Ο Ντοστογιέφσκι θα ψήφιζε ΝΙΚΗ...

|Βλέπετε πως δεν εκτιθέμεθα μόνο εμείς...

 Ο Κώστας ο Παναγόπουλος το έκανε και μάλιστα επανειλημμένα. 

Εσύ; 

                  "αμφ."

   Κανείς δε γελάει με τη ΝΙΚΗ...

Γράφει ο Κώστας Παναγόπουλος *

Θα ψήφιζε ΝΙΚΗ και Νατσιό ο Ντοστογιέφσκι; 

Εξάπαντος, ναι. 

Θα μπορούσε να ζητήσει ένα ψηφοδέλτιο για να ψηφίσει Νατσιό κι άλλα είκοσι λευκά ψηφοδέλτια για να επιχειρηματολογήσει γραπτώς υπέρ της επιλογής του και να τα ρίξει επίσης όλα μαζί μέσα στην κάλπη, γιατί, άλλωστε, «με πειράζουν οι παλιάνθρωποι για την τάχα αδιαφώτιστη και οπισθοδρομική μου πίστη στον Θεό», όπως έγραφε προς το τέλος της ζωής του για τα μεγάλα πνεύματα της Δύσης που ήταν μικρονοϊκά ή μάλλον ζηλότυπα χωρίς να καταλαβαίνουν ή να μη θέλουν με τίποτε να καταλάβουν τι αναζήτηση εκτυλίσσονταν στον Ντοστογιέφκσι.

Για να ψηφίσεις ΝΙΚΗ πρέπει να το καταλαβαίνεις πριν το κοροϊδέψεις και να το κοροϊδεύεις την ώρα που το κάνεις για να μην το πάρεις πάνω σου για το πόσο σημαντικό είναι να επιλέγεις ένα κόμμα που είναι μικρό αλλά όμως ντοστογιεφσκικά μεγάλο υπό την έννοια της επιτέλους αποκάλυψης του, αλλά κυρίως της νηφαλιότητας, της σωφροσύνης και της σοβαρότητας του, γιατί, εξάλλου: «Αν πιστεύω στον Θεό, δεν το κάνω ως ηλίθιος ή φανατικός. Θέλουν να με διδάσκουν και γελούν με τη στενότητα των αντιλήψεων μου! (Ντοστογιέφκσι)».

Ο Ντοστογιέφσκι θα ψήφιζε ΝΙΚΗ και Νατσιό μόνο και μόνο για την αξιοπρέπεια του βάθους ή το βάθος της αξιοπρέπειας μιας ευλογημένης προσπάθειας που θα πάει μέχρις εκεί που το ευδοκεί ο Θεός. Κανείς δε γελάει με τη ΝΙΚΗ. Εδώ δεν υπάρχουν ηλίθιοι ή φανατικοί ή άνθρωποι που τα μεγάλα τάχα πνεύματα θα τους πειράξουν για την αδιαφώτιστη πίστη στον Θεό.  

Ο Ντοστογιέφσκι θα ψήφιζε Νατσιό μόνο και μόνο γιατί πιστεύει στον Θεό και κανείς δε γελάει με τη ΝΙΚΗ και τον Νατσιό. 

 

Κ.Γ.Π. - 31 Δεκ. 2022

* Ο Κώστας Παναγόπουλος ασχολείται με το ορθόδοξο θεολογικό κείμενο για αρκετά χρόνια. Κείμενά του έχουν δημοσιευθεί και αναδημοσιευθεί σε ορθόδοξους διαδικτυακούς τόπους ευρείας επισκεψιμότητας. Έχει εργασθεί ως εξωτερικός πολιτικός συντάκτης σε εφημερίδες και περιοδικά, ως κειμενογράφος, ως συντάκτης πρακτικών συνεδριάσεων, απασχολούμενος και σε άλλες εργασίες που δεν είχαν να κάνουν με το γράψιμο. Από το 2018 και για μία τριετία εργάστηκε ως συντάκτης πλήρους απασχόλησης σε διαδικτυακό Πρακτορείο Εκκλησιαστικών Ειδήσεων. Στα τέλη του 2021 κυκλοφόρησε σε Ελλάδα και Κύπρο από τις Εκδόσεις Άθως το πρώτο συγγραφικό έργο του, «Ο Κορυφαίος της Αγάπης – ΓέρωνΙωσήφ Βατοπαιδινός», το οποίο σε σύντομο χρονικό διάστημα μεταφράστηκε και κυκλοφόρησε στα Ρουμανικά από τις Εκδόσεις Egumenita. Τον Δεκέμβριο του 2022 ήρθε σε κυκλοφορία σε Ελλάδα και Κύπρο το δεύτερο συγγραφικό έργο του, «Βατάτζης, Ο Πατέρας των Ελλήνων» και πάλι από τις Εκδόσεις Άθως, ενώ, στο μεταξύ, συνεχίζει να αρθρογραφεί για την Ορθοδοξία και τον Ελληνισμό και καθετί γοητευτικό από Αγίους μαζί με Ήρωες.

πηγή

~ Δες σχετικά κι αυτό:

* Νήμα λωρίδος γαλανόλευκης

Επισήμανση από "συν αυτώ", για να καταλάβετε πως προέκυψε αυτό το κείμενο. 

Κώστας Κυριακού.

Κώστας Παναγόπουλος.

Ο δεύτερος αποδέχτηκε και πήγε στην εκδήλωση,
που κύριος ομιλητής ήταν ο πρώτος.Σε αυτήν την εκδήλωση...
Σχεδόν σαν κατάσκοπος...
Πήγε, είδε, άκουσε, γέμισε κι έφυγε. Έπρεπε να φύγει.
Την επόμενη κιόλας μέρα, με τις εντυπώσεις ακόμα νωπές από την "γνωριμία" του με τον κυρ-Κώστα, προέκυψε αυτό που τώρα θα διαβάσεις...

Γράφει ο Κώστας Παναγόπουλος

Θυρωρός εδώ. 

Όμως, μέσα στους αιώνες διακεκριμένος. 

Θα του ανοίγουμε την πόρτα όλοι εμείς, οι θυρωροί του Θούριου, αυτοί που δεν μπήκαμε ποτέ να μουτζουρώσουμε τα πόδια μας με οτιδήποτε θυσιαστικό, ορμητικό, μαινόμενο, πολεμικό για την Ελλάδα. 

10 χρόνια φυλακή στην Αλβανία. 

Γιατί ήταν Έλληνας, λέει. 

Άλλοι εκεί για την ίδια ομολογία, έχουν κάνει και 40. 

Μπορούσε να στρίψει, να πει το ποίημα, να γίνει γιαλαντζί Αλβανός. 

Εκεί αυτός. 

Είμαι Έλληνας, λέει. 

Τους κατεβάζανε, λέει, σε ορυχείο, απ’ το πρωί μέχρι το βράδυ και τανάπαλιν. 

Μέσα εκεί σαν κατσαρίδες όλη μέρα σαν νήματα λωρίδων γαλανόλευκα που χωμένα προσεύχονταν στα χώματα. 

«Μας κρατούσε ο Θεός και η Ελλάδα». 

Έτσι, λέει. 

Ξέρετε, τι δε λέει ο κυρ Κώστας Κυριακού; 

Το σωστό το ποίημα. 

Ότι είναι ήρωας. 

Ότι δε διαφέρει από τους ήρωες του Έθνους, ότι πρέπει κανείς που έχει νου και εξυπνάδα να του φιλεί το χέρι ευλαβικά. 

Το καλημέρα, το χαίρετε, το καλησπέρα, δε μου φαίνεται εμένα για εδώ. 

Το «ευλογείτε» είναι καλύτερα προς τους διακεκριμένους του Έθνους. 

10 χρόνια θυρωρός στην Ελλάδα σε γνωστό ιδιωτικό σχολείο.

Προαγωγή από το ορυχείο. 

Πάλι ταπείνωση, άγιε μου; 

Ω, Χριστέ μου!! 

Ευλογείτε, κυρ Κώστα. 

Αφιερώνεται σε όλους τους άγνωστους Βορειοηπειρώτες ήρωες με 10, 20, 30, 40 χρόνια φυλακής. 

Τους ξεχάσανε μέσα, γιατί ήταν Έλληνες.

~ "Ευλογείτε, κυρ Κώστα..."

Κώστας Κυριακού.
Κώστας Παναγόπουλος.
Ο δεύτερος πήγε στην εκδήλωση, 
που κύριος ομιλητής ήταν ο πρώτος.
(Σε αυτήν την εκδήλωση...)
Σχεδόν σαν κατάσκοπος...
Πήγε, είδε, άκουσε, γέμισε κι έφυγε 
(έπρεπε να φύγει).
Σήμερα, με τις εντυπώσεις ακόμα νωπές 
από την "γνωριμία" του με τον κυρ-Κώστα, προέκυψε αυτό που τώρα θα διαβάσεις...

ΥΓ "αμφ.":
Μόλις φτάσεις και στην τελευταία σειρά του κειμένου του δεύτερου Κώστα, θα καταλάβεις γιατί επέμειναν κάποιοι να μεταδοθεί η εκδήλωση "ζωντανή" (live streaming), έστω και μια μέρα μετά την πραγματοποίησή της...
Απόψε, Θεού θέλοντος (και της τεχνολογίας επιτρεπούσης...), στις 18:30 από την ιστοσελίδα elp.gr (και ουχί μόνον...)

~ Νήμα λωρίδας γαλανόλευκης...



Γράφει ο Κώστας Παναγόπουλος

"Με έδεναν με τις βιδωτές γερμανικές χειροπέδες"

AΛΛΑ ΒΙΒΛΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΜΜΟΙ. 

ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΒΙΒΛΙΑ ΕΙΝΑΙ ΒΡΑΧΟΙ. 

Άλλα βιβλία είναι ημέρες. 

Και άλλα βιβλία είναι ολόκληροι καιροί. 

Ξεφυλλίζοντας το βιβλίο ενός λιονταριού, μόνον αρχοντιά και δέος από την παρέα του, μπορείς να νιώθεις. 

ΤΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ «ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ» ΞΕΦΥΛΛΙΖΕΙ:

«ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΚΑΙ ΑΥΤΟΘΥΣΙΑ»
του Κωνσταντίνου Κυριακού, Κόνιτσα 2017

«Σκυλί και γιος σκύλου! ΤΟ ΣΚΥΛΙ, ΜΑΣ ΕΦΥΓΕ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΧΕΡΙΑ»

Το ποιος είναι ο ήρωας Βορειοηπειρώτης ΚΩΣΤΑΣ ΚΥΡΙΑΚΟΥ, το είπε κάποτε καλύτερα ο εχθρός, όπως, ποτέ, εξάλλου, δε θα μπορούσε να το εκφέρει ένας φίλος – «Χ» ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΣ ΤΗΣ ΑΛΒΑΝΙΚΗΣ ΜΥΣΤΙΚΗΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ ΣΙΓΚΟΥΡΙΜΙ (Ιούλιος 1990):

«Το σκυλί, μάς έφυγε μέσα από τα χέρια. Ο εχθρός και προδότης Κυριακού, σκυλί και γιος σκύλου, γλύτωσε στην τρίχα. Που θα μας πάει! Για όσο ζει, θα τον κυνηγάμε καταπόδι, δε θα τον αφήσουμε ούτε λεπτό ήσυχο. Είναι εύκολο για εμάς να τον εξαφανίζαμε μία και έξω, αλλά, όχι, θα τον σκοτώνουμε κάθε τόσο».

Για τη Σιγκουρίμι, η επιτυχής φυγή του Κυριακού για τη Μητέρα Ελλάδα, κατά τον Ιούλιο του 1990, ήταν μία ήττα, μία αναπάντεχη κοροϊδία, κάτι που οπωσδήποτε δε θα έπρεπε να είχε συμβεί.

«Με έδεναν με τις βιδωτές γερμανικές χειροπέδες» – ΚΕΛΙ ΑΝΑΚΡΙΣΕΩΣ 11 – ΜΕ ΧΤΥΠΟΥΣΑΝ ΣΤΟ ΓΥΜΝΟ ΚΟΡΜΙ ΜΕ ΤΟ ΛΑΣΤΙΧΟ ΤΗΣ ΒΡΥΣΗΣ

Πριν κλείσει τα δεκαεννέα έτη του, ο Κώστας Κυριακού συλλαμβάνεται, οδηγείται στην ανάκριση, και, εντός ολίγου σε «δίκη – παρωδία». Με συνοπτικές διαδικασίες, το «κόκκινο» ανθελληνικό σφυρί βαράει σε εννιάχρονη κάθειρξη στο στρατόπεδο συγκεντρώσεως Σπάτς.

Η κατηγορία, σε απλά λόγια, καθεστωτικά:

«ΟΠΟΙΟΣ ΔΕ ΡΟΥΦΙΑΝΕΥΕΙ, ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΡΑΣΤΗ». Ήξερε, ότι οι άλλοι δύο Έλληνες Βορειοηπειρώτες έσπερναν αντικαθεστωτικές προκηρύξεις στα χωριά, ερωτήθη επιμόνως και όταν θα έπρεπε να μιλήσει: «Δεν τους έδωσε».

ΣΤΗΝ ΑΝΑΚΡΙΣΗ: «Με έδεναν με τις βιδωτές γερμανικές χειροπέδες, με κράταγαν πολλές ώρες όρθιο, άυπνο, με έδερναν με κλωτσιές, γροθιές, με γύμνωναν και με χτυπούσαν στο γυμνό κορμί 30-40 ή όσες φορές ήθελαν με το λάστιχο της βρύσης, που ήταν στην τουαλέτα. Αυτά έγιναν στο τελευταίο κελί που είχε τον αριθμ. 11».

«Εχθρός του λαού» – ΜΙΛΟΥΣΑ ΟΛΗ ΜΕΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Ο μαθητής Κώστας Κυριακού, εν έτει 1974, καταδικάστηκε ως «εχθρός του λαού» από το κομμουνιστικό καθεστώς του Ενβέρ Χότζα.

Αργότερα, ο Αριστοτέλης – ένας εκ των δύο Ελλήνων συμπατριωτών, τους οποίους ο Κυριακού «δεν έδωσε», όταν ερωτήθη – με πόνο και κατεβασμένο το κεφάλι, του ζήτησε συγγνώμη, λέγοντάς του:
«Κότσια, (έτσι τον φώναζαν στο χωριό), εγώ σε πήρα στον λαιμό». Με πολύ πόνο, ο Κυριακού απάντησε: «Ρίστο, αργά ή γρήγορα θα έμπαινα στη φυλακή. Μιλούσα όλη μέρα για την Ελλάδα, δε θα με άφηναν, μη στεναχωριέσαι, δε φταις εσύ».

Ο Αριστοτέλης, επίσης, καταδικάστηκε σε 10 χρόνια.

«Αυτό ήταν δηλητηριασμένο έδαφος. Δε φύτρωνε ούτε βάτο» – ΣΠΑΤΣ – ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΛΙΩΝΑΝ ΟΥΤΕ ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ

«Στις 6/2/1975, μάς πέταξαν στον Βορρά της Αλβανίας. Μας έριξαν στην κόλαση του χειρότερου και τρομερότερου στρατοπέδου, όχι μόνον της Αλβανίας, αλλά μπορεί και όλου του κόσμου, στο μακάβριο Σπάτς».

Το έδαφος στο Σπάτς δεν ήταν κατάλληλο ούτε καν για ενταφιασμό των νεκρών, αφού ακόμη και τα πτώματα παρέμεναν άλιωτα, με εκείνο το χώμα, με αυτό το μέρος να είναι ανακατεμένο με μέταλλα, χαλκό, πυρίτιδα, χρώμιο και άλλα: «Αυτό ήταν δηλητηριασμένο έδαφος. Δε φύτρωνε ούτε βάτο».

«Οι κατάδικοι ήταν όλοι κουρεμένοι σε μπέκαλο (γουλί)» – Η ΓΕΥΣΗ ΤΟΥ ΔΗΛΗΤΗΡΙΟΥ ΤΗΣ ΚΟΛΑΣΗΣ – ΣΑΝ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΣΑΡΙΔΕΣ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗ ΓΗ

Καταναγκαστικά έργα, κάθε αναπάντεχη μέρα, ανάμεσα σε κοινούς εγκληματίες και σε κάθε καρυδιάς καρύδι: κοινοί ποινικοί, απλοί ρουφιάνοι καθεστωτικοί ως δήθεν φυλακισμένοι, κλέφτες, λωποδύτες, περιθωριακοί, όλες οι «φυλές» μαζί μέσα σε ένα γρήγορο και αργό σκοτάδι, όπου, όμως, συνυπήρχε και μία άλλη «φυλή»: Έντιμοι ΒΟΡΕΙΟΗΠΕΙΡΩΤΕΣ ΕΛΛΗΝΕΣ με μόνη κατηγορία για να βρίσκονται εκεί, Ο,ΤΙ ΗΤΑΝ ΕΛΛΗΝΕΣ, μη προσκυνημένοι.

«Όσα και να πει ο κάθε φυλακισμένος, κανένας ελεύθερος δεν μπορεί να νιώσει τη γεύση του δηλητηρίου της κόλασης, εάν δεν τη δοκιμάσει ο ίδιος».

«Οι γαλαρίες – σήραγγες ήταν η καρδιά της κόλασης. Εκεί, στον κάτω κόσμο, οι σκλάβοι πέρναγαν τον περισσότερο χρόνο της καταδίκης τους. Αυτές οι τρύπες, που φάνταζαν σαν ανοιχτό στόμα του κύκλωπα, ήταν γύρω στα δύο χιλιόμετρα μακριά από το στρατόπεδο και άλλο τόσο μάκρος είχε ο λαβύρινθος μέσα στα σπλάχνα του βουνού».

«Ήταν έτοιμοι να πυροβολήσουν, ακόμα και τον αδερφό τους» – ΣΑΝ ΤΑΙΝΙΑ, ΟΜΩΣ ΟΧΙ – ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ, ΠΙΣΤΟΛΙ, ΧΕΙΡΟΒΟΜΒΙΔΕΣ, ΑΚΟΙΜΗΤΑ ΣΤΡΑΤΙΩΤΑΚΙΑ ΑΚΟΥΝΗΤΑ

«Όλη αυτή η επιφάνεια ήταν ζωσμένη με αγκαθωτά σύρματα και σε κάθε 50 ή 100 μέτρα, (εξαρτιόταν από το έδαφος) είχα υψωμένα σταθερά παρατηρητήρια, όπου στο καθένα είχαν τοποθετήσει δυνατό προβολέα και από έναν φαντάρο με πολυβόλο, αυτόματο, πιστόλι, χειροβομβίδες, και δεν ξέρω τι άλλο. Αυτοί στέκονταν ακίνητοι και εικοσιτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο ήταν έτοιμοι να πυροβολήσουν, ακόμα και τον αδερφό τους».

Τελικώς, συνεχίζει την εξομολόγησή του, ο ήρωας Κώστας Κυριακού:

«Στη φυλακή, η νύχτα του πόνου είναι βαθιά. Όσες φορές και να λαλούσαν τα κοκόρια όλου του κόσμου, ποτέ δεν είδαμε το γλυκοχάραμα, ποτέ δεν ξημέρωσε. Εκεί όλα ήταν νεκρά, ζωντανή μέσα μας ήταν μόνον η Ελπίδα, ο Θεός και η Ελλάδα».

«Σκάβοντας με τον κασμά και το φτυάρι, με τα εργαλεία του τάφου» – Η ΑΠΟΦΥΛΑΚΙΣΗ ΚΑΙ Η ΕΞΩ «ΦΥΛΑΚΗ» – Η ΠΟΘΗΤΗ ΔΡΑΠΕΤΕΤΕΥΣΗ ΓΙΑ ΤΗ ΜΗΤΕΡΑ ΕΛΛΑΔΑ

Το καλοκαίρι του 1990, ο Κώστας Κυριακού, έχοντας ήδη αποφυλακιστεί από τον Νοέμβριο του 1982, καταφέρνει, αν και με τη δεύτερη προσπάθειά του, την πολυπόθητη δραπέτευσή για τη Μητέρα Ελλάδα. Είχε μεν αποφυλακιστεί, όμως, «ήμασταν καταδικασμένοι για όλη μας τη ζωή», αφού, όπως λέγει χαρακτηριστικά, «εμείς και τα παιδιά μας, θα ζούσαμε βγάζοντας το μεροκάματο, σκάβοντας με τον κασμά και το φτυάρι, με τα εργαλεία του τάφου, όπως τα είχανε ονομάσει οι φυλακισμένοι…».

Στην κομμουνιστική Αλβανία, δυσκόλως μπορούσες να διακρίνεις και πολύ περισσότερο να ορίσεις επακριβώς το «μέσα» ή το «έξω», το «ελεύθερος» ή το μη. Τα πάντα σε σύγχυση, σε μία καθημερινή τομή μέσα στο στήθος, αργή αργή αλλά και γρήγορη, μία ζωή σε νεύρο, σε αγωνία, σε πλήρη αβεβαιότητα, είτε μέσα είτε έξω από τη φυλακή, όταν το καθεστώς επαγρυπνεί, «στήνει», ρουφιανεύει, «μπουκάρει» τις νύχτες, τις μέρες, τα μεσημέρια ή το πρωί.

Ειδικά, αν ήσουν Έλληνας Βορειοηπειρώτης, τότε, είχες να πληρώσεις μία ασυγκρίτως περισσότερη ΑΓΩΝΙΑ ΔΙΑΒΟΛΗΣ.

ΟΙ ΣΤΙΓΜΕΣ ΤΗΣ ΔΡΑΠΕΤΕΥΣΗΣ ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΥΡΙΑΚΟΥ:

«Πετάξαμε τα ρούχα από τη μέση και πάνω, γιατί μας πιάνονταν στα αγκάθια – είχε πολλά βάτα – και δίχως να βλέπουμε τίποτα, προχωρούσαμε στο απόλυτο σκοτάδι. Μετά από ώρες, άρχισε να γλυκοχαράζει» …

«Για την κορυφή θέλαμε ακόμη κάπου 500 μέτρα» …

«Το οργωμένο έδαφος ήταν μία λωρίδα γης, η οποία βρίσκεται λίγο πριν φτάσουμε στην κορυφογραμμή και είναι σε όλο το μήκος της γραμμής που χωρίζει τις δύο χώρες»…

Τότε, ο προς την ελευθερία «συνδραπέτης» του Κώστα Κυριακού, είπε:

«Όταν περάσουμε την οργωμένη λωρίδα, θα μας δουν. Τώρα, που γλυκοχαράζει ελέγχουν όλη την περιοχή με κυάλια. Σίγουρα, θα μας δουν, και, ή θα βγουν στην κορυφογραμμή να μας περιμένουν και να μας κάνουν κόσκινο με τα αυτόματα ή θα μας ρίξουν, όταν θα περάσουμε την οργανωμένη λωρίδα…».

Τη διήγηση συνεχίζει ο ήρως Κώστας Κυριακού, ο οποίος προφανώς και δεν μπορούσε να διστάσει, δεν εδύνατο να κάμει πίσω από το πολυπόθητο μπρος της Μητέρας Ελλάδος:

«Άρχισα να τρέχω πρώτος. Με τράβαγε η ελευθερία» …

«Με μια ψυχή έφτασα κοντά στην κορυφογραμμή» …

[ΠΙΣΩ, ΕΙΧΕ ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΕΙ Ο ΦΙΛΟΣ]:

«Αν θα έτρεχα στον ελληνικό Παράδεισο και παρατούσα τον φίλο, τότε, ποτέ δε θα ησύχαζα και ο παράδεισος για μένα θα μετατρέπονταν σε κόλαση. Ο Θεός μου έδωσε δύναμη, έτρεξα στην κατηφόρα και μπήκα ξανά στην κόλαση. Αυτή η διαδρομή (300 με 350 μέτρα) ήταν η μεγαλύτερη απόσταση της ζωής μου. Του έπιασα το χέρι και σαν να κόλλησε στο δικό μου. Μέχρι που φτάσαμε στην πυραμίδα που χώριζε τις δύο χώρες, δεν του το άφησα» …

«Ήμασταν γεμάτοι από αίματα, από το κεφάλι μέχρι τη ζώνη των παντελονιών, μοιάζαμε σαν δραπέτες από το σφαγείο» …

«Έπεσε λιπόθυμος. Πραγματικά, σωθήκαμε. Ούτε τα κυάλια των Αλβανών, μας είδαν και ούτε τα αυτόματα τους, μας θέρισαν. Τον έσυρα λίγο στην κατηφόρα για να ήμασταν σίγουροι ότι δε θα μας έπιαναν οι Αλβανοί στρατιώτες και έτρεξα στην εθνική οδό που οδηγούσε στα χωριά Καστάνιανη και Χαραυγή».

ΚΩΣΤΑΣ ΚΥΡΙΑΚΟΥ – ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥ «5» ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ ΤΗΣ ΟΜΟΝΟΙΑΣ

Τον συμβούλευσαν να μην επιστρέψει στη Βόρειο Ήπειρο, διότι κινδύνευε η ζωή του. Εκείνος, όμως, παρά την επιτυχημένη φυγή του για τη Μητέρα Ελλάδα, ελάχιστα χρόνια αργότερα επιθύμησε να ξαναμπεί μέσα στο «μάτι της κολάσεως», εκεί όπου δεν έπαυαν ακόμη να στενάζουν οι συγγενείς, οι φίλοι, οι συγχωριανοί, ως, πάνω από όλα, Έλληνες.

Ως αποτέλεσμα, εκόπιασε η περίφημη δίκη των «5» της «Ομόνοιας» του έτους 1994, η οποία ευρίσκει τον Κώστα Κυριακού καθισμένο στο σκαμνί, μαζί με άλλους τέσσερις ήρωες, πολυβασανισμένους Έλληνες της Βορείου Ηπείρου.

«Στις 15/8/1994, αυτήν την αγία μέρα, όπως το φασιστικό καθεστώς του Μουσολίνι, το 1940, είχε τορπιλίσει το θωρηκτό «ΕΛΛΗ», διάλεξε και το αυταρχικό καθεστώς του Σ. Μπερίσια να σταυρώσει τον Ελληνισμό της Βορείας Ηπείρου. Στο εδώλιο του κατηγορουμένου, στο πρωτοδικείο Τιράνων, ήταν οι: Ηρακλής Σύρμος, Θεόδωρος Μπεζιάνης, Παναγιώτης Μάρτος, Βαγγέλης Παπαχρήστος και Κώστας Κυριακού».

ΤΟ ΛΙΟΝΤΑΡΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΟΝΑΤΙΣΕΙ – Ο Κώστας Κυριακού ζει, ρυθμίζεται, αναπνέει, προσεύχεται καρδιακώς προς τον Ιησού Χριστό

«Για όσο ζει», ΕΤΣΙ ΕΙΧΑΝ ΠΕΙ, «θα τον κυνηγάμε καταπόδι, δε θα τον αφήσουμε ούτε λεπτό ήσυχο». Το ΣΚΟΤΑΔΙ, μένοντας συνεπές στις προγραμματικές υποσχέσεις του, κυνήγησε, κυνηγάει και θα κυνηγάει καταπόδι, έως τέλους, μήπως και φέρει το λιοντάρι να γονατίσει μπροστά του γηρασμένο. Όμως, ο ήρωας Κώστας Κυριακού, για όσους τον γνωρίζουν, ευρίσκει πάντοτε μαγιά και όχι δυστυχία από τις ισόβιες διώξεις του εχθρού.

Ο Κυριακού ζει, ρυθμίζεται, αναπνέει, προσεύχεται καρδιακώς προς τον Ιησού Χριστό και παραμένει να ετοιμάζεται, φρέσκος και ολόγιομος λαχταρά – όπως τότε που ήταν νέος, να ζώνεται, μέρα με τη μέρα, μονάχα για ετούτο, που, μάλλον, δεν αργεί:

ΒΟΡΕΙΟΣ ΗΠΕΙΡΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ – ΕΛΛΗΝΙΚΗ.

ΚΩΣΤΑΣ ΚΥΡΙΑΚΟΥ: ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΒΑΣΑΝΙΣΤΗΡΙΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ – ΕΞΙ ΦΟΡΕΣ

16/04/1974 – ΣΙΓΚΟΥΡΙΜΙ
06/05/1974 – ΣΙΓΚΟΥΡΙΜΙ
29/09/1989 – ΣΙΓΚΟΥΡΙΜΙ
28/10/1992 – SHIK
30/06/1993 – ΚΡΑΤΗΤΗΡΙΑ ΑΡΓΥΡΟΚΑΣΤΡΟΥ
18/04/1994 – ΩΣ «ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣ» ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΛΒΑΝΙΑΣ

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Κώστας Παναγόπουλος – ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ «ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ»

Πηγή

Διαβάστε ακόμα:

~ "Ένας αληθινός Έλληνας! Βορειοηπειρώτης με το Β όσο κεφαλαίο τού πρέπει. Έχει περάσει δέκα χρόνια στα κάτεργα της Αλβανίας χωρίς να λυγίσει ούτε λεπτό...Ο Κώστας Κυριακού.-"

 

* Νήμα λωρίδος γαλανόλευκης

 

~ Μια συγκλονιστική συνέντευξη με τιμώμενο πρόσωπο τον ζωντανό θρύλο του Βορειοηπειρωτικού αγώνα για τα δικαιώματα της Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας, Κώστα Κυριακού, που πέρασε 10 ολόκληρα χρόνια στα κάτεργα της Αλβανίας, χωρίς να λυγίσει ούτε λεπτό...

 

~ "ΕΤΣΙ ΜΑΣ ΒΑΣΑΝΙΖΑΝ ΟΙ ΑΛΒΑΝΟΙ..."~ (Φοβερά πράγματα λέει πάλι ο κυρ-Κώστας μας...)

 

~ "Ευλογείτε, κυρ Κώστα..."

 

ΕΞΟΝΤΩΣΤΕ ΤΟΝ, ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΑΣ! 

 

~ "«Μα, εμείς δε θα δούμε Τον Χριστό μας; Περιμένουμε τρία ημερόνυχτα. Σεσωσμένοι δεν είμαστε κι εμείς; Κάποιος τρελός παλικαράς, ονόματι Γάκης Τάσιος, τόσο άγνωστος στο ευρύ κοινό των σεσωσμένων προηγείται στην ουρά..." 

 

 

 

 

 

 

 

 

Σαν Αρετούλα του Παπαδιαμάντη...

Γράφει ο Κώστας Παναγόπουλος, costasgp@yahoo.gr

Η Εκκλησία, λέει ο διακεκριμένος φιλόλογος Κώστας Γανωτής, είναι σαν την Αρετώ στο διήγημα «Η στοιχειωμένη κάμαρα» του Παπαδιαμάντη. Έτσι το λέει ο Γανωτής: «Η Αρετώ είναι σαν την Εκκλησία, που όλοι την κτυπούν και αυτή τους δέχεται και τους συγχωρεί»[1].  

Η Αρετώ του Παπαδιαμάντη συγχώρησε τον πατέρα της που είχε σκοπό να τη ρίξει στη θάλασσα και να την πνίξει. Ξανασυγχώρησε τον πατέρα της όταν αυτός τη συκοφάντησε οικτρά. Η Αρέτω συγχώρησε τη μητριά της που την έδερνε σκληρά από μικρή και που ήταν η αιτία όλων των κακών και αυτή που παράσερνε τον πατέρα της. Η Αρέτω συγχώρησε τον άντρα της που ήταν αναίσθητος και δεν έδινε δεκάρα για το σπίτι του. Με αυτήν την Αρετώ παρομοιάζει ο Γανωτής την Εκκλησία.

         ― Σχώρα με, Ἀρετώ, σχώρα με!

         ― Θεὸς σχωρέσ᾽, Θεὸς σχωρέσ᾽, πατέρα!

         ― Μ᾽ ὅλη τὴν ψυχή σ᾽, κορίτσι μ᾽ Ἀρετώ!

         ― Μ᾽ ὅλη τὴν ψυχή μ᾽, πατέρα· σχωρεμένος νά ᾽σαι![2]

Με όλη την ψυχή της συγχωρεί η Εκκλησία και όλους τους δέχεται στα σπλάχνα της. Κι όσοι έχουν καθαρή ματιά, βλέπουν τα καλά της Εκκλησίας. Κι όσοι έχουν καθαρή καρδιά, αισθάνονται αμέσως την αγάπη της.

Η ορθόδοξη εκκλησούλα μας είναι καλή και άγια. Πόσες φορές δε χτυπήθηκε; Και όλες τις φορές συγχώρησε. Η ορθόδοξη εκκλησούλα μας είναι μυρωμένη στο κούτελο και αιώνες τώρα συγχωρεί σαν Αρετούλα του Παπαδιαμάντη, κι ακόμη παραπάνω. 

Χτυπούν, λοιπόν, την Εκκλησία μας. Δεν πειράζει, αντέχει. Ξαναχτυπούν, λοιπόν, την Εκκλησία μας. Δεν πειράζει, κακίες δεν κρατεί. Χτυπάνε, χτυπάνε, χτυπάνε - δεν έβαλαν ακόμη όλη τους τη δύναμη; Η Εκκλησία αγαπάει και άρα συγχωρεί σαν Αρετούλα του Παπαδιαμάντη - «οὐ γὰρ οἴδασι τί ποιοῦσι».  

Κ.Γ.Π. - Απρίλιος 2015

---

[1] Κώστα Γανωτή, «ΓΩΝΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ, Μια ευλαβική ανάγνωση του Παπαδιαμάντη», Εκδόσεις Αρμός, σ. 9 (Από το προλογικό σημείωμα της Λένας Βουδούρη).

[2] Πολύ μικρό απόσπασμα από το διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη «Η στοιχειωμένη κάμαρα». Το διήγημα βρίσκουμε στο ως άνωθεν «Κώστα Γανωτή...» σσ. 11-21

Ο λόγος του βιώματος...«Σε ρωτήσανε; Γιατί μίλησες;».

~ Σχόλιο δικό μας:

Πριν διαβάσεις αυτό που έγραψε ο Κώστας για την Αγία της Αναστασίας 

(στα "αδέλφια", θαρρώ, πως δε χωρούνε παραπανίσιες προσφωνήσεις...

Και δεν έχει να κάνει, που δεν γνωρίζονται προσωπικά! Ασήμαντες λεπτομέρειες...).

Πόσο αναπαυόμαστε, όταν οι ψυχές, μέσα από την Χάρη Του Αγίου Πνεύματος, (επι)κοινωνούν μέσα από διάφορα τυχαία γεγονότα, συναπαντήματα και καταστάσεις...

Και είσαι εκεί, παρών! 

Και το βλέπεις...

Υπάρχει μεγαλύτερη αμοιβή; 

Διαβάστε!

(Με αφορμή μια ολοφάνερη "επέμβαση" της Αγίας στο παρακαλετό μιας ψυχής...

Να την φωνάζουμε και μεις;

Τι έχουμε να χάσουμε;;;)

Ο λόγος του βιώματος διαφέρει από τον λόγο της θεωρίας. Αλλά, σε τι;

Κάνε ερώτηση στον ήλιο στο Χαλάνδρι ένα πρωί, που είδε άνθρωπο να ζητιανεύει για τσιγάρο, έχοντας μαζέψει τέσσερα σε τρίωρη διαδρομή, που μετά τα πανηγύριζε σαν μικρό παιδί έξω απ’ το εκκλησάκι του Αϊ Γιώργη.

Θα μπορούσε να βγει ο Αϊ Γιώργης ολοζώντανος, με το άλογο και το κοντάρι. Να του πει με πυγμή: «Ρε παιδί, αυτό το παλιοπράμα που καπνίζεις σε απομυζεί, αλλά άμα σε παρηγορεί, σε θέλω αφτού να κάθεσαι, να με τιμείς στο εκκλησάκι μου απέξω. Δε μ’ ενοχλεί. Με τιμεί».

Θα πετούσε το τσιγάρο το ζητιαμένο, θα του έβαζε μετάνοια του Αγίου, θα τον κοιτούσε με συστολή.

Θα του έλεγε ο Αϊ Γιώργης: «Τι σε απασχολεί;».

«Με σχίζει το βλέμμα τους. Η αποστροφή».

«Να ανθέξεις εκεί. Αγιάζεις εκεί».

Η πληγή, το σχίσιμο, είναι το «τι». Εκεί διαφέρει ο λόγος του βιώματος από τον λόγο της θεωρίας.

Το βιβλίο μιας κυρίας, της κας Αναστασίας Σουσώνη, με θέμα το μαρτύριο της Αγίας Περπέτουα εκκινεί βιωματικά από τη σχέση της ίδιας της συγγραφέως με την ίδια την Αγία, την οποία καλείται να υπηρετήσει με μελάνι, καρέκλα και ξενύχτι.

Στον συγγραφέα που καλείται και δεν αυτοπροσκαλείται, στον γραφιά που βιώνει και κατόπι καταστρώνει, αξίζει η πρέπουσα τιμή, ο σεβασμός, γιατί όχι ένα άγημα γραφιάδων που νωρίς το πρωί, με το ξημέρωμα, δίδουν στη συνάδελφο ένα μικρό μετάλλιο.

Ο πρόλογος της, βιωματικός. 

Εξαιρετικός.

Είπε, κάποτε, ένας Γέροντας σε ένα πνευματικοπαίδι του: 

«Σε ρωτήσανε; Γιατί μίλησες;». 

Η κα Σουσώνη ερωτήθηκε από το βίωμα και το μέσα ζητιάνεμα του συναισθήματος της:

«Να σε γνωρίσω, Αγία μου!! 

Ποια είσαι, ε;».

Γράφει ο Κώστας Παναγόπουλος, costasp247@gmail.com

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΟ ΒΙΒΛΙΟ:

Η ΑΓΙΑ ΠΕΡΠΕΤΟΥΑ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝ ΑΥΤΗ ΜΑΡΤΥΡΗΣΑΝΤΕΣ, 

Αναστασία Σουσώνη, 2016

|παρήγγειλε το πανάκριβο βιβλίο (2,25 ευρώ κάνει...) εδώ

~ Σχετική ανάρτηση:
Ίσως το πρώτο ορθόδοξο video-clip,που δημιουργήθηκε για μια Αγία & την "παρέα" της...Τεράστια ευλογία το συναπάντημά μας με ψυχές φλεγόμενες για Τον Χριστό & τους Αγίους του...

"Τι ανταποδώσωμεν Τω Κυρίω, περί πάντων ων ανταπέδωκεν ημίν;"

~ Πρωτοδημοσιεύσαμε στις 8 Ιουλίου 2018...

Σε ρωτήσανε; Γιατί μίλησες;

~ Σχόλιο δικό μας:
Πριν διαβάσεις αυτό που έγραψε ο Κώστας για την Αγία της Αναστασίας 

(στα "αδέλφια",θαρρώ, πως δε χωρούνε παραπανίσιες προσφωνήσεις...

Και δεν έχει να κάνει, που δεν γνωρίζονται προσωπικά!

Ασήμαντες λεπτομέρειες...).
Πόσο αναπαυόμαστε, όταν οι ψυχές, μέσα από την Χάρη Του Αγίου Πνεύματος, (επι)κοινωνούν μέσα από διάφορα τυχαία γεγονότα, συναπαντήματα και καταστάσεις...
Και είσαι εκεί, παρών!
Και το βλέπεις...
Υπάρχει μεγαλύτερη αμοιβή;
Διαβάστε!

Υ.Γ "αμφ.":
Έρχεται αύριο, Ο Θεός πρώτα...,
η τελευταία, για την ώρα,
"πράξη" στην απίθανη εμπλοκή μας
με την Αγία Περπέτουα & τους συν αυτή...
Και ίσως η πιο εντυπωσιακή...
Αναμείνατε... 

 Ο λόγος του βιώματος...

Ο λόγος του βιώματος διαφέρει από τον λόγο της θεωρίας.
Αλλά, σε τι;
Κάνε ερώτηση στον ήλιο στο Χαλάνδρι ένα πρωί,
που είδε άνθρωπο να ζητιανεύει για τσιγάρο,
έχοντας μαζέψει τέσσερα σε τρίωρη διαδρομή,
που μετά τα πανηγύριζε σαν μικρό παιδί έξω απ’ το
εκκλησάκι του Αη Γιώργη.
Θα μπορούσε να βγει ο Αϊ Γιώργης ολοζώντανος,
με το άλογο και το κοντάρι.
Να του πει με πυγμή:
«Ρε παιδί, αυτό το παλιοπράμα που καπνίζεις σε απομυζεί,
αλλά άμα σε παρηγορεί, σε θέλω αφτού να κάθεσαι,
να με τιμείς στο εκκλησάκι μου απέξω.
Δε μ’ ενοχλεί. Με τιμεί».
Θα πετούσε το τσιγάρο το ζητιαμένο,
θα του έβαζε μετάνοια του Αγίου,
θα τον κοιτούσε με συστολή.
Θα του έλεγε ο Αη Γιώργης:
«Τι σε απασχολεί;».
«Με σχίζει το βλέμμα τους. Η αποστροφή».
«Να ανθέξεις εκεί. Αγιάζεις εκεί».
Η πληγή, το σχίσιμο, είναι το «τι».
Εκεί διαφέρει ο λόγος του βιώματος
από τον λόγο της θεωρίας.
Το βιβλίο μιας κυρίας, της κας Αναστασίας Σουσώνη,
με θέμα το μαρτύριο της Αγίας Περπέτουα
εκκινεί βιωματικά από τη σχέση της ίδιας
της συγγραφέως με την ίδια την Αγία,
την οποία καλείται να υπηρετήσει
με μελάνι, καρέκλα και ξενύχτι.
Στον συγγραφέα που καλείται και δεν αυτοπροσκαλείται,
στον γραφιά που βιώνει και κατόπι καταστρώνει,
αξίζει η πρέπουσα τιμή, ο σεβασμός,
γιατί όχι ένα άγημα γραφιάδων που νωρίς το πρωί,
με το ξημέρωμα, δίδουν στη συνάδελφο
ένα μικρό μετάλλιο.

Ο πρόλογος της, βιωματικός. Εξαιρετικός.
Είπε, κάποτε, ένας Γέροντας σε ένα πνευματικοπαίδι του:
«Σε ρωτήσανε; Γιατί μίλησες;».
Η κα Σουσώνη ερωτήθηκε από το βίωμα
και το μέσα ζητιάνεμα του συναισθήματος της:
«Να σε γνωρίσω, Αγία μου!! Ποια είσαι, ε;».

ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΟ ΒΙΒΛΙΟ:
Η ΑΓΙΑ ΠΕΡΠΕΤΟΥΑ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝ ΑΥΤΗ ΜΑΡΤΥΡΗΣΑΝΤΕΣ,
Αναστασία Σουσώνη, 2016

Γράφει ο Κώστας Παναγόπουλος,
costasp247@gmail.com
ΚΓΠ - Οκτ 2017

http://constantinoupolin.blogspot.gr/

«Πω πω, τι βρώμα! Έλληνας να μη μιλάει για Έλληνα που του γκρεμίζουνε το σπίτι στη σκλαβιά».

Η φτυμένη στα μάτια...

Γράφει ο Κώστας Παναγόπουλος, costasp247@gmail.com

Πέφτει η Χιμάρα, με μπουλντόζα απόλεμα. Τη φτύνουν στα μάτια. Η Χιμάρα, που δε γκρεμίστηκε ποτέ, πέφτει άδοξα τώρα.

Φαντάσου, μία πέτρα με στόμα, με χείλη και χέρια, όπου τραβάει τα μαλλιά της, κι όμως ο άλλος την πνίγει, της τραβάει το στόμα, τη φτύνει σαν πόρνη που καλοπέρασε για λίγο μαζί της, ή, που, μάλλον, επιτέλους την κατάφερε τώρα, να την κάνει μια πέτρα γκρεμισμένη από σπίτι, να γελάει, να ρεύεται, να την κλωτσάει στο στόμα.

Πω πω, τι βρώμα! Άμα δε μιλάς για το άδικο.

Θα κράξουν οι πέτρες όταν έρθει η ώρα η κοντινή της Βορείου Ηπείρου. Ότι γκρεμίζουνε τώρα, θα στηθεί σε μία ώρα σαν κορίτσι χαρούμενο, που θα χορεύει με μπαλόνι στο χέρι.

Η Βόρειος Ήπειρος η κλωτσημένη, η φτυμένη στα μάτια, το κορίτσι αυτό με το μπαλόνι στο χέρι, με το άλλο του χέρι που δε θα κρατά το μπαλόνι, θα δείξει πρώτους εμάς:

«Πω πω, τι βρώμα! Έλληνας να μη μιλάει για Έλληνα που του γκρεμίζουνε το σπίτι στη σκλαβιά».

ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΟΜΑΙ ΓΙΑ ΤΑ ΕΠΙΚΑΙΡΑ ΕΙΔΟΠΟΙΗΤΗΡΙΑ ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΗΣ ΣΠΙΤΙΩΝ ΣΕ 19 ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ ΒΟΡΕΙΟΗΠΕΙΡΩΤΩΝ ΣΤΗ ΧΙΜΑΡΑ

ΚΓΠ – Οκτώβριος 2017   

 http://constantinoupolin.blogspot.gr/

~ Σχετική ανάρτηση:

Όχι,πες ειλικρινά!Έχεις ακούσει ξανά τόσο ζωντανές μαρτυρίες από συγχρόνους μας συμπατριώτες,που έχουν υποστεί τέτοια ανείπωτα μαρτύρια στη ζωή τους;

Αυτά τα 14΄είναι μονάχα ένα ελάχιστο απόσταγμα απ΄όσα είπε ο καθένας απ΄αυτούς τους ήρωες μπροστά στην κάμερα του Παύλου Τριποδάκη...

Άκου και δες!

                      ΕΔΩ!!!

☆ Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης |π. Ανανίας Κουστένης ♰

    |πριν ακούσεις τον παππούλη Ανανία, δες τι γράφει ο Κώστας Παναγόπουλος.

Έτσι, για ζέσταμα...

Τα κοκκάλωνε στο μυαλό του· και μπορούσε να σε κοκκαλώσει απ’ το θέαμα της μνήμης του.

         Οι πατέρες στον Άθωνα έκρυψαν σκόπιμα τα της ημέρας για να τον δοκιμάσουν κι εκείνος πήγε ανήξερος στο κέντρο του ναού, κάτω απ’ τον πολυέλαιο, λέγοντας απέξω και τα δεκαπέντε αναγνώσματα του Εσπερινού του Μεγάλου Σαββάτου, ενθυμούμενος νοερά ακόμη και ποτέ άλλαζε η σελίδα στο βιβλίο που δεν είχε μπροστά του. 

         Τόση μνήμη είχε· περιεκτική, αλλά και φωτογραφική, να τ’ αποθανατίζει και σαν να τους χαρίζει αθανασία μέσα στο μυαλό του και ως προς το είναι και ως προς τη μορφή.

                                                  *

         Δηλαδή, αν δε θυμόμαστε κάτι, αν ξεχνάμε, αν ταλαιπωρούμαστε από τη μνήμη, έχουμε τον Άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη. 

         Τον Άγιο Φανούριο τον έχουμε για να μας βρίσκει και τον Άγιο Νικόδημο για να μας θυμίζει.

         Μεγάλο το χάρισμα της μνήμης κι ίσως απ’ τα ωραιότερα δώρα του Θεού στο επίχρυσο κουτί κάτω απ’ τα πόδια Του πίσω απ’ το υποπόδιο των ποδών Του για να το βγάζει και να το δωρίζει.

          

                                                    *

         «Δεν κατάλαβε το τέχνασμα και προθυμοποιήθηκε» εξιστορούσε ο π. Ανανίας Κουστένης για τον Άγιο. 

         «Και βγαίνει μπροστά στο μέσον του ναού, κάτω απ’ τον πολυέλαιο κι είπε και τα δεκαπέντε αναγνώσματα του Εσπερινού του Μεγάλου Σαββάτου από στήθους. Εκείνοι, τι κάνανε; Είχαν ανοίξει τα βιβλία κρυφά και κοιτάζαν να ιδούν, αν θα τα πει ακριβώς ή όχι. Και τα είπε, όχι μόνο ακριβώς, αλλά θυμόταν στον νου του και τις σελίδες· κι όταν τελείωνε η σελίδα, έκανε το χεράκι του έτσι, τάχα πως γύριζε η σελίδα, ενώ αυτό γινόταν νοερά. Για σκεφθείτε, τι χάρισμα. Είχε απέραντη μνήμη ο Όσιος Νικόδημος ο Αγιορείτης».

          Τον εορτάζουμε την 14η Ιουλίου. 

                                          Κ.γ.Π. /

https://kgpanagopoulos.blogspot.com/2024/07/blog-post_13.html

«Πατάτες δε μου είπες;» - αμφ: "Ανακάλυψα" ( χάρις στον Γιώργο Θαλάσση...) τον GrSaid!!! "Γράφει"...Δες & μόνος σου!

Η σεμνή βασιλική στιγμή

Γράφει ο Κώστας Παναγόπουλος, costasgp@yahoogr - αφιέρωση*

Άχου μωρέ η Ελλάδα μας, τι γλυκιά πατριδούλα που είναι. Ζεστούληδες οι άνθρωποι μας, αρκεί να έχεις τις κεραίες σου ανοιχτές, ώστε να πιάνεις πράματα και θάματα, ωραίες συννεφούλες στιγμές.     

Προχθές περπατούσα προς τα κάπου και τσούγκρισα σε μια λαϊκή.  Καρότσια, τελάρα, φωνές. Κυρίες πέρα δώθε πολλές. Βλέπω μια γριούλα κυρία που πλησίασε μια ζητιανούλα και της έδωσε μια τσάντα πατάτες. «Πατάτες δε μου είπες;» της λέει - είπε η κυρία στην ζητιάνα. Η καημενούλα η ζητιάνα απόρησε, μάλλον χωρίς να το πιστεύει ότι είχε εισακουστεί απ΄την κυρία. Καταλάβατε τι είχε συμβεί;

Πήγαινε η κυρία στα ψώνια της και της είπε η ζητιάνα, αν μπορεί, να της πάρει λιγούλες πατάτες. «Εντάξει» θα της είπε η κυρία, αλλά που να το πιστέψει η ζητιανούλα ότι η κυρία εννοούσε τον λόγο της;

«Πατάτες δε μου είπες;» της λέει. Και της έδωσε την τσάντα πατατούλες. Ήμουνα μπροστά στη σκηνή και άχου μώρε η Ελλάδα μας τι σεμνές βασιλικές στιγμές. Σταυροκοπήθηκα στη μέση του δρόμου και πολύ το φχαριστήθηκα, μωρέ, γιατί έχουμε τέτοιους ανθρώπους.

Η Ελλάδα μας είναι ψυχουλίνα. Ο Θεός το δίνει αυτό, ««ὅτι πᾶσα δόσις ἀγαθὴ καὶ πᾶν δώρημα τέλειον ἄνωθέν ἐστι, καταβαῖνον ἐκ σοῦ τοῦ Πατρὸς τῶν φώτων».      

Κ.Γ.Π. – Φεβρουάριος 2015

* [Αφιερώνεται στη συντακτική ομάδα του diakonima.gr μαζί με τις θερμότερες ευχαριστίες μου για την μέχρι τώρα αναδημοσίευση μίας ικανής μερίδας άρθρων μου στην άξια λόγου, σεμνή, βασιλική, και ευρείας επισκεψιμότητας ιστοσελίδα τους].   

[Το παρόν άρθρο αναδημοσιεύτηκε στο diakonima.gr στις 03/03/2015]

~ "«Μα, εμείς δε θα δούμε Τον Χριστό μας; Περιμένουμε τρία ημερόνυχτα. Σεσωσμένοι δεν είμαστε κι εμείς; Κάποιος τρελός παλικαράς, ονόματι Γάκης Τάσιος, τόσο άγνωστος στο ευρύ κοινό των σεσωσμένων προηγείται στην ουρά..."

Το μπάμ το τρυφερό

Γράφει ο Κώστας Παναγόπουλος, 

costasp247@gmail.com

Η ουρά προς τον Παράδεισο. 

Η ώρα της προτεραιότητος 

και της δίκαιης απόδοσης τιμής. 

Υπομονή, ανυπομονησία για την πλησμονή, 

αλλά και πόσο άραγε ανίδεοι ορισμένοι  

 

σεσωσμένοι χριστιανοί.  

«Αδελφέ μου, είναι κάμποσοι μπροστά στην ουρά. 

Περίμενε, σε παρακαλώ. 

Προηγούνται οι ικανοί».

«Μα, εμείς δε θα δούμε τον Χριστό μας; 

 

Περιμένουμε τρία ημερόνυχτα. 

Σεσωσμένοι δεν είμαστε κι εμείς;».

«Σε παρακαλώ, άλλοι προηγούνται.

Ω, πόσο αγάπησες κι εσύ τον Κύριο μας!  

 

Μα, είναι άλλοι ενδοξότεροι».

«Μα, ποιοι; Μα, εμείς…».

Ξεκίνησε να ψιθυρίζει η ουρά 

ότι μπροστά μπροστά στη μεγάλη 

σειρά ευρίσκονταν 

κάποιος σαν λιοντάρι, 

κάποιος τρελός παλικαράς, 

ονόματι Γάκης Τάσιος, 

τόσο άγνωστος στο ευρύ 

κοινό των σεσωσμένων, 

ώστε το όνομα του να προκαλεί αμφιταλάντευση.     

Έμαθε αργότερα η ουρά ότι 

τον σεσωσμένο Γάκη Τάσιο 

τον ανέβασαν σ’ ένα φορτηγό, 

όταν περάτωσε τον βίο του εδώ στη Γη. 

Στο ίδιο φορτηγό, φορτώθηκε το εκτελεστικό 

απόσπασμα, 

μαζί με το θύμα και 

οι εντολοδόχοι θύτες. 

Τον ξάπλωσαν χάμω στην καρότσα, 

χόρευαν, ξεσάλωναν επάνω του 

και τον πηδούσαν. 

Τραγουδούσαν.

Πηγαίνοντας τον Τάσιο στο μέρος 

της εκτέλεσης, 

δε θέλησε αυτός να του δέσουν 

τα χέρια και τα μάτια. 

Οπλίζοντας το απόσπασμα, 

έτοιμο πια να πυροβολήσει, 

ο Γάκης φώναξε:

«Εδώ στην καρδιά κτυπάτε, 

σ’ αυτήν την Ελληνική καρδιά!!».

Υπήρξε αιχμάλωτος ο Γεώργιος 

(Γάκης) Τάσιος, αλυσοδεμένος   

 

Βορεοηπειρωτής από την 

κομμουνιστική δικτακτορία 

του Χότζια. 

Οι μαρτυρίες, λένε, 

ότι βγαίνοντας απ’ το κελί 

προς την εκτέλεση, 

δεμένος χειροπέδες 

και στα πόδια αλυσίδες, 

έκανε νεύματα προς τους 

συγκρατούμενους Έλληνες, 

με τα μάτια και το κεφάλι, 

ότι δε φοβάται καθόλου.

28 χρονώ. 

Με κέφι μπροστά στον τυφεκισμό. 

Αγάπη για τον «μπάμ» το τρυφερό.  

Για τον Χριστό.
Ελλάδα σ’ αγαπώ.

ΠΗΓΕΣ

Φώτο: Γεώργιος (Γάκης) Τάσιος, Ημερολόγιο 2016 της ΣΦΕΒΑ 

αφιερωμένο στους Εθνομάρτυρες της Βορείου Ηπείρου. 

Πηγή: http://www.sfeva.gr

Κωνσταντίνος Κυριακού, Προδοσία και Αυτοθυσία, Κόνιτσα 2017, 

1^η Έκδοσις, Ιερά Μητρόπολη Δρυϊνουπόλεως, 

Πωγωνιανής και Κονίτσης.

Παράς Μηνάς, 46 χρόνια στα κάτεργα της δικτατορίας 

του Εν. Χότζια (1946-1990). 

Εκδ. Γραφικές Τέχνες – Κούλης ΑΒΕΕ, 1997

ΚΓΠ – Οκτ 2017

http://constantinoupolin.blogspot.gr/