✨ "Και τι θα δεν θα΄δινα να βρισκόμουνα εκείνο το απόγευμα σ΄εκείνον τον καΦέ;" μας έλεγε τις προάλλες μια ψυχούλα... |Ένα ξεχωριστό δωράκι για όλες τις γνωστές και άγνωστες ψυχούλες εκεί έξω, που έχουν μόνιμα συμπεριλάβει στις προσευχές τους έναν Αγιορείτη ΙεροΜόναχο...

 

   ✔ Την Τρίτη στις 3 Φεβρουαρίου, του Αγίου Συμεών του Θεοδόχου και της ΠροΦήτιδος Άννης, έγινε το ευλογημένο συμβάν.

 

  3 μέρες πριν, το Σάββατο, στο πατρικό του σπίτι ο π.Ευσέβιος δεχόταν, όπως και όλες τις υπόλοιπες μέρες που βρίσκονταν με την υπόλοιπη συνοδεία στην Αθήνα, πέρα από συγγενείς και κάποιους εκλεκτούς φίλους, που θέλησαν διακαώς να πάρουν την ευχή του και να ζητήσουν την προσευχή του για θέματα που τους απασχολούσαν.

 

  Κάπου εκεί, μεταξύ του καφέ και των κερασμάτων, ακριβώς δίπλα του βρισκόταν καθισμένο σ΄ένα μικρό σκαμνάκι ένα από τα πολλά αδέρΦια του.

 

  Μέσα σε όλα εκείνα τα υπέροχα, κάποια στιγμή πήρε από το τραπεζάκι του σαλονιού την πετρούλα που βλέπεις και είπε στον μικρό του αδερΦό:

 

"Πες μας βρε παππούλη! Πως σου΄ρθε να γράψεις αυτό το συγκεκριμένο κειμενάκι πάνω σε αυτήν την πετρούλα;"

 

    Και όταν εκείνος ξεκίνησε να μιλάει, ο απατεώνας δίπλα του έβγαλε στη ζούλα το κινητό του και χωρίς να τον πάρει χαμπάρι κανείς, πάτησε το REC...

 

   Λίγο αργότερα ο ίδιος έκλεψε κι εκείνο το γνωστό πλάνο με τον παππούλη να βγάζει και να μας δείχνει τις 2 τελευταίες εικόνες που έφτιαξε, του Αγίου Παϊσίου και του Αγίου Εφραίμ του Κατουνακιώτη, οι οποίες δεσπόζουν πλέον στις θέσεις για τις οποίες προορίζονταν.

 

   Το προϊόν εκείνης της κλοπής απ΄ό,τι φάνηκε αργότερα μας αΦορά όλους, με τον έναν ή τον άλλο λόγο.

  Ακόμα και τον παππούλη μας τον ίδιο...

 

  Ο διαπράξας, για πολλούς λόγους, το συγκεκριμένο ατόπημα δεν το μετάνοιωσε ποτέ.

 

   Και σήμερα που ο παππούλης μας βρίσκεται για πρώτη μέρα εκτός του απίθανου πανεπιστημιακού νοσοκομείου της Λάρισας σε μία πολύ όμορΦη Μονάδα Αυξημένης Φροντίδας, σκέΦτηκε να το μοιραστεί μαζί σας.

 

   Δεχτείτε το ως ένα μικρό αναπάντεχο δώρο από εμάς για σας, κρατώντας απ΄αυτό ό,τι σας κάνει.

 

  Σαν να είσασταν και όλοι εσείς  εκείνο το ευλογημένο απόγευμα μαζί στο σπίτι μας.

 

 Σ΄ένα σπίτι που, όπως έχετε πλέον καταλάβει, δεν έχει πλέον πόρτες...

 

  Το κουδούνι που χτύπησε, όπως θ΄ακούσετε στο τέλος του κλεμμένου ηχητικού, το σταμάτησε σε αυτά τα υπερπολύτιμα για μας 4 λεπτάκια...