Εμφάνιση αναρτήσεων ταξινομημένων κατά συνάφεια για το ερώτημα Athina Samos. Ταξινόμηση κατά ημερομηνία Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων ταξινομημένων κατά συνάφεια για το ερώτημα Athina Samos. Ταξινόμηση κατά ημερομηνία Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 1 Ιουλίου 2025

✔ Γιατί θάφτηκαν τελικά μαζί οι Άγιοι Ανάργυροι; |Και η καμήλα που μίλησε...


👉 Στη διήγηση για τους Αγίους Αναργύρους, Κοσμά και Δαμιανό, υπάρχει ένα θαύμα που περιλαμβάνει μια καμήλα. Σύμφωνα με την παράδοση, μετά τον θάνατο των δύο αγίων, μια καμήλα μίλησε με ανθρώπινη φωνή και αποκάλυψε...


Εκείνη την εποχή ζούσε μια γυναίκα που την έλεγαν Παλλαδία.
Η Παλλαδία υπέφερε από μια βαριά ασθένεια και βρισκόταν πολύ καιρό στο κρεβάτι.
Οι Άγιοι Ανάργυροι, που όχι μόνο δέχονταν τους αρρώστους, αλλά τους αναζητούσαν κιόλας στα σπίτια τους, επισκέφθηκαν και αυτή την γυναίκα.
Μόλις μπήκαν στο σπίτι της κι αφού εξήγησαν τον λόγο που βρίσκονταν εκεί, τη θεράπευσαν.
Η Παλλαδία, γεμάτη χαρά και ικανοποίηση για την παράδοξη θαυματουργία των Αγίων, θέλησε να τους ευχαριστήσει και να τους ανταμείψει.
Γι’ αυτό, σαν ένα ελάχιστο δώρο της βαθιάς της ευχαριστίας κι ευγνωμοσύνης πρόσφερε στους Αγίους Αναργύρους τρία αυγά.
Οι Άγιοι, όπως πάντα, δεν δέχτηκαν το δώρο αυτό, γιατί θα ήταν σαν να λάμβαναν μισθό.
Η γυναίκα, όμως, στεναχωρήθηκε πάρα πολύ.
Γι’ αυτό «παραμόνευε» για να βρει μια ευκαιρία να τους τα δώσει κι έτσι μια μέρα ξεμονάχιασε το μικρότερο από τους δύο αδελφούς, τον Άγιο Δαμιανό, και με δάκρυα στα μάτια, του είπε :

«Γιατί με περιφρονείτε; Γιατί δε δέχεσθε το δωράκι μου αυτό, σαν να ήταν σιχαμερό και βδελυκτό; Μήπως επειδή είμαι φτωχή και είναι μικρό; Σε παρακαλώ πολύ, να μη με πικράνεις άλλο, αλλά να δεχτείς το μικρό αυτό δώρο σαν να ήτανε μεγάλο.»

Με το που άκουσε αυτά τα λόγια ο Άγιος, ράγισε η καρδιά του, λυπήθηκε τη γυναίκα και πήρε τα τρία αυγά.
Όταν, μετά από μερικές μέρες, ο Άγιος Δαμιανός ανέφερε το γεγονός στον μεγαλύτερο αδελφό του, τον Άγιο Κοσμά, εκείνος στεναχωρήθηκε πάρα πολύ και έκανε αυστηρές παρατηρήσεις στο μικρότερο αδελφό του, γιατί παρέβηκε την υπόσχεση που και οι δύο είχαν δώσει στον Θεό, ότι δηλαδή δε θα έπαιρναν χρήματα από καμία θεραπεία.
Θύμωσε μάλιστα τόσο πολύ, που ζήτησε όταν πεθάνουν να μη τους θάψουν μαζί.

Ο Θεός, όμως, που γνώριζε τις πραγματικές προθέσεις του Αγίου Δαμιανού, δεν άφησε τον Άγιο Κοσμά να καταβάλεται από την θλίψη και την στεναχώρια, αλλά του φανέρωσε σε όραμα τον πραγματικό σκοπό του αδελφού του.
Αμέσως, ο Άγιος Κοσμάς έτρεξε στον αδελφό του και του ζήτησε συγγνώμη και του είπε ότι μετάνιωσε που ζήτησε να μην ταφούν μαζί.
Το όραμά του όμως δεν το φανέρωσε στους ανθρώπους.
Αρκετό καιρό αργότερα ο Άγιος Δαμιανός αρρώστησε και εκοιμήθη εν Κυρίω.
Ο Άγιος Κοσμάς, μαζί με άλλους χριστιανούς, παρέλαβαν το Άγιο λείψανό του Αγίου και το ενταφίασαν εκεί.
Λίγες μέρες αργότερα εκοιμήθη και ο Άγιος Κοσμάς.
Όταν εκοιμήθη ο Άγιος Κοσμάς, οι χριστιανοί είχαν υπόψη τους την παλιά επιθυμία του Αγίου, δηλαδή να μην τους θάψουν μαζί στον ίδιο τάφο και δεν γνώριζαν το όραμα του Αγίου Κοσμά.

Ο Θεός, όμως, θέλησε να δείξει το θέλημά του και μάλιστα με τρόπο που δεν το περίμενε κανένας.
Αυτή τη φορά δεν έστειλε φωνή ούτε από τον ουρανό ούτε μέσω κάποιου αγγέλου, αλλά αποφάσισε να μιλήσει μέσω μίας καμήλας, της οποίας, μάλιστα, το πόδι είχε θεραπεύσει ο Άγιος Κοσμάς από σοβαρή ασθένεια, πριν από καιρό.
Την στιγμή, λοιπόν, της απορίας των χριστιανών, η καμήλα μίλησε με ανθρώπινη ομιλία και είπε ότι το θέλημα του Θεού είναι να ταφούν και οι δύο αδελφοί μαζί.

Άλλωστε, ο ίδιος ο Χριστός είχε πει άλλοτε πως «οι λίθοι κεκράξονται»...

Αμέσως μετά η καμήλα έφυγε μόνη της για το βουνό. Μετά από αυτό το θαύμα, έθαψαν και τους δύο αδελφούς μαζί.
Τιμή και δόξα στους Αγίους Αναργύρους!


|εμείς από την Athina Samos


Παρασκευή 13 Σεπτεμβρίου 2024

† Ο βασανισμός του παπά στους διαδρόμους της φυλακής... |Τι Θεός είσαι Εσύ...

 

            |Από π.Ιωάννη Ιστράτι † -🇷🇴 


Πριν από τρία χρόνια, 

με κάλεσε μια πολύ διακεκριμένη κυρία 

(εγώ και ένας άλλος ιερέας) 

να κάνουμε Ιερό Ευχέλαιο 

για τον άρρωστο πατέρα της.


Ένα σπίτι με άψογα έπιπλα από μαόνι, 

παλιά ξύλινα σκαλίσματα...


Ο γέρος είναι στο κρεβάτι, 

κάτω από ένα πάπλωμα, 

παλεύει με μεγάλο πόνο.


Ούρλιαζε, 

έκλαιγε!


- Δεν μπορεί να πεθάνει πάτερ, λέει η κόρη.


Αρχίζουμε το Αγιο Ευχέλαιο.

 

7 προσευχές αγιασμού, 

7 Απόστολοι, 

7 Ευαγγέλια, 

7 μεγάλες προσευχές.


Ο άντρας στενάζει από τον πόνο 

με κάθε χρίσμα. 


Λες και τον καίει το ιερό λάδι... 


Τελειώσαμε σε μια ώρα.


Η κυρία μας φτιάχνει έναν καφέ, 

τον οποίο μας σερβίρει 

από επιχρυσωμένο σετ.


Ρωτάω:

- Κυρία, 

από πότε έχει ο πατέρας σας να εξομολογηθεί;


- Πάτερ, 

νομίζω ποτέ.


Ο πατέρας μου 

ήταν ανώτερος διευθυντής ασφαλείας,

 επικεφαλής σωφρονιστικού καταστήματος...


Υποπτεύομαι οτι «εξαιτίας αυτού» 

δεν μπορεί να πεθάνει 

και υποφέρει τρομερά!


Ο Θεός ️  ξέρει 

τι συμφορές μοίρασε στη φυλακή...


Ο γέρος λαχανιάζει από τον πόνο 


αλλά μπορεί ακόμα να μιλήσει. 



Τραυλίζει.


Ξεκινά να λεει σιγανά...



- Την δεκαετία του '60, 

όταν ήμουν δεσμοφύλακας, 

ξυλοκόπησα έναν γέρο ιερέα 

χωρίς τις αισθήσεις του 

και τον έσυρα από τα γένια 

στους διαδρόμους της φυλακής...


- Γιατί; ρωτάω.


- Γιατί έκανε προσευχή στο κελί 

και όλοι οι έγκλειστοι 

άκουγαν γονατιστοί!!!!


- Προσευχήσου 

να μην πεθάνεις αυτή την στιγμή! 


Να υποφέρετε εδώ, 

αντί να πάτε στον πάτο της κόλασης!


Ο άντρας αρχίζει να κλαίει πικρά.


- Λυπάμαι, πατερ!


- Κλάψε, 

όσες τρίχες είχε αυτός ο ιερέας 

που βασάνισες στα γένια του, 

τόσα δάκρυα να ρίξεις!!!


Ο βασανιστής μου φιλάει το χέρι 

και το γεμίζει δάκρυα.


Σε αυτή τη χειρονομία, 

βλέπω τη μεγάλη ανταμοιβή του Θεού 

για τον ιερέα ξυλοκοπημένο, 

συντετριμμένο, 

συρμένο από τα γένια του 

σαν κουρέλι 

στις αίθουσες του διαβολικού κατεστημένου.


Η κυρία δεν με ξαναπήρε τηλέφωνο.


Μετά από μια βδομάδα 

με φωνάζει 

ότι πέθανε ο γέρος 

κρατώντας έναν ξύλινο σταυρό...


Πόσο άπειρη είναι η υπομονή του Θεού!


|από την εκ των "συν αυτώ", Athina Samos


Τρίτη 18 Απριλίου 2023

~ Ήταν 9 Απριλίου 1463...

 Τρεις Άγιοι, που μαρτύρησαν στα χρόνια μετά την άλωση της Πόλης, που βασανίστηκαν φριχτά και ήταν ημέρα Τρίτη της Διακαινήσιμου Εβδομάδας.

Τρεις Άγιοι, που για κάποιον λόγο αγαπούν το να εμφανίζονται συχνά στον υλικό μας κόσμο. Αμέτρητες οι θεάσεις...


Ο Άγιος Ραφαήλ λειτούργησε για τελευταία φορά εκείνη τη Μεγάλη Πέμπτη. Την Μεγάλη Παρασκευή ανέβηκαν στο Μοναστήρι Τούρκοι, συνέλαβαν τον Ηγούμενο Ραφαήλ, τό Διάκονο Νικόλαο, την οικογένεια του προεστού και το δάσκαλο.

Οι άλλοι πρόλαβαν και κρύφτηκαν στο βουνό. Άρχισαν λοιπόν να τους βασανίζουν ποικιλότροπα για να ομολογήσουν που κρύβονταν οι άλλοι χριστιανοί. Την 12χρονη κόρη του προεστού Ειρήνη, αφού αποκοψαν τό χεράκι της μπροστά στους γονείς της, που τους είχαν δεμένους σε μια καρυδιά, έπειτα την έβαλαν μέσα σ' ένα πιθάρι και την έκαψαν. Τον προεστό Βασίλειο τόν πατέρα της και το δάσκαλο Θεόδωρο τους κατακρεούργησαν απάνθρωπα.

Η μητέρα της Αγίας Ειρήνης κρατούσε στην αγκαλιά της το βρέφος της.

Το άρπαξαν οι Τούρκοι, το πέταξαν κάτω και το τσαλαπατούσαν... Έτρεξε η μητέρα να το πάρει και την έδεσαν σε μια καρυδιά.

Βλέποντας το φρικτό μαρτύριο της Αγίας Ειρήνης δεν άντεξε κι έπαθε συγκοπή. Την δε ανεψιά του προεστού την Ελένη, 15 ετών, την κακοποίησαν και τής έδωσαν φοβερό ξύλο που πέθανε από τους πόνους. Τόν Άγιο Ραφαήλ Τόν χτυπούσαν με τά ρόπαλα και Τόν ερριξαν κάτω παράλυτο. Τού έκαναν πολλά μαρτύρια.

Τόν έσερναν καταγής στις πέτρες με βία απ' τά μαλλιά και τη γενειάδα.

Τόν έδειραν με αγριότητα.

Τόν κρέμασαν ανάποδα σε μια καρυδιά.

Του πριόνισαν το στόμα και απέκοψαν τη σιαγόνα την Τρίτη ημέρα της Διακαινησίμου. Ο τόπος του μαρτυρίου Του ήταν λίγο πιο κάτω από τό μέρος τού Αγιάσματος. Στη θέση αυτή υπήρχε ένα μεγάλο δέντρο και κάτω από αυτό γινόταν κάθε χρόνο η Ανάσταση . Τόν Άγιο Νικόλαο Τόν είχαν δέσει σέ μια καρυδιά καί βλέποντας νά πριονίζουν τόν αγαπημένο του Ηγούμενο, με τίς πρώτες λόγχες που Τόν κεντούσαν έπαθε συγκοπή.

Ήταν 9 Απριλίου 1463 κατόπιν έβαλαν φωτιά στο Μοναστήρι κι έφυγαν.

Την άλλη νύχτα μερικές ευσεβείς χριστιανές μαζί με τον επιστάτη Ακίνδυνο και τόν τρίτο Μοναχό που διασώθηκε, με έναν γέροντα Ιερέα από τό χωριό, έθαψαν κρυφά τους Μάρτυρες.

Τόν μεν Ηγούμενο μέσα στα ερείπια της καμένης Εκκλησίας, τούς δε άλλους στο προαύλιο ...

Χαίρε Άγιε Ραφαήλ, Νικόλαε και Αγία Ειρηνούλα πανένδοξοι...


|η επιμέλεια ανάρτησης από την εκ των "συν αυτώ", Athina Samos

(η εικόνα και το προλογικό από τη σελίδα Erimitic.

- εμείς από την Aγγελική Βασιλειάδου, )


* Όλες οι αναρτήσεις μας (όρεξη να΄χετε...) για τους 3 αγαπημένους μας Αγίους εδώ...

Δευτέρα 21 Οκτωβρίου 2024

✨ Αφιερωμένο σε κάτι κομάντο του Τριαδικού Θεού, που δεν τα παρατάνε ποτέ και παρ΄όλες τις δοκιμασίες της ζωής...

 


...διατηρούν το χαμόγελο τους,

την πίστη τους

και την δύναμή τους.-

 

|επιμέλεια ανάρτησης από την εκ των «συν αυτώ» κομάντο, Athina Samos



Κυριακή 9 Νοεμβρίου 2025

✔ Ὁ Ἅγιος ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ, "τo παιχνίδι της λαστιχοπέτσινης σφαίρας" (το ποδόσΦαιρο) καί ὁ άγιος Γέροντας ΓΕΡΒΑΣΙΟΣ Παρασκευόπουλος...

 


Τώρα, πρόσφατα.

Το 1905....

Μόλις έφυγαν οι Αιγινήτες, 

χτύπησε διακριτικά την πόρτα 

και βρέθηκε σιμά του 

ένας νέος ρασοφορεμένος μαθητής. 


Ήταν μάλλον μικρός στο ανάστημα, 

αδύνατος, 

με κατάμαυρα μακριά μαλλιά και γένια. 


Τα μεγάλα του μάτια 

τόξευαν πίστη, αγνότητα, καλοσύνη.


Καθώς σήκωσε το πρόσωπό του ο Αγιος Νεκταριος 

από τα χαρτιά και τα χειρόγραφα, 

ευθύς αναγνώρισε 

τον Ιεροδιάκονο Γερβάσιο Παρασκευόπουλο, 

που ήταν εξαίρετος στα μαθήματα 

και θα΄παιρνε φέτος το απολυτήριό του με άριστα.


Επειδή τον εκτιμούσε ιδιαίτερα, 

του είχε δώσει 

το δικαίωμα «ελευθέρας εισόδου» στο γραφείο του.


-Τι συμβαίνει, Ιεροδιάκονε; 

ρώτησε ο Αγιος Νεκτάριος


- Άγιε Διευθυντά, αποκρίθηκε, 

και άλλη μια φορά σας απασχόλησα 

με κείνο το νέο παιχνίδι…


-Ποιο; Δεν ενθυμούμαι…


- Πρόκειται για το παιχνίδι της…της, 

πώς να την ονομάσω, 

της λαστιχοπέτσινης σφαίρας, 

το … ποδόσφαιρο.


-Τι δηλαδή γίνεται με αυτό;


- Όπως φαίνεται, 

είναι ένα παιχνίδι ομαδικής προσπαθείας, 

με δυο αντιθέτους ομίλους. 

Οι μαθηταί πολύ το αγαπούν, 

συναρπάζονται, ψυχαγωγούνται, 

όπως καταλαμβάνω.


- Ω, ναι, τώρα ενθυμούμαι. 

Ποδόσφαιρον… αγγλικό παιχνίδι. 

Νομίζω ότι τρέχουν πολύ, 

ιδρώνουν, 

φωνάζουν 

και διαρκώς κλωτσούν. 


Η σκέψις τους περιορίζεται εις τους πόδας. 

Το είχα κάποτε απαγορεύσει.


- Μπορούν να το παίζουν και δίχως φωνές. 

Δεν το βρίσκω επικίνδυνον. 

Διατί να μην τους δώσουμε ολίγην χαράν, 

ολίγην ψυχαγωγίαν 

τώρα που ευρίσκονται ακόμη εις τα θρανία… 

Θα σας παρακαλούσα θερμώς 

να τους επιτρέπατε πότε-πότε, 

μετά την γυμναστικήν…


Ξανασήκωσε το πρόσωπο, 

τον παρατήρησε φιλέρευνα.

Χαμογέλασε με το γνωστό εκείνο χαμόγελό του.


- Έστω, Γερβάσιε, προέφεραν τα χείλη του. 

Εάν και εφόσον εγγυάσαι εσύ προσωπικώς.



- Εγγυώμαι, άγιε διευθυντά...




|πάσα ακριβείας από την εκ των "συν αυτώ", Athina Samos



|Σχετικό:

|περισσότερα για τον εισηγητή 
"τoυ παιχνιδιού της λαστιχοπέτσινης σφαίρας" 
και το υπέροχο αυτό βιβλίο, δες εδώ...




Τετάρτη 30 Οκτωβρίου 2024

✨ Εσείς διοικείτε το μοναστήρι ή εμείς;

 


 

Ο γερο-Εφραίμ Γρηγοριάτης 

αδελφός της Ιεράς Μονής μας (+1991) διηγήθηκε τα εξής:


Επί ηγουμενίας του αγιοτάτου ηγουμένου παπα-Αθανασίου, 

είδα στον ύπνο μου 

ότι βρέθηκα στην αυλή της Ιεράς Μονής μας 

και με πλησίασαν δυο γυναίκες 

που συζητούσαν έντονα μεταξύ τους για κάποιο θέμα.


Η μία από αυτές με έπιασε από τους ώμους,

με τράνταξε γερά και μου είπε:


<<Τι νομίζετε,

εσείς διοικείτε το Μοναστήρι ή εμείς; 


Πριν λίγο καιρό 

δεχτήκατε δύο δοκίμους που είναι φαύλοι στο χαρακτήρα. 


Εσύ το γνωρίζεις αυτό και το κρύβεις. 


Πήγαινε γρήγορα να το πεις στον ηγούμενο, 

και να τους διώξετε αμέσως !!!!>> 💣 


Ξύπνησα και πονούσα ακόμα από το τράνταγμα.

 

Πήγα τότε και διηγήθηκα καταλεπτώς 

όσα είδα στον Γέροντά μας, 

τον παπα-Αθανάσιο.


Εκείνος μου είπε 

ότι η μία απ` αυτές ήταν η προστάτης μας 

η αγία Αναστασία Ρωμαία  

και η άλλη η αγία Ιουλίττα 

από την οποία έχουμε τμήμα λειψάνου.


Την επομένη 

ο Γέροντάς μας έδιωξε 

από το Μοναστήρι τους υπόπτους,

οι οποίοι μετέπειτα μάθαμε 

ότι κατέληξαν στη φυλακή 

και είχαν κακό τέλος...



|από την Athina Samos, εκ των "συν αυτώ"



Παρασκευή 7 Φεβρουαρίου 2025

✨ Στις μέρες μας σώζονται ακόμη τα ερείπια του παρεκκλησίου όπου ενταφιάστηκε το σεπτό σκήνωμα του αγίου Παρθενίου, που γιορτάζουμε κάθε 7 Φλεβάρη...

 


  ...Βρίσκονται κοντά στον διασωζόμενο πρωτοχριστιανικό ναό του Παντοκράτορος Κυρίου 

που ο ίδιος ανοικοδόμησε στην Λάμψακο.


Δυστυχώς, 

τα ιερά αυτά προσκυνήματα 

της ελληνικότατης αρχαίας πόλεως της Λαμψάκου στην Μικρά Ασία, 

όπου ο άγιός μας μεγαλούργησε, 

κρίμασι Θεού, 

τα κατέχουν πια οι Τούρκοι, 

οι οποίοι ως είθισται 

μετέτρεψαν τον ναό του Παντοκράτορος σε τζαμί...


Πολλοί χριστιανοί που ζούσαν στον Ελλήσποντο, 

πριν ακόμη εκδιωχθούν από τους Τούρκους, 

γίνονταν καλά όταν, επισκεπτόμενοι τον τάφο του αγίου, 

τοποθετούσαν επάνω του τα ρούχα τους.


Αλλά και σήμερα 

ευεργετεί ακριβώς με τον ίδιο τρόπο 

τους μουσουλμάνους πια κατοίκους του Ελλήσποντου.


Θεραπεύει αυτούς και τα παιδιά τους, 

όταν άρρωστα αυτά, επισκέπτονται τον τάφο του 

και αφήνονται επάνω σε αυτόν.


Οι μουσουλμάνοι γνωρίζουν τον άγιο Παρθένιο με τ’ όνομά του, 

τον τιμούν και τον σέβονται.


Τον αποκαλούν «Σαρί Μπαμπάη» 

(«Χρυσό Πατέρα»), 

εκφράζοντας με τούτη την προσφώνηση 

την πατρική αγάπη του αγίου 

που νοιώθουν καθώς και την «χρυσή» 

από την Χάρη του Θεού αγία μορφή του.


Μια μουσουλμάνα 

που έχει το σπίτι της 

απέναντι από τον τάφο του αγίου Παρθενίου, 

ανάβει καθημερινά 

και ανελλιπώς το καντήλι του. 


Και ο λόγος; 

Συγκλονιστικός!


Είδε στον ύπνο της 

τον άγιο Παρθένιο ολοζώντανο, 

να την καλεί 

να πάει να του ανάψει το καντήλι του!!!


|από την Athina Samos

 

 


Τιμή και δόξα στον Άγιο Παρθένιο!!!

 Καλό εορτασμό...



Παρασκευή 13 Σεπτεμβρίου 2024

† Η ύψωση του Τιμίου Σταυρού ✝️14/9

 

 

Η εικόνα παριστάνει 

τη σκηνή της παρουσίασης 

του Τιμίου Σταυρού 

στον λαό 

από τον πατριάρχη Ιεροσολύμων Μακάριο.


 Εκατέρωθεν του πατριάρχη 

στέκουν ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος 

και η μητέρα του Ελένη, 

με πρωτοβουλία της οποίας ανακαλύφθηκε,

 σύμφωνα με τις σχετικές αφηγήσεις, 

το λείψανο.


Το έργο χρονολογείται στο 1675 

και είναι το μόνο γνωστό του ζωγράφου 

Σίμου του Ροδιακού, 

ο οποίος ως φαίνεται εργάστηκε στη Μικρά Ασία...



|από την εκ των "συν αυτώ"Athina Samos