📿 ...Και να λέγετε: Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με...

 

Σας συμβουλεύω 

να κάμετε από ένα κομβοσχοίνι, 

μικροί και μεγάλοι, 

και να το κρατάτε με το αριστερό χέρι, 

και με το δεξιό να κάμετε τον Σταυρόν σας 

και να λέγετε: 

Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με...

 

~ Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός

|εκλάπη (και αυτό) από τον Δημήτρη Ρόδη

✔ Έρχονται άνθρωποι στην Εξομολόγηση και ρωτάνε "Τι να κάνω με αυτό το θέμα;". Και περιμένουν να έχεις κανέναν γνωστό... Δηλαδή, ουσιαστικά σε ρωτάνε αν έχεις κάποιον "στα πράγματα". Και τους λες "Κάνε Προσευχή". Και τότε σου λένε "Και τι άλλο;"...

  |Γιατί, η προσευχή σαν λύση δεν μας Φτάνει, βρε παππούλη μου... 

Θέλουμε κάτι πιο πιασάρικο, πιο χειροπιαστό βρε παιδί μου...

  Δεν έχουμε, σε καμιά περίπτωση, καταλάβει πως η προσευχή - και ιδιαιτέρως η "Ευχή του Ιησού" - είναι μια "πυρηνική βόμβα" και μια απευθείας σύνδεση με τον Θεό...

(ΑδέρΦια, για τα πανηγύρια είμαστε. 

Μόνο για τα πανηγύρια...)

            Πρόσθες ἡμῖν πίστη, Κύριε...

               (Λουκ. ιζ´ [17] 5).

 

   |άκουσε τώρα τον αγαπημένο μας, τον παπα Εφραίμ τον Παναούση, που σε 3 λεπτάκια προλαβαίνει να μας πει τόσα πολλά...

🌹 "Ενθυμούμαι τον πρώτο καιρό που γνώρισα την ευχούλα, ήθελα τρόπον τινά, μία εικόνα για βοηθό. Έβαζα με τον λογισμό ότι ήμουν κάτω στη θάλασσα και ο Χριστός ήταν μέσα σε ένα καραβάκι με τους φίλους του και έφευγαν και εμένα με άφηναν μόνο μου στην ακτή. Με έπιανε το παράπονο και φώναζα και παρακαλούσα να γυρίσουν να με πάρουν και εμένα. Τι φώναζα; «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». 📿 « Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με.» |Κάν΄το εικόνα, βρε ψυχή μου! Και ξεκίνα...

      

     ✔ ας δούμε επιτέλους σοβαρά, βρε αδέρΦια, αυτήν την συγκλονιστική εικόνα, που φέρνει ενώπιόν μας ο Άγιος Παππούς μας. 

Μήπως και φιλοτιμηθούμε και ξεκινήσουμε την Ευχούλα, τώρα που΄ναι καλοκαιράκι και χαζολογάμε από δω κι από κει· έστω για λίγα λεπτά τη μέρα...

Με τον τρόπο όμως που εκείνος την έκανε ακαταύπαστα, σε ολόκληρη τη ζωή του...

Ικετευτικά, παρακλητικά, κλαψιάρικα...

“Η ευχούλα θέλει προετοιμασία”,

μας έλεγε ο γέροντας, ο γέρο-Ιωσήφ ο Ησυ­χαστής. 

 

Να αρχίζετε με το Απόδειπνο 

και τους Χαιρετισμούς 

και μετά μερικά λογάκια γλυκά, 

ερωτικά στον Χριστό. 

"Ιησού μου γλυκύτατε, 

το φως της ψυχής μου, 

η μόνη μου αγάπη, 

η μόνη μου χαρά, 

η ειρήνη…"

 

Μετά να λέτε λογάκια στην Παναγία, 

στη γλυκιά μανούλα που πολλήν αγάπην δεικνύει. 

Αφού ηρεμήσει ο νους και γλυκαθεί η ψυχή, 

καθίστε και πείτε την ευχή. 

Άμα κουραστείτε, άμα νυστάξετε, 

να ψάλλετε αργά-αργά, 

γλυκά-γλυκά”.

 

Ενθυμούμαι τον πρώτο καιρό 

που γνώρισα την ευχούλα, 

ήθελα τρόπον τινά, μία εικόνα για βοηθό. 

Έβαζα με τον λογισμό 

ότι ήμουν κάτω στη θάλασσα 

και ο Χριστός ήταν μέσα σε ένα καραβάκι 

με τους φίλους του 

και έφευγαν 

και εμένα με άφηναν μόνο μου στην ακτή. 

Με έπιανε το παράπονο 

και φώναζα 

και παρακαλούσα να γυρίσουν 

να με πάρουν και εμένα.

Τι φώναζα; 

«Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». 

« Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με.»

Και όσο Τον φώναζα ένιωθα ότι με κοίταζε, 

και όσο έλεγα το «ελέησόν με» 

έβλεπα ότι με πλησίαζε...

 

👉 Απόσπασμα απ' 

το βιβλίο του Πατρός Σπυρίδωνα Βασιλάκου 

"Έλα Φώς" 

Συνάντηση με τον Όσιο Εφραίμ Κατουνακιώτη

|εμείς από τον εκ των "συν αυτώ", Γεώργιο Καλογήρου

✨ "Με εκσφενδόνισε με όλη του τη δύναμη στα σκαλιά... |O 3χρονος μπόμπιρας, που έγινε ... άγιος! Ξημερώνει η μέρα που γιορτάζει μαζί με την Αγία Μανούλα του... [Τῇ ιε΄τοῦ μηνός Ἰουλίου Μνήμη τῶν Ἁγίων Μαρτύρων Κηρύκου και Ἰουλίττης τῆς μητρός αὐτοῦ]

Βλέποντας τη μανούλα μου 

να υποφέρει φριχτά μαρτύρια,
έκλαιγα γοερά.
Εκείνος με πήρε στην αγκαλιά του
και μου έταξε πως θα μου δώσει 

όλα τα καλά της γης
και θα με κάνει γιο του.
Πίστεψε πως θα με κάμψει, 

τριών χρονών παιδάκι.

Έσφιξα τότε τα μικρά μου χεράκια
και του έδωσα μια γροθιά.

Εκείνος ούρλιαξε
πιο πολύ από ντροπή, παρά από πόνο.

Με εκσφενδόνισε 

με όλη του τη δύναμη στα σκαλιά...

Με ανοιγμένο το κεφάλι
αιμορραγώ μπροστά στα πόδια της γλυκιάς μου μανούλας...


Όλοι περιμένουν ότι θα λυγίσει.
"Δόξα τω Θεώ", είπε εκείνη γαλήνια
"Θα γίνω μητέρα μάρτυρα"...

Τῇ ιε΄τοῦ μηνὸς Ἰουλίου
Μνήμη τῶν Ἁγίων Μαρτύρων Κηρύκου
καὶ Ἰουλίττης τῆς μητρὸς αὐτοῦ.

Υπ.

*  Διαβάστε και συγκλονιστείτε ελεύθερα 

με τον βίο των αγίων 

ρίχνοντας μια ματιά εδώ ...

✨ Ιερέας έγραφε τέτοιες μέρες: 

Η ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΗΡΥΚΟΥ...

Σε μια πνευματική μου κοπέλα εμφανίστηκε 

ο μικρός Άγιος Κήρυκος ολοζώντανος 

και της είπε με παράπονο:

- Θέλω πάρα πολύ να βοηθήσω τους ανθρώπους, 

αλλά κανένας δεν προσεύχεται σε εμένα.

Όλοι με μπερδεύουν με το νησί μου. 

(εννοούσε την Ικαρία και το ομώνυμο λιμάνι της τον Άγιο Κήρυκο).

Και της ζήτησε να φτιάξει την εικόνα του, 

είναι αυτή η εικόνα που βλέπετε, 

την οποία αγιογράφησε το πνευματικό μου παιδί Ευαγγελία.

Στην εικόνα είναι ο Άγιος Κήρυκος 

με την μανούλα του Ιουλίττα, 

η σύμπτωση αυτή με τάραξε λίγο, 

γιατί βλέπετε κατάγομαι από την Ικαρία.

Και μου έκανε εντύπωση 

που εμφανίστηκε ο Άγιος Κήρυκος 

σε πνευματικό παιδί ενός Ικαριώτη.

Έτσι το πήρα προσωπικά το θέμα 

και προβαίνω σε αυτήν την ανακοίνωση, 

παροτρύνοντας σας να προσεύχεστε 

και να ζητάτε την βοήθεια του Αγίου Κήρυκου.

Αυτό μας ζήτησε, 

ας το κάνουμε με πίστη.

Ό άγιος Κήρυκος

ήταν μόλις τριών χρονών ,

όταν τόν σκότωσε ,

ό έπαρχος Άλέξανδρος έπειδή

 ή μητέρα του Ίουλίττα

ήταν χριστιανή.

Τήν Ίουλίττα μετά τό θάνατο τού παιδιού της ,

τήν άποκεφάλισαν.

Η εορτή των δύο αγίων τιμάται στις 15 Ιουλίου.

Οι άγιοι Ιουλίττα και Κήρυκος 

συγκαταλέγονται στους ιαματικούς αγίους 

και απεικονίζονται συχνά στη βυζαντινή ζωγραφική 

και ιδιαίτερα στη μνημειακή, 

ως μεμονωμένες μορφές ανάμεσα σε άλλους αγίους.

 Η λατρεία τους εξαπλώθηκε από τη Μικρά Ασία 

στα νησιά του Αιγαίου, στην Κρήτη, 

στην Κύπρο, στην Ιταλία κ.α.

Αποτελούν πολιούχους 38 ιταλικών πόλεων 

όπως του Γκρέτζιο, 

ενώ από αυτές 5 πόλεις 

φέρουν το όνομα του αγίου Κηρύκου 

και μία της αγίας Ιουλίττης 

(Santa Giuletta στην Παβία).

Ιδιαίτερα στην Καππαδοκία 

θεωρούνται προστάτες άγιοι και μεσολαβητές, 

γι' αυτό και συχνά απεικονίζονται 

κοντά στο Ιερό των εκκλησιών...

(ιερέας viber)

Εμείς από :κ.Πολυξένη Ρέρρα

 

✨ Και ακούστε με τα μικρά σας παιδιά 

το τραγουδάκι του μικρότερου ίσως αγίου, 

που έχουμε με το όνομά του, 

στην πρωτότυπή μορφή του εδώ 

ή και στην παρακάτω live εκτέλεση 

από τη εξαιρετική χορωδία του Ιερού Ναού Γενεσίου Τιμίου Προδρόμου Παραλίας Πατρών...

Μπορεί να γίνει το αγαπημένο τους τραγουδάκι!

📿 Και ας κάνουμε και μια ευχούλα 

υπέρ αναπαύσεως της ψυχής 

της δούλης του Θεού Γαβριηλίας Μοναχής,

που σκάρωσε κάποτε 

και τραγούδησε αυτό το τραγουδάκι...

(τα δικά μας παιδιά πάντως, 

μ΄αυτό το τραγουδάκι μεγάλωσαν...)

| "συν αυτώ" ΥΓ:

Μετά απ΄όλα αυτά που είδαμε,

μήπως να αφήναμε στην άκρη τις δικαιολογίες, 

που πάντα έχουμε πρόχειρες 

και να αποφασίσουμε πλέον 

να μεγαλώνουμε "έτσι" τα παιδιά μας;

 

Έτσι που να μπορούν 

να στηλώνουν το ανάστημά τους

 όταν χτυπιέται η πίστη, 

όσο μικρά 

ή μεγάλα κι αν είναι;

Μπορούμε να γίνουμε 

τέτοιες Μανάδες 

και τέτοιοι Πατεράδες;

Τέτοιοι Παππούδες

και τέτοιες Γιαγιάδες;

Τέτοιοι δάσκαλοι;

Μπορούμε να διδάξουμε τα παιδιά μας, 

από μωρά ακόμα, 

να μάθουν να λένε την Ευχή του Ιησού,

που είναι το γλυκύτερο 

αλλά και το πιο δυνατό όνομα 

επί γης και Ουρανού;

Ας κάνουν οι πολλοί ό,τι θέλουν.

Θα διαλέξουμε επιτέλους 

να συμπορευθούμε με τους Λίγους, 

αλλά Εκλεκτούς;

Κι εμάς να στο ομολογήσουμε:

Δεν μας χαλάει καθόλου να προσευχόμαστε

και να παρακαλάμε έναν 3χρονο μωρό παιδί,

που όμως έγινε Άγιος,

ακολουθώντας το παράδειγμα της Αγιότητας, 

που απλόχερα του΄δωσε η μανούλα του...

(Μέρος της κάρας του Αγίου Κηρύκου, 

που φυλάσσεται 

στήν Ιερά Μονή Αγίου Γρηγορίου στο Άγιον Όρος. 

Δείτε το σημάδι στο κεΦαλάκι Του!

Εκεί ακριβώς που μας δείχνει ο μικρός μας Άγιος

στην πρώτη εικόνα...)

ΤΑΙΣ ΠΡΕΣΒΕΙΕΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ 

ΕΛΕΗΣΟΝ ΚΑΙ ΣΩΣΟΝ ΗΜΑΣ...

|η αρχική συγκλονιστική εικόνα των 2 Αγίων 

από τον π.Σπυρίδωνα Σκουτή...

☆ Εμένα η μητέρα μου μ' έμαθε να λέω την ευχή... |Η πανάξια μάνα του Αγίου μας Παϊσίου του΄μαθε να λέει την Ευχή! εμείς τι ακριβώς μάθαμε (ή μαθαίνουμε) στα παιδιά μας;;;

Οι γονείς πρέπει να δώσουν στα παιδιά τους να καταλάβουν ότι δεν γίνεται να ζήσουν μακριά από τον Χριστό. 

Ο Χριστός είναι ο μόνος δρόμος, δεν υπάρχει άλλος. 

Άμα μεταδώσουν αυτό στα παιδιά τους, δεν χρειάζεται τίποτε άλλο. 

Αυτή είναι όλη η διαπαιδαγώγηση.

Η μάνα καλύτερα είναι να ασχολείται με την ανατροφή των παιδιών, παρά να καταπιάνεται σχολαστικά με το νοικοκυριό, με τα άψυχα πράγματα. 

Να τους μιλάει για τον Χριστό, να τους διαβάζει βίους Αγίων. 

Παράλληλα να ασχολείται και με το ξεσκόνισμα της ψυχής της, για να λαμποκοπάει πνευματικά.

Η πνευματική ζωή της μητέρας θα βοηθήσει αθόρυβα και τις ψυχές των παιδιών της. 

Έτσι και τα παιδιά της θα ζουν χαρούμενα, και εκείνη θα είναι ευτυχισμένη, γιατί μέσα της θα έχει τον Χριστό. 

Αν η μάνα δεν ευκαιρεί ούτε ένα «Τρισάγιο» να πει, πώς θα αγιασθούν τα παιδιά της;

Εμένα η μητέρα μου μου έμαθε να λέω την ευχή.

Όταν σαν παιδιά κάναμε καμιά αταξία και πήγαινε να θυμώσει, την άκουγα που έλεγε: 

«Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». 

Όταν έβαζε το ψωμί στον φούρνο, έλεγε: 

«Εις το όνομα του Χριστού και της Παναγίας».  

Και όταν ζύμωνε και όταν μαγείρευε, πάλι έλεγε συνέχεια την ευχή. 

Έτσι αγιαζόταν η ίδια, αγιαζόταν και το ψωμί και το φαγητό που έκανε, αγιάζονταν και αυτοί που το έτρωγαν.

Πόσες μητέρες που είχαν αγία ζωή είχαν και αγιασμένα παιδιά! 

Να, η μητέρα του Γέροντα Χατζη-Γεώργη. 

Ακόμη και το γάλα αυτής της ευλογημένης μάνας, που θήλαζε ο Γαβριήλ – το κατά κόσμον όνομα του Γέροντα Χατζη-Γεώργη – ήταν ασκητικό!

Είχε αποκτήσει δύο παιδιά και ύστερα ζούσαν με τον σύζυγό της εν παρθενία, αγαπημένοι σαν αδέλφια. 

Είχε ασκητικό πνεύμα από μικρή, γιατί είχε αδελφή μοναχή, ασκήτρια, την οποία επισκεπτόταν και αργότερα με τα παιδιά της.

Ο πατέρας του Γαβριήλ ήταν και αυτός ευλαβής και ασχολούνταν με το εμπόριο, γι᾿ αυτό τον περισσότερο καιρό τον περνούσε στα ταξίδια.

Αυτό έδινε την ευκαιρία στην μητέρα του να ζη απλά, να μη «μεριμνά και τυρβάζει περί πολλά» , να τον παίρνει μαζί της και να αγρυπνεί με άλλες γυναίκες πότε στις σπηλιές και πότε στα εξωκκλήσια. 

Γι᾿ αυτό μετά έφθασε σε τέτοια μέτρα αγιότητος .

Η ευλάβεια της μητέρας έχει μεγάλη σημασία. 

Αν η μητέρα έχει ταπείνωση, φόβο Θεού, τα πράγματα μέσα στο σπίτι πάνε κανονικά. 

Γνωρίζω νέες μητέρες που λάμπει το πρόσωπό τους, αν και δεν έχουν από πουθενά βοήθεια. 

Από τα παιδιά καταλαβαίνω σε τι κατάσταση βρίσκονται οι μητέρες.

Τα μωρά είναι σε συνεχή επαφή με τον Θεό, επειδή δεν έχουν μέριμνες. 

Τί είπε ο Χριστός για τα μικρά παιδιά; 

«Οι Άγγελοι αυτών εν ουρανοίς δια παντός βλέπουσι το πρόσωπον του Πατρός μου του εν ουρανοίς» (Ματθ. 18, 10). 

Έχουν επικοινωνία και με τον Θεό και με τον Φύλακα Άγγελό τους, που είναι συνέχεια δίπλα τους.

Στον ύπνο τους πότε γελούν, πότε κλαίνε, γιατί βλέπουν διάφορα. 

Άλλοτε βλέπουν τον Φύλακα Άγγελό τους και παίζουν μαζί του, τα χαϊδεύει, τα πειράζει, κουνάει τα χεράκια τους, και αυτά γελούν, άλλοτε πάλι βλέπουν καμιά σκηνή του πειρασμού και κλαίνε...

– Γέροντα, ένα αβάπτιστο παιδάκι κάνει να προσκυνήσει άγια Λείψανα;

– Γιατί να μην κάνη; 

Μπορεί και να το σταυρώσει κανείς με τα άγια Λείψανα.

Είδα σήμερα ένα παιδάκι, σαν αγγελουδάκι ήταν. 

«Που είναι τα φτερά σου;», το ρώτησα. 

Δεν ήξερε να μου πει!

Στο Καλύβι, όταν έρχεται η άνοιξη και ανθίζουν τα δένδρα, βάζω καραμέλες πάνω στα πουρνάρια, που είναι κοντά στην πόρτα του φράχτη, και λέω στα μικρά παιδιά που έρχονται εκεί: 

«Πηγαίνετε, παιδιά, να κόψετε καραμέλες από τα πουρνάρια, γιατί, αν πιάσει βροχή, θα λιώσουν και θα πάνε χαμένες!».

Μερικά έξυπνα παιδάκια καταλαβαίνουν ότι τις έβαλα εγώ και γελούν, άλλα πιστεύουν ότι φύτρωσαν, άλλα προβληματίζονται. 

Τα μικρά θέλουν και λίγο λιακάδα.

– Βάζετε πολλές καραμέλες, Γέροντα;

– Εμ, πώς! Τί να κάνω; 

Εγώ καλά γλυκά δεν δίνω στους μεγάλους· λουκούμια τους δίνω. 

Όταν μου φέρνουν καλά γλυκά, τα κρατώ για τα παιδιά της Σχολής [1].

Να, κι εδώ χθες βράδυ φύτεψα καραμέλες και σοκολατάκια και σήμερα... άνθισαν! 

Τα είδατε;


Ο καιρός ήταν καλός, το χώμα ήταν αφράτο, γιατί το είχατε σκάψει καλά, και αμέσως άνθισαν!

Να δείτε τι ανθόκηπο θα σάς κάνω εγώ! [2] 

Δεν θα χρειάζεται να αγοράζουμε καραμέλες και σοκολατάκια για τα παιδιά. 

Τι; να μην έχουμε δική μας παραγωγή;

– Γέροντα, κάποιοι προσκυνητές είδαν τα σοκολατάκια που φυτέψατε στον κήπο, επειδή το χαρτάκι τους έβγαινε πάνω από το χώμα. Παραξενεύτηκαν. 

«Κάποιο παιδάκι, είπαν, θα τα έβαλε».

– Δεν τους είπες ότι τα έβαλε ένα μεγάλο παιδί;

(Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου, Συμβουλές για τις μητέρες και τούς συζύγους)

__________

[1] Για τους μαθητές της Αθωνιάδος Σχολής.

[2] Ο Γέροντας είχε φυτέψει στο φρεσκοσκαμμένο χώμα καραμέλες και σοκολατάκια και είχε βάλει επάνω τους ανθάκια από πασχαλιά, για να φαίνονται σαν ανθισμένα.

Πηγή 

(τη σύνθεση στην αρχή της ανάρτησης την πήραμε από εδώ...)

✔ "Η μεγαλύτερη μορφή αγάπης είναι να προσεύχεσαι για κάποιον που δεν το ξέρει... |✞ 19 Ιουνίου μνήμη του πατρός ημών, Ευσεβίου Γιαννακάκη...Του Αγίου του Ιπποκράτειου Νοσοκομείου Αθηνών και Ηγουμένου στην γυναικεία Ι.Μ. Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στο Αίγιο...

• Ο γέροντας Ευσέβιος συμβούλευε:

Να λες την ευχή

και να ζεις την παρουσία του Χριστού

στο δρόμο,

στο λεωφορείο,

στην εργασία,

όπου βρίσκεσαι.

Και να λες και τους Χαιρετισμούς της Παναγίας.

Τα λες από μέσα σου

και δεν καταλαβαίνει κανείς τι κάνεις.

Και όταν προσεύχεσαι

για τον οδηγό,

για τους συνεπιβάτες,

τις οικογένειες και τα προβλήματά τους,

τότε νιώθεις πολύ ωραία.

Η μεγαλύτερη μορφή αγάπης

είναι να προσεύχεσαι για κάποιον που δεν το ξέρει...

 

  Ξημέρωνε η 19η Ιουνίου 1995, 

ημέρα Δευτέρα. 

Η Θεία Λειτουργία τελείωσε γύρω στις 2 το πρωί. 

Ο Γέροντας, αν και ήταν τόσο βαριά, 

κατέβασε τα πόδια του από την κλίνη και κοινώνησε καθιστός για τελευταία φορά. 

Από σεβασμό, 

ούτε μία φορά δεν κοινώνησε ξαπλωμένος. 

Ήταν πανέτοιμος. 

Η ώρα που θα έφευγε πλησίαζε. 

Βαθιά σιγή επικρατούσε στο κελλί του.

Στις έξι το πρωί 

ο Γέροντας είπε με φωνή μισοσβησμένη:

- ''Φεύγω... Λειβάδια! Λειβάδια!''.

Οι Μοναχές πήραν την ευχή του 

για τελευταία φορά. 

Η ώρα ήταν 9 π.μ., 

όταν έφερε το βλέμμα του γύρω, 

τις κοίταξε, 

έπλεξε με κόπο 

τα δάκτυλα των χεριών του μεταξύ τους, 

για να δείξει την ενότητα, 

και τους είπε ψιθυριστά:

- " Ενωμένες, 

ενωμένες, 

ενωμένες και αγαπημένες. 

Πάντα μαζί, 

όλοι μαζί, 

εκεί στο Θρόνο του Θεού μαζί ".

Μετά από λίγο τον άκουσαν να λέει:

- " Όλα λάμπουν, 

όλα λάμπουν, 

όλα λάμπουν! "...

~ ΣΥΝΤΟΜΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
του μακαριστού Γέροντα Ευσεβίου Γιαννακάκη, εδώ...

✨ To "Δόξα σοι Κύριε, δόξα σοι" είναι το μοναδικό "ρούχο", που Φοριέται 24 ώρες τη μέρα επί 365 μέρες το χρόνο... |Και 366 στα δίσεκτα του Αγίου Κασσιανού μας...

  

    {Και κρύβει και πολλά μυστικά, 

που θα τα ανακαλύψεις μόνο αν το δοκιμάσεις...}

✔ Αφού ξυπνήσεις το πρωί και πεις αρκετή ώρα την Ευχή, το πρώτο πράγμα που πρέπει να σκεΦτείς είναι ... |Δες ποιος τα λέει...

 

✨ "Έμοιαζαν όλοι, ελάχιστα διέφεραν απλώς και μόνο για να δείχνουν ότι είναι διαφορετικά πρόσωπα ο ένας από τον άλλον, ενώ ήσαν κατά πάντα ίδιοι. Δεν σκέφτηκα να παρακαλέσω εκείνη την ώρα την Παναγία να δώσει ευλογία να μου πουν τα ονόματά τους, αφού τα είχα χάσει. Εκείνη την ώρα δεν σκέπτεσαι τίποτα, μόνο κοιτάζεις, χαίρεσαι, απορείς, θαυμάζεις και νοιώθεις απέραντη απέραντη ευτυχία. Ο φόβος εξαφανίζεται... |Ο Γερο-Χαραλάμπης ο Κομποσχοινάς που έβλεπε Αγγέλους...

Γύρω στα 1960 με 62 είχα γνωρίσει στο Άγιον Όρος έναν ασκητή από την έρημο της Καψάλας, τον πατέρα Θεόφιλο, ο οποίος, μεταξύ των άλλων, μου διηγήθηκε κάποια πράγματα από την ζωή ενός ερημίτου του Γέροντος Χαραλάμπους του Κομποσχοινά.

Ελέγετο Κομποσχοινάς διότι σαν εργόχειρο και διακόνημα είχε το να πλέκει κομποσχοίνια.

Τα τελευταία 5 χρόνια της ζωής του τα έζησε στην άγρια περιοχή της Καψάλας.

Μόνο απ’ τους άντρες, όσοι έχουν πάει εκεί, γνωρίζουν τι θα πει Καψάλα.

Κατά την διάρκεια της γερμανικής κατοχής ήταν στην Αθήνα.

Τότε πρωτογνώρισε μια γριούλα Μοναχή ονόματι Μακαρία, μικρασιάτισσα που καλογέρευε μόνη της σε ένα απέριττο φτωχικό σπιτάκι.

Δεν υπήρχαν τότε Μοναστήρια.

Ήταν ένας σωστός επίγειος άγγελος.

Αξιώθηκα με την ευχή της, έλεγε, να δω κι εγώ ο άθλιος και πανάθλιος ουράνιους Αγγέλους.

Αυτή η Γερόντισσα είχε μία εικόνα χάρτινη της Παναγίας της Γλυκοφιλούσας, πολύ θαυματουργή που την είχε φέρει από την Μικρά Ασία.

Μια μέρα τότε στην κατοχή των Γερμανών με πήγε σε μια σπηλιά στα βουνά της Πεντέλης έξω από την Αθήνα, για να κάνουμε τριήμερο νηστεία και αγρυπνία και προσευχή για τις συμφορές της κατοχής, την πείνα, την γύμνια, τα βασανιστήρια της Γκεστάπο, για τους τόσους σκοτωμούς και για όσους υπέφεραν τότε πολλών πολλών ειδών κακουχίες.

Μερικοί πέθαιναν και στον δρόμο απ’ την πείνα...

Αυτά τα ξέχασαν τώρα οι Γερμανοί.

Την ημέρα είχαμε αναμμένο ένα καντηλάκι μπροστά στο άγιο εικόνισμα της Παναγίας.

Τη νύχτα το σβήναμε για να μην γίνουμε αντιληπτοί από τους Γερμανούς.

Τη δεύτερη όμως νύχτα, εντελώς ξαφνικά, ένα αστραφτερό ουράνιο τόξο κύκλωσε την εικόνα της Παναγίας.

Λάμψη και ακτινοβολία άλλο πράγμα, έξω απ’ τον γήινο κόσμο που ζούμε.

Δεν άντεξα, έπεσα κάτω, διηγείται ο ίδιος, και άρχισα αμέτρητες στρωτές μετάνοιες.

Δεν ξέρω πόσες έκανα.

Κατάκοπος ακούμπησα στον βράχο της σπηλιάς και με κλειστά τα μάτια άρχισα να λέγω συνεχώς την Ευχή, Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με.

Σε λίγο με φωνάζει η μοναχή και ανοίγοντας τα μάτια μου αντίκρυσα έκπληκτος υπερουράνιες υπάρξεις.

Άγγελοι περνούσαν μπροστά από την εικόνα της Παναγίας.

Από τη μια πλευρά της σπηλιάς έμπαιναν και από την άλλη έβγαιναν.

Τι ομορφιά!

Η ωραιότητα των Αγγέλων δεν περιγράφεται.

- Τα έλεγε αυτά και έκλαιγε και αυτός που τα άκουσε και αυτός που τα διηγείτο.-

Τα πρόσωπα ολοφώτεινα, ο χιτώνας φωτεινός.

Τα μαλλάκια τους όμορφα ριγμένα προς τα πίσω, οι φτερούγες ανοιχτές.

Μόλις έφταναν στην εικόνα της Παναγιάς μάζευαν τις φτερούγες, σταύρωναν τα χέρια και προσκυνούσαν την Θεοτόκο.

Έκλεισα τα μάτια γιατί δεν θεωρούσα τον εαυτό μου άξιο να βλέπει Αγγέλους και μάλιστα μπροστά σε αυτήν την ουράνια πορεία που είχαν.

Έμοιαζαν όλοι, ελάχιστα διέφεραν απλώς και μόνο για να δείχνουν ότι είναι διαφορετικά πρόσωπα ο ένας από τον άλλον, ενώ ήσαν κατά πάντα ίδιοι.

Δεν σκέφτηκα να παρακαλέσω εκείνη την ώρα την Παναγία να δώσει ευλογία να μου πουν τα ονόματά τους, αφού τα είχα χάσει.

Εκείνη την ώρα δεν σκέπτεσαι τίποτα,

μόνο κοιτάζεις,

χαίρεσαι,

απορείς,

θαυμάζεις

και νοιώθεις απέραντη απέραντη ευτυχία.

Ο φόβος εξαφανίζεται.

Πέρασαν και Αρχάγγελοι οι οποίοι ξεχώριζαν λίγο από τους Αγγέλους.

Αυτοί είχαν κάτι ρίγες χρυσές πάνω στο ένδυμά τους.

Θεέ μου και Κύριέ μου, ανεφώνησα, όντως Σε υπεραξίζει να περιβάλλουν τον ουράνιο θρόνο Σου τέτοιες εξαίσιες, ακτινοβολούσες, ουράνιες υπάρξεις.

Θαυμαστά τα έργα σου Κύριε, ουράνια και επίγεια.

Τι ομορφιά ήταν αυτή Θεέ μου!

Τι ομορφιά!

Τι κάλλος!

Τι Θεία ευφροσύνη από την άφθαρτη εκείνη ωραιότητα των Αγγέλων!

Αυτή είναι η Πίστις μας.

Όχι αυτή που έχουν οι παπικοί, ούτε αυτή που έχουν οι προτεστάντες.

Ούτε με συναυλίες μες στους ναούς.

Αυτή είναι η Πίστις μας.

Να περνούν αυτήν την στιγμή από μπροστά μας και από μπροστά σας Άγγελοι και να προσκυνούν την Υπεραγία Θεοτόκο και τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν...

Και να είναι της ψυχής μας τα μάτια τυφλά και να μην μπορούν να δουν τα μεγαλεία του ουρανού και του Αγίου μας Θεού.

Και τότε ξαφνικά, μου είπε ο π. Θεόφιλος, τον ρώτησε αν είδε ποτέ και δαίμονες.

- Φυσικά, λέει. Όπως συμβαίνει και σε κάθε πιστό Χριστιανό που αγωνίζεται με την καρδιακή προσευχή, με το Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με, αλλά με πίστη δυνατή και συγχρόνως με ταπείνωση.

Να, κι εχθές το βράδυ είχε έρθει ένας και με ενοχλούσε συνεχώς και δεν μ’ άφηνε να λέω την Ευχή, ούτε και να κοιμηθώ, να γείρω να ξεκουραστώ λιγάκι έστω και 10 λεπτά.

Τίποτα.

Κάποια στιγμή μου λέγει ο δαίμονας:

– Μην λες αυτό το όνομα, μην τραβάς αυτό το σχοινί -εννοούσε το κομποσχοίνι- κι εγώ δεν θα σε ξαναπειράξω ποτέ, ούτε και όταν πεθάνεις.

– Ουστ από δω κοπρόσκυλο, του είπα.

Εγώ την ευχή θα την λέγω, γιατί προσκυνώ και πιστεύω στην σωτηρία και στην παντοδυναμία του ονόματος του Ιησού Χριστού.

Γι’ αυτό και στο Πανάγιον Όνομά Του σε επιτιμώ να εξαφανιστείς αμέσως από μπροστά μου, αφού δεν έχεις καμμιά εξουσία.

Κι εξαφανίστηκε.

Άλλοτε πάλι μόνο με το Θεοτόκε Παρθένε Χαίρε Κεχαριτωμένη Μαρία, όπως συνέβαινε και με τον Μοναχό τον Ιωάννη που αναφέραμε προηγουμένως, οι δαίμονες εγίνοντο άφαντοι αφήνοντας πίσω τους μια απαίσια βρωμιά.

Την δυσωδία όμως των δαιμόνων την διέλυε αμέσως η ευωδία του Παναγίου Πνεύματος.

Έχουν όμως μια άγρια μούρη, πα, πα, πα, πα, πολύ απαίσια.

Όταν ήταν άρρωστος και δεν μπορούσε να σηκωθεί απ’ τις σανίδες που ήταν ξαπλωμένος, έπαιρνε το μπαστούνι του και λέγοντας την ευχή τους κτυπούσε με αυτό.

Συνήθως έλεγε «δεν τους χωνεύω καθόλου».

Κάποτε είπε στον π. Θεόφιλο που του διηγείτο όλα αυτά το εξής.

Να λέγεις την Ευχή συνεχώς μέρα-νύχτα και πότε-πότε να παρακαλείς και τους Αρχαγγέλους Μιχαήλ και Γαβριήλ, και κείνοι θα έρχονται και θα σε σκεπάζουν με τις φτερούγες τους.

Όμως κι εσύ να φυλάγεσαι όσο μπορείς.

Γι’ αυτό, ανύστακτη η προσοχή σου στους λογισμούς σου, στη γλώσσα σου, στις αισθήσεις σου.

Και λέγοντας την Ευχή από το βάθος της καρδιάς σου, θα χορτάσεις Χριστόν.

Θα χορτάσεις Χριστόν, όπως είπε και κάποιος όταν κοινώνησε. Χόρτασα Χριστόν.

Θεέ μου χόρτασα. ΧΟΡΤΑΣΑ.

Για μέρες θα μπορώ να φωνάζω, δεν πεινώ, δεν διψώ.

Χόρτασα.

Μόνο όσοι το ένοιωσαν μπορούν να καταλάβουν αυτήν την λέξη. Χόρτασα.

Και μετά θα έρθουν τα γλυκά τα δάκρυα, τα χαρισματικά και θα πλημμυρίσεις από ουράνια αγαλλίαση και βεβαιωμένη την ελπίδα της σωτηρίας σου.

Μόνο στην Θεία Του μακροθυμία και ευσπλαχνία προσβλέπουμε, Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με,

Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με,

Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον ημάς.

Οικτίρμων και ελεήμων ο Κύριος, μακρόθυμος και πολυέλεος· ουκ εις τέλος οργισθήσεται, ουδέ εις τον αιώνα μηνιεί.

Σωστό. Ο Κύριος είναι οικτίρμων και ελεήμων.

Ας προσέχουμε όλοι διότι παρακάτω λέγει επί τους φοβουμένους αυτόν.

Είναι ελεήμων και μακρόθυμος αλλά όχι σε αυτούς που ζουν χωρίς φόβον κα ξεδιάντροπα και μακριά από την Εκκλησία και τα Μυστήριά Της.

Ο Ορθόδοξος Χριστιανός που προσεύχεται αληθινά, που συμμετέχει στα Μυστήρια και προπαντός στην μετάνοια και στην Θεία Κοινωνία, ποτέ δεν είναι μόνος του, πάντα μαζί του είναι ο Χριστός, η Παναγία και ο Άγγελός του.

Αρκεί να λέγει την ευχή.

Ο Γερο-Χαραλάμπης ο Κομποσχοινάς πρέπει να εκοιμήθη εκεί στο ερημητήριο της Καψάλας μεταξύ 82 και 84 ετών, ίσως και παραπάνω.

Εκεί στο καλυβάκι του ένοιωθε και ζούσε σαν βασιλιάς.

Δεν είχε την παραμικρή άνεση.

Όμως η αγάπη του και η πίστις του προς τον Σωτήρα Χριστόν και την Υπεραγία Θεοτόκο, την Παναγία μας, τον έκαμαν τον πιο ευτυχισμένο άνθρωπο πάνω στη γη.

Βαθύπλουτο από τα πνευματικά και τα ουράνια χαρίσματα με τα οποία τον είχε στολίσει ο Πανάγιος Θεός...

Ας έχουμε την ευχή του...

~ π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος

|εμείς από τον Γεώργιος Μπέλεσης