Το
διήγημα "Καλοκαίρι στα 16", που εκδόθηκε το 2023 ήταν ένα ταξίδι καρδιάς που
αγαπήθηκε αληθινά.
Ήταν η ιστορία που βρήκε τον δρόμο της στις σκέψεις και στις
αναμνήσεις σας, που ξεχώρισε στα Public Awards 2024, και που μου ζητήσατε να
συνεχίσει... να γίνει πιο μεγάλη, να γίνει βιβλίο.
Σας άκουσα.
Και με πολλή
αγάπη, ξαναέπλεξα τις στιγμές εκείνου του καλοκαιριού:
Με περισσότερες
αναμνήσεις, βαθύτερους διαλόγους, αλήθειες που δεν ειπώθηκαν την πρώτη φορά.
Για τη φιλία, τον έρωτα, την απώλεια, την ελευθερία — όλα όσα νιώσαμε στα
δεκάξι.
Το Καλοκαίρι στα 16 - Το Βιβλίο, επιστρέφει ξανά αυτό το
καλοκαίρι του 2025, σε νέα εμπλουτισμένη δεύτερη έκδοση, για να μείνει μαζί σας
λίγο περισσότερο.
Για να θυμίσει πως κάποιες ιστορίες… γράφονται πρώτα στην
καρδιά.
Κυκλοφορεί αποκλειστικά από τη διεθνή πλατφόρμα της LULU, σε
έντυπη μορφή στα ελληνικά, αλλά και στα αγγλικά και σε e-book στα αγγλικά με
ψηφιακές εικόνες.
|Κι επειδή η πλατφόρμα που κυκλοφορεί το βιβλίο μου δεν έχει
δυνατότητα να βάζει τις πρώτες σελίδες του βιβλίου, αν θέλει να ρίξει κανείς
μια ματιά, σκέφτηκα να σας διαβάσω εγώ το πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου μου...
έφτασε στη σχεδόν τελική του μορφή το τραγούδι της Αγίας Περπέτουα.
Πως δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο, το γνωρίζουμε.
Το μόνο που έχει πράγματι αξία,
ακόμα και σήμερα χρόνια μετά
είναι πως ό,τι έγινε,
έγινε από μια ιδιαίτερη αγάπη μας
προς την συγκεκριμένη Αγία...
Από τότε, έγιναν πολλά στη μνήμη της,
όλα όμως, τόσο λίγα για να εκφράσουν
αυτή ακριβώς την αγάπη τους για εκείνην,
όλοι εκείνοι οι συντελεστές
ετούτης της τρισευλογημένης προσπάθειας...
(σημ.: Σήμερα, τα 3 κορίτσια της Αγίας μας,
ολόκληρες κοπέλες πια,
έχουν τελειώσει πλέον με τα Πανεπιστήμια που επέλεξαν...
Και ο Σκηνοθέτης μας βρίσκεται πλέον στη Μονή της μετανοίας του...)
Τραγούδι: »Περπέτουα» 29/5/2017
Στίχοι: Κ. Γκίκας, Τ. Γρηγορίου, Σ. Γουναρίδης
Μουσική: Κ. Γκίκας.
Συμμετέχει η χορωδία-ορχήστρα του Γυμνασίου Αμαρουσίου
της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ.
Παρακολουθήστε...
«Περπέτουα, όνομα, που ΄χει αέναη τη Χάρη και των Μαρτύρων ακολούθησες τ΄ αχνάρι, ομολογία ζωντανή. Αγία, την απειλή, την είχες αψηφήσει και δε σε πτόησε η αδύναμή σου φύση. Είπες πως είσαι Χριστιανή!
Δοξάζει, Κύριος ο Θεός, όσους ακράδαντα πιστεύουνε και θέλουν γι΄ Αυτόν να μαρτυρήσουν. Δοξάζει, Κύριος ο Θεός, αυτούς που τόσο αγωνίστηκαν. Κοντά Του αιώνια θα ζήσουν.
Περπέτουα, Φιλικητάτη, Ρεβοκάτε, Σατουρνίνε και Σεκούνδε με του Σατούρου την ευχή, κερδίσατε την αιώνια Ζωή. Αγία, σε όραμά σου ανέβηκες τη σκάλα και καλωσόρισμα εδέχθηκες σεμνή απ΄ του Κυρίου τη φωνή.
Δεν πόνεσες, δε δάκρυσες, τα νιάτα σου δε νοιάστηκες, την ομορφιά χαράμισες, το σπλάχνο σου δε θήλασες, τα γονικά σου αρνήθηκες, Περπέτουα, δε λες… στη φυλακή πώς κλείστηκες; θηρίο πώς αντίκρυσες; με τραύμα πώς σηκώθηκες; μαλλιά λυμμένα, έδεσες, στον Πλάστη σου πώς έτρεξες; Περπέτουα, πώς άντεξες,δε λες;
Δοξάζει, Κύριος…
Σκούρα στο δέρμα, λευκή στην ψυχή, Ζεις αιώνια μετά τη ζωή. «Καλώς ήλθες, τέκνο μου» άκουσες εσύ, του Κυρίου τη φωνή.
Δοξάζει, Κύριος…»
(Στίχοι:Κ. Γκίκας, Σ. Γουναρίδης, Τ. Γρηγορίου)
Η κα Αναστασία Σουσώνη, συγγραφέας του βιβλίου «Η ΑΓΙΑ ΠΕΡΠΕΤΟΥΑ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝ ΑΥΤΗ ΜΑΡΤΥΡΗΣΑΝΤΕΣ» γράφει τα εξής:
Δάκρυα για σένα, θαυμασμός για σένα, αγάπη για σένα, τραγούδια για σένα, θεατρικά έργα για σένα, ανιμέισον για σένα, βίντεο κλιπ για σένα. Πάθος για σένα. Για εσένα και τη Φηλικητάτη. Και τον Σατούρο. Και τον Ρεβοκάτο. Και τον Σατουρνίνο. Και τον Σεκούνδο. Και για όλους όσους σας έμοιασαν στο φρόνημα και στο ανάστημα, θα πω το χαίρε. Και θα χαιρετήσω στρατιωτικά αποδίδοντας τιμές ανθρώπινες, γιατί αυτό μόνο μπορώ. Μένοντας έκθαμβη μπροστά σε εκείνο το φρόνημα που έχει τη δύναμη να ανεβαίνει σκάλες, να ανασταίνεται μέσα στη φθορά, να ορθώνεται επιβλητικά σαν τον Δαυίδ μπροστά στον Γολιάθ, κι όμως η νίκη να είναι δική του.
Κι αν η αλήθεια είναι πιο απίστευτη από κάθε φαντασία; Αφού η φαντασία μεταχειρίζεται εικόνες τις οποίες έχει δημιουργήσει ελεύθερα ο νους, αλλά μόνο από θεωρίες που έχουν εισέλθει σε αυτόν. Από εκείνα που είδε η ψυχή ή άκουσε. Όχι από κάτι που δεν άκουσε, δεν είδε, ή δε γνώρισε ποτέ. Ας ανοίξουμε τα αυτιά μας, τα μάτια και την καρδιά μας. Γιατί αν δεν τα ακούσαμε ή δεν τα είδαμε εμείς, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είναι αλήθεια.
Κάθε αποκάλυψη του Θεού σε έναν άνθρωπο μεμονωμένα είναι πολύπλευρης σημασίας και ταυτόχρονα αφορά όλους τους ανθρώπους ανεξαιρέτως, όχι μόνο εκείνον στον οποίο έγινε αντιληπτό το γεγονός. Διότι, ένα αναπάντεχο – απίστευτο γεγονός, συνέβη ακριβώς για να ακουστεί. Γιατί ο άνθρωπος επιζητά από τη φύση του να μοιράζεται με τους άλλους εκείνο που τον συγκίνησε, τον ενέπνευσε, τον ζωοποίησε. Σαν κοινωνικό ον που είναι θα αναζητήσει πολύ σύντομα να το μοιραστεί – πάντοτε με ενθουσιασμό – θεωρώντας χρέος του να μεταλαμπαδεύσει στον κόσμο το φως που πήρε στα χέρια του, αφού η κοιλάδα των δακρύων που κλήθηκε να γεννηθεί, να μεγαλώσει και να ανδρωθεί είναι πάντοτε σκοτεινή. Κι αν το φως αυτό τον ζωοποιεί, ποια άλλη απόδειξη θες για να πειστείς πως είναι αληθινό;
Το τραγούδι της Αγίας Περπέτουα διαθέσιμο πλέον και με υπότιτλους στα γαλλικά...
«Β. Αφρική, 203 μ.Χ. Στην ξακουστή Καρχηδόνα ο Χριστιανισμός ανθίζει,όμως τα πάθη των ανθρώπων δεν παύουν να κυριεύουν τις ανθρώπινες καρδιές. Το ψεύδος παλεύει απεγνωσμένα να αφανίσει την αλήθεια σαν ένα ζώο που έχει πληγωθεί και προσπαθεί να καταστρέψει ό,τι προλάβει πριν αφήσει την τελευταία του πνοή. Μέσα στη λαίλαπα των διωγμών, υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που ορθώνουν το ανάστημα τους μπροστά στο σκοτάδι για να ακολουθήσουν πιστά τον δρόμο που τους χάραξε το Φως. Ανδρες αφήνουν κάτω τα όπλα για να υπηρετήσουν την ειρήνη. Γυναίκες αφήνουν πίσω τα παιδιά τους για να υπηρετήσουν την Αγάπη. Ακολουθώντας όλοι έμπρακτα Εκείνον που δεν μεταχειρίστηκε δύναμη για να σωθεί, αλλά πόνεσε όσο κανένας, για να σώσει τον καθένα από εμάς. Όσοι το ένιωσαν όφειλαν να μην Τον προδώσουν. Δεν υπήρχε άλλος δρόμος για εκείνους από αυτόν του πόνου. Πολλοί πέθαναν τότε. Όμως ήταν μια γυναίκα που σήκωσε μέχρι τέλους τον σταυρό της όπως καμία άλλη. Δεν είναι κακό να πεθαίνεις, θα συμβεί αναπόφευκτα μια μέρα. Κακό είναι να μην σε αφήνουν να ζήσεις όπως επέλεξες και να μην πεθαίνεις με το κεφάλι ψηλά. Στους αληθινούς Χριστιανούς που έζησαν τον πιο σκληρό συνεχόμενο διωγμό στην ιστορία του κόσμου, βρίσκεται η πιο δυνατή μαρτυρία της Αγάπης καθώς οι ίδιοι συνετέλεσαν κατά το μεγαλύτερο μέρος στην έκφραση που δημιουργήθηκε και ακούγεται έως και σήμερα όταν κάποιος έχει ανάγκη: «Ενας Χριστιανός, να βοηθήσει! Κάποιος Χριστιανός…» Εύχομαι να έρθει ξανά μια εποχή που θα το αναφωνούμε και θα αναμένουμε ότι σίγουρα, σύντομα,…κάποιος θα αποκριθεί…».
Όχι μόνο για τα αδέρφια μας, την Αναστασία και τον Γιάννη, αλλά γιατί μέσα απ΄αυτό το podcast θα γνωρίσουν πολλές ακόμα ψυχές αυτήν την σπάνια προσωπικότητα της Αγίας Περπέτουα και των δικών της "συν αυτώ"...
"...Γνώριζα έναν τέτοιον άνθρωπο χλιαρό συχνά ορθολογιστή που όπως έλεγε κατά τα άλλα πίστευε …Μέχρι που κάποια στιγμή έπεσε στα χέρια του μια κασέτα …έγραφε πάνω :
Καθισμένος απέναντι στον Γέροντα λίγα χρόνια πριν σε ένα μικρό εκκλησάκι στον πρώτο όροφο της Σκήτης πάνω απ την κεντρική πύλη της . Εξομολογούμαι σ αυτόν τον γλυκύτατο Πατέρα και αισθάνομαι την ορθάνοιχτη αγκαλιά της Θείας στοργής να με προσμένει …
Πριν φύγω τον ρωτώ :
~ Γέροντα επειδή ασχολούμαι με το εκκλησιαστικό ραδιόφωνο και κάνω εκπομπές έχω ευλογία να μεταφέρω σε αυτές κάποιες από τις ομιλίες σας;
Και αυτός με χαμηλωμένο το βλέμμα και με εκείνη την γαλήνια φωνή μου απαντά :
~ Αν νομίζεις ότι θα ωφεληθούν κάποιοι,
να το κάνεις …
Απομαγνητοφώνησα το περιεχόμενο αυτής της συνταρακτικής αφηγήσεως …
Αυτά που ειπώθηκαν είναι συγκλονιστικά,
γιατί είναι αληθινά και διαπνέονται από την διδασκαλία των Αγίων Πατέρων ανά τους αιώνες .
Κάποιοι άνθρωποι άλλωστε είναι ιδιαιτέρως φωτισμένοι και χαρισματούχοι εκ Θεού ….
~ Την ψυχή μας την βγάζει ο Χριστός με εκτελεστικό διακονητή τον Αρχάγγελο Μιχαήλ , στον οποίο δίνει εντολή .
Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ είναι αυτός που «βγάζει»την ψυχή μας με εντολή Κυρίου.
Είναι υπέρτατη η τιμή για εμάς τους Ορθοδόξους ο Χριστός μας να έχει ορίσει τον αρχηγό των Αγγέλων τον Αρχάγγελο Μιχαήλ να βγάζει την ψυχή κάθε Ορθοδόξου Χριστιανού!
…Όταν έρχεται ο αρχηγός να πάρει την ψυχή, όχι ο αξιωματικός, ο στρατιώτης αλλά ο αρχηγός σημαίνει ότι είμαστε πρίγκιπες !
Ο όμοιος με τον όμοιο …
Είμαστε πνευματικά πριγκιπόπουλα της Βασιλείας των Ουρανών ως Ορθόδοξοι βαπτισμένοι.
Μέγιστη η τιμή να έρχεται ο Μιχαήλ ο αρχηγός όλων των Αγγέλων!!
Είναι ιλαρός , χαρούμενος και καθόλου αυστηρός όπως μερικοί θέλουν να τον παρουσιάζουν ή να τον εικονίζουν...
Οι άγγελοι δεν έχουν καμιά σχέση με φόβο με τρόμο
και με ασχήμια …
Κυρίως οι Αρχάγγελοι
Μιχαήλ και Γαβριήλ …
Εάν μερικοί φοβούνται είναι όχι από τη Θέα του Αγγέλου,
αλλά από τη θέα της δικής τους αμετανόητης καταστάσεως!
….Όπως και στη θέα του Χριστού μας ,κάποιοι δαιμονίζονται και κολάζονται επειδή οι ίδιοι οι αμετανόητοι άνθρωποι δεν είναι δεκτικοί της Θείας οράσεως...
(~ Διάβασε,αν θέλεις, την συγκλονιστική συνέχεια του άρθρου, που μας έστειλεη φίλη κι αδελφή,
21χρονοςΓεράσιμος, ο μοναδικός επιζών από το πρώτο βαγόνι του μοιραίου Intercity 62, το βράδυ της σύγκρουσης στα Τέμπη ταξίδευε από τον Βόλο στη Θεσσαλονίκη.
Όμως, το ταξίδι αυτό έμελλε να τον κρατήσει για 105 μέρες στη ΜΕΘ του νοσοκομείου Γενικού Νοσοκομείου Λάρισας, από τότε μέχρι και σήμερα.
Αύριο (13/06) ο Γεράσιμος θα μεταφερθεί νωρίς το πρωί στο Ανόβερο της Γερμανίας, προκειμένου να πάει σε ειδικό κέντρο αποκατάστασης, που ειδικεύεται στις εγκεφαλικές κακώσεις.
Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της εκπομπής «Κοινωνία Ώρα Mega», το ταξίδι θα γίνει με στρατιωτικό αεροσκάφος.
Ο Γεράσιμος δεν έχει αποκτήσει, ακόμα, επαφή με το περιβάλλον του και υπάρχουν ελπίδες για την καλυτέρευση της υγείας του.
Όπως ανέφερε ο πατέρας του 21χρονου στην εκπομπή «Αλήθειες με τη Ζήνα» και τη Ζήνα Κουτσελίνη,
«Ο Γεράσιμος άνοιξε τα μάτια του αλλά δεν έχει επαφή με το περιβάλλον του.
Ανάψτε ένα κεράκι για εκείνον και θα σας τα πω όλα όταν γυρίσουμε με το καλό από την Γερμανία».
Πριν διαβάσεις αυτό που έγραψε ο Κώστας για την Αγία της Αναστασίας
(στα "αδέλφια", θαρρώ, πως δε χωρούνε παραπανίσιες προσφωνήσεις...
Και δεν έχει να κάνει, που δεν γνωρίζονται προσωπικά! Ασήμαντες λεπτομέρειες...).
Πόσο αναπαυόμαστε, όταν οι ψυχές, μέσα από την Χάρη Του Αγίου Πνεύματος, (επι)κοινωνούν μέσα από διάφορα τυχαία γεγονότα, συναπαντήματα και καταστάσεις...
Και είσαι εκεί, παρών!
Και το βλέπεις...
Υπάρχει μεγαλύτερη αμοιβή;
Διαβάστε!
(Με αφορμή μια ολοφάνερη "επέμβαση" της Αγίας στο παρακαλετό μιας ψυχής...
Να την φωνάζουμε και μεις;
Τι έχουμε να χάσουμε;;;)
Ο λόγος του βιώματος διαφέρει από τον λόγο της θεωρίας. Αλλά, σε τι;
Κάνε ερώτηση στον ήλιο στο Χαλάνδρι ένα πρωί, που είδε άνθρωπο να ζητιανεύει για τσιγάρο, έχοντας μαζέψει τέσσερα σε τρίωρη διαδρομή, που μετά τα πανηγύριζε σαν μικρό παιδί έξω απ’ το εκκλησάκι του Αϊ Γιώργη.
Θα μπορούσε να βγει ο Αϊ Γιώργης ολοζώντανος, με το άλογο και το κοντάρι. Να του πει με πυγμή: «Ρε παιδί, αυτό το παλιοπράμα που καπνίζεις σε απομυζεί, αλλά άμα σε παρηγορεί, σε θέλω αφτού να κάθεσαι, να με τιμείς στο εκκλησάκι μου απέξω. Δε μ’ ενοχλεί. Με τιμεί».
Θα πετούσε το τσιγάρο το ζητιαμένο, θα του έβαζε μετάνοια του Αγίου, θα τον κοιτούσε με συστολή.
Θα του έλεγε ο Αϊ Γιώργης: «Τι σε απασχολεί;».
«Με σχίζει το βλέμμα τους. Η αποστροφή».
«Να ανθέξεις εκεί. Αγιάζεις εκεί».
Η πληγή, το σχίσιμο, είναι το «τι». Εκεί διαφέρει ο λόγος του βιώματος από τον λόγο της θεωρίας.
Το βιβλίο μιας κυρίας, της κας Αναστασίας Σουσώνη, με θέμα το μαρτύριο της Αγίας Περπέτουα εκκινεί βιωματικά από τη σχέση της ίδιας της συγγραφέως με την ίδια την Αγία, την οποία καλείται να υπηρετήσει με μελάνι, καρέκλα και ξενύχτι.
Στον συγγραφέα που καλείται και δεν αυτοπροσκαλείται, στον γραφιά που βιώνει και κατόπι καταστρώνει, αξίζει η πρέπουσα τιμή, ο σεβασμός, γιατί όχι ένα άγημα γραφιάδων που νωρίς το πρωί, με το ξημέρωμα, δίδουν στη συνάδελφο ένα μικρό μετάλλιο.
Ο πρόλογος της, βιωματικός.
Εξαιρετικός.
Είπε, κάποτε, ένας Γέροντας σε ένα πνευματικοπαίδι του:
«Σε ρωτήσανε; Γιατί μίλησες;».
Η κα Σουσώνη ερωτήθηκε από το βίωμα και το μέσα ζητιάνεμα του συναισθήματος της:
|παρήγγειλε το πανάκριβο βιβλίο (2,25 ευρώ κάνει...) εδώ
~ Σχετική ανάρτηση: Ίσως το πρώτο ορθόδοξο video-clip,που δημιουργήθηκε για μια Αγία & την "παρέα" της...Τεράστια ευλογία το συναπάντημά μας με ψυχές φλεγόμενες για Τον Χριστό & τους Αγίους του...
"Τι ανταποδώσωμεν Τω Κυρίω, περί πάντων ων ανταπέδωκεν ημίν;"
Ήμουν 16 χρονών με καρδιακή ανεπάρκεια και ήδη ένα χειρουργείο.
Οι γιατροί ήταν απαισιόδοξοι.
Όταν βγήκα από εκεί έπρεπε να συνεχίσω τις εξετάσεις και μια επέμβαση ακόμα στο Λονδίνο.
Μια βδομάδα πριν φύγω ήθελα να επισκεφθώ το Μοναστήρι του Αγίου Εφραίμ λόγω της φίλης της μαμάς μου που μου είχε πει διάφορα και μου είχε δώσει λαδάκι.
Όταν πήγα τότε, μια αδελφή με πήρε από το χέρι και με οδήγησε στο κελί της Μοναχής Ηγουμένης Μακαρίας η οποία τότε ήταν πολύ άρρωστη και δεν δεχόταν κόσμο.
Θυμάμαι ότι από τα σκαλιά του κελιού της κάτι μύριζε υπέροχα αλλά τότε δεν ήξερα τι ήταν...
Δεν μπορούσα να τα ανέβω χτυπούσε η καρδιά μου και φοβόμουν.
Τότε η μοναχή με άφησε και είπε ότι έπρεπε να πάω μόνη μου.
Η Γερόντισσα Μακαρία άνοιξε την πόρτα, με έπιασε από το χέρι και με έβαλε να καθίσω σε μια καρέκλα.
Έκλαιγα πραγματικά πολύ και με ρώτησε γιατί.
Εγώ της είπα ότι θα πεθάνω. Εκείνη τότε μου σήκωσε το σαγόνι, με κοίταξε στα μάτια και μου είπε:
''Όχι, εσύ δεν θα πεθάνεις.''
και εκείνη τη στιγμή συνέβη κάτι απίστευτο.
Παρ΄όλη την ηλικία της, την ώρα που μου έλεγε αυτά τα λόγια, το πρόσωπό της έγινε σαν 20χρονης και τα μάτια της σχεδόν λευκά, έλαμπαν.
Έβγαλε από το λαιμό της το φυλαχτό του Αγίου που φορούσε (και θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι μπλέχτηκε στο μαντήλι της), το πέρασε στον δικό μου λαιμό και μου είπε: ''Αυτό να μην το χάσεις ποτέ.''
Έπειτα με σταύρωσε με τα οστά του Αγίου Εφραίμ και έφυγα.
Ήταν η πιο σημαντική στιγμή της ζωής μου και η μεγαλύτερη τιμή που μου έγινε να τη γνωρίσω...
Πήγα στο Λονδίνο, έκανα εξετάσεις και η επέμβαση δεν χρειάστηκε.''
Τσάντου Κατερίνα - Βόλος ΙΘ' Τόμος βιβλίων του Αγίου Εφραίμ του Μεγαλομάρτυρος - Μοναστήρι Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Όρος Αμώμων Νέας Μάκρης Αττικής
