✔ Οι παλιοί έλεγαν ότι όταν οι άνθρωποι κάνουν σχέδια, ο Θεός γελάει... εγώ θα πω πως ο Θεός όντως γελάει, αλλά όχι με την έννοια της ειρωνίας που του αποδίδουν. Γελάει με την ατσαλοσύνη του σχεδιασμού και των προσδοκιών μας. Γελάει με την αυτοπεποίθηση - κάγκελο, που χτίζουμε στις συνθήκες και τις καταστάσεις. Γελάει, όπως ο πατέρας παρατηρεί το νήπιο να χτίζει πύργους. Κι έρχεται το κύμα και στα γκρεμίζει όλα. Και μετά ο Πατέρας σκύβει στοργικά και παίρνει τα κουβαδάκια σου και τα πάει λίγο πιο μακριά...

 

 ΣκεΦτόμουνα από το πρωί τι θέματα ανεβάζει 

αυτός ο τρελο-αμΦ. αυτούς τους τελευταίους μήνες. 

Νοσοκομεία, ΜΕΘ, αναμονές, 

επεμβάσεις, εγχειρήσεις. 

Και Υπομονή, Υπομονή, Υπομονή.

Όλα αυτά τα "ευχάριστα πράγματα"...

Και παρόλα αυτά, εσείς ακόμα εκεί, πεισματάρηδες.

Να επιμένετε, να μπαίνετε να δείτε αν ανέβασε κάτι αυτός ο τύπος, 

να διαβάζετε, να κοινοποιείτε, να σχολιάζετε. 

  Σαν να΄σαστε κι εσείς, απ' ό,τι φαίνεται, 

μαζί μας στην ουρά για διάγνωση και θεραπεία.

  (ή αλλιώς, να το κοιτάξετε, 

όπως θα μας έλεγαν τα πιτσιρίκια μας με 3 λέξεις...)

  Μέσα στη δίνη αυτών των σκέψεων, 

άνοιξα πριν λίγο το κινητό και άρχισα να χαζεύω, 

όπως απ' ό,τι καταλαβαίνω κάνουμε οι περισσότεροι 

όταν είμαστε σε Φάση αμηχανίας.

Κι επειδή γνωρίζετε καλά όλοι 

σε ποια υπέρλογη κατάσταση βρισκόμαστε εδώ και κάποιους μήνες, 

το μάτι πλέον είναι εκπαιδευμένο 

(μπορεί και ο αλγόριθμος, δεν ξέρω) 

και πέφτει κατευθείαν σε θέματα 

που αγγίζουν συγκεκριμένες χορδές στην ξεκούρδιστη καρδιά μας.

     

   Σε ένα τέτοιο έπεσα, όχι συνηθισμένο.

  

Και δε χρειάστηκε να σκρολάρω άλλο.

     Ευτυχώς.

   Κι ενώ είπα λοιπόν να γράψω, ο απερίγραπτος, 

μερικά λόγια για την προσωρινότητα 

 και τη ματαιότητα του κόσμου τούτου, 

   τελικά δεν χρειάζεται να γράψω τίποτα.

                Δόξα τω Θεώ!

Γιατί τα λέει όλα και τα γράΦει όλα η Ελισάβετ Πλαμάδα. 

Η οποία Ελισάβετ, δεν είναι μια Δασκάλα 

με την κλασική έννοια της λέξης μόνο, 

αλλά με πολλές ακόμα.

   

Γνώμη μου είναι 

πως όταν πέφτεις σε έναν άνθρωπο που γράφει έτσι, 

βάζεις μια πρέζα, μια καλή πρέζα όμως, 

από τουμπεκί ψιλοκομμένο στο φαγητό σου, 

τρως και διαβάζεις, 

 πηγαίνοντας από τα πράσινα δικά σου στα μωβ της Ελισάβετ.

    Κι όχι μία φορά. 

          Από δύο και πάνω. 

              

                  Πάμε;

      

      #23μόνο...

Σε πιάνει μια εσωτερική παράλυση στα νοσοκομεία.

Το σώμα σου κινείται, αλλά είναι μια κίνηση αντίστοιχη με αυτή των ζόμπι, δεν έχει ψυχή μέσα της.

Η ψυχή γίνεται άγαλμα.

Πονάει αλλά δεν μπορεί να κινηθεί.

Παραμένεις στωικά εκεί που είσαι, για τους λόγους που είσαι και κάνεις υπομονή .

Δεν υπάρχει κάτι άλλο να κάνεις.

Με κούρασε να πω την αλήθεια αυτή η κατάσταση και κάθε φορά υπόσχομαι στον εαυτό μου ότι δεν θα ξαναχρειαστεί.

Η υπόσχεση αυτή βέβαια, είναι πιο πολύ ευχή..

Δεν μπορείς να ελέγξεις τις καταστάσεις που σε φέρνουν εδώ, ούτε να τις παλέψεις.

Η εμπειρία με έχει διδάξει ότι όταν χαλαρώσεις λίγο, σου ξαναθυμίζει την ματαιότητα των πάντων η πραγματικότητα σαν εκκρεμές που δεν επιτρέπει ποτέ σε κάποια συνθήκη να κορυφωθεί και να μείνει εκεί καθηλωμένη .

 Οι παλιοί έλεγαν ότι όταν οι άνθρωποι κάνουν σχέδια, ο Θεός γελάει.

Ήθελαν να δείξουν με αυτή την ρήση, την ματαιότητα των πάντων και την αέναη ανατροπή, που καιροφυλακτεί να μας αλλάξει τα σχέδια και τα προγράμματα.

εγώ θα πω πως ο Θεός όντως γελάει, αλλά όχι με την έννοια της ειρωνίας που του αποδίδουν.

Γελάει με την ατσαλοσύνη του σχεδιασμού και των προσδοκιών μας.

Γελάει με την αυτοπεποίθηση - κάγκελο, που χτίζουμε στις συνθήκες και τις καταστάσεις.

Γελάει, όπως ο πατέρας παρατηρεί το νήπιο να χτίζει πύργους με τουβλάκια ή αν προτιμάτε, πύργους στην άμμο (για να είμαστε και πιο επίκαιροι).

Κι έρχεται το κύμα και στα γκρεμίζει όλα.

Και μετά ο Πατέρας σκύβει στοργικά και παίρνει τα κουβαδάκια σου και τα πάει λίγο πιο μακριά και σε βοηθάει να φτιάξεις ολόκληρη καστροπολιτεία εκεί που δεν είχες σκεφτεί να καθίσεις...

    Χριστός Ανέστη χαρά μου, 

          τι να φοβηθώ;

Υγ.23 μόνο. Τι 23 ,δεν θα σας πω...

              Ελισάβετ Πλ.

     

    |σ.Β.Γ. ΥΓ:

    Ευτυχώς στις όποιες αναμονές μας, 

μαζί μας στέκει διακριτικά, 

χωρίς καν να υποπτευόμαστε το άγρυπνο βλέμμα Της 

και τη μόνιμη παρουσία Της, η Μάνα μας. 

    (εξ΄ου και η Φαινομενικά άσχετη εικόνα της αλλοπρόσαλλης αναρτησούλας μας. 

Και 2 φορές μάλιστα, αΦού τη συγκεκριμένη εικόνα της Μάνας μας δεν την χορταίνουμε...).

           Σ΄αυτήν στηριζόμαστε και ελπίζουμε.

   

σταύρε, τ΄ακούς;

                    Ελισάβετ, τ΄ακούς;

   Διονυσία, τ΄ακούς;

                  Σταυρούλα, τ΄ακούς;

  Βασούλα, τ΄ακούς;

(έλα, συμπλήρωσε και συ που ταλαιπωρείσαι με όποιον τρόπο , 

το δικό σου όνομα...)

"...Με το δικό σου θέλημα, καράβι δεν γλιτώνει... Κι όσο κι αν θες να πορευθείς με έναν συγκεκριμένο τρόπο, ο ωκεανός είναι αυτός που θα σου ορίσει το ταξίδι..."

 

  ~ γράφει η εκ των "συν αυτώ", Πλαμάδα Ελισάβετ.

Ξεκινάμε την ζωή μας με ορμή.

Η νιότη έχει το χαρακτηριστικό της άγνοιας κινδύνου,θεωρεί ότι όλα τα ξέρει κι ότι όλα θα τα κάνει καλύτερα από αυτά που βλέπει γύρω της...

Όταν είσαι νέος έχεις όραμα και αγωνίζεσαι να το πραγματοποιήσεις.

Έχεις και αντοχές  και κρατάς το τιμόνι σταθερά - καμαρωτά στην ρότα που θεωρείς σωστή και διάλεξες να πορευθείς...

Έτσι γίνεται στην αρχή.

Μετά έρχονται οι τρικυμίες και οι κυκλώνες της ζωής και σου σπάνε τα κατάρτια και σου σκίζουν τα πανιά και σου χάνονται τα κουπιά..

Κάποτε απελπίζεσαι και λιποθυμάς κι αφήνεις το ναυάγιο να σε καταποντίσει ή να σε βγάλει σε κανένα ξερονήσι -ίσα να αναπνέεις πιασμένος από σανίδες σωτηρίας...

Κι εάν είσαι τυχερός και καταφέρεις να σταθείς και να κρατήσεις το τιμόνι, τις σπάνιες ώρες της νηνεμίας, παρατηρείς όσα σου απέμειναν και σκέφτεσαι πώς να τα αξιοποιήσεις για την επόμενη τρικυμία- που είναι στον δρόμο κι ερχεται και το ξέρεις...

Έτσι γίνεται στην πορεία...

Κάποτε αποκτάς πείρα και υπομονή...

Κατανοείς το περίφημο "Όχι όπως ήξερες, όπως βρήκες " που 'λεγε κι η Λωξάντρα...

Κατανοείς ότι όσο κι αν θες να πορευθείς με έναν συγκεκριμένο τρόπο, ο ωκεανός είναι αυτός που θα σου ορίσει το ταξίδι και δεν μπορείς να ξέρεις ποτέ ποια θα είναι τα κέφια του σε κάθε φάση...

Καταλαβαίνεις τότε μέσα σου τι έχει αξία να κρατηθεί και τι πρέπει να αφήσεις.

Καταλαβαίνεις ότι με το δικό σου θέλημα, καράβι δεν γλιτώνει...

Πρέπει να ακολουθήσεις το ρεύμα και να προστατεύσεις την πυξίδα σου και το τιμόνι,για να φτάσεις κάποτε εκεί που είχες στοχεύσει...

Πρέπει να αντέξεις χωρίς να σαστίσεις από τα χτυπήματα και να παλέψεις να μην χάσεις τον προσανατολισμό σου...

Κι όταν φτάσεις κάποτε,εάν τα καταφέρεις και φτάσεις...το τσακισμένο σου σκαρί θα είναι πολύ πολυτιμότερο και δυνατότερο από το ορμητικό καραβάκι που ήταν κάποτε..

Θα έχεις αναβαθμιστεί και θα κοιτάξεις πίσω σου με ευγνωμοσύνη τις τρικυμίες...

Κάπως έτσι νομίζω γίνεται στο τέλος...

Υγ.

Έγινα πολύ καλύτερη δασκάλα όταν ανακάλυψα ότι τα παιδιά μου έχουν μαθησιακές δυσκολίες.

Έγινα πολύ καλύτερη μητέρα όταν  παρουσίασαν τα παιδιά μου δύσκολες εφηβείες ...

Όλα όσα πίστευα ότι θα με τσακίσουν, με έκαναν πιο δυνατή και με αναβάθμισαν πνευματικά...

Δόξα τω Θεώ, πάντων ένεκα!

[Αυτά τα υπέροχα γραφόμενα τα παντρέψαμε με την καρτούλα της αρχής που σκαρώσαμε κάποτε, με αφορμή ενός κειμένου από τον Άγη, ενός ακόμα εκ των "συν αυτώ"...]

~ Δες παρεμπιπτόντως, εδώ, τις απίθανες αναρτήσεις που μας έχει προσφέρει μέχρι σήμερα η Ελισάβετ...

"Τίποτε δεν είναι οριστικά χαμένο, αρκεί να επιτρέψουμε στο φτερό του αγγέλου να κάνει την δουλειά του... " |γράφει η "συν αυτώ", Ελισάβετ Πλαμάδα

 Εγκεφαλικά νεκροί υπάρχουν πολλοί.

Κυκλοφορούν ανάμεσά μας, κάποιοι προσπαθούν να μας διοικήσουν κιόλας...

Όσο συνεχίζουμε να προσβάλλουμε τον Θεό με την στάση και την ζωή μας, όσο απομακρυνόμαστε από τις οδηγίες Του και το θέλημά Του, τόσο ο νους και η ψυχής μας θα δυσφορούν και θα νεκρώνονται...

Δεν έχετε αναρωτηθεί γιατί υπάρχει τόσο έντονη σύγχυση και διχόνοια στην κοινωνία μας;

Δεν θα έπρεπε μετά από τόσα χρόνια φιλοσοφίας, επιστήμης και πολιτισμού να έχουμε αλλάξει και να λειτουργούμε διαφορετικά;

Να έχουμε φύγει από το "εγώ" και να θεωρούμε εξίσου σημαντικό το "εμείς" που συμπεριλαμβάνει το "εγώ" και όλες τις άμεσες σχέσεις του;

Πώς μπορείς να είσαι καλά αν κοιτάς μόνο τον εαυτό σου;

Πώς μπορείς να είσαι καλά αν δεν υπολογίζεις τίποτα,αν δεν έχεις αξίες, αν δεν σέβεσαι κανέναν;

Ασχολούμαστε με το αν έχει δικαίωμα ένα drug queen να κάνει μάθημα σε μικρά παιδιά πουλώντας το αφήγημα του.

Κάποιοι γονείς θεωρούν εκ μέρους τους πολύ μεγάλη πρόοδο να πάνε τα παιδιά τους σε αυτές τις εκδηλώσεις.

Ήθελα να ήξερα, θα τα πάνε και σε ένα στριπτιτζάδικο;

Κι αν όχι, γιατί όχι;

Κι αυτό μια μορφή τέχνης δεν είναι;

Ήθελα να ήξερα, θα τα πάνε και στο κατηχητικό;

Κι αν όχι, γιατί όχι;

Κι αυτό μια μορφή ενημέρωσης δεν είναι;

Έχουμε χάσει τα αυγά και τα πασχάλια.

Τα ταλαντούχα αυτά στην μεταμφίεση και την υποκριτική άτομα, επέλεξαν να κάνουν συγκεκριμένου τύπου σόου για να ζήσουν και για να ικανοποιήσουν τις καλλιτεχνικές τους ανησυχίες.

Είναι λάθος να ταυτίζεται αυτού του τύπου η παράσταση με τον σεξουαλικό αυτοπροσδιορισμό, γιατί κάθε περίπτωση είναι διαφορετική και όσο κι αν αποδοκιμάζουμε κάτι, δεν είμαστε ούτε καρδιογνώστες, ούτε αρμόδιοι να τους κρίνουμε.

Κανένας δεν έχει το δικαίωμα να εμποδίσει αυτά τα άτομα να εργαστούν,να εκφραστούν, να υπάρχουν.

Μέχρι εκεί όμως.

Τα φρένα (το μυαλό) ονομάζονται φρένα, γιατί όταν λειτουργούν σωστά, μας φρενάρουν.

Μας ειδοποιούν πού είναι τα όρια και πού χάνεται η μπάλα.

Όταν τα φρένα παραφρονήσουν,

λειτουργούμε σπασμωδικά,

άκριτα,

καταστροφικά,

επικίνδυνα.

Κάποιοι θεωρούν τον άνθρωπο νεκρό, όταν τα μηχανήματα δείχνουν έλλειψη λειτουργίας στον εγκέφαλό του.

"Εγκεφαλικά νεκρός" λένε...

Λοιπόν...

Με όσα συμβαίνουν γύρω μας, 

ίσως ζούμε στην εποχή των ζόμπι, δεν ξέρω, 

αλλά περιστατικά σαν του 17χρονου Ταξιάρχη,

 φανερώνουν ότι υπάρχει ελπίδα να αλλάξει αυτό.

Ότι τίποτε δεν είναι οριστικά χαμένο, 

αρκεί να επιτρέψουμε στο φτερό του αγγέλου να κάνει την δουλειά του 

και να σταματήσουμε να το διώχνουμε μακριά...

~ έγραψε η "συν αυτώ", Ελισάβετ Πλαμάδα

|Δες σχετικά κι αυτό που ένα από τα παλικάρια μας,

ένας άλλος Άγγελος,

- ως νυν φοιτητής και ως μελλοντικός πατέρας -

είχε τα κότσια κόντρα στο ρεύμα,

- με τα δικά του τα φτερά -

να γράψει...

✨ "Ο Μπαμπούλας από τη Λιλιμπάμπουε..." |Μπορεί ένας μπαμπούλας να νικήσει όλους τους φόβους; |Το Σάββατο 19 0κτωβρίου στις 6μιση το απόγευμα η παρουσίαση...

 

...Κι αν μπορεί, 

ποιο είναι το όπλο του 

και πώς το ανακάλυψε; 

Σε μια χώρα μακρινή και δύστοπη, 

μια εποχή αληθινή και δύσκολη, 

ζούσε κάποτε ένα μικρό φοβισμένο παιδί…

✨ Οι εκδόσεις Ελκυστής ευχαριστούν την Ελισάβετ Πλαμάδα Πλ. Ελισάβετ 

που μας εμπιστεύτηκε την έκδοση του παιδικού της βιβλίου 

"Ο Μπαμπούλας από τη Λιλιμπάμπουε".

Από τώρα μπορείτε να το παραγγείλετε από το eshop του εκδοτικού και να το προμηθευτείτε από όλα τα ενημερωμένα βιβλιοπωλεία!

Ελισάβετ μας, καλοτάξιδο!

ΥΓ:

Και το΄πες και το΄κανες...

"Κάθε ιστορία είναι ένα παιδί .

Σαν παιδί , έχει ψυχή και νόηση (λέξεις και νοήματα).

Έτσι κάποιες ιστορίες ανθρώπων αγαπημένων και κάποια παραμύθια από αυτά που διηγήθηκα στα παιδιά μου όταν ήταν μικρά ,τις έβαλα στο "χαρτί" και τις άφησα να ξεκουράζονται, ήσυχη πως δεν θα ξεχαστούν...

Πολλά χρόνια καθόταν ήσυχα στα αυγά της κι αυτή η Ιστορία, μέχρι που πήρα την απόφαση να της δώσω μια ευκαιρία να αποκτήσει και σώμα και να γίνει βιβλίο και να ταξιδέψει κι άλλα παιδιά πέραν των δικών μου στα μυστικά της...

Αν η προσπάθεια αυτή υλοποιήθηκε , οφείλεται στην αστερόσκονη των πινέλων της Βιβής - Vivi Markatos Heinemann που πήρε τον μπαμπούλα μου αγκαλιά και τον απογείωσε...

Σε αυτήν ανήκουν όλα τα εύσημα και όποιος πάρει στα χέρια του το βιβλίο, θα καταλάβει τι εννοώ...

Εύχομαι να απολαύσετε το ταξίδι..."

✨παρήγγειλέ το άφοβα εδώ...

|Στην Κύπρο θα το βρείτε στο D.E.S. Bookworld 99326813.

Εκείνος ήταν έτοιμος. Εγώ,όχι...

Εις μνημόσυνον...

Πέρασαν 14 χρόνια... 
Εκείνο το μεσημέρι έπαιζε το ραδιόφωνο αυτό το τραγούδι... 
("η ψυχή μου θα σαλπάρει στα νερά τα σκοτεινά και η παλίρροια θα με πάρει και δεν θα με δεις ξανά...")
Είχε ζητήσει να δει το παιδί, αλλά δεν του το πήγα. 
Πώς να πάω ένα μωρό 17 μηνών μέσα στους αρρώστους; 
Έδειχνε να έχει ξεπεράσει τον κίνδυνο, ήταν καλοδιάθετος και χαμογελαστός. 
Θυμάμαι κοίταξε την πελώρια κοιλιά μου και μου είπε: 
"Ώστε είσαι πάλι έγκυος;" 
Του φαινόταν απίστευτο! 
"Κάνε λίγη υπομονή μπαμπά -του είπα-και σε 2 μήνες θα την γνωρίσεις.." 
Με κοίταξε με βαθιά πονεμένη θλίψη και κούνησε το κεφάλι του αρνητικά χωρίς να μιλήσει.
Αυτός το ήξερε πως θα φύγει, εγώ όχι... 
Εκείνο το βράδυ η καρδιά του σταμάτησε να χτυπά,την ώρα που μιλούσε σε συγγενείς.
Κατά έναν περίεργο τρόπο,είχε "κλείσει" όλες του τις εκκρεμότητες.
Είχε συμφιλιωθεί με χείμαιρες που τον κυνηγούσαν μια ζωή, είχε κατανοήσει... 
Εγώ όχι. 
Ήταν έτοιμος. Εγώ όχι. 
Ήθελα να έρθει πίσω στο σπίτι να δει τι όμορφο που το είχα κάνει με την ανακαίνιση, γιατί όταν έφυγε για το νοσοκομείο, είδε να γκρεμίζουν και αναστατώθηκε πολύ-είχε κάνει τόσους κόπους για να το κτίσει... 
Ήθελα να γυρίσει σπίτι και να του μιλήσω.
Τα φάρμακα τον είχαν κάνει σαν φυτό... 
Εκείνος όμως ήταν έτοιμος να φύγει. Εγώ όχι. 
Ούτε να το πιστέψω ήθελα,ούτε να το αποδεχτώ. 
Κανόνισα τα της κηδείας και κατόπιν τα του μνήματος. 
Ένιωθα χρέος γιατί λόγω εγκυμοσύνης και μωρού,δεν είχα συντρέξει στα των νοσοκομείων... 
Αυτό το πένθος δεν πρόλαβα να το ζήσω ποτέ ολοκληρωμένα και μου βγαίνει σε δόσεις. 
Κάτι σαν έντοκο μακροπρόθεσμο δάνειο... Κάναμε τα 40 και μπήκα να γεννήσω. 
Βγήκα από το μαιευτήριο με καφέ και δεν ξαναφόρεσα τα μαύρα.
"Δεν επιτρεπόταν για τα μωρά..." 
Ο πεθερός μου επέμενε να βγει η μικρή Ασημίνα, επειδή τον πατέρα μου τον φωνάζανε Σίμο. 
Τι σχέση είχε το ένα με το άλλο; 
"Θα κάνω έναν γυιό και θα τον βγάλω Σίμο" επέμενα εγώ, λες και το ήξερα... 
Πολύ σύντομα και με περίεργο τρόπο, ήρθε και ο Συμεών, για να καταχωνιάσει ακόμη πιο βαθιά τη θλίψη εκείνης της απώλειας, πίσω από τόνους φροντίδας, χαράς, ευθύνης και κούρασης. 
Δεν έχω παράπονο. 
Η ζωή προχωρά, αλλά κάτι τέτοιες ώρες, ξεπροβάλλουν τα "χρεωστούμενα", βλέπετε εκείνος ήταν έτοιμος. 
Εγώ, όχι.

Της Ελισάβετ Πλαμάδα

                                                             ~ Στη μνήμη του Σίμου...

* "συν αυτώ" ΥΓ:
Με το απίθανο αυτό κείμενο της Ελισάβετ συνοδεύουμε "εις μνημόσυνον αιώνιον" και την ψυχή του δούλου του Θεού Μιχαήλ, που σήμερα το πρωί, έσπευσε να συναντήσει τον Πατέρα του τον Στέφανο και τη Μάνα του τη Στάσα...

«Φόβος; Μάλλον δεν είμαι κατάλληλη να σας απαντήσω, εγώ έχω την “τρέλα” μου..." |Η Μοναχή Δανιηλία από το Όρος των Ελαιών: «Μίσος από τα γεννοφάσκια τους...»

 «Μερικές φορές, όταν φτάνω στα όριά μου, περνάει από το μυαλό μου ως ενδεχόμενο, αλλά το μετανιώνω αμέσως. 

Ο Χριστός διάλεξε αυτά τα μέρη για να σαρκωθεί και να γίνει άνθρωπος, δεν πήγε στο Βέλγιο ούτε στο Λουξεμβούργο. 

Ποια είμαι εγώ που θα γκρινιάξω, που θα παραπονεθώ;»

   «Σας πειράζει να σας μιλώ εν κινήσει; 

Βρίσκομαι πάνω στο μικρό μου σκούτερ, φοράω ασύρματα ακουστικά, εννοείται. 

Επιστρέφω από την Ιερουσαλήμ, με προμήθειες, κυρίως κονσέρβες και άλλα τρόφιμα μακράς διαρκείας, μαζί με λίγο κρέας. 

Θα το βάλουμε στην κατάψυξη, σε μικρές μερίδες. 

Βέβαια, αν μας κόψουν το ρεύμα και το νερό, όπως φημολογείται τις τελευταίες ώρες, αυτή η επιλογή μου δεν θα αποδειχθεί ιδιαίτερα επιτυχημένη…».

 Η αδελφή Δανιηλία είναι εξήντα ενός ετών. 

Ζει στη Μικρή Γαλιλαία, στην κορυφή του Όρους των Ελαιών, εκεί όπου, σύμφωνα με τη χριστιανική παράδοση, εμφανίστηκε ο Χριστός στους έντεκα μαθητές του, το απόγευμα της Κυριακής μετά την Ανάστασή του. 

Στα δικά της χέρια και σε μιας ακόμη μοναχής, μερικά χρόνια μεγαλύτερής της, επίσης Ελληνίδας, βρίσκεται σήμερα η ιστορική μονή που υπάγεται στο Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων. 

Εκείνες την κρατούν ζωντανή.

Πώς είναι η κατάσταση εκεί; 

Φοβάται; 

Αισθάνεται ότι κινδυνεύει; 

«Πέρα από την αναστάτωση και την ανησυχία που προκλήθηκαν από την επίθεση της Χαμάς, το περασμένο Σάββατο, στην ευρύτερη περιοχή της Ιερουσαλήμ τα πράγματα είναι σχετικά ήρεμα. 

Δεν έχουμε ρουκέτες ούτε εχθροπραξίες. 

Οσο για τον φόβο; 

Μάλλον δεν είμαι κατάλληλη να σας απαντήσω, εγώ έχω την “τρέλα” μου. 

Μου αρέσει το vivere pericolosamente».

«Η ζωή στη Μέση Ανατολή είναι μια διαρκής διεκδίκηση, συχνά για όσα εμείς θεωρούμε αυτονόητα. 

Μου έχει κάνει εντύπωση πως για ό,τι συμβεί οι ευθύνες και το ανάθεμα ρίχνονται στους “απέναντι”».

«Ημουν dj»

   Δεν ακούγεται αντιφατικό το ζην επικινδύνως σε συνδυασμό με τον μοναχισμό; «Κάθε άλλο. 

Οταν κάνεις την αποταγή σου και αποφασίζεις να εγκαταλείψεις τα πάντα, να μπεις σε ένα μοναστήρι και να αφοσιωθείς στον Θεό, 

είναι σαν να πέφτεις από αεροπλάνο χωρίς αλεξίπτωτο. 

Το βίωσα σε ηλικία είκοσι εννέα ετών. 

Μέχρι τότε έκανα κοσμική ζωή, εργαζόμουν ως dj. 

Αλλά όταν είπα “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με”, 

δάκρυα άρχισαν να τρέχουν από τα μάτια μου, 

έγινε η κλήση μου άνωθεν», λέει η μοναχή Δανιηλία.

  Εχουν περάσει τριάντα δύο χρόνια από τότε που πήρε αυτή την απόφαση· τα δώδεκα στο Ισραήλ. 

Και όμως, δεν έχουν σταθεί αρκετά για να αποκωδικοποιήσει πλήρως την κοινωνική πολυπλοκότητα αυτής της γωνιάς του πλανήτη.

  «Είναι όλα τόσο μπερδεμένα. 

Και η κόλαση, η πόλωση, συνεχίζεται. 

Μερικές φορές σκέφτομαι ότι οι άνθρωποι εδώ δεν μπορούν να ζήσουν αλλιώς, μπολιάζονται με το μίσος από τα γεννοφάσκια τους. 

Ακούγεται ίσως τραβηγμένο –και σίγουρα δεν ισχύει για όλους–, αλλά η ζωή στη Μέση Ανατολή είναι μια διαρκής διεκδίκηση, συχνά για όσα εμείς θεωρούμε αυτονόητα.

Μου έχει κάνει εντύπωση πως για ό,τι συμβεί οι ευθύνες και το ανάθεμα ρίχνονται στους “απέναντι”. 

Στα μέρη μας ζουν μόνο Αραβες Ισραηλινοί, δεν υπάρχουν καθόλου Εβραίοι. Οτιδήποτε κακό και να συμβεί, ακόμη και ένα δέντρο να πέσει, θα πουν πως οι Εβραίοι φταίνε. 

Η δαιμονοποίηση της μιας πλευράς από την άλλη –ή τις άλλες– αποτυπώνεται σε καθετί εδώ και αιώνες. 

Πάνω που πάμε να αισιοδοξήσουμε ότι θα επέλθει ειρήνευση, κάτι γίνεται και η φωτιά φουντώνει ξανά. 

Οπως τώρα με τη Χαμάς, μια τρομοκρατική οργάνωση που με τις πράξεις της ουσιαστικά στρέφεται κατά των Παλαιστινίων, τους βλάπτει. 

Αν ισοπεδωθεί η Γάζα, δική τους θα είναι η ευθύνη. 

Ματώνει η ψυχή μου με όσα συμβαίνουν σε αυτόν τον λαό».

- Οι Χαρεντίμ

 Και οι χριστιανοί; 

Πώς αντιμετωπίζεται η χριστιανική κοινότητα; 

«Εχθρικοί απέναντί μας είναι κυρίως οι υπερορθόδοξοι Εβραίοι, οι Χαρεντίμ. 

Θα δεις στην Παλιά Πόλη αγράμματα πιτσιρίκια κατά κανόνα, λούμπεν στοιχεία, να φτύνουν στον δρόμο χριστιανούς ή να τους πετούν πέτρες, γιατί έτσι έχουν μάθει. 

Σε ό,τι αφορά τους μουσουλμάνους, η μεγαλύτερη κρίση ήταν το 2014. 

Και ρουκέτες είχαν πέσει τότε, και κλεφτοπόλεμο είχαμε γύρω από το μοναστήρι κάθε βράδυ μετά την προσευχή των οκτώ. 

Πάλι πιτσιρικάδες δημιουργούσαν τα προβλήματα. 

Τα καταλαβαίνω αυτά τα παιδιά. 

Το Ισλάμ τούς απαγορεύει να κοιτάξουν κορίτσια, να πίνουν αλκοόλ (τουλάχιστον φανερά), δεν έχουν καμιά δημιουργική απασχόληση, η βία μέσω των συμμοριών είναι η μοναδική τους διέξοδος. 

Ξέρετε τι μπούλινγκ υφίσταμαι κάθε τόσο; 

Αν γράψω όσα ζω σε βιβλίο, θα γίνει μπεστ σέλερ και θα βγάλω όλα τα έξοδα της μονής».

 Παρά ταύτα, δεν σκέφτεται να φύγει, να επιστρέψει στην Ελλάδα και στη γενέτειρά της, Θεσσαλονίκη (το πατρικό της είναι στην περιοχή του Χαριλάου). «Μερικές φορές, όταν φτάνω στα όριά μου, περνάει από το μυαλό μου ως ενδεχόμενο, αλλά το μετανιώνω αμέσως. 

Ο Χριστός διάλεξε αυτά τα μέρη για να σαρκωθεί και να γίνει άνθρωπος, δεν πήγε στο Βέλγιο ούτε στο Λουξεμβούργο. 

Ποια είμαι εγώ που θα γκρινιάξω, που θα παραπονεθώ;».

Τασούλα Επτακοίλη/kathimerini

|εμείς από τον Τρελο-γιάννη και την εκ των "συν αυτώ", Ελισάβετ Πλαμάδα 

- δες παρεπιμπτόντως τι υπέροχες αναρτήσεις μάς έχει προσφέρει η Ελισάβετ, εδώ...

"Η αρραβωνιαστικιά μου" |της Ελισάβετ Πλαμάδα

 

ΔΙΗΓΗΜΑ

Την γνώρισα σε ένα ειδυλλιακό τοπίο: υπό το φόντο πλάτανων και καστανιών, όπου καθόταν χαμογελαστή με κλειστά μάτια και απολάμβανε τον απογευματινό ήλιο… Έτρεξα με λαχτάρα κοντά της. Όλα μαρτυρούσαν πως ήταν αρχόντισσα: η στάση της, το βλέμμα της, η σεμνότητά της… Αυτή ήταν τότε 9 δεκαετιών κι εγώ 22 ετών –μεγάλη διαφορά θα μου πείτε, μα σαν η καρδιά χτυπά, ο έρωτας χρόνια δε λογαριάζει… Και την αγάπησα πολύ αυτήν την αρχοντοπούλα κι ας την γνώρισα λίγο.

Από τις πρώτες στιγμές που ανταμωθήκαμε της φίλησα το χέρι κι έκατσα σαν παιδί –σάμπως παιδί δεν ήμουν;– δίπλα της να τρυγήσω ιστορίες. Και δεν με απογοήτευσε. Ξαφνιάστηκε μάλιστα που κάποιος έδειχνε τόσο ενδιαφέρον να την ακούσει. Και πώς να έκανα και διαφορετικά; Ήταν απλά ακαταμάχητη! Από τρίτους είχα μάθει πως στα νιάτα της ήταν κοκέτα και τσαχπίνα. Πρώτη στο χορό στα πανηγύρια και με μια φωνή αηδονιού που σαν ερχόταν στο κέφι δεν σταμάταγε να κελαηδάει.

Φορούσε ένα σκούρο καφέ φόρεμα και μια κυπαρισσί ποδιά με ακαθόριστα σχέδια. «Πράγματα είναι αυτά παιδάκι μ;», μου έλεγε μες στο παράπονο. «Χήρα γυναίκα, να μου φοράν τα παρδαλά…» και κοκκίνιζε από ντροπή. Τα ροζιασμένα χεράκια της πλέκαν με το βελόνι πολύχρωμα χαλάκια με νήματα που της έφερναν τα παιδιά της για να απασχολείται με κάτι. Απ’ ό,τι μου έλεγε, πιο πολύ τη δυσκόλευαν τα βράδια, γιατί δεν της κολλούσε ύπνος κι οι ώρες κυλούσαν αργά. Την τηλεόραση δεν την ήθελε γιατί την αγρίευε και τη ζάλιζε. «Όλο λένε και λένε… Και τι λένε;»

Καημό το είχε να μάθει να διαβάζει. Μια φορά στα 10 της περίπου, παρακάλεσε ένα συγχωριανόπουλό της να της δείξει… Δεν της χάλασε το χατήρι. Πήρε ένα ξυλάκι και χάραξε πάνω του μερικά γράμματα της Αλφαβήτας. Το πήρε κι αυτή όλο χαρά κι άρχισε να τα αντιγράφει με το δάχτυλο στο χώμα. Τι τα θες όμως… Σαν γύρισε η αδερφή της από τα χωράφια και την είδε τι έκανε, έβαλε τις φωνές: «Τι να τα κάνεις τα γράμματα μωρή; Αν εσύ μάθεις γράμματα, ποιος θα μαζεύει το σπίτι;» Το ξεμάλλιασμα που ακολούθησε, γιατί βεβαίως δεν περιορίστηκαν στις φωνές, καθώς και οι απειλές στον επίδοξο δάσκαλο, ήταν τα αίτια του αναλφαβητισμού της Αναστασίας (γιατί έτσι την λέγανε). Δεν το έβαλε κάτω όμως. Σκόπευε στο δικό της σπίτι να τα κάνει αλλιώς, και τα ‘κανε. Από τα 4 παιδιά της τα 2 σπούδασαν κι έγιναν εκπαιδευτικοί.

Μου μίλησε και για το πώς παντρεύτηκε. Είχε γίνει κάποια προξενιά σε μια χωριανή του παραδιπλανού χωριού και προσκλήθηκε στο γάμο όλος ο καλός ο κόσμος. Η νύφη όμως δεν τον είχε δει τον γαμπρό μέχρι τις προπαραμονές του γάμου και σαν τον είδε, δεν της καλοάρεσε γιατί της φάνηκε πολύ ήσυχος και δήλωσε: «Δεν τον παίρνω!» «Αχ κουμπάρε! Μας ρεζίλεψες! Τι θα πούμε τώρα στο χωριό;», είπανε εύλογα οι συγγενείς του γαμπρού που τα ‘χαν όλα έτοιμα για το γάμο. «Βρε μη σκάτε. Ετοιμάστε σεις το γαμπρό και νύφη βρίσκεται!», αντέτεινε ο προξενητής και μια και δυο ξεκίνησε για το διπλανό χωριό να βρει τη νύφη. Και πράγματι, βρήκε τον πατέρα της Αναστασίας, τα συζητήσανε και τα συμφώνησαν κι ορίστηκε κι ο γάμος στην προκαθορισμένη ημερομηνία. Όπως καταλαβαίνετε, κανείς δεν μπήκε στον κόπο να ρωτήσει την Αναστασία αν είχε κάποια άποψη επί του θέματος. Απλά της το ανακοίνωσαν και της επέτρεψαν να αγοράσει κι ένα τόπι ύφασμα για να ετοιμάσει το νυφικό. Πού να προλάβει όμως η καημένη μέσα σε μια βδομάδα; Το μάζευε από δω, το ίσιωνε από κει, μα από όπου κι αν το κοιτούσε της φαινόταν απαίσιο, ατσούμπαλο, κακοραμμένο, υπερβολικά φαρδύ κ.λπ… Μη φανταστείτε πως έστω και σε αυτό το θέμα μετρούσε η άποψη και η επιθυμία της. «Έλα καημένη, τι έχει;», της έλεγαν οι δικοί της. Ήταν 90 ετών όταν μου το διηγιόταν, μα ακόμη η ανάμνηση της ανέβαζε ολοφάνερα την πίεση και δάκρυα στα μάτια….

«Γιάλαγαν και τα σκλια μαζί μ’ κι ήμαν νύφη» (Γέλαγαν και τα σκυλιά μαζί μου κι ήμουν νύφη), μου έλεγε. Ούτε εκεί το έβαλε κάτω όμως: «Το μεταποίησα αργότερα. Το έκοψα να, τόσο, έτσι και το φόρεγα σε όλα τα πανηγύρια! Το καταφχαριστήθκα!» πρόσθεσε με σκανταλιάρικο χαμόγελο στο τέλος. Την παράδοξη ησυχία του άντρα της η ίδια την απέδιδε σε κάποιον ύπνο κάτω από «σκαμνιά» (συκομουριά), ο οποίος τον έβλαψε σχεδόν ανεπανόρθωτα στο μυαλό κι ούτε γιατροί, ούτε ιερείς μπόρεσαν να τον σώσουν, εκτός από έναν «δεσιματία», ο οποίος γυρνούσε τα χωριά κι «έλυνε» τέτοιες περιπτώσεις. Έτσι, λοιπόν, κάπως συνήλθε κι έφτασε και να παντρευτεί, αλλά ως εκεί. Το όνομα της δεν το άκουσε ποτέ από τα χείλη του. Πολύ απλά, όταν την ήθελε κάτι της έλεγε «ψψψτ», της έλεγε «ε, μωρή…», αλλά όχι «Αναστασία». Του είχε πολλά κρατούμενα του μακαρίτη, αλλά ντρεπόταν που στα 91 της δεν της φορούσαν μαύρα για να τον τιμήσει. Είχε και 6 παιδιά μαζί του, 4 ζωντανά και 2 στον ουρανό…

Η μεγάλη της αδυναμία ήταν απ’ ό,τι διέκρινα η κόρη της, παράδοξο για τις αντιλήψεις με τις οποίες μεγάλωσε και έζησε. Δύσκολη η ζωή της, μα ο Θεός έστειλε δίπλα της αγγέλους για να τη φροντίζουν. Ή έτσι τουλάχιστον μου φαινόταν ο γιος κι η χαμογελαστή νύφη της που τη γηροκομούσαν… Μου χάρισε ένα σωρό γλιστερά πολύχρωμα πατάκια πλεγμένα από τα χεράκια της κι εγώ, με την πρώτη ευκαιρία, της αγόρασα ένα ασημένιο δακτυλίδι. Τόσους θησαυρούς μου είχε εκείνη εμπιστευθεί, να μην έκανα κι εγώ κάτι γι’ αυτήν; Όταν της το πήγα όλο λαχτάρα, έσκασε στα γέλια και μου είπε: «Μ’ αρραβώνιασες λοιπόν;» κι εγώ της απάντησα πως ναι, την αρραβώνιασα και τη διόρισα επίτιμη γιαγιά μου! Χρειάστηκε να της το ανοίξουν το σπουδαίο μου δακτυλίδι και της άρεσε τόσο πολύ που δεν το έβγαλε ποτέ. Σαν έδωσε τις τελευταίες της οδηγίες για το πού είχε τα σάβανο και τα κεριά για την κηδεία της, με το δακτυλίδι μου ταξίδεψε να βρει τον άντρα της κι ίσως και για να του τα ψάλλει λίγο που έφυγε πιο νωρίς και την άφησε πίσω μόνη να ξαγρυπνά τα βράδια…

[η πρώτη δημοσίευση είναι στο frear.gr, η δική μας είναι η δεύτερη δημοσίευση του εξαιρετικού διηγήματος της Ελισάβετ...

πηγή

* Τι χρώμα να ήταν το προβατάκι που άφησε τα υπόλοιπα 99 για να το ψάξει ο καλός Ποιμένας;...

Αυτό το πρόβατο που βγήκε όλο στοργή

να ψάξει ο Καλός Ποιμένας,

δεν αναφέρεται πουθενά στην παραβολή τι χρώμα ήταν...

Θα κάνω μια υπόθεση:

Ας πούμε ότι ήταν μαύρο.

Άτακτο, απειθάρχητο, τρελούτσικο, ζωηρό...

Κάτι σε κατσίκι με προβιά προβάτου ας πούμε.

Σε αυτή την περίπτωση τι θα έπρεπε να κάνει ο Ποιμένας;

Να το αφήσει χαμένο,

για να μην "μολυνθούν" τα υπόλοιπα λευκά προβατάκια από την συναναστροφή;

Το να επιμένεις στην αναζήτηση ενός τέτοιου προβάτου

σε κάνει μήπως "Κακό Ποιμένα";

Το να εξακολουθείς να το προστατεύεις

και να το αγαπάς,

θα πρέπει να σε κάνει εξόριστο από την στάνη;

Κατά την δική μου αντίληψη,

το πρόβλημα δεν το έχουν

ούτε τα μαύρα προβατάκια,

ούτε τα κατσικάκια

(πιο απείθαρχα, πιο αντιδραστικά, πιο ανεξάρτητα),

ούτε οι τσοπάνηδες που τα αγαπάνε και τα αναζητούν.

Το πρόβλημα το έχουν οι μπαστουνόβλαχοι

που κοιτούν επικριτικά όλους τους παραπάνω...

Αυτοί που ξεχνούν με ποιους καθόταν ο Χριστός να γευματίσει.

Αυτοί που ξεχνούν πως οι "καθωσπρέπει" ήταν αυτοί

που φώναζαν το "Άρον, Άρον, σταύρωσον Αυτόν"...

Οι "αναμάρτητοι" οι οποίοι ήταν έτοιμοι

να βάλουν τον λίθον εναντίον της αμαρτωλής.

Οι "νομομαθείς" που προσπέρασαν τον χτυπημένο,

μην τυχόν και πέσουν και οι ίδιοι θύματα των ληστών

(στην παραβολή του Καλού Σαμαρείτη).

Οι Φαρισαίοι της άλλης παραβολής

που αισθάνονται κουλ στην τοποθεσία "ο υπέροχος εαυτός μου",

που στραβοκοιτούν με βδελυγμία τον ταπεινωμένο Τελώνη... Καμιά φορά στεναχωριέμαι μέχρι το πιο βαθύ κύτταρο της ψυχής μου

με αυτά που βλέπω και που ακούω από μερικούς.

Θυμώνω με την αδικία, συγχύζομαι...

Να έχει ένας άνθρωπος τον σταυρό του να σηκώσει,

να έχει και το κρώξιμο των πλησίον του κοράκων

να περιμένουν να τραφούν από τις πληγές της ψυχής του...

Μετά θυμάμαι το "Μακάριοι οι πτωχοί το πνεύματι"

και βρίσκω πάλι την ειρήνη μου...

Είτε το πάρεις με την έννοια της ταπεινότητας

(και κλαδεύεις το πληγωμένο εγώ σου),

είτε το πάρεις με την έννοια της διανοητικής ανεπάρκειας

(και αγκαλιάζεις με κατανόηση την ανοησία),

είναι σωτήρια λύση.

Είναι μια win win στάση παιδιά.

Μπαίνει κι η Σαρακοστή...

Ας το προσπαθήσουμε...

|έγραψε η Ελισάβετ Πλαμάδα

Γιόγκα ή...εδαφιαία μετάνοια;

"αμφ.":

Αν ρωτάς, ποια είναι καλύτερη άσκηση...

Έχεις ποτέ δοκιμάσει να κάνεις 10 μονάχα από τις δεύτερες;

Όχι απ΄αυτές που νομίζεις, 

αλλά από εκείνες που κάνουν οι Ορθόδοξοι Μοναχοί 

στο κελί τους...

Βρες κάποιον και ρώτα τον... 

(ΥΓ:

Και είναι και τζάμπα...)

Για να δωσω σε μαθητες να καταλαβουν τι εστι Γιογκα, τους λεω σοβαρα οτι ξερω μια πολυ καλη άσκηση γυμναστικής...

" Στεκεσαι ορθιος με ποδια στη διασταση, 
κανεις το σταυρο σου, 
με βαθυ καθισμα κανεις εδαφιαια στηριξη με τα ανω ακρα με τις παλαμες ή τα δαχτυλα και το κεφαλι ακουμπα το εδαφος. 
Ανασηκωνεσαι χωρις βοηθεια και μετα το ιδιο, δλδ εδαφιαια μετανοια. 
Μαζι λες και την ευχη του Ιησου, 
Κυριε Ιησου Χριστε ελεησον με. 
Γυμναζεις ετσι ολο το σωμα και το ενδυναμωνεις". 

Τους ρωτω πως τους φαινεται η ασκηση και φυσικα μου λενε πως δεν ειναι ασκηση. 

Παραδεχονται οτι αν εγω ισχυριζομουν οτι δεν θα τους μυησω στην ορθοδοξία με αυτον τον τροπο, θα ηταν παραπλανηση. 
Και ετσι τους εξηγω οτι αυτο ακριβως συμβαινει με τη Γιογκα. 
Αυτα. 

Άννα Σιδηροπούλου - Καθηγήτρια Φυσικής Αγωγής.
(Από 1 σχόλιό της σε μια ανάρτηση της Ελισάβετ Πλαμάδα στο fb...)

|το είχαμε πρωτοανεβάσει τέτοιον καιρό το 2017...