalem. The had a very interesting discussion there (Dialogues in Jerusalem). The famous DK talked about his first and second pilgrimage to the Holy Land and shared his passion for parkour and sports. He also talked about the social media and his presence as an infuencer. He declared his faith in God and the presence of God in the digital world of social media. "Most important for me is Jesus Christ and our Saints, than what people say" he says and continues "we publisize a lot of nonsence in social media, why not to post something for the most important who is Jesus Christ?".

The whole interview was broacasted on the morning programme (OUR DAY HAS STARTED) in the radio station of Peiraiki Ecclesia on Thursday, October 9th 2025. In our channel we have the first part of the discussion and the second one will follow shortly. (Dialogues in Jerusalem were filmed/recorded  in Jerusalem on Septeber 2025).

☆ Με την ευκαιρία της εορτής του σύγχρονου Αγίου της Εκκλησίας μας, του Οσίου Εφραίμ του Κατουνακιώτη, αναρτούμε ένα βίντεο με όσα μας είπε ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης Λεμεσού κ.κ. Αθανάσιος. Προσωπικές εμπειρίες με τον χαρισματούχο Γέροντα των Κατουνακίων του Αγίου Όρους. Ας έχουμε τις πρεσβείες του στη ζωή μας... |Λυκούργος Μαρκούδης

 

☆ Ήταν μία από τις πιο συγκινητικές συζητήσεις που έχω κάνει στα 35 χρόνια στο ραδιόφωνο. Από τις μοναδικές στιγμές που τα λόγια είχαν στερέψει και οι ερωτήσεις είχαν χαθεί...

    |Στα γόνατα για τον Ευστάθιο...|

    |γράφει ο Λυκούργος Μαρκούδης

Στις 4 Ιουνίου στην πρωινή εκπομπή Η ΜΕΡΑ ΜΑΣ ΞΕΚΙΝΗΣΕ στην Πειραϊκή Εκκλησία φιλοξένησα τηλεφωνικά από την Θεσσαλονίκη ένα νέο παλικάρι που διηγήθηκε την προσωπική του μαρτυρική και θαυμαστή πορεία. 

Έχοντας μία ήρεμη και προσεκτική ζωή, χωρίς καταχρήσεις και υπερβολές, αθλητής (κάνοντας πρωταθλητισμό) της υδατοσφαίρισης, διαγνώστηκε εντελώς ξαφνικά με μία σπάνια μορφή επιθετικού καρκίνου. 

Ακολούθησαν χειρουργεία και θεραπείες που με καρτερικότητα υπέμεινε. 

Την ημέρα που συνομιλήσαμε για το ραδιόφωνο ετοιμαζόταν για ένα ταξίδι σε ένα εξειδικευμένο κέντρο στο Παρίσι, όπου μετά τις απαραίτητες προεγχειρητικές εξετάσεις θα υποβαλλόταν στο έκτο μεγάλο χειρουργείο. 

Το νεαρό παλικάρι με σταθερή, καθαρή και δυνατή φωνή περιέγραψε την περιπέτεια και την κατάστασή του, μίλησε για το θαύμα που ζει ως αυτή τη στιγμή και τόνισε πως επιθυμία του ήταν να μιλήσει για να δοξαστεί το όνομα του Κυρίου. 

Δεν ζήτησε καμία βοήθεια ή άλλη υποστήριξη, παρά μόνο την προσευχή μας. 

Ήταν μία από τις πιο συγκινητικές συζητήσεις που έχω κάνει στα 35 χρόνια στο ραδιόφωνο. 

Από τις μοναδικές στιγμές που τα λόγια είχαν στερέψει και οι ερωτήσεις είχαν χαθεί. 

Από το πρώτο δευτερόλεπτο δεν ήταν συζήτηση. 

Ήταν προσευχή!

Αύριο, Παρασκευή 13 Ιουνίου 2025, νωρίς το πρωί ο Ευστάθιος θα χειρουργηθεί. 

Ας του κάνουμε όλοι μας, όσοι μπορούμε, αυτό το δώρο: 

την προσευχή μας, ώστε ο Κύριός μας να του χαρίσει το δώρο της ιάσεως. 

Για να δοξαστεί το όνομα του Κυρίου, όπως είπε ο ίδιος ο Ευστάθιος. 

Δεν γράφω άλλα στοιχεία, το όνομα του είναι αρκετό για τον Κύριο. 

Δεν αναρτώ τη συζήτησή μας, αλλά εύχομαι να επιστρέψει νικητής και να του αφιερώσω όσο χρόνο θέλει, να κάνουμε όση συζήτηση επιθυμεί. Προς δόξαν Θεού…

Ας ευχηθούμε όλοι μας υπέρ υγείας, ιάσεως και αποκαταστάσεως του δούλου του Θεού Ευσταθίου...

* "Ο άνθρωπος του Θεού..." | ο Άρης Σερβετάλης στο ρόλο του Αγίου Νεκταρίου | Απίθανη συνέντευξη στον σταθμό της Πειραϊκής Εκκλησίας...

~ αμφ-ομολογία:

Δεν ξέρω αν σου΄χει τύχει.

Να πηγαίνεις στη δουλειά σου.

Και λίγο πριν φτάσεις, αλλάζεις το ραδιόφωνο από τα αθλητικά που άκουγες μέχρι εκείνη την ώρα, στους 91,2 της Πειραϊκής Εκκλησίας.

Και ενθουσιάζεσαι τόσο πολύ με αυτά που ακούς, που ενώ έχεις ήδη φτάσει στον προορισμό σου, δεν μπορείς να βγεις από το αυτοκίνητο και κάθεσαι για μισή ώρα και παραπάνω, μη θέλοντας να αφήσεις αυτό που ακούς στη μέση...

Οι συνάδελφοί σου, που σε βλέπουν τόσην ώρα με ανοιχτή την πόρτα στη θέση σου, φυσιολογικά θα σε περνούσαν για τρελλό, αν δεν ήξεραν πως είσαι ήδη...

ΥΓ:

Απίθανος και ο Λυκούργος Μαρκούδης!

Οδήγησε με πραγματικά υπέροχο τρόπο τον Άρη, για να βγει αυτή η σπάνια συνέντευξη, όπου ομολογεί μεταξύ πολλών άλλων πόσο αλλοιώθηκε κι εκείνος, αλλά και οι υπόλοιποι συντελεστές της ταινίας από τη προσωπική σχέση πλέον του καθενός με τον ομολογουμένως τεράστιο Άγιο Νεκτάριο...

Η αλήθεια είναι πως κάθε φορά που καλείται να μιλήσει αυτό το παιδί, "κηρύττει" πραγματικά και μάλιστα χωρίς να το θέλει...

Αυτή τη φορά, το "παράκανε"...

Άκουσε και θα καταλάβεις...

☆ "...Ήταν μέχρι τέλους ένα παλληκάρι, ένας γνήσιος Κρητικός, ατρόμητος και μαχητής. Αλλά ήταν και κάτι άλλο, ακόμα πιο σπουδαίο, δυσεύρετο και αξιομίμητο συνάμα...

 

   

     |γράφει ο Λυκούργος Μαρκούδης

 

Ευλογία μεγάλη αισθάνθηκα που με αξίωσε ο Θεός να παραστώ στην εξόδιο ακολουθία του μακαριστού καθηγουμένου της Ιεράς Μονής Αγίου Θεοδοσίου του Κοινοβιάρχου Αρχιμ. Ιεροθέου. 

Σαν δικό μου προσφιλέστατο πρόσωπο τον ένιωθα. 

Με την μοναδική ασκητική του αγωνιστικότητα, τον απλό αλλά μεστό λόγο του, το γεμάτο σημάδια πρόσωπο από τις περιπέτειες της διακονίας του, την ανοιχτή καρδιά του… 

Ποιος από όσους τον συνάντησαν δεν τον ένιωσε δικό του άνθρωπο;

Πότε στην είσοδο, πότε κάτω από την κληματαριά που αγαπούσε και φρόντιζε με μεράκι, πότε χτυπώντας τις καμπάνες τις μονής για να μας υποδεχτεί, πότε μέσα στο Καθολικό, πότε κάτω στο σπήλαιο των Μάγων…

Κάθε φορά που τον συναντούσα ήταν ξεχωριστή και τολμώ να πω, τώρα πια, ιδιαίτερα χαριτωμένη. 

 Δεν ήταν ποτέ κουρασμένος να υποδεχθεί προσκυνητές. 

Τα τελευταία χρόνια η επιβαρυμένη υγεία του δεν του επέτρεπε να κάθετε και να μας μιλάει, όπως έκανε παλαιότερα, όρθιος και για αρκετή ώρα κάθε φορά. 

Προσπαθώ αυτές τις μέρες να θυμηθώ τις όμορφες στιγμές που μας χάρισε η πρόνοια του Θεού στις επισκέψεις μας στο μοναστήρι του Αγίου Θεοδοσίου, αλλά αντιλαμβάνομαι πως τα δικά μου λόγια είναι φτωχά για να αποτυπώσουν ένα λεβέντικο μεγαλείο που κρυβόταν στο μικρόσωμο γεροντάκι. 

Ήταν μέχρι τέλους ένα παλληκάρι, ένας γνήσιος Κρητικός, ατρόμητος και μαχητής. 

Αλλά ήταν και κάτι άλλο, ακόμα πιο σπουδαίο, δυσεύρετο και αξιομίμητο συνάμα. 

Μέχρι και πριν λίγα χρόνια, που τα χρόνια του βίου του βάρυναν το σώμα του, ο μακαριστός Γέροντας λειτουργούσε καθημερινά. 

Ξυπνούσε αχάραγα και κατέβαινε στο αγαπημένο του Σπήλαιο, δίπλα στον τάφο του προστάτη του Κοινοβιάρχη Αγίου. 

Στον Όρθρο μνημόνευε για ώρες ονόματα. 

Όλα αυτά τα χαρτάκια που άφηναν κατά εκατοντάδες οι προσκυνητές και που γέμιζε μεγάλες πλαστικές σακούλες με αυτά. 

Κανένα δεν πετούσε, τα είχε εκεί και κάθε μέρα μνημόνευε από λίγα (!) για να τελειώσουν κάποια στιγμή. 

Αυτή η προσκομιδή του σύγχρονου παπά-Πλανά κρατούσε αρκετές ώρες. 

Κάθε μέρα για χρόνια μνημόνευε χιλιάδες ονόματα ζώντων και κεκοιμημένων. 

Χωρίς ποτέ να παραπονεθεί που όσα ονόματα μνημόνευε, μέχρι το μεσημέρι οι προσκυνητές τα είχαν αναπληρώσει στο πολλαπλάσιο…

Να τον έβλεπες να λειτουργεί τον Γέροντα… ήταν από μόνο του θέαμα αξέχαστο. 

Μέσα στην λιτή απλή του ιερατική στολή, στο μικρό ιερό στο σπήλαιο, αλλά και στο μεγάλο ιερό του Καθολικού, ο Γέροντας έλαμπε. 

Η απλή του στολή γινόταν χρυσοΰφαντη κι ο ίδιος, ο μικρόσωμος, έδειχνε γιγαντόσωμος χαριτωμένος. 

Τον ζούσε και τον έθρεφε η Θεία Λειτουργία την οποία ιερουργούσε με πλήρη κατάνυξη καθημερινά, μεταλαμβάνοντας το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου σε απόλυτη μυσταγωγία. 

Δεν ήταν εύκολο να τον κοιτάζεις όταν λειτουργούσε. 

Ντρεπόσουν να το κάνεις…

Στους Εσπερινούς πάλι εκεί, κάθε απόγευμα! 

Όταν πια είχαν φύγει τα πλήθη των προσκυνητών και είχε απλωθεί η απόλυτη σιγή της ερήμου (αυτή που τα τελευταία χρόνια χάθηκε από την σχεδόν αδιάκοπη κίνηση του δρόμου που περνάει έξω από το μοναστήρι), ο γέροντας άρπαζε τα σχοινιά και χτυπούσε την καμπάνα σημαίνοντας την ώρα της ακολουθίας. 

Στην ακολουθία δεν παρέλειπε τίποτα, όσα λόγια κι αν υπήρχαν, ακόμα και τα καθίσματα από το ψαλτήρι κανονικά όλα! 

Γεννήθηκε το 1929 στο Μαχαιρά του Ηρακλείου Κρήτης και βρέθηκε υπηρετώντας τη θητεία του στο εκστρατευτικό σώμα της Κορέας. 

Εκεί ζήτησε από τον Θεό δύναμη και στήριξη, να τον προστατέψει η Θεία Χάρις και θα ανταπέδιδε την σωτηρία του με την δική του επίσκεψη στην Αγία Γη. 

Αυτό ήταν το δικό του προσωπικό τάμα…

Και πως το ξεπλήρωσε; 

Με την πλήρη και απόλυτη αφιέρωσή του στον Κύριο και την ένταξή του στην Αγιοταφική Αδελφότητα: 

από το 1954 που έφθασε για πρώτη φορά στην Αγία Γη, δεν την εγκατέλειψε ποτέ. 

Πατρίδα του έγινε αυτός ο ευλογημένος τόπος και δεν επέστρεψε ποτέ ξανά στη γενέτειρά του. 

Είχε πλέον αναγεννηθεί στα Άγια Χώματα και είχε αναλάβει νέες υψηλότερες διακονίες. 

Αν και αρχικά δίστασε.

Στο κάλεσμα του μακαριστού Πατριάρχου Ιεροσολύμων Τιμοθέου να γίνει μέλος της αδελφότητας, ο λαϊκός τότε Ιωάννης Σηφάκης, αντιλαμβανόμενος το υψηλόν της ιερωσύνης υπούργημα, αποκρίθηκε πως δεν μπορούσε γιατί ήταν αγράμματος. 

Μπροστά στο μεγαλείο αυτής της ταπείνωσης ο Πατριάρχης του απάντησε πως και οι Απόστολοι ήταν αγράμματοι… 

Με τα λόγια αυτά η ψυχή του νεαρού κρητικόπουλου έλαβε την θεϊκή πρόσκληση. 

Αυτό του ζητούσε ο Θεός να κάνει και αυτό έκανε με προθυμία και αυταπάρνηση. 

Στο μοναστήρι της Μεταμορφώσεως του Όρους Θαβώρ έγινε μοναχός και χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος το 1957.

Από τότε διακόνησε σε διάφορα προσκυνήματα, όπου τον έστελνε το Πατριαρχείο ανάλογα με τις ανάγκες, βρέθηκε πρόθυμα, με φρόνημα αγωνιστικό και θυσιαστικό. 

Πόνεσε τον τόπο, τα προσκυνήματα και τους ανθρώπους της περιοχής. 

Όπου και όσο μπορούσε, βοηθούσε. 

Ο ίδιος δεν απαιτούσε τίποτα. 

Προφανώς είχε αφήσει τα πάντα στα χέρια του Κυρίου. 

Τον πολέμησαν κυρίως αυτοί που ευεργετήθηκαν από αυτόν, όπως συμβαίνει συνήθως. 

Έζησε πολέμους, περιπέτειες, εχθροπραξίες και αποκλεισμούς, ενώ υπέφερε απειλές, επιθέσεις και ξυλοδαρμούς. 

Δύσκολα κάποιος θα παρέμενε στη θέση του μετά από τόσα δεινά. 

Αλλά ο π. Ιερόθεος ήταν αγωνιστής και είχε αφιερωθεί πλήρως στο διακόνημα του Αγιοταφίτη. 

Το 1976 διορίστηκε από το Πατριαρχείο ισόβιος ηγούμενος της Ιεράς Μονής Αγίου Θεοδοσίου και ανέλαβε ένα τεράστιο έργο: 

Να περισώσει το σπουδαίο, αν και απομακρυσμένο, μοναστήρι που είχε οικοδομήσει ο προκάτοχός του και παρέμενε σε ημιτελή κατάσταση. 

Τότε που πολύς κόσμος δεν πήγαινε, οι δρόμοι ήταν κακοτράχαλοι, οι αποστάσεις έδειχναν απαγορευτικές και τα κτήματα της Μονής ολόγυρα την προστάτευαν από πιθανούς καταπατητές ή κατακτητές. Αγάπησε με την καρδιά του το μοναστήρι και τον Άγιο ιδρυτή του. 

Δούλεψε ακούραστα με τα χέρια του κάνοντας κάθε εργασία, όπως έκανε σε όλη του τη διακονία στην Αγία Γη. 

Μόχθησε πραγματικά για το μοναστήρι και κατέβαλε μεγάλους κόπους για να διαφυλάξει τα δικαιώματα του μοναστηριού. 

Συμπλήρωσε τα κτήρια δημιουργώντας μεγάλο ξενώνα φιλοξενίας (στον οποίο ποτέ καμία ομάδα δεν φιλοξενήθηκε από τον φόβο που δημιουργεί η περιοχή). 

 Ολοκλήρωσε το Καθολικό, φρόντισε για την μαρμάρινη επένδυση του δαπέδου και προχώρησε με ειλικρινή ζήλο στην εξαιρετική αγιογράφηση, που θαυμάζει μπαίνοντας στο ναό ο κάθε προσκυνητής. 

Το ίδιο φρόντισε και το Σπήλαιο των Μάγων κοσμώντας τον τάφο του Αγίου Θεοδοσίου και των άλλων Αγίων με αγιογραφημένες εικόνες. 

Τίμησε τους Αγίους αναιρεθέντες Μάρτυρες της Μονής και οι ακολουθίες που κυκλοφόρησαν προσφέρονταν αφιλοκερδώς από τον ίδιο και εξαντλούνταν σε ελάχιστο χρόνο. 

Καλλιέργησε τη γη του μοναστηριού, φρόντισε τους μικρούς κήπους και ιδιαίτερα την κληματαριά με τους πολλούς καρπούς της. 

Είναι αυτή που η σκιά της μας φιλοξενούσε και οι καρποί της παρέμεναν πάνω της μέχρι την εορτή του Αγίου Θεοδοσίου στην καρδιά του χειμώνα. 

Από τα πρώτα χρόνια φύτεψε εκατοντάδες ελαιόδεντρα. 

Αυτά τα καρποφόρα δέντρα, που αργυροπρασίνισαν τους γύρω λόφους και έδιναν άφθονο λάδι, του τα ξερίζωσαν φθονεροί γείτονες από την γύρω περιοχή, αφήνοντας στον γέροντα πίκρα και παράπονο. 

Δεν αγανάκτησε ούτε φοβήθηκε τα χρόνια που έζησε εκεί. 

Μας είχε διηγηθεί πολλές από τις περιπέτειές του, περιγράφοντας τα βάσανα σαν να έλεγε μια απλή ιστορία. 

Την ιστορία της ζωής του... 

Τότε που τον έδεσαν με συρματόπλεγμα σε έναν κορμό δέντρου και ήθελαν να τον κάψουν ζωντανό, το πρόβλημα που του άφησε στην ακοή ο έντονος ξυλοδαρμός, τους πετροβολισμούς και τις απόπειρες εμπρησμού της μονής, το χτύπημα με το ξυλοκιβώτιο στο κεφάλι μετά την επέμβαση στα μάτια του, την καταπάτηση της μοναστηριακής γης, το γκρέμισμα της στέρνας που με κόπο είχε οικοδομήσει… και τόσα άλλα που πέρασε! 

Τα ακούγαμε και μέναμε κυριολεκτικά με το στόμα ανοιχτό, θαυμάζοντας το αγωνιστικό του μεγαλείο. 

Ο ίδιος δεν θεωρούσε τον εαυτό του ούτε γενναίο ούτε ήρωα. 

Τόνιζε πάντοτε την προστασία του Αγίου Θεοδοσίου με τις ολοζώντανες και σωτήριες παρεμβάσεις του. 

Δεν ήταν λίγες οι φορές που δάκρυζε και λύγιζε η φωνή του, όταν μας έλεγε για τις προσευχές του και τις ικετευτικές παρακλήσεις του στον Άγιο. 

Τον θαύμαζες που ένιωθε απόλυτα την εν Χριστώ ελευθερία και έβλεπε τα τείχη της Μονής σαν τα όρια του Παραδείσου… 

Πως να ξεχάσεις την αγάπη του; 

Τον αφτιασίδωτο γνήσιο τρόπο του; 

Το γεμάτο παρηγοριά βλέμμα στο πονεμένο πρόσωπό του; 

Όταν μία φορά είπα σε μία ομάδα προσκυνητών, πιστεύοντας πως ο γέροντας δεν με άκουγε, να βοηθήσουμε οικονομικά όσο μπορούσε ο καθένας το μοναστήρι, ο ήρεμος αγιοταφίτης έγινε απότομος. 

«Αυτό να μην το ξαναπείς στον κόσμο», μου είπε. 

«Έχουμε τα πάντα και δεν χρειάζεται οι προσκυνητές να αφήσουν τίποτα.

Ένα μόνο πράγμα θέλομε: να έρχεστε να μας βλέπετε», 

είπε και έμεινα να τον κοιτάζω… 

Ήξερα πως ότι συγκέντρωνε το προσέφερε ευλογία και ελεημοσύνη, ήξερα πως η αγάπη των προσκυνητών ζούσε τα μοναστήρια και γνωρίζοντας την πολυδάπανη αγιογράφηση του Καθολικού που είχε ξεκινήσει, θεώρησα σκόπιμο να στηρίξουμε την προσπάθειά του. 

Αλλά εκείνος το μόνο που ήθελε ήταν πολύ πιο απλό, όμως πολύ πιο ουσιώδες, πέρα από τη δική μας θεώρηση…

Αποχαιρέτησα τον μακαριστό Γέροντα Ιερόθεο στο Καθολικό της Μονής και πήρα για τελευταία φορά την ευχή του όταν ασπάστηκα το ασκητικό μικρόσωμο νεκρικό του σώμα, λίγο πριν ταφεί δίπλα στην εκκλησία. 

Ευγνώμων προς τον Κύριο που με αξίωσε και οφειλετικώς προς τον μακαριστό Ιερομόναχο. 

 Με την πεποίθηση πως θα αγάλλεται και θα ευφραίνεται μετά δικαίων και αγίων, εύχομαι να μεσιτεύει για όλους μας από το Ουράνιο Θυσιαστήριο πλέον.

Καλό Παράδεισο Γέροντα! 

Να έχουμε την ευχή σου!

 |Αγία Πόλη Ιερουσαλήμ, 

Φεβρουάριος 2025

✨ Μια προσευχή για την Λυδία... | Και μια αΦορμή ακόμα για όλους μας... Τελικά, κάνει λάθη ο Θεός; H απάντηση βρίσκεται στο τέλος της ανάρτησης...

          |Γιατί δεν είναι μοναχά ο π.Ευσέβιος που έχει ανάγκη από τις προσευχές μας...

|γράΦει ο Λυκούργος Μαρκούδης

   Κεραυνός εν αιθρία το νέο που μάθαμε μόλις πριν πέντε μέρες.

Για ένα νέο παιδί, ένα νεαρό κορίτσι που ξαφνικά, απρόσμενα, απροειδοποίητα, δέχθηκε μία μεγάλη επίσκεψη…  

Ο χρόνος έπρεπε να γίνει προσευχή. 

Με αυτή τη σκέψη ο ιερέας ζήτησε όλοι, όσοι μπορούν, να προσευχηθούμε. 

Όχι απλά μόνος του ο καθένας, αλλά όλοι μαζί. 

Ο ιερέας είχε καλέσει όλους να προσευχηθούμε τρία βράδια, τρεις φορές με το μυστήριο το Ιερού Ευχελαίου για να χριστεί η Λυδία με το ευλογημένο λαδάκι. 

Τα τρία βράδια που μας πέρασαν βρεθήκαμε σε έναν κατάμεστο ναό. 

Σαν πανηγύρι… 

Στο λιγοστό φως αντικρίζαμε μόνο τις εικόνες των Αγίων, της Κυρίας Θεοτόκου και του Κυρίου μας.

Κάθε φορά που ο συγκινημένος ιερέας έλεγε το όνομα της δεκαεπτάχρονης Λυδίας στις ευχές και τις αιτήσεις, όλο το εκκλησίασμα έκανε ευλαβικά το σταυρό του. 

Και τα τρία βράδια δεν ακούγονταν ψίθυροι και κουβέντες στο ναό. 

Μόνο προσευχές, βουβές μα εκκωφαντικές. 

Μωρά, μικρά παιδιά, νεαροί έφηβοι, νέοι, νέες,  άνθρωποι κάθε ηλικίας πραγματικά στάθηκαν στο ημίφως του ναού παρακαλώντας τον Κύριο να κάνει το θαύμα Του. 

Κατάμεστος και τα τρία βράδια ο ναός…

Όποιος και όσο μπορεί ας ενωθούμε σε μία νέα αλυσίδα προσευχής.  

Ας συνεχίσουμε αυτή την προσευχή για την Λυδία. 

Το έχει ανάγκη. 

Όποιος και όσο μπορεί… 

       Η μητέρα είπε μόνο τούτη τη φράση: 

         «Δεν κάνει λάθη ο Θεός».

Τα λόγια παύουν. 

Μπροστά στο απρόσμενα δυσάρεστο, συνεχίζουμε την αλυσίδα προσευχής.

Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με… 

Με τη γνώριμη φωνή του Οσίου Γέροντος Εφραίμ του Φιλοθεΐτου και τα κεράκια στο Πραιτώριο, στη Φυλακή του Κυρίου στην πολύπαθη Αγία Γη, να συνοδεύουν την ανάρτηση.

     Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησε την δούλη σου Λυδία…

                   ━━━━━━━━━ ✧ ✦ ✧ ━━━━━━━━━