"Ανοίγει o π.Ευμένιος σιγά-σιγά την πόρτα και, τι να δή; Βλέπει τον πατέρα Νικηφόρο να αιωρήται ως ένα μέτρο από το έδαφος με τα χέρια υψωμένα και να προσεύχεται...

 

Ο ΠΑΠΠΟΥΛΗΣ ( ΟΣΙΟΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ Ο ΛΕΠΡΟΣ ) ΑΙΩΡΕΙΤΑΙ !!!

 

Ο πατήρ Ευμένιος έλεγε ότι, κάποιο βράδυ, αφού ετοίμασε τον πατέρα Νικηφόρο και τον έβαλε να κοιμηθή, πήγε κι αυτός στο κελλάκι του να αναπαυθή. 

Δεν τον έπαιρνε, όμως, ο ύπνος. 

Είχε μια έντονη ανησυχία, μήπως κάτι δεν έκανε καλά, μήπως δεν έκλεισε καλά τη σόμπα. 

Αυτά και άλλα πολλά περνούσαν άπ’ τον λογισμό του. 

Σηκώνεται, λοιπόν, και πηγαίνει στο κελλάκι του Παππούλη.

 

Για να μη τον ενοχλήση, αν τον είχε πάρει ο ύπνος, θεώρησε καλό να μη κτυπήση την πόρτα, ούτε να πή το “Δι’ ευχών των αγίων Πατέρων ημών, Κύριε Ιησού Χριστέ, ο Θεός, ελέησον ημάς” και να περιμένη την απάντηση από μέσα του “Αμήν”, όπως γίνεται μεταξύ μοναχών. 

Ανοίγει σιγά-σιγά την πόρτα και, τι να δή; 

Βλέπει τον πατέρα Νικηφόρο να αιωρήται ως ένα μέτρο από το έδαφος με τα χέρια υψωμένα και να προσεύχεται.

 

Το πρόσωπό του έλαμπε υπέρ τον ήλιο. 

Μόλις αντίκρυσε αυτό το όντως φοβερό θέαμα ο πατήρ Ευμένιος, χωρίς να μιλήση καθόλου έκλεισε πολύ προσεκτικά την πόρτα και έτρεξε στο κελλάκι του. 

Εκεί έπεσε με το πρόσωπο στο έδαφος και άρχισε να κλαίη με στεναγμούς, μήπως στενοχώρησε τον Παππούλη του που δεν κτύπησε την πόρτα και τον είδε σε αυτή την θαυμαστή στάση.

 

Αλλά έκλαιγε και από χαρά, διότι είδε ιδίοις όμμασι πόσο μεγάλος και ενάρετος ήτο ο πνευματικός του Πατέρας, ο πατήρ Νικηφόρος. 

Το πρωί, που πήγε ως συνήθως για να τον διακονήση, του έβαλε εδαφιαία μετάνοια και του ζήτησε να τον συγχωρήση για το παράπτωμά του. 

Εκείνος, με ένα ελαφρό μειδίαμα, τον συγχώρησε αμέσως και του είπε να μην φανερώση σε κανένα ο,τι είδε, όσο ο ίδιος θα ζούσε ακόμη...

|από τον Niko Lakis

☆ Θα κάνετε προσευχή, θα φύγουν οι λύκοι...

 

    ~ γράφει ο π.Αθανάσιος, Μητροπολίτης Λεμεσού

"Θα σας πω και κάτι

που πιέζει το μυαλό μου να σας το πω.

Το 1990, όταν ήμουν προϊστάμενος και αντιπρόσωπος στην Ιερά κοινότητα

του Αγίου Όρους,

γέμισε το Άγιο Όρος από λύκους.

Κατά έναν παράδοξο τρόπο, παρά πολλοί λύκοι μπήκαν στο Άγιο Όρος.

Όσοι από σας, άντρες, έρχονταν τότε στο

Άγιο Όρος, θυμούνται ότι ήταν επικύνδυνα

τα πράγματα.

Οι λύκοι έφαγαν πολλά άλλα ζώα, πολλά μουλάρια και ζώα που χρησίμευαν στους πατέρες.

Και κινδύνεψαν και άνθρωποι και μοναχοί.

Τότε λοιπόν πήγαμε στον πατέρα  Παΐσιο, στον άγιο Παΐσιο, κάποιοι πατέρες

και του είπαμε ότι ξέρεις γέροντα,

έχει μεγάλο πρόβλημα με τους λύκους,

θα φάνε κανέναν άνθρωπο στο τέλος.

Κι ήταν όντως μεγάλο το πρόβλημα.

Θα δούμε να κάνουμε καμιά εκστρατεία,

να φέρουμε κυνηγούς να τους κυνηγήσουν. 

Λέει, δεν ντρέπεστε; θα φέρετε κυνηγούς..

Θα κάνετε προσευχή, θα φύγουν οι λύκοι!

Μα πως θα κάνουμε προσευχή να φύγουν

οι λύκοι;

Ένας, λέει, να προσευχηθεί όπως πρέπει,

σε 3 μήνες θα εξαφανιστούν.

Κι όντως σε 3 μήνες όλοι οι λύκοι ψόφησαν. Έπιασαν ένα μικρόβιο και χάθηκαν όλοι. Βέβαια, εκείνος που προσευχήθηκε ήταν ασφαλώς ο γέροντας.

Προσευχή λοιπόν χρειάζεται.

Το μικρόβιο θα φύγει εάν προσευχηθούμε.

Θέλουμε ανθρώπους προσευχής.

Προσευχή πύρινη.

Με ταπείνωση και μετάνοια.

Αυτό μας χρειάζεται κι όλα τα υπόλοιπα

θα τακτοποιηθούν...

|Σήμερα 18 Ιανουαρίου 

(* του 2022 όταν πρωτοδημοσιεύτηκε αυτή η ανάρτηση) 

άγει τα ονομαστήρια του ο Μητροπολίτης  Λεμεσού Αθανάσιος.

Εις πολλά έτη ευλογημένα, αγαπημένε μας Δέσποτα!

 Καλό παράδεισο!|

|από τον εκ των "συν αυτώ", Niko Lakis

Μακάριοι οι καθαροί τη καρδία ότι αυτοί τον Θεόν όψονται...

 

  

Μιά γερόντισσα, αγία ψυχούλα, 

ζούσε στον Πειραιά μόνη της.

Το μοναχοπαίδι της ακολούθησε το δρόμο του Μοναχισμού· 

αφιερώθηκε στο Θεό!

Εκείνη δέχτηκε το γεγονός 

δοξάζοντας το Θεό για την τιμή που έκανε στο παιδί της και στην ίδια, 

παρ' όλο που απόμεινε μόνη της. 

Επιπλέον δεν είχε και καλή υγεία· 

είχε άσθμα, 

που πολύ τη βασάνιζε 

και πολλές φορές έφθανε κοντά στο θάνατο.

Μ᾿ αυτόν τον αγώνα πέρασαν αρκετά χρόνια.

 Κάποτε ο Θεός, 

βραβεύοντας την πίστη και την αφοσίωσή της σ᾿ Εκείνον, 

παραχώρησε κι ανοίξανε προς στιγμήν τα μάτια της ψυχής της 

κι αξιώθηκε να δεί τον Άγγελο φύλακα της ψυχής της!

Η φωτεινότητα και η θεία γλυκύτητά του 

γέμισαν με υπερκόσμια χαρά την ευλαβέστατη γερόντισσα.

Τώρα είχε δεί με τα μάτια της 

ότι στην πραγματικότητα ποτέ δεν ήταν μόνη.

Έτσι, προσευχόταν πλέον με μεγαλύτερη πίστη και θερμότητα.

Όμως, η ασθένεια συν τω χρόνω θέριευε.

Καί κάποτε, 

σαν αδύναμος άνθρωπος, 

λύγισε, 

χύνοντας πολλά δάκρυα μέσα στον πόνο της!

 

Τότε, στη δύσκολη αυτή στιγμή, 

ξαναφάνηκε χαμογελαστός ο Άγιος Άγγελός της,

 έτοιμος να την ενισχύσει.

Η γριούλα όμως τον πρόφτασε 

και του είπε με πόνο:

–Άγιε μου Άγγελε, 

παρακάλεσε και συ τον Κύριο να με πάρει! 

Δεν αντέχω πλέον!

Καί εκείνος της απάντησε στοργικά, αλλά σταθερά:

–Πρέπει, γερόντισσα, 

να κάνεις λίγη υπομονή ακόμη.

Επειδή όμως εκείνη δυσκολευόταν να το δεχτεί, πρόσθεσε:

–Κι εγώ κάνω υπομονή τόσα χρόνια 

και κάθομαι κοντά σου, 

και στερούμαι τη χαρά του Ουρανού! 

Κάνε και συ λίγο ακόμη!

Όταν άκουσε αυτά τα λόγια του, 

εκείνη συγκλονίστηκε 

κι είπε μέσα απ᾿ την ψυχή της:

–Γεννηθήτω το θέλημα του Κυρίου!

Ο Άγιος Άγγελος τότε, 

έπαψε να φαίνεται, 

αλλά η εμφάνιση και τα λόγια του 

άφησαν στη γριούλα μια απέραντη γαλήνη 

και μια θεία παρηγοριά.

[Αυτό το γεγονός 

το εμπιστεύτηκε στο Μοναχό γιό της, 

όταν κατέβηκε μια φορά απ' το Άγιο Όρος 

για να την επισκεφτεί...]

|από τον εκ των "συν αυτώ", Niko Lakis

«Μην πεις τίποτα και χαλάσεις το λογισμό του αδερφού σου...»

 

Πρέπει να αποφεύγεις την παρατηρητικότητα.

Να μην παρατηρείς τους άλλους.

Αλλά έστω και να μην έρθει 

η κρίση-κατάκριση στο μυαλό, 

είναι των τελείων ανθρώπων.

Αλλά αν έρθει η κατάκριση στο μυαλό, 

τουλάχιστον μην το πεις, 

μην το κάνεις καταλαλιά, 

μην πεις στον άλλον, 

αλλά κράτησε το για τον εαυτό σου. 

Διότι ο άλλος 

μπορεί να έχει ένα καλό λογισμό για τον αδερφό.

Εδώ στο Άγιον Όρος έλεγαν : 

«Μην πεις τίποτα 

και χαλάσεις το λογισμό του αδερφού μου...»

Είναι μεγάλη αμαρτία να χαλάμε το λογισμό του αδελφού.

Ο λογισμός χαλάει πάρα πολύ εύκολα 

και πρέπει να τον φυλάμε τον λογισμό μας.

Κάθε πρωί που ξυπνάμε 

πρέπει να σταυρώνουμε το κεφάλι μας 

και να λέμε 

"Κύριε δώσε μου καλούς λογισμούς, 

δώσε μου αγαθούς λογισμούς 

και φύλαξε το νου μου καθαρό 

για να μπορώ να έχω νουν ΧΡΙΣΤΟΥ..."

 

|Μακαριστός Γέροντας Γρηγόριος Αρχιπελαγίτης,

Καθηγούμενος Ιεράς Μονής Δοχειαρίου

|από τον εκ των "συν αυτώ", Niko Lakis

"- Μην κλαις, μαμά. Είμαι αιώνιος..."

 

 

Αυτή τη βαρυσήμαντη φράση 

δεν την είπε κάποιος ιερέας, 

θεολόγος 

ή έστω κάποιος ενάρετος ενήλικας πιστός. 

Την είπε ένα παιδάκι! 

Ένα αγοράκι 5 περίπου ετών!

 

Ήταν άρρωστο από καρκίνο και μάλιστα στο κεφάλι. 

Πονούσε πολύ και επειδή ήταν ένα υπέροχο παιδάκι, 

το αγαπούσαν πολύ και οι γιατροί, 

και παρέμεναν πολλή ώρα κοντά του. 

Εκείνο όμως έλεγε:

 

-Πηγαίνετε και στους άλλους αρρώστους. 

Σας θέλουν κι εκείνοι!

 

Όταν χειροτέρεψε, πονούσε πολύ. 

Η μητέρα του δεν μπορούσε πλέον να συγκρατηθεί

 κι έκλαιγε μπροστά του. 

Ενώ βρισκόταν στις τελευταίες του ώρες, 

ξαφνικά στήλωσε σοβαρό το βλέμμα του επάνω της

 και της είπε 

το εξής καταπληκτικό για ένα παιδάκι 5 ετών:

 

- Μην κλαις, μαμά. Είμαι αιώνιος!

 

Ποιος έβαλε αυτή την βαρυσήμαντη φράση 

της αλήθειας στο στόμα του;

 

Ασφαλώς φωτίστηκε από τον Θεό 

ο χαριτωμένος αυτός Παιδομάρτυρας. 

«Είμαι αιώνιος!».

Η πιο βαρυσήμαντη αλήθεια 

και προτροπή για τον άνθρωπο...

 

Από το βιβλίο: «Παρηγοριά της θεϊκής αγάπης», 

έκδ. Ι. Μονής Παναγίας Βαρνάκοβας, Δωρίδα 2012, σελ. 50-51.

|από τον εκ των "συν αυτώ", Niko Lakis

✔ Μνήσθητι Κύριε, εκείνους που κανείς δεν τους θυμήθηκε στην προσευχή...

 

Ο π.Παύλος Γκρουζντέφ πάντα προσευχόταν 

για εκείνους για τους οποίους 

δεν υπάρχει κανένας να προσευχηθεί, 

δηλαδή, 

για όποιον δεν είχε κανένα σύντροφο ψυχής στη γη.

Είχε τη δική του ιδιαίτερη προσευχή: 

«Μνήσθητι Κύριε, 

εκείνους που κανείς δεν τους θυμήθηκε στην προσευχή ».

Έτσι λοιπόν, 

όταν ο ιερέας έκανε την πολύπλοκη εγχείρηση στη χοληδόχο κύστη, 

εκείνη τη στιγμή συνέβη ο θάνατός του.

Ένιωσε ότι ήταν πολύ βαθιά στο Φως 

και είδε πολλούς ανθρώπους 

που ήρθαν για να προσευχηθούν γι ‘αυτόν, 

συμπεριλαμβανομένων των φίλων του, 

τών Ιερέων που ήταν ήδη κεκοιμημένοι, 

αλλά ακόμα και άγνωστοι.

– Και ποιοί είναι όλοι αυτοί; 

 ρώτησε ό πατέρας Παύλος.

Και ένας από τούς ιερείς απάντησε: 

«Αυτοί είναι εκείνοι για τους οποίους προσευχόσασταν:

«Μνήσθητι Κύριε, 

εκείνους που κανείς δεν τους θυμήθηκε στην προσευχή».

|εμείς από τον Niko Lakis

- ΥΓ:

Ιδιαίτερα α(μ)Φιερωμένο για όλους εσάς στη διαδικτυακή ομάδα Προσευχής και δράσεων "ΚΟΙΝΗ ΠΟΡΕΙΑ" που χρόνια κάνετε αυτό το διακόνημα! Κάθε βράδυ...

☆«Πάτερ Επιφάνιε, εσείς οι Χριστιανοί με τα κηρύγματά σας περί εγκρατείας, πηγαίνετε κόντρα στη φύση... Με ποιό δικαίωμα το κάνετε αυτό; Κάτι ήξερε η φύση που έβαλε το σεξουαλικό ένστικτο μέσα στον άνθρωπο. Ποιοί είσθε εσείς, που προσπαθείτε να το καταπιέσετε;»

 

|ΔΕΣ ΤΗΝ ΠΕΦΩΤΙΣΜΕΝΗ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΜΩΤΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ...|

 Και ο αείμνηστος σοφός γέροντας απήντησε:

«Αγαπητέ μου, 

ο Θεός έβαλε το ένστικτο αυτό μέσα στον άνθρωπο, 

αλλά δεν το έβαλε μόνο του. 

Το συνέδεσε άμεσα, 

με όλες τις ευθύνες 

που συνοδεύουν την διαιώνιση του είδους. 

Ο άνθρωπος, όμως, 

κρατά μόνο τη μία όψη του νομίσματος, 

δηλαδή την ηδονή… 

Την άλλη όψη, 

που ονομάζεται ευθύνη, 

την πετά στα σκουπίδια…

Πες μου, λοιπόν, τώρα, 

ποιος πηγαίνει κόντρα στη φύση;

Εμείς οι Χριστιανοί ή εσείς;»!!

Και αυτός που προκάλεσε την συζήτηση, 

δεν ετόλμησε να αρθρώσει τον παραμικρό λόγο…

|από Niko Lakis

εμείς από την εκ των "συν αυτώ" Θεοδούλα Π.

(η σύνθεση στην αρχή της ανάρτησης από εδώ...)

   [αν θες παραπάνω για τον Άγιο Επιφάνιο,

δες και άκουσε σχετικά κι αυτό:

Ο π. Νικόλαος Λουδοβίκος μίλησε στο ετήσιο μνημόσυνο για το π. Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο στην Ιερά μονή Κεχαριτωμένης Θεοτόκου στην Τροιζήνα.

"...Δεν ήταν δικός του δεν ανήκε στον εαυτό του... 

Μίλησε για την παρουσία του ουσιώδους, 

την ακεραιότητα την καθαρότητα του 

και για μια αφιέρωση χωρίς κρατούμενα..."

☆ «Πρίν από χρόνια στό Ντιτρόιτ, μέ κάλεσαν σέ ένα σπίτι νά εξομολογήσω έναν ογδοντάχρονο, ό οποίος δέν ήθελε εξομολόγηση στήν ουσία, αλλά ήθελε νά τού κάνω ερμηνεία ενός ονείρου πού είδε. Εγώ άρπαξα όμως τήν ευκαιρία, καί από τό όνειρο έβγαλα τήν εξομολόγηση. Καί είπε αυτός ό ογδοντάχρονος άνθρωπος, πολλές καί φοβερές αμαρτίες, ακατανόμαστες, πού δέν μπορούμε ούτε κάν νά τίς ονομάσουμε...

 

    ...στίς εξωτερικές μας συζητήσεις. 

Τόσο φοβερές ήταν αυτές οί αμαρτίες…

Προσπάθησα λοιπόν νά τού βάλω μέσα, τή συναίσθηση τής βαρύτητος τής αμαρτίας, καί ότι αύριο μεθαύριο, είτε τού αρέσει είτε δέν τού αρέσει, είτε τό θέλει είτε δέν τό θέλει θά βρεθεί μπροστά στήν Κρίση τού Αγίου Θεού.

Καί τότε εκείνος ό άνθρωπος, κάτω από τή χάρη τού Αγίου Θεού, ώς άλλος ληστής, είπε 

«Θεέ μου, συγχώρεσε με τόν αμαρτωλό», 

δέν είπε 

«Μνήσθητί μου Κύριε όταν έρθεις έν τή βασιλεία Σου», είπε «Θεέ μου συγχώρεσέ με τόν αμαρτωλό», αυτό είπε, καί άρχισε νά κλαίει, καί νά κλαίει, καί νά κλαίει, καί νά κλαίει…

Μισή ώρα, μιά ώρα, μιάμιση ώρα, δύο ώρες… 

καί ’γω καθόμουν καί έκλαιγα μαζί του.

Τού διάβασα τή συγχωρητική ευχή, καί έφυγα. 

Αυτός κάλεσε όλους τούς δικούς του, καί είπε πόσο ανάλαφρος ένιωθε, γιατί ήταν καί πολύ γεμάτος.

Πάμπλουτος έν τώ μεταξύ, μέ εκατομμύρια εκατομμυρίων χρημάτων, καί άρχισε νά αγκαλιάζει όλους καί τό υπηρετικό προσωπικό, καί νά θέλει νά χορεύει τούς Ελληνικούς χορούς από τήν χαρά του τήν πολλή, γιατί ξελάφρωσε, πέταξε όλη τή σαβούρα του, καί τήν πήρε ό Σταυρός τού Κυρίου, καί χαρά, χαρά, χαρά,

 «πετάω σάν άγγελος, νοιώθω νά έχω φτερά, νιώθω νά έχω φτερά», καί έψαλλε ό,τι θυμόταν απ’ τήν πατρίδα του, μικρό παιδί, γιατί ήταν Ελληνοαμερικανός.

Καί από τά πολλά πηδήματα καί τήν πολλή του τή χαρά, αισθάνθηκε κούραση, λέει:

«Άς ξαπλώσω παιδιά μου λίγο τώρα, πέντε λεπτά έτσι, νά ξεκουραστώ. 

Θεέ μου σ’ ευχαριστώ, πού δέχτηκες εμένα τόν αμαρτωλό!

Σ’ ευχαριστώ, σ’ ευχαριστώ, σ’ ευχαριστώ!»

 Καί πέθανε.

Θάνατος οσιακός, όπως αυτού τού ανθρώπου, πού ήταν επάνω στό Σταυρό τού κακούργου».

    (άγιος) Γέροντας Εφραίμ ό Φιλοθεϊτης-Αριζονίτης (1928-2019✞)

   |εμείς από τον Niko Lakis

* "Να σας κρατά η Παναγιά από το χέρι, μέχρι να πατήσετε το πόδι σας στον Παράδεισο." |Ένα χρόνο πριν εκοιμήθη οσιακώς ο γέροντας Ισίδωρος Φιλοθεΐτης ο τυφλός. Την ευχή του και τις πρεσβείες του να έχουμε...

 

Εκοιμήθη πέρσι Κυριακή 27 Νοεμβρίου 2022 στην Ιερά Μονή Φιλοθέου ο Γέροντας Ισίδωρος ο Φιλοθεΐτης ο τυφλός σε ηλικία 87 ετών.  

Ο μακαριστός Γέροντας Ισίδωρος γεννήθηκε στην Πάτρα με μειωμένη όραση. 

Σε ηλικία 15 ετών χειρουργήθηκε στα μάτια, οπότε έμεινε τελείως τυφλός. 

Σε ηλικία 40 ετών εκάρη μοναχός από τον μακαριστό Γέροντα Εφραίμ τον Φιλοθεΐτη στην Ιερά Μονή Φιλοθέου, στον οποίο εξομολογήτο ως λαϊκός στην Πάτρα. 

Πριν γίνει μοναχός άρχισε ξαφνικά να βλέπει, και είπε στην Παναγία: 

"Παναγία μου πάρε μου το φως, 

γιατί μοναχός δεν θα γίνω, 

και εν ώρα Κρίσεως μη μου ζητήσεις ευθύνες."

 Αμέσως έχασε και πάλι το φως του. 

Αυτό το ήθελε, γιατί πίστευε, ότι η αναπηρία που είχε τον βοηθούσε πνευματικά. 

Μέχρι τη μοναχική κουρά του πουλούσε λαχεία στην Πάτρα. 

Ποτέ δεν διαμαρτυρήθηκε για την αναπηρία του.

 Αντιθέτως ευχαριστούσε τον Θεό για αυτήν. 

Έλεγε: 

"Δεν έχω τίποτα και δεν μου λείπει τίποτα!"

 Να σημειωθεί ότι ο π.Ισίδωρος έκανε απόλυτη υπακοή στον Γέροντα Εφραίμ τον Φιλοθεΐτη, ενώ τους διέκρινε αμοιβαία αγάπη. 

                           

Επισκέφθηκε αρκετές φορές στην Αριζόνα τον Γέροντα Εφραίμ, για να πάρει την ευχή του. 

Είχε ιδιαίτερη αγάπη προς το Πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου την οποία αποκαλούσε ''Μανούλα''. 

Όταν του ζητούσαν την ευχή του, απαντούσε: 

''Της Παναγίας μας'' ή ''Του Γέροντά μου''. 

Υπήρξε αγιασμένη ψυχή! 

Ευχόμαστε να έχει καλή ανάπαυση η αγία του ψυχή.

 Καλό Παράδεισο!

"Να σας κρατά η Παναγιά από το χέρι, 

μέχρι να πατήσετε το πόδι σας στον Παράδεισο."

Ευχή του γέροντα Ισίδωρου

|η ανάρτηση μια σύμπραξη των "συν αυτώ",

Maria Moyssidou Κωνσταντίνος Σύμπουρας Niko Lakis

☆ "Η οσιακή κοίμηση του Οσίου Σωφρονίου Έσσεξ. Εκοιμήθη ακριβώς ένα χρόνο πριν τον Όσιο Παΐσιο...

 

   ...Υπάρχουν άνθρωποι που ζωντάνεψαν, με τη ζωή και τη διδασκαλία τους, τη θεολογία της Εκκλησίας όπως την έζησαν και την δίδαξαν οι μεγάλοι Πατέρες.

 Ένας τέτοιος ήταν ο αρχιμανδρίτης Σωφρόνιος Ζαχάρωφ, ο γνωστός ως Γέροντας Σωφρόνιος του Essex.

Την 11η Ιουλίου 1993 αναχωρούσε, πλήρης ημερών 97 χρονών, για την Άνω Ιερουσαλήμ!

 Αιωνία του η μνήμη...

   

 |από τον εκ των "συν αυτώ", Niko Lakis

 

☆ Εκεί που η Χάρις ... "πιάνεται με το χέρι"! Και "τρώγεται"...

 

                   Στην καλύβη Του Γενεσίου του Τιμίου Προδρόμου...

Βρίσκεται στο βορειοδυτικό άκρο της Μικράς Αγίας Άννας, 

εντός μικρού σπηλαίου, 

σε μια απόκρημνη και δύσβατη περιοχή...

Εκεί ασκήτευε ο Όσιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής 

με τη συνοδεία του... 

Σε αυτό το μικρό εκκλησάκι 

όταν λειτουργούσαν 

έλεγε 

ότι η Χάρις είναι τόσο έντονη 

και πηχτή 

που μπορείς να την πιάσεις με το χέρι 

και να τη φας...

|από τον εκ των "συν αυτώ", Niko Lakis

☆ Ξημερώνοντας η μέρα του...|Όσιος Εφραίμ Κατουνακιώτης (✞ 27 Φεβρουαρίου 1998)

   |έναρξη α(μ)φιερώματος

   (αφού τον αγαπάμε...)

Τόση χάρη δικαιούσαι,

όσο μέγεθος πειρασμού 

μπορείς να βαστάσης με ευχαριστία...

|από τον εκ των "συν αυτώ", Niko Lakis

«Πες φανερά ὅτι τουρκεύεις και ἔπειτα πήγαινε ὅπου θέλεις να ζήσεις χριστιανικά...» |Ωραίο το δέλεαρ; Δες τι απαντά το παλικάρι από την Τραπεζούντα που γιορτάζουμε σήμερα...

   

Δες πως μας βάζει στη θέση μας 

ο σήμερον εορτάζοντας Άγιος...

"Πες φανερά πως τουρκεύεις 

και ύστερα συνέχισε να ζεις χριστιανικά, 

όπως ζούσες και πριν..."

Ανάγαγέ το στα σημερινά 

(ή ακόμα καλύτερα στα αυριανά που΄ρχονται)

και θα κατανοήσεις πόσο σημαντική, 

όσο και δύσκολη, 

είναι η θυσία του Ιορδάνη...

Τῇ αὐτῇ ἡμέρα 

ὁ Ἅγιος Νεομάρτυς Ἰορδάνης ὁ Τραπεζούντιος, 

ὁ μαρτυρήσας ἐν Κωνσταντινοπόλει ἐν ἔτει 1650,

 ξίφει τελειοῦται.

                                            ********

Καταγόταν ἀπὸ τὴν Τραπεζοῦντα 

καὶ ὅταν παντρεύτηκε ἐγκαταστάθηκε 

στὸν Γαλατὰ τῆς Κωνσταντινουπόλεως. 

Τότε ἦταν 40 χρονῶν.

Κάποτε λοιπόν, 

διασκέδαζε μὲ κάποιους Ὀθωμανοὺς συμπατριῶτες του, 

παίζοντας μαζί τους ἕνα παιγνίδι.

Σὲ κάποια στιγμή, ἕνας συμπαίκτης του, 

εἶπε κοροϊδευτικά στὰ ἑλληνικά: 

«Ἅγιε Νικόλα ψωριάρη, βοήθησέ με νὰ νικήσω».

Ὁ Ἰορδάνης τότε ἀπάντησε παρόμοια, 

εἰς βάρος ὅμως τοῦ Μωάμεθ.

Τὴν ἑπόμενη μέρα, 

ἕνας ἀπὸ τὴν παρέα του τὸν κατηγόρησε 

σὰν ὑβριστὴ τῆς θρησκείας τοῦ Μωάμεθ.

 Ὁδηγήθηκε λοιπὸν στὸν Βεζίρη 

καὶ πιέστηκε νὰ δεχθεῖ τὸν μουσουλμανισμὸ 

γιὰ νὰ ἀποφύγει τὴν τιμωρία τοῦ θανάτου. 

Ὁ Ἰορδάνης, ὅμως, 

παρέμεινε σταθερὸς στὴν ἀγάπη του 

πρὸς τὸν «γλυκύτατο Ἰησοῦ» 

καὶ ἔτσι ὁδηγήθηκε ἀπὸ τὸν ἔπαρχο 

στὸ Κουτζοὺκ Καραμάνι, 

τὸν τόπο τῆς ἐκτέλεσης.

Ἐνῷ ἦταν ἕτοιμος ὁ δήμιος 

νὰ ἀποκεφαλίσει τὸν μάρτυρα, 

ἔφθασε ἀγγελιοφόρος τοῦ Βεζίρη 

καὶ εἶπε μυστικὰ στὸν Ἰορδάνη: 

«Ὁ Βεζίρης σὲ συμβουλεύει 

νὰ λυπηθεῖς τὴν ζωή σου 

καὶ πὲς φανερὰ ὅτι τουρκεύεις 

καὶ ἔπειτα πήγαινε ὅπου θέλεις νὰ ζήσεις χριστιανικά».

Ὁ Ἰορδάνης ἀπάντησε: 

«Εὐχαριστῶ τὸν Βεζίρη, 

ἀλλὰ αὐτὸ δὲν θὰ τὸ κάνω ποτέ». 

Ἔτσι ὁ δήμιος ἔκοψε τὸ κεφάλι τοῦ ἐνδόξου αὐτοῦ μάρτυρα, 

στὴν Κωνσταντινούπολη 

2 Φεβρουαρίου 1650 (κατ᾿ ἄλλους 1651). 

Τὴ νύκτα πῆγαν οἱ συγγενεῖς 

καὶ οἱ φίλοι του στὸν ἔπαρχο, 

καὶ ἀφοῦ τοῦ ἔδωσαν ἀρκετὰ χρήματα, 

πῆραν τὸ ἱερὸ λείψανό του 

καὶ τὸ ἔθαψαν εὐλαβικὰ στὴν τοποθεσία Μπέγιογλου. 

Μαρτύριο τοῦ Ἁγίου αὐτοῦ συνέγραψαν ὁ Ἰ. Καρυοφύλλης, 

Μέγας Λογοθέτης τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας 

καὶ ὁ Μελέτιος Συρίγου.-

|από το Niko Lakis

* Και αν σου πουν "τελειώσανε οι ήρωες", πες τους για τον Γρηγόρη, που σαν αύριο δραπέτευσε για τον Ουρανό... |Δες μαζί κι αυτό: Ὁ ἄνθρωπος πού δάνεισε τά ράσα καί τό ὄνομά του στόν Γρηγόρη Αὐξεντίου !

Ο Γρηγόρης Αυξεντίου με το ράσο του μοναχού της Μονής Μαχαιρά, για να αποφύγει τη σύλληψή του από τον κατακτητή...

Η ζωή του, 

τα οράματά του, 

οι περιπέτειές του, 

ο μυστικός του γάμος 

καθώς ζούσε στο μοναστήρι δήθεν σαν μοναχός 

και τέλος ο θάνατός του 

μέσα στο φλεγόμενο κρησφύγετο του Μαχαιρά, 

στις 3 Μαρτίου 1957, 

δεν έχουν απλώς το στοιχείο 

του απροσδόκητου 

και του μοναδικού...

Τον καθιστούν ένα μυθικό ήρωα απαράμιλλου ηρωισμού...

    |η πρώτη φωτογραφία και το κείμενο από τον εκ των "συν αυτώ", Niko Lakis

[Δες κι από ποιον αληθινό Μοναχό 

δανείστηκε τα ράσα και το όνομά του 

ο Γρηγόρης...]

Ὁ πραγματικός Ἱερομόναχος Χρύσανθος Μαχαιριώτης, ὁ ἄνθρωπος ποὺ χάρισε τὰ ράσα καὶ τὸ ὄνομά του στὸν Γρηγόρη Αὐξεντίου κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ ἀγώνα τῆς ΕΟΚΑ γιὰ νὰ μείνη στὴν Μονή τοῦ Μαχαιρά ξεγελώντας τοὺς Ἄγγλους, μιλᾶ στὴν δημοσιογράφο Μαρία Ἀνδρονίκου γιὰ τὴν δράση του στὸν ἀγώνα.

Μεγάλη εὐλογία γιὰ ὅσους τὸν ἔχουν γνωρίσει καὶ πολὺ περισσότερο τὰ πνευματικὰ του παιδιὰ!

Εἶχα τὴν μεγάλη εὐλογία καὶ δῶρο Θεοῦ νὰ εἶμαι καὶ ἐγὼ ἀνάμεσα στὰ πνευματικὰ του παιδιὰ γιὰ τουλάχιστον 7 χρόνια!

Ὅσα καὶ νὰ πῶ γιὰ αὐτὰ ποὺ ἔζησα καὶ ἔλαβα ἀπὸ αὐτὸν τὸν Ἄγιο ἄνθρωπο, δὲν μποροῦν νὰ περιγραφοῦν!

Οἱ περισσότεροι ἀπὸ ὅσους εἴχαμε τὴν εὐλογία νὰ τὸν ἔχουμε πνευματικὸ πατέρα καὶ ὁδηγό, ἐκτὸς τῶν ἄλλων, εἴχαμε καὶ μιὰ τουλάχιστον ἐμπειρία ἀπὸ τὸ προορατικὸ του χάρισμα.

Ἕνας ἀληθινὸς ἀγωνιστὴς γιὰ «τοῦ Χριστοῦ τὴν Πίστη τὴν Ἁγία καὶ τῆς Πατρίδος τὴν Ἐλευθερία».
Μόνον ὅσοι τὸν ἔχουν γνωρίσει καλὰ ἀπὸ κοντὰ, καὶ ἔχουν ἀκούσει τοὺς «πύρινους λόγους του» μποροῦν νὰ καταλάβουν τὴν ἀγωνιστικότητα καὶ τὸ πνευματικὸ του ἀνάστημα, μέχρι καὶ σήμερα (γράφτηκε το 2021...) στὰ 91 χρόνια του περίπου ἄν δὲν κάνω λάθος!

Ἄς ἔχουμε τὴν εὐχὴ του!

«Πᾶνος»

ΠΗΓΗhtml

– Σε παρακαλώ, πάτερ, πές μου, πώς έγινε και μας βρήκε τούτο το κακό; |το Φοβερό αυτό κείμενο του σήμερα εορτάζοντος αγίου ΝήΦωνος Επισκόπου Κωνσταντιανής

 

Θέλουμε να ανοίξουμε τα μάτια και τα αυτιά μας 

του συνιέναι τα γιατί και τα πως;

Απλά πράγματα.

Aφύσικη η πορεία του κόσμου 

που έχουμε φτιάξει 

ή έστω ανεχόμαστε.

Τίποτα δεν μας δικαιολογεί.

Είμαστε όλοι μας,

 έστω και στο ελάχιστο,

 συνυπεύθυνοι.

Φυσιολογική λοιπόν η κατάληξη,

που έρχεται...

Παρακάτω θα καταλάβεις 

γιατί θα'πρεπε να είναι και αναμενόμενη...

|"αμφ." |

☆  ☆  ☆

  

~ Η αιτία των συμφορών...

|Αγίου Νήφωνος Κωνσταντιανής|

 Εκείνο τον καιρό έπεσε φοβερό θανατικό στη γη. 

Οι άνθρωποι πέθαιναν ξαφνικά και με φρικτό τρόπο. 

Ένας φίλος του οσίου, που λεγόταν Γρηγόριος, ήρθε στο κελί του και τον ρώτησε:

– Σε παρακαλώ, πάτερ, 

πές μου, 

πώς έγινε και μας βρήκε τούτο το κακό;

- Ήταν φυσικό, παιδί μου, 

αποκρίθηκε ο δίκαιος χωρίς δισταγμό. 

Πικραίνουμε τόσο πολύ τον αθάνατο Θεό, παραβαίνοντας συνέχεια το νόμο Του. 

Γι αυτό μας έστειλε τούτο το δρεπάνι, που μας θερίζει. 

Είναι γραμμένο ότι «αμαρτία θάνατον κατεργάζεται».

Να, χθές είδα έναν άνδρα φοβερό, 

που απειλούσε τη γη και της έλεγε: 

«Όλους τους ακόλαστους που ζούνε πάνω σου, όλους τους μέθυσους και τους κοιλιόδουλους, όλους τους φιλάργυρους και τους τοκογλύφους, όλους τους ψεύτες και τους συκοφάντες, μα προπαντός όλους τους σοδομίτες, που δεν μετανοούν, εγώ θα τους εξολοθρεύσω!…»

Αν λοιπόν, παιδάκι μου, δεν είχαμε παροργίσει τον Πλάστη και προστάτη μας, δεν θα παθαίναμε ότι πάθαμε. Αλλά που να αντέξεις. Απείλησε πως θα μας θερίσει με δρεπάνι και θα μας περάσει από λεπίδι, γιατί δεν βλέπει να έχουμε καθόλου μετάνοια, ούτε την παραμικρή διόρθωση.

Η δοξασμένη Του Μητέρα στεκόταν δίπλα Του περίλυπη και Τον ικέτευε να αναβάλει την τιμωρία. Το ίδιο κι ένας ιεράρχης δεν μπόρεσα να καταλάβω ποιος, μόνο θυμάμαι πως ήταν λευκότριχος και λίγο φαλακρός. Αλλά μάταια. «Μήπως εσείς είστε πιο σπλαχνικοί από μένα;», τους έλεγε. «Μήπως πονάτε περισσότερο; Δεν βλέπετε τί κακό γίνεται; Όλοι σχεδόν περιφρονούν τον άγιο νόμο μου! Κανείς δεν με σέβεται!…»

–Πραγματικά, πάτερ, είπε ο Γρηγόριος, ο λαός αποδεκατίστηκε. Οι πιο πολλοί βασανίζονται στο κρεβάτι του πόνου. Πές μου όμως ποιά είναι η κύρια αιτία του θανατικού αυτού, αλλά και όλων γενικά των ασθενειών;

-Παιδί μου Γρηγόριε, αποκρίθηκε ο γέροντας, γι αυτούς που αρρωσταίνουν βαριά είναι γραμμένο το «κατέβαλες αυτούς εν τω επαρθήναι», ενώ για τους υγιείς εναρέτους το «ο ιώμενος τους συντετριμμένους την καρδίαν». Ακούς; «τους συντετριμμένους την καρδίαν»! Τους ταπεινούς δηλαδή! Σκέψου, λοιπόν: Αν ο Θεός δεν λυπήθηκε ούτε τον απόστολο Παύλο, τον μεγάλο φωστήρα, αλλά του έδωσε αρρώστια αγιάτρευτη, «άγγελον σατάν, ίνα αυτόν κολαφίζη», κι έτσι να μην υπερηφανεύεται για το πλήθος των αποκαλύψεων που του έγιναν, πώς δεν θα δώσει εξουσία στο σατανά να χτυπήσει με την αρρώστια και εμάς και τους αμαρτωλούς, ώσπου να γίνουμε ταπεινοί; Γιατί δεν φτάνει που είμαστε αμαρτωλοί, αλλά το παίρνουμε και πάνω μας! Αλλά τι λέει η Γραφή; Ότι «το εν ανθρώποις υψηλόν βδέλυγα ενώπιον του Θεού».

"Ένας ασκητής επίσκοπος",

 Έκδοσις Ι.Μ.Παρακλήτου

(παρήγγειλε ξανά & ξανά 

το απίστευτο αυτό βιβλίο, εδώ...)

 

|το κείμενο του σήμερα εορτάζοντος 

αγίου Νήφωνος Επισκόπου Κωνσταντιανής, 

από τον fb φίλο Niko Lakis