☆ Η υπερευαισθησία μας στο δρόμο προς το Άγιο Ποτήριο... |Ας προσέξουμε μια ιδιαίτερα σημαντική παράμετρο, η οποία δεν φαίνεται εύκολα...

    

    Αυτήν την πολύ λεπτή πτυχή μάς την περιγράΦει

με τον ιδιαίτερο τρόπο του ο Δεσπότης μας ο Λεμεσού, 

σε λιγότερο από 3΄...

✔ Ζητούνται ... Θεό-τρελοι...

 

~ δάνειο από τον "συν αυτώ", Constantinos Tsiamis

|πρωτοδημοσιεύσαμε τέτοιες μέρες το 2022...

☆ Δες σχετικά κι αυτό.

Από τον αδερΦό, 

Δημήτρη Ρόδη...

Ζητούνται μωροί δια Χριστόν,

έσχατοι δια Χριστόν,

να μιλήσουν για τον Χριστό με την ζωή τους...

Να διδάξουν τον Χριστό με το γνήσιο παράδειγμά τους,

να μοιράσουν την αγάπη του Χριστού στον άϋπνο,

άφιλο και άθεο άνθρωπο της εποχής μας...

Ζητούνται Απόστολοι, 

να παρακαλέσουν τον απαράκλητο λαό του Θεού,

να τον οδηγήσουν στην Aνάσταση,

και την αρχόμενη από αυτήν την γη Βασιλεία των Ουρανών...

Ζητούνται καρδιές καιόμενες για τον Χριστό,

να χαίρονται με τους χαίροντες, 

να οδυνώνται με τους αμαρτάνοντες, 

να ασθενούν με τους ασθενείς... 

Ζητούνται μάρτυρες, 

που θα δώσουν την μαρτυρία

του ονόματος του Χριστού, 

που σημαίνει Φως...

 

☆ "Οι Άγιοι βλέπετε κι όταν αμάρταναν είχαν την δύναμη να ξανασηκωθούν με μίαν απλότητα και με μιαν υγεία, αν αμάρτησαν, μετανοούσαν εκ βάθους καρδίας και άχρι θανάτου αλλά δεν πάθαιναν ψυχοπλάκωμα και κατάθλιψη...

     ... Ενώ εμείς αν έχουμε καμιά αμαρτία

αρχίζουμε το γιατί μετά, 

μα γιατί να το κάνω

γιατί να το σκεφτώ

γιατί να το διαπράξω

λες και είναι παράξενο πράγμα

να κάνουμε μια αμαρτία. 

Γιατί δηλαδή να μη το κάνεις

τι νόμιζες ότι ήσουν; 

Νόμιζες ότι ήσουν τόσο σπουδαίος

αλάνθαστος 

και δεν μπορούσες ποτέ σου 

να αποτύχεις εσύ

να κάνεις μια αμαρτία;

     [Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος]

  |εμείς από τον π.Παντελεήμων Κρούσκο

✔ Άη Γιώργη μας, τρέξε... |αντί άλλου δώρου στις Γεωργίες μας και στους Γιώργηδες...

 

    [...Ο Άγιος Γεώργιος δεν σταματά τα άλογα, δεν σπάει τα δεσμά.

Αλλάζει κατεύθυνση μέσα στην ίδια κίνηση!

Ενώ τον σέρνουν, 

εκείνος λέει «τρέχε»...]

|γράφει ο εκ των "συν αυτώ", π.Ιωάννης Παπαδημητρίου

Μια συγκλονιστική μαρτυρική σκηνή

με τον Άγιο Γεώργιο

μας την περιγράφει ο Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος:

<<Αφού πύρωσαν σιδερένια παπούτσια

(που μέσα είχαν καρφιά) 

και του τα φόρεσαν,

έφεραν άλογα, 

Αραβικά άλογα, που τρέχουν πολύ, 

και τον έδεσαν πίσω από τα άλογα.

Κι άρχισαν να τρέχουν τα άλογα 

και αυτός έπρεπε ή να τρέξει 

ή αν έπεφτε κάτω

θα γινόταν χίλια κομμάτια....

Και λέγει ο βίος του,

“το πλήθος φώναζε εναντίον του Γεωργίου 

και ούρλιαζε και έκαναν αλαλαγμούς”.

Σκεφτείτε λοιπόν εκείνη την ατμόσφαιρα!

“Ο δε γενναίος μάρτυς του Χριστού, Γεώργιος” 

-λέγει το συναξάρι-

“μετά πολλής προθυμίας έτρεχεν

λέγων εις εαυτόν”, έλεγε στον εαυτό του:

“Τρέχε Γεώργιε ίνα λάβεις τον ποθούμενο Κύριον.”

Είχε μπροστά του, 

όχι το πλήθος, 

όχι τα άλογα,

όχι την κακία των ανθρώπων

αλλά τον ποθούμενο Κύριο.

Έτρεξε δε τόσο 

ώστε πέρασε και τα άλογα >>.

 

 

Μας κάνει εντύπωση,

 δεν λέει στον εαυτό του απλά 

"κάνε υπομονή’’,

 ‘’άντεξε’’,

που στον καιρό της δοκιμασίας

κι αυτό μαρτύριο είναι....

Λέει ‘’τρέξε’’!

Πως γίνεται να μη βλέπεις το μαρτύριο

ως καταδίωξη

και να το βλέπεις ως πορεία

προς κάποιον που ποθείς;

Γίνεται 

όταν αλλάζει η θέα των γεγονότων...

Όταν ο άνθρωπος σταθεί

«επάνω στον Σταυρό» βλέπει αλλιώς...

Ο πόνος δεν εξαφανίζεται

αλλά παύει να είναι το κέντρο.

Από εκεί πάνω όλα βλέπονται διαφορετικά...

Και φθάνει στο σημείο ο Γεώργιος

που τον καταδιώκει η μανία του πονηρού

τελικά να γίνεται εκείνος

που καταδιώκει τον ηγαπημένο της καρδιάς του...

Μα, ο πόνος θα πει κανείς!

Δεν πονούσαν οι μάρτυρες;

Φυσικά και υπέφεραν, 

δεν ανήκαν σε κάποια εξελιγμένη βιολογικά φυλή ανθρώπων

που ένιωθαν τον πόνο λιγότερο.

Αυτό που αλλάζει στους μάρτυρες

είναι η ερμηνεία της πραγματικότητας.

Βλέπεις στην λογική του κόσμου τούτου

δοκιμασία σημαίνει 

απώλεια, 

αδικία, 

κατάρα...

Για τον μάρτυρα μπορεί η δοκιμασία

να γίνει τόπος συνάντησης με Εκείνον...

Δεν γίνεται όμως στο γεγονός αυτό καθ΄αυτό

αλλά στο νόημα που δίνω

σε αυτό που μου συμβαίνει.

Να κάνουμε και μια σημαντική διευκρίνηση...

Ο Άγιος Γεώργιος δεν είδε τον Χριστό

την ώρα του μαρτυρίου.

Τον είχε ήδη ενώπιόν του.

Εμείς πολλές φορές περιμένουμε

να είμαστε σε κατάλληλη φάση

για να προσευχηθούμε, 

να αγωνιστούμε,

να κάνουμε μια καλοσύνη...

Το μαρτύριο δεν του αποκάλυψε τον Χριστό 

αλλά του αποκάλυψε πόσο βαθιά Τον αγαπά!

Η δοκιμασία δεν γίνεται ευκαιρία

ανακάλυψης της αλήθειας μου,

 έτσι κι αλλιώς,

αλλά γίνεται ευκαιρία επειδή ο Χριστός

μπορεί να είναι παρών μέσα της...

Και δεν είναι φυσικά ότι τότε

ο πόνος εξαφανίζεται, 

όχι,

αλλά εν Χριστώ παύει να είναι αδιέξοδο...

Οι μάρτυρες δεν αγάπησαν τον πόνο,

μα αγάπησαν τον Χριστό

περισσότερο από τον πόνο.

Και τότε αυτό που για άλλους είναι συμφορά

για εκείνους γίνεται πορεία

ή καλύτερα συνοδοιπορία...

Άραγε για μας ποια μπορεί να είναι τα «άλογα»;

Είτε οι εξωτερικές πιέσεις

(υποχρεώσεις, 

ρυθμοί, 

απαιτήσεις)

με απλά λόγια δηλ. η ζωή

που μας τραβάει μπροστά 

χωρίς να μας ρωτά...

Οι εσωτερικές κινήσεις

(φόβος, 

άγχος, 

θυμός, 

ανάγκη ελέγχου)

που δεν μας τραβούν απ’ έξω

αλλά μας σέρνουν από μέσα...

Οι προσκολλήσεις

(εικόνα που θέλω να έχω, 

ασφάλεια, 

αναγνώριση).

Ακόμα ακόμα κι ο συνεχής εσωτερικός διάλογος,

αυτό το «γιατί σε μένα;», 

το «δεν είναι δίκαιο»

που πολλές φορές πονά

περισσότερο κι από το ίδιο το γεγονός...

Ο Άγιος Γεώργιος

δεν σταματά τα άλογα, 

δεν σπάει τα δεσμά.

Αλλάζει κατεύθυνση μέσα στην ίδια κίνηση!

Ενώ τον σέρνουν, 

εκείνος λέει «τρέχε».

Τα άλογα υπάρχουν, 

η ταχύτητα υπάρχει,

ο κίνδυνος υπάρχει,

αλλά δεν τον ορίζουν εσωτερικά.

Το ερώτημα για εμάς δεν είναι

«Πώς θα σταματήσουν τα άλογα;»

(συχνά δεν σταματούν).

Αλλά ποιος ορίζει την κατεύθυνση;

Με σέρνουν, 

ή μετατρέπω

το σύρσιμο σε πορεία συνάντησης

με την αλήθεια μου

αλλά και με την Αλήθεια (Χριστό);

Ίσως τελικά η μεγαλύτερη νίκη

μέσα στο μαρτύριο δεν είναι 

ότι απλά αντέξαμε

αλλά ότι με την χάρη του Θεού

δεν αφήσαμε τίποτε να μας κλέψει τον πόθο

για την ζωή και την Όντως Ζωή...

|αν έχεις όρεξη 

και θες 

και τις υπόλοιπες κατά καιρούς αναρτήσεις μας 

για τον Άη Γιώργη μας,

ζούληξε εδώ...

☆ Θα κάνετε προσευχή, θα φύγουν οι λύκοι...

 

    ~ γράφει ο π.Αθανάσιος, Μητροπολίτης Λεμεσού

"Θα σας πω και κάτι

που πιέζει το μυαλό μου να σας το πω.

Το 1990, όταν ήμουν προϊστάμενος και αντιπρόσωπος στην Ιερά κοινότητα

του Αγίου Όρους,

γέμισε το Άγιο Όρος από λύκους.

Κατά έναν παράδοξο τρόπο, παρά πολλοί λύκοι μπήκαν στο Άγιο Όρος.

Όσοι από σας, άντρες, έρχονταν τότε στο

Άγιο Όρος, θυμούνται ότι ήταν επικύνδυνα

τα πράγματα.

Οι λύκοι έφαγαν πολλά άλλα ζώα, πολλά μουλάρια και ζώα που χρησίμευαν στους πατέρες.

Και κινδύνεψαν και άνθρωποι και μοναχοί.

Τότε λοιπόν πήγαμε στον πατέρα  Παΐσιο, στον άγιο Παΐσιο, κάποιοι πατέρες

και του είπαμε ότι ξέρεις γέροντα,

έχει μεγάλο πρόβλημα με τους λύκους,

θα φάνε κανέναν άνθρωπο στο τέλος.

Κι ήταν όντως μεγάλο το πρόβλημα.

Θα δούμε να κάνουμε καμιά εκστρατεία,

να φέρουμε κυνηγούς να τους κυνηγήσουν. 

Λέει, δεν ντρέπεστε; θα φέρετε κυνηγούς..

Θα κάνετε προσευχή, θα φύγουν οι λύκοι!

Μα πως θα κάνουμε προσευχή να φύγουν

οι λύκοι;

Ένας, λέει, να προσευχηθεί όπως πρέπει,

σε 3 μήνες θα εξαφανιστούν.

Κι όντως σε 3 μήνες όλοι οι λύκοι ψόφησαν. Έπιασαν ένα μικρόβιο και χάθηκαν όλοι. Βέβαια, εκείνος που προσευχήθηκε ήταν ασφαλώς ο γέροντας.

Προσευχή λοιπόν χρειάζεται.

Το μικρόβιο θα φύγει εάν προσευχηθούμε.

Θέλουμε ανθρώπους προσευχής.

Προσευχή πύρινη.

Με ταπείνωση και μετάνοια.

Αυτό μας χρειάζεται κι όλα τα υπόλοιπα

θα τακτοποιηθούν...

|Σήμερα 18 Ιανουαρίου 

(* του 2022 όταν πρωτοδημοσιεύτηκε αυτή η ανάρτηση) 

άγει τα ονομαστήρια του ο Μητροπολίτης  Λεμεσού Αθανάσιος.

Εις πολλά έτη ευλογημένα, αγαπημένε μας Δέσποτα!

 Καλό παράδεισο!|

|από τον εκ των "συν αυτώ", Niko Lakis

☆ "Τι είναι ο Ηρώδης; Ένας "αθώος" Ηρώδης...Εδώ έχουμε κάτι "Ηρώδες" σήμερα με πτυχία ιατρικής..." | από την ομιλία: "Η εορτή των Χριστουγέννων" του Μητροπολίτη Λεμεσού Αθανάσιος

   |Είπαμε.

Θα τα λέμε όλα όπως είναι.

Χωρίς δικαιολογίες και ελαφρυντικά.

Για ανθρώπινες ζωές (και ψυχές...) μιλάμε άλλωστε...|

Ο Ηρώδης..

Τι είναι ο Ηρώδης; 

ένας "αθώος" Ηρώδης..

Εδώ έχουμε κάτι "Ηρώδες" σήμερα με πτυχία ιατρικής που έχουν σφάξει χιλιάδες παιδιά, χιλιάδες! 

Εγώ θυμάμαι, μια φορά, ένα γιατρό που συνάντησα, τον ρώτησα:

- Κάνεις εκτρώσεις; 

(διακοπή κυήσεως βέβαια λέγεται! όπως η διακοπή ρεύματος..)

- Ναι, πως! αν είναι ανάγκη!

- Μέσος όρος;

- Έτυχε μέρα που κάνουμε και πέντε, υπάρχουν μέρες πού κάνουμε και τέσσερις [εκτρώσεις].

- Ας πούμε, του λέω, μέσος όρος δύο; 

- Λέει, ναι, οπωσδήποτε! 

Δύο την ημέρα, έχει 16 χρόνια γιατρός-γυναικολόγος, κάπου καμιά εικοσαριά χιλιάδες εκτρώσεις. 

Του λέω, έφαγες και τον Ηρώδη παιδί μου, εσύ.. 

Ο Ηρώδης τι έκανε; 

14.000 νήπια έφαγε, που ήταν και Ηρώδης και δεν ήξερε.

Αυτοί οι γιατροί, με πτυχίο ιατρικής, που ορκίζονται -και με όρκο του Ιπποκράτη, που ήταν ειδωλολάτρης!- να μην δώσει δηλητήριο που θα σκοτώσει τα έμβρυα και ξέρει, ξέρει πολύ καλά ο γιατρός τι κάνει εκείνη την ώρα! 

Ξέρει ότι πάει και διαμελίζει το βρέφος. 

Φοβερό πράγμα! 

Εγώ πριν μερικές μέρες κόντεψα να σκοτωθώ με έναν γυναικολόγο, γιατί επέμενε σε 3,5 μηνών κοπέλα [έγκυο] να της κάνει έκτρωση! 

Κανονική τομή! 

Να βγάλει το μωρό να το σκοτώσει! 

Θυμάμαι μια φορά κι ένας γιατρός άλλος, μέχρι 5 μηνών... 

και γέννησε κανονικά την κοπέλα και έβγαλε το παιδί και το άφησε να πεθάνει! 

Βρε παιδί μου, αυτό το πράγμα δεν τολμάς να το κάνεις ούτε σ'ένα φίδι, ξέρω γω. 

Κι ύστερα λένε για τον Ηρώδη! 

Μα.. έχουμε σήμερα... "Ηρώδες" με πτυχία 

και με αστέρες μεγάλους!

Βέβαια, λέει, καυχάται η Κύπρος ότι 10 χρόνια δεν γεννήθηκε παιδί με μεσογειακή αναιμία. 

Γιατί; 

Γιατί τα φάγαμε όλα! 

Τα ροκανίσαμε! 

Όλα στο καλάθι των αχρήστων! 

π. Αθανάσιος Μητρ. Λεμεσού

Posted by PROSKINITIS

|ακούστε ολόκληρη την ομιλία εδώ...

✨ Χριστέ μου, όλα αυτά είναι για Σένα που γίνονται...

 

"Όταν ήμουν νεότερος είχα πολύ σκεπτικισμό βλέποντας τον τρόπο που γιορτάζονται οι Άγιες μέρες των Χριστουγέννων.

Και μπορώ να πω ότι, με την απειρία η οποία με χαρακτήριζε, κατέκρινα αυτά τα πράγματα.

Έλεγα, αυτά είναι κοσμικά, δεν χρειάζονται.

Γιατί γίνονται;

Δεν προσφέρουν τίποτα, χάνουν το νόημα το πνευματικό και όλα αυτά τα οποία ακούμε συχνά να λέγονται.

Κάποτε λοιπόν συνόδευσα ένα γεροντάκι

από το Άγιο Όρος γιατί ήταν ανάγκη να επισκεφτεί το γιατρό.

Και επειδή στο Άγιο Όρος τα Χριστούγεννα γιορτάζονται αργότερα σε άλλη ημερομηνία λόγω του εορτολογίου, τύχαμε τις ημέρες των Χριστουγέννων να είμαστε στη Θεσσαλονίκη.

Η Θεσσαλονίκη, όπως και στις άλλες πόλεις, στις μεγάλες οδούς Εγνατία, Τσιμισκή και άλλες γεμίζουν με χιλιάδες λάμπες, λαμπάκια που στολίζουν τους δρόμους.

Αυτός ο ασκητής, ο γεροντάκος -είχε χρόνια πολλά να βγει έξω στον κόσμο- το βράδυ περπατώντας είδε όλο εκείνο το υπερθέαμα με το φωτισμό και τα φώτα και τις λάμπες και άρχισε να κλαίει και να ευχαριστεί το Χριστό και να λέει:

"Χριστέ μου, όλα αυτά είναι για Σένα που γίνονται!".

Ενώ του έλεγα εγώ:

"Παππούλη, όλα αυτά είναι κοσμικά πράγματα. Έτσι γιορτάζονται τα Χριστούγεννα;".

Μου λέει:

"Ευλογημένε, για το Χριστό γίνονται όλα αυτά τα πράγματα!

Αν δεν ήταν Χριστούγεννα οι άνθρωποι θα έβαζαν τόσες λάμπες στους δρόμους;

Αφού τα έβαλαν για το Χριστό, επειδή είναι Χριστούγεννα και επειδή θέλουν να γιορτάζουν και αυτοί όπως ξέρουν.

Γι' αυτό γέμισαν τους τόπους λάμπες και φώτα και είναι για την αγάπη και για τη δόξα Του Χριστού που γίνονται όλα αυτά".

Και τόσο πολύ κατενύγηκε και ήτανε τρισευχαριστημένος και είχε τόσο καλό λογισμό για τους ανθρώπους, οι οποίοι κοσμούσαν και στόλιζαν τα σπίτια τους και τις βιτρίνες τους και τους δρόμους τους με τόσες λάμπες.

Γιατί δεν έβαζε το λογισμό ότι αυτά είναι κακά και κοσμικά αλλά έλεγε ότι αυτά γίνονται για τη δόξα του Χριστού μας, επειδή είναι Χριστούγεννα!

Κι αν δεν ήταν Χριστούγεννα δεν θα γινόντουσαν αυτά τα πράγματα όλα...

π. Αθανάσιος Μητρ. Λεμεσού

|άκουσε εδώ την ομιλία αυτή...

www.youtube.com/watch?v=kHhH4E35EKc

πηγή

ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

✨ Τι είναι τελικά τα Χριστούγεννα, Δέσποτα;

 

✨ Μόλις ανέβηκε στο κανάλι των Εκδόσεων ΑΘΩΣ στο YouTube το βίντεο

«Το Νόημα των Χριστουγέννων»

με τον Μητροπολίτη Λεμεσού Αθανάσιο.

Μια ομιλία για τη Γέννηση του Χριστού μέσα στη σιωπή και την ταπείνωση.

Για έναν Θεό που δεν είναι ιδέα ή θεωρία, αλλά Πρόσωπο.

Για την Εκκλησία ως χώρο συνάντησης, αγάπης και σχέσης.

📺 Δείτε ολόκληρη την ομιλία εδώ...

♰ Ο Άγγελος της Αμερικής, ο αγιασμένος Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας |Λεμεσού Αθανάσιος

* Η τελευταία και πιο σημαντική μας συνάντηση στην Ι.Μ. Αγίου Αντωνίου στην Αριζόνα με τον αγιασμένο Γέροντα Εφραίμ... 

~ Λεμεσού π. Αθανάσιος

✨ "Δεσποτάκο μου, εσύ είσαι;" |δες πόσο άγιος υπήρξε, εν ζωή ακόμα, ο (άγιος) Γέροντας Εφραίμ...

 ~ "συν αυτώ" επισήμανση:

Ένα απίθανο, για την ακρίβεια (θεό)τρελο, περιστατικό ενδεικτικό, αφενός το πόσο ακόμα και μεταξύ των Ιεραρχών μας διεισδύουν τα ανθρώπινα πάθη και μπορεί έτσι να αδικηθεί και να διασυρθεί ένας άνθρωπος και αφετέρου το πόσο άγιος υπήρξε, εν ζωή ακόμα, ο Γέροντας Εφραίμ! 

Πόσο μάλλον τώρα από εκεί ψηλά που βρίσκεται...

Κι όλα αυτά μέσα από την υπέροχη αφήγηση του Δεσπότη μας Λεμεσού...

"Όταν έγινε η Μείζων Σύνοδος -θυμάστε, όταν έγινα Μητροπολίτης με κατηγορούσαν για διάφορα πράγματα, άσχημα- και έγινε μία Σύνοδος με τους Πατριάρχες και με κάπου 25 Αρχιερείς για να δικάσουν την υπόθεση αυτή και να δουν αν είναι αλήθεια ή ψέμματα όλα αυτά για τα οποία με κατηγορούσαν.

Όταν έγινε η τελευταία συνεδρίαση της Συνόδου αυτής -που ήταν κεκλεισμένων των θυρών, δεν είχε παρόντες ούτε δημοσιογράφους ούτε κανέναν ξένο, ήτανε στην Αρχιεπισκοπή περίπου ώρα 9:00-10:00 το βράδυ- ένας από αυτούς που με κατηγορούσε έλεγε διάφορα άσχημα πράγματα, πολύ άσχημα!

Να μην τα λέμε τώρα.

Τότε του λέει ο Πατριάρχης ο Αλεξανδρείας, ο Πέτρος:

"Εσύ που λες για τον πατέρ Αθανάσιο όλα αυτά τα πράγματα, τον ξέρεις;"

Λέει:

"Πως δεν τον ξέρω; Αφού

πηγαίναμε μαζί στη θάλασσα."

Ερχόμουνα εγώ από το Μαχαίρα, δήθεν, και έβγαζα τα ράσα και πηγαίναμε στην πλαζ και κάναμε μπάνιο στη θάλασσα μαζί.

Φανταστείτε τώρα, είμαι εγώ για μπάνιο στη θάλασσα;

Και πού να παρουσιαστώ...!

Και μάλιστα έλεγε ότι οδηγούσα και αυτοκίνητο, που δεν ξέρω να οδηγώ αυτοκίνητο!

Το αστείο ήταν ότι ένας Μητροπολίτης που με ανέκρινε τρόπον τινά είπε:

"Πώς μπορείς να μας αποδείξεις ότι δεν ξέρεις αυτοκίνητο;"

Αφού δεν έμαθα, δεν έμαθα ποτέ μου, δεν με είδε κανείς να οδηγώ αυτοκίνητο.

Λέει:

"Μα πώς μπορείς να το αποδείξεις;"

Λέω:

"Μπέστε σε ένα αυτοκίνητο να σας πάρω μια βόλτα κι όποιος βγει ζωντανός!

Αφού δεν ξέρω πώς θα σου το αποδείξω διαφορετικά;"

Τέλος πάντων, ευτράπελα πράγματα τα οποία ήταν και θλιβερά, ταυτόχρονα.

Τότε εγώ είχα αποκτήσει κινητό τηλέφωνο.

Όταν ήρθα στη Μητρόπολη είχα και ένα κινητό τηλέφωνο το οποίο δεν το ήξεραν πολλοί, το τηλέφωνό μου.

Λέει λοιπόν ο Πατριάρχης σε εκείνον τον τύπο, τον Γιάννη -τον οποίο δεν τον ήξερα εγώ, δεν τον είχα δει ποτέ μου αυτόν τον άνθρωπο-

"Ποιος είναι ο Μητροπολίτης Λεμεσού; Εμείς που είμαστε εδώ πέρα, δες ποιος είναι από εμάς."

Εγώ δεν ήμουν μέσα διότι ήμουν υπόδικος, δικαζόμουν, δεν μπορούσα να ήμουν μέσα εγώ.

-Είναι εδώ;

-Λέει, ναι, εδώ είναι!

-Ποιος είναι;

Εγώ κοιτούσα από μία χαραμάδα του παραθύρου και έβλεπα τη σκηνή.

Έκανε το χέρι του έτσι, έδειχνε έναν-έναν και λέει: "Εσύ είσαι!" και έδειξε έναν Μητροπολίτη, Κύπριο (τον Μόρφου, Νεόφυτο).

Ο οποίος Μητροπολίτης όμως τον ανέκρινε την προηγούμενη μέρα και έπρεπε να τον ξέρει.

Τον σκότισε ο Θεός και δεν τον κατάλαβε!

Και λέει, "εσύ είσαι!".

Του λέει ο Μητροπολίτης:

"Κοίταξέ με καλά! Εγώ είμαι ο πάτερ Αθανάσιος;"

Του λέει:

"Ναι, εσύ είσαι! Εσύ είσαι!"

Και τότε ο Πέτρος, ο Πατριάρχης, τον έβγαλε έξω και τελείωσε η Σύνοδος και χειροκρότησαν όλοι και είπαν ότι η ιστορία της Εκκλησίας επαναλαμβάνεται.

Όταν βγήκαν έξω -εγώ δεν ήμουν μέσα στη Σύνοδο, βγήκαν οι Αρχιερείς και μου έλεγαν τι έγινε τέλος πάντων εκεί- έφυγα κι εγώ από την πίσω πόρτα της Αρχιεπισκοπής για να μη μας πιάσουν οι δημοσιογράφοι που ήταν στην κύρια είσοδο.

Μόλις μπήκα στο αυτοκίνητο -οδηγούσε ο πάτερ Φιλόθεος, νομίζω, ή ο πάτερ Πορφύριος- χτύπησε το κινητό μου.

Λίγοι ήξεραν το κινητό μου.

Κοιτάζω, ένας αριθμός παράξενος!

Σηκώνω το κινητό, απαντώ:

"Ναι, ποιος είναι;"

Ακούω μία φωνή έτσι λεπτή, όπως μιλάει ο γέροντας Εφραίμ (ο Φιλοθεΐτης, της Αριζόνας) και μου λέει: "Δεσποτάκο μου, εσύ είσαι;"

Λέω: "Ναι, ποιος είναι;"

Μου λέει: "Ο γέροντας Εφραίμ από την Αμερική".

Λέω: "Γέροντα, τι είναι;"

Σάστισα κι εγώ!

Λέει:

"Με τη χάρη του Θεού, παιδί μου, ήμουνα εκεί (στη Σύνοδο) και τα έβλεπα όλα!

Και είδα αυτόν τον άνθρωπο που έψαχνε να σε βρει μέσα στους Δεσποτάδες και είπα:

Παναγία μου, σκότισέ τον να μη σε βρει!

Αλλά δεν ήσουν μέσα εσύ!

Και έδειξε κάποιον άλλον!".

"Δεν ήμουν μέσα εγώ, γέροντα", λέω.

"Ήμουν έξω".

Και έγινε όλη αυτή η ιστορία και το έλεγε ο ίδιος ο γέροντας ότι ήταν εκεί!

Και κάποιος να του το είπε, που ήξερε το τηλέφωνό μου;

Και πώς με πήρε τηλέφωνο από την Αμερική, που δεν ήξερε κανείς το τηλέφωνό μου τότε;

Πού το άκουσε; πού το είδε αυτό το πράγμα;

Και μετά μου το επιβεβαίωσε κι όταν πήγα στην Αμερική και το είπε και ο ίδιος και υπάρχει σε μία κασέτα, νομίζω, στο YouTube που το λέει και το διηγείται ο ίδιος.

Λέει, όταν προσευχόταν για μας, ο Θεός τον μετέφερε με το Πνεύμα το Άγιο στον χώρο εκείνο. Βλέπετε λοιπόν τι σημαίνει Άγιος άνθρωπος και τι χάρισμα είχε, πνευματικό, ο γέροντας Εφραίμ...

|π. Αθανάσιος Μητρ. Λεμεσού

https://youtu.be/pSJmqNP7qQA

(ακούστε στο 19:13...)

~ πηγή

|μας έστειλε ο μακρινός "συν αυτώ", Αγησίλαος.

Μαζί και αυτό:

"Όταν η Αλήθεια λάμπει, όλα τα άλλα εξαφανίζονται. 

Δείτε πώς ένας δημοσιογράφος απολογείται με ζωντανή παρέμβασή του στην εκπομπή «Αιχμές» του OMEGA και ζητά δημοσίως συγχώρεση για όσα απέδωσε πριν δεκαετίες στον Μητροπολίτη Λεμεσού Αθανάσιο.

Η ταπεινοφροσύνη του Μητροπολίτη Λεμεσού Αθανάσιου και ο Λόγος Αγάπης που απευθύνει, φανερώνουν την Εκκλησία που οραματιζόμαστε...

(κλικ στην εικόνα...)

|το πρωτοδημοσιεύσαμε το ΄22 τέτοιες μέρες...