☆ Η αληθινή ιστορία της Ταϊσίας, της πρώην πόρνης της Αλεξάνδρειας, που αγίασε... Την γιορτάζουμε σήμερα 8 Οκτωβρίου.-

             

Η ομορφιά της Αγίας Ταϊσίας ήταν από τις σπάνιες. 

Πλεονέκτημα, που αποβαίνει ολέθριο, όταν δεν είμαστε σε θέση να το διατηρούμε αγνό με το φόβο του Θεού, τη φωτεινή διάκριση, την αδιάλειπτη προσευχή και την ταπεινοφροσύνη.

Δυστυχώς για την Ταϊσία, αυτή που επιβουλεύτηκε την τιμή της ήταν η ίδια η μάνα της. 

Γυναίκα χυδαία, που ήθελε πολύ πλούτο, και δεν δίστασε να εκμεταλλευτεί την κόρη της για να τον αποκτήσει. 

Έτσι η Ταϊσία, παρασύρθηκε στο δρόμο της ατιμίας μόλις 17 ετών. 

Έγινε και η ίδια πλούσια αλλά και πόρνη. 

Οι τίμιοι άνθρωποι την απεχθάνονταν. 

Καμιά οικογενειακή πόρτα δεν ήταν ανοικτή γι' αυτήν. 

Οι ίδιοι οι εκμεταλλευτές της σάρκας της, ποτέ δεν θα την έφερναν να γνωριστεί με τις μητέρες τους και τις αδελφές τους. 

Διότι είχε καταντήσει ένα αντικείμενο σαρκικής ικανοποίησης και τίποτα περισσότερο.

Τότε η Ταϊσία έπεσε σε θλίψη μεγάλη, αλλά και η Εκκλησία μπορεί να έχασε ένα πρόβατο, όμως δεν έπαψε να το αναζητεί. 

Όταν λοιπόν ο Παφνούτιος από τη Σιδώνα έμαθε την ψυχική της κατάσταση, προσευχήθηκε και αποφάσισε να εργαστεί για την ψυχή της. 

Και δεν αστόχησε. 

Την επισκέφθηκε και με τη χάρη του Θεού πέτυχε το θαύμα! 

Καυτά δάκρυα μετανοίας κύλησαν στα μάγουλα της Ταϊσίας. 

Πέταξε όλα της τα πλούτη στη θάλασσα, διότι το τίμημα της ατιμίας δεν άξιζε να χρησιμοποιηθεί στο Ιερό έργο της ελεημοσύνης.

Από τότε έζησε φτωχά, αλλά πλούσια σε πίστη, σε μετάνοια, σε σωφροσύνη, σε προσευχή, σε υπακοή, σε ταπείνωση και καλοσύνη. 

Έγινε δεκτή σε ευσεβή όμιλο γυναικών και πέθανε φροντίζοντας αρρώστους και ανήμπορους ανθρώπους...

      [Την υπέροχη αΦήγηση μάς την έστειλε από το κελί μας στο ΑγιονΌρος ο π.ΘεόΦιλος! 

   Ας δούμε και την παρακάτω εξιστόρηση, μήπως και παραδειγματιστούμε...]

🌹 Πήρε το άγιο Ποτήριο και έτσι όπως ήταν, με τα άμΦιά του πήγε σε έναν οίκο ανοχής...

Κάποια φορά, αργά τη νύχτα επισκέφθηκε ο Ιερομόναχος παπα-Φώτης ένα από τα σπίτια της πόλης μας στο οποίο βρήκε κατάλυμα.
 

Πριν κοιμηθεί, έδωσε την εξής εντολή στον οικοδεσπότη:
 

Αύριο χαράματα, εσύ κι εγώ έχουμε μια δουλειά.
 

Ξύπνησαν, έφυγαν από τη Μυτιλήνη, πήγαν στο Ησυχαστήριό του. 

Πήρε γρήγορα- γρήγορα ιερά σκεύη και την ιερατική του στολή και κατευθύνθηκαν στο γραφικό ξωκλήσι της Παναγίας της Γαλατούσας στο κάστρο της πόλης μας.
 

Λειτούργησε. 

Πήρε το Άγιο Ποτήριο και τη λαβίδα και έτσι όπως ήταν με τα άμφιά του, κατευθύνθηκε σ’ έναν από τους οίκους ανοχής που υπήρχαν τότε σε αυτήν την περιοχή.
 

Εκεί κοινώνησε μια ετοιμοθάνατη πόρνη, την Ευλαμπία, η οποία μάλιστα αμέσως μετά τη Θεία Κοινωνία αναπαύθηκε εν Κυρίω, πέθανε. 

Την είχε προηγουμένως εξομολογήσει!
 

Όταν τον ρώτησα αργότερα σχετικά μ’ αυτό το θέμα μου είπε:
Αυτό έχει γίνει πολλές φορές. 

Μία γυναίκα κοντά στην εκκλησία του Αγίου Συμεών μού έλεγε τέτοιες περιπτώσεις κι εγώ πήγαινα σ’ αυτές τις ψυχές στους οίκους ανοχής. 

                     

Με αποδέχονταν. 

Τους μιλούσα για τη μετάνοια για τη σωτηρία της ψυχής, για την άλλη ζωή…
 

Ποτέ δεν τους μιλούσα άσχημα, αλλά με αγάπη τους έλεγα να μετανοήσουν και θα φροντίσει γι’ αυτές ο Θεός, θα τις αποκαταστήσει στην καρδιά Του.
 

Πολλές ψυχές μετανοούσαν…
 

Με ρώτησες αν φοβόμουν.
 

Τι να φοβηθώ; 

Δεν φοβάμαι κανέναν. 

Μόνο το Θεό φοβόμαστε, όταν αμαρτάνουμε. 

Δεν με ένοιαζε τι θα έλεγε ο κόσμος, εγώ για το Χριστό ενεργούσα.....!

 

Από το βιβλίο του π. Αθανασίου Γιουσμά, “παπα-Φώτης ο ‘διά Χριστόν σαλός’, (1912-2010)”, Μυτιλήνη 2010.

εμείς από την Theodoula Paraskeuopoulou

🌹 υποψήΦιοι άγιοι σε αναζήτηση πνευματικής στέγης... |Τελικά, ο Θεός υπάρχει εκεί που δεν Φαίνεται. Κρύβεται και λάμπει μέσα στη μουγκαμάρα της σιωπής.

 

Τα καλύτερα αιτήματα προσευχής έρχονται από εκείνους 

που δεν έχουν πια τίποτα να χάσουν 

 παρά μόνο την ψυχή τους.

Βλέπεις καρδιές ερημικές, 

που όμως μέσα τους ανθίζουν τριαντάφυλλα.

Παιδιά νέα, 

αγόρια και κορίτσια, 

να ψάχνουν τον παπά να του μιλήσουν, 

να βρουν την αλήθεια που αναζητά η ψυχή τους.

Υπάρχουν και αυτοί οι νέοι.

Αυτά είναι θαύματα.

Να σε σταματάει ένα νέο παιδί και να σου λέει:

«Θέλω να μιλήσουμε, πάτερ, 

κάτι βαραίνει τη συνείδησή μου 

και θέλω να στο πω».

Ναι, αυτό το παιδί!

Της καφετέριας, 

με το σκουλαρίκι στο αυτί ή στο φρύδι.

Με το τατού μιας ξεχασμένης αγάπης 

και τα ακουστικά με τους Iron Maiden στη διαπασών.

Μιλάς με μια παρέα νέων σε καφετέρια 

και νιώθεις το τραπέζι με τους φραπέδες 

να γίνεται ένα μικρό εκκλησάκι παρουσίας Χριστού, 

γιατί μην ξεχνάμε:

«ὅπου εἰσί δύο ἤ τρεῖς συνηγμένοι εἰς τό ἐμόν ὄνομα, 

ἐκεῖ εἰμι ἐν μέσῳ αὐτῶν» (Ματθ. 18,20).

Και να μπαίνεις μέσα στην εκκλησία 

και να μην προλαβαίνεις να βγάλεις τις μαχαιριές 

ειδικά από ανθρώπους που είναι «κοντά στον παπά» 

και «την εκκλησία».

Και να κάνεις θεολογική συζήτηση με τον ροκά νέο 

που δεν το φανταζόσουν 

ούτε στα πιο τρελά σου όνειρα.

Και όμως, μέσα σε αυτόν τον βούρκο, 

μιλάει εσωτερικά το βάπτισμα.

Μια προσευχή ίσως μιας γιαγιάς, 

μιας μάνας γονατισμένης στα εικονίσματα 

να παρακαλάει  

όχι για νύφες, γαμπρούς, δουλειές και φράγκα,

αλλά για μετάνοια και Βασιλεία των ουρανών.

Υποψήφιος άγιος σε αναζήτηση πνευματικής στέγης.

Αυτά είναι θαύματα.

Αυτό το καντήλι μέσα στην καρδιά 

που δεν έχει σβήσει ακόμα 

και το ανανεώνει κάποια προσευχή.

Και τότε αρχίζει να φωτίζει την καρδιά του ανθρώπου, 

έτσι για να μυρίζει αλήθεια ο κόσμος.

Και αρχίζει αυτό το «κακό παιδί» για τον κόσμο 

να βλέπει τον ξεχασμένο θησαυρό μέσα του

και να πηγαίνει στον εξομολόγο 

να τον γυαλίσει και να λάμψει πάλι.

Αυτές είναι μετάνοιες!

Από εκείνους που ο κόσμος τους είχε ήδη ξεγράψει,

αλλά για τον Θεό είναι από τους πιο ανδρειωμένους.

Σε κάνει να βλέπεις την παρουσία του Θεού 

ως «φωνή αύρας λεπτής» σε ψυχές διψασμένες.

Και από την άλλη να βλέπεις την κυρία με το ταγέρ 

και την φανουρόπιτα ανά χείρας 

σε κάθε παράκληση να ζητάει από τον Χριστό 

λαγούς με πετραχήλια, 

έτσι για να μυρίσει εγωισμό ο κόσμος.

Και μόλις δει το παιδί με το σκουλαρίκι θα πει: 

«Το παλιόπαιδο, 

ε, τι περιμένεις από τον γιο της τάδε».

Και όποτε σε βλέπει 

θα σου λέει με το χαμόγελο της πωλήτριας: 

«Την ευχή σας, πάτερ».

Και 30 χρόνια στην εκκλησία δεν κατάλαβε τίποτα.

Νιώθει ότι με κάποιες δωρεές 

και μερικά στολίσματα Επιταφίου 

έχει VIP θέση στον παράδεισο.

Καημένε άνθρωπε…

Τελικά, ο Θεός υπάρχει εκεί που δεν Φαίνεται.

Κρύβεται και λάμπει μέσα στη μουγκαμάρα της σιωπής.

Κάτι σαν τον ήλιο.

Ο ήλιος όταν ανατέλλει δεν κάνει φασαρία, 

δεν μιλάει όπως το κύμα ή ο αέρας.

Απλά παρουσιάζεται με τη λάμψη και την θερμότητά του.

Αυτή η παντοδύναμη παρουσία του αρκεί.

Έτσι ενεργεί ο Χριστός.

Έρχεται όταν τον καλούν όσοι έχουν διψάσει αληθινά.

Ενώ όταν τον προκαλούν οι εγωιστές 

και οι φαρισαίοι, 

απομακρύνεται,

γιατί ο χώρος είναι κλειστός γι' Αυτόν.

Μην ξεχνάμε, αγαπητοί μου, 

ότι τον Παράδεισο τον άνοιξε ένας ληστής με ένα Μνήσθητι.

Μια διψασμένη κραυγή άνοιξε τις πύλες του Παραδείσου.

🌻

Εκ της συντακτικής ομάδας του Ἱ.Ν Αγ. Κωνσταντίνου Κολωνού

 

******

 

------  κείμενο και φωτογραφία από εδώ.

Αναρτήθηκε από Eva Psarrou

Αυτό. Μονάχα αυτό, αδέλΦια. Γιατί έχουμε πολλή δουλειά να κάνουμε με τον εαυτό μας...

 

Σχετικό. 

Ζούληξε πάνω στην εικόνα από εκείνη την ομιλία του παπα Σπύρου.

Μήπως μας ξεκλειδώσει το μυαλό από τα υπόλοιπα, 

που άκριτα σκεΦτόμαστε 

ή ασυλλόγιστα ξεστομίζουμε...

(Κι όταν με το καλό τα βρω 

με το κάθαρμα που΄χω μπροστά μου 

όταν κοιτάζομαι στον καθρέπτη,

τότε ας κοιτάξω να Φτιάξω 

και ό,τι άΦτιαχτο βλέπω γύρω μου...)

🌹 Ο Θεός εκτοξεύει το βέλος της αγάπης. Η πίστη το εισάγει στην καρδιά του ανθρώπου, αλλά μαζί με το βέλος εισάγει και τον Τοξότη... |Αγίου Γρηγορίου Νύσσης

 

Ήρθαν δύο κοπέλες στην εκκλησιά, 

άκουσαν το Ευαγγέλιο και συγκλονίστηκαν.

Ήρθαν, λοιπόν σε μένα, 

διηγείται ο Μακαριστός π. Γεράσιμος Φωκάς, 

ήρθαν να εξομολογηθούν.

Ήταν πολύ μοντέρνα ντυμένες ή μάλλον έξαλλα ντυμένες.

Μπήκε η πρώτη και την ρώτησα αν έχει παιδιά. 

Μου είπε ότι έχει δύο.

Την ρώτησα:

-“Τι δουλειά κάνει ο άντρας σου;” 

Και μου απάντησε:

-“Δεν έχω άντρα.” 

Θυμάστε τη Σαμαρείτιδα. 

“Άνδρα ουκ έχω.” 

Και ο Κύριος της είπε:

«Καλώς είπας ότι άνδρα ουκ έχω· 

πέντε γαρ άνδρας έσχες, 

και νυν ον έχεις ουκ έστι σου ...” 

Την ρώτησα:

- “Μήπως σκοτώθηκε, ή απέθανε ο άντρας σου;”

Και μου απάντησε:

- “Όχι, το ένα παιδί το έκανα με έναν άντρα 

και το άλλο με άλλο άντρα”.

Με συγκλόνισε αυτή η κοπέλα, 

είχα μπροστά μου το Ευαγγέλιο! 

- “Καλά, κόρη μου, 

που δεν σκέφτηκες να κάνεις έκτρωση...” 

της είπα.

Χωρίς σύζυγο, χωρίς στήριξη, 

με δουλειά της νύκτας, 

σε μια κοινωνία που δεν δέχεται εύκολα τις άγαμες μητέρες ...”

Μου λέει:

-“Δεσπότη μου, 

ξέρεις τι σκέφτηκα τότε που ήρθαν τα παιδιά; 

Αφού ο Θεός επέτρεψε να έλθουν, 

να μην τα σκοτώσω, 

γιατί έχω που έχω τόσες αμαρτίες, 

και συνεχίζω να κάνω αμαρτίες 

κάθε μέρα λόγω της δουλειάς μου, 

τουλάχιστον, 

αφού μου έστειλε ο Θεός αυτά τα δύο παιδιά, 

να τα σώσω, 

μήπως, εις ανταπόδοση ο Θεός, 

επειδή έσωσα αυτά τα παιδιά, 

σώσει κι εμένα”.

Όλα αυτά ο π. Γεράσιμος τα είχε σημειώσει 

και μας τα  διάβαζε κλαίγοντας ... 

και κλαίγαμε και όλοι εμείς. 

Μετά ακολούθησε η φίλη της, 

επίσης μοντέρνα, έξαλλη κοπέλα...

- “Ξέρετε,” μου λέει, 

“απόψε θα είναι η τελευταία νύχτα 

που θα εργαστώ”. “

- Γιατί; ” την ρωτάω. “

- Θα παντρευτώ. 

Και ο άντρας μου θέλει να σταματήσω. 

Και είπα, αφού θα αλλάξω τρόπο ζωής, 

θα πάω να εξομολογηθώ, 

μήπως αλλάξω και την ψυχή μου.” 

Της λέω:

- “ Έχεις και συ κανένα εξώγαμο παιδί, 

όπως η φίλη σου;” 

Μου λέει: 

- “Έχω ένα στην κοιλιά μου, δυόμισυ μηνών”. 

Της λέω:

- “Είναι αυτού που θα σε παντρευτεί ή άλλου;” 

- “Είναι άλλου μου λέει ”. 

- Καλά”, της λέω, 

“γιατί δεν παίρνεις αυτόν 

που είναι κι ο πατέρας του παιδιού σου;

Για να μην δημιουργηθούν αργότερα προβλήματα...” 

- "Ούτε τον θέλω, ούτε με θέλει.

Αυτός που θα παντρευτώ είναι οικοδόμος 

και θα παρουσιάσουμε στον κόσμο, 

αν δεν είναι αμαρτία αυτό, Δεσπότη μου, 

ότι είναι αυτός ο πατέρας του παιδιού. 

Και θέλει να αναλάβει το μεγάλωμα του παιδιού, 

κι αν τον δέχεστε κι εσείς, 

να έρθει να εξομολογηθεί”.

-“Αν τον δέχομαι; 

Πες του ότι τον παρακαλώ να έρθει να τον δω, 

να πάρω την ευχή του. 

Αφού είναι τέτοιος άνθρωπος 

που θα αναλάβει τέτοιο πνευματικό βάρος, 

να βγάλει μια κοπέλα από την αμαρτία 

και να προστατεύσει ένα εξώγαμο παιδί, 

να πάρω την ευχή του”! 

Ο π. Γεράσιμος άφησε το κείμενο, 

μας κοίταξε μετά και συνέχισε:

-“Βλέπουμε, λοιπόν, αδελφοί μου, 

ότι η Χάρις του Θεού δίνεται πολλές φορές 

εκεί που δεν το υπολογίζουμε, 

η Χάρις του Θεού περιέρχεται 

και πόλεις και χωριά και τα σπίτια μας 

και τις ερημιές μας και τα μοναστήρια μας 

και πολλές φορές και τα καταγώγια της αμαρτίας 

και ενοικεί και σε ανθρώπους 

που δεν υποψιαζόμαστε 

ότι έχουν τέτοια αρετή και τέτοια αγιότητα”.

            

             ♰ Πατήρ Γεράσιμος Φωκάς

   |εμείς από τον π.Σπυρίδωνα Σκουτή

☆ Ο Άγιος Ανδρέας ο διά Χριστόν σαλός, που εορτάζει σήμερα, συνήθιζε να φιλάει τα σκαλιά των πορνείων καθώς εκεί κάθονταν άγγελοι Κυρίου θρηνώντας για τις πόρνες...

 

    ... Ο Άγιος Ανδρέας ο δια Χριστόν Σαλός είναι στενά συνδεδεμένος μέσα μου με αυτό το δώσιμο, την αγκαλιά τη διαφορετική, τη ματιά τη διαφορετική που είχε και έχει πρωτίστως ο Χριστός μας. 

Γι΄ αυτό και στην παρακάτω ανάρτηση τον έβαλα φρουρό αλλά και τηρητή να μου θυμίζει μια από τις ωραιότερες ιστορίες του Λαυσαϊκού...

---

Μια από τις ωραιότερες ιστορίες του Λαυσαϊκού περιγράφει το βίο ενός μοναχού, που αφού εγκατέλειψε το μοναστήρι, δούλευε σαν φορτοεκφορτωτής στο λιμάνι της Αλεξάνδρειας. 

Και όπως από κάθε λιμάνι, ούτε απ’ αυτό έλειπαν οι πόρνες.

Ο «μοναχός» δούλευε όλη την ημέρα, και το βράδυ ξόδευε όλα όσα κέρδιζε, «αγοράζοντας» την συντροφιά μιας πόρνης για όλη τη νύχτα.

Ήταν η ντροπή των χριστιανών της πόλης, ήταν το σκάνδαλο της Εκκλησίας. 

Τα χρόνια πέρναγαν και παρά τις εκκλήσεις και τις συστάσεις, αυτός συνέχιζε την αμαρτωλή του ζωή.

Κάποτε, όπως σε όλους μας, ο θάνατος ήρθε σαν λύτρωση, σαν φάρμακο που θα τον έσωζε από τις αμαρτίες που δεν σταμάτησε να κάνει ακόμη και λίγο πριν πεθάνει. 

Και πώς να τον αφήσουν χωρίς ταφή για χριστιανό; 

Οι παπάδες της πόλης τον πήραν να τον κηδέψουν και μαζί του να θάψουν το σκάνδαλο. 

Το νέο μαθεύτηκε: Ο «γεροπόρνος» μοναχός πέθανε. 

Ποιος άραγε θα πήγαινε στην εκκλησία να τον αποχαιρετήσει;

Η εκκλησία στην κηδεία του γέμισε από γυναίκες της Αλεξάνδρειας, τίμιες γυναίκες, χριστιανές, που ήρθαν να τον αποχαιρετήσουν, μα όχι σαν έναν οποιοδήποτε νεκρό, σαν άγιο! 

Κάποιος γνώρισε σε κάποια από αυτές το πρόσωπο μιας πόρνης, που είχε καιρό να δει στο λιμάνι… 

δεν ήταν όμως, όπως την θυμόταν. 

Κάποιες άλλες, απλά τους θύμιζαν κάτι απόμακρο.

Τότε η πόλη έμαθε πως ο «γεροπόρνος» μοναχός ήταν ένας άγιος, που με τα λεφτά που κέρδιζε, εξαγόραζε μια νύχτα χωρίς αμαρτία, αγόραζε το «δικαίωμα» στο σώμα τους για να κερδίσει την ψυχή τους...

https://proaggelos.blogspot.com/2012/11/blog-post_30.html

✔ Ὅταν σοῦ λέει ὁ ἐχθρός, ''Χάθηκες, δέν μπορεῖς πιά νά σωθεῖς'', ἐσύ πές του... |από τον τεράστιο Όσιο Ἐφραίμ τον Σῦρο, που γιορτάζουμε σήμερα...

     |εξ΄ου και το ολοήμερο α(μ)Φιέρωμά" μας σ΄εκείνον, που ήδη ξεκίνησε...

...''Ἐγώ ἔχω Θεό εὔσπλαγχο καί μακρόθυμο, 

γι΄ αὐτό καί δέν ἀπελπίζομαι γιά τή σωτηρία μου..." 

~ Όσιος Ἐφραίμ ὁ Σῦρος

|από τον "συν αυτώ", Σπύρο Κοντογούρη

☆ Από τα χαρίσματα στην πορνεία και το φόνο και από κει στην αγιότητα... |28 Ιανουαρίου

Όσιος Ιάκωβος ο Ασκητής

 |ο δολοφόνος και βιαστής άγιος...

"Πορνείαν ετέλεσα. 

Φόνον ειργασάμην. 

Αίμα αθώον εξέχεα..."

...Κι όμως αγίασες...

("αμΦ.": Γιορτάζει αύριο! Πες μου, που έχεις διαβάσει ξανά τέτοιο "σενάριο"; )

|πρωτοδημοσιεύσαμε σαν σήμερα το 2015.

Όταν πάθαμε το πρώτο σοκ, διαβάζοντας αυτόν τον απίστευτο βίο...

Για να τον μνημονεύουμε μαζί με τον τεράστιο Όσιο Εφραίμ τον Σύρο ...  

 

Ο Όσιος Ιάκωβος έγινε μοναχός και ασκήτεψε επί δέκα πέντε χρόνια σε ένα σπήλαιο, κοντά στην κωμόπολη Πορφυρεώνη. 

Κατά την διάρκεια του πνευματικού του αγώνα υπέβαλλε τον εαυτό του σε κάθε είδους άσκηση και κακουχία.

Κάποτε μερικοί ακόλαστοι και φθονεροί άνθρωποι οδήγησαν στον Όσιο μια πόρνη. 

Αυτή, αφού με δόλο κατόρθωσε να εισέλθει στο κελί του, τον προκαλούσε να διαπράξει αμαρτία μαζί της. 

Εκείνος όμως της υπενθύμισε την τιμωρία του μέλλοντος πυρός. 

Έτσι, την έκαμε να συναισθανθεί την αμαρτωλότητά της, να μετανοήσει, να αλλάξει τρόπο ζωής και να ακολουθήσει πλέον αναγεννημένη πνευματικά τον Χριστό.

Επειδή όμως κανένας δεν ξεφεύγει από τις ενέδρες του διαβόλου, συνέβη και ο Όσιος αυτός να πέσει σε μεγάλο παράπτωμα, για να γίνει παράδειγμα σε όλους τους αμαρτωλούς και οδηγός προς μετάνοια.

Να, λοιπόν, τι συνέβη:

Κάποιος άνθρωπος επιφανής είχε μια θυγατέρα δαιμονισμένη, την οποία πήγε στον Όσιο να την θεραπεύσει. 

Εκείνος προσευχήθηκε και αμέσως το δαιμόνιο έφυγε και άφησε ελεύθερη τη νέα. 

Ο πατέρας της όμως, επειδή φοβόταν μήπως και πάλι το δαιμόνιο ενοχλήσει την θυγατέρα του, την άφησε στο σπήλαιο του Αγίου. 

Για συντροφιά της άφησε εκεί και το νεότερο αδελφό της.

Ο ασκητής όμως Ιάκωβος νικήθηκε από την επιθυμία και διέφθειρε τη νέα. 

Και στη συνέχεια, για να μη γνωστοποιηθεί η μυσαρή του πράξη και εξευτελισθεί, φόνευσε και τη νέα και τον αδελφό της και έριξε τα σώματά τους στο ποτάμι που ήταν εκεί κοντά...

Ύστερα από τα φοβερά αυτά εγκλήματα που διέπραξε, έχασε κάθε ελπίδα για σωτηρία και του δημιουργήθηκε η ακατάσχετη επιθυμία να αφήσει την ασκητική ζωή και να επανέλθει στον κόσμο. 

Στο δρόμο όμως τον συνάντησε κάποιος ευλαβής μοναχός, στις παραινέσεις του οποίου πειθάρχησε ο Όσιος, που αποφάσισε να κλειστεί μέσα σε ένα τάφο και να υπομείνει κάθε σκληραγωγία.

Εκείνο τον χρόνο σημειώθηκε στη χώρα μεγάλη ξηρασία και ο Θεός κατά θαυμαστό τρόπο μήνυσε στον Επίσκοπο της πόλεως ότι, αν δεν προσευχηθεί ο Όσιος Ιάκωβος που διαμένει στον τάφο, δεν θα λάβει τέλος η ανομβρία.

Αμέσως λοιπόν, τότε ο Επίσκοπος επισκέφθηκε τον Όσιο, μαζί με όλο τον λαό και τον παρακάλεσε να προσευχηθεί, για να ανοίξουν οι κρουνοί του ουρανού. 

Ο Όσιος, μετά από την παράκληση του Επισκόπου, προσευχήθηκε με άκρα ταπείνωση και βαθιά πίστη στον Θεό. 

Και ο Θεός άκουσε την προσευχή του, διότι, αν και είχε διαπράξει βαρύτατα αμαρτήματα, είχε ειλικρινά μετανοήσει και έστειλε πλούσια την βροχή στη γη.

Το θαύμα αυτό έδωσε στον Όσιο την ελπίδα αλλά και τη βεβαιότητα ότι ο Θεός τον συγχώρεσε. 

Και με την ελπίδα και τη βεβαιότητα αυτή συνέχισε τον επίπονο ασκητικό του βίο. 

Έτσι αγωνιζόμενος κοιμήθηκε με ειρήνη.

Τέλος, αξίζει να σημειώσουμε την προσευχή που έλεγε ο Όσιος Ιάκωβος όσο ήταν στον τάφο:

«Πώς ατενίσω προς σε ο Θεός; Ποίαν δε αρχήν της εξομολογήσεως εύροιμι; Ποία καρδία ή ποίω θαρρήσας συνειδότι, γλώσσαν ασεβή, και χείλη μολυσμού γέμοντα, κινήσαι πειράσωμαι; Ποίας δε αμαρτίας πρώτον άφεσιν αιτήσαι κατατολμήσω;...

Φείσαι φιλάνθρωπε Κύριε! Ίλεως γενού τω αναξίω, Δέσποτα αγαθέ, και μη συναπολέσης με ταις αισχραίς μου πράξεσιν. Ου γαρ μικρά μου τα δυσσεβήματα. Πορνείαν ετέλεσα. Φόνον ειργασάμην. Αίμα αθώον εξέχεα. Και προς τούτοις, τοις ύδασι, και θηρίοις, και πετεινοίς δέδωκα εις βοράν...

Και νυν Κύριε, ειδότι σοι τα πάντα εξομολογούμαι, αγαθέ, την τούτων εξαιτούμενος άφεσιν. Μη παρίδης με Δέσποτα. Aλλά κατά την σοι πρέπουσαν ευσπλαγχνίαν, οικτείρησόν με τον ασεβή. Και κατάπεμψον εις εμέ το παρά σου πλούσιον έλεος, ελθόντα επί τα της αμαρτίας βάραθρα. Κατεπόντισέ με γαρ, η του λυμεώνος εχθρού καταιγίς. Μη δη καταπίη με ο δράκων ο βύθιος»...

«Ἀπῆλθε σαρκός, ὥσπερ ἒκ τινος πάγης, Ὁ σαρκός, Ἰάκωβος οὐχ ἁλοὺς πάγαις...»

«Βγήκε από την σάρκα, σαν μέσα από πάγο, ο Ιάκωβος που γεννήθηκε από σάρκα, αλλά δεν κυριεύθηκε από αυτήν...»

Η μνήμη του τιμάται στις 28 Ιανουαρίου

 ***

Ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος μας λέει: 

«Πολλοί έκαμαν θαύματα. 

Ανέστησαν και νεκρούς. 

Εκοπίασαν να επαναφέρουν αμαρτωλούς και πλανημένους στον δρόμο του Θεού. 

Έκαμαν όπως θα λέγαμε, θαύματα: 

Μέσω αυτών οδηγήθηκαν πολλοί στον Χριστό! 

Και όμως... 

Αυτοί, που έδωσαν σε άλλους ζωή, έπεσαν οι ίδιοι σε πάθη μιαρά, επειδή είχαν μόνοι τους προκαλέσει στον εαυτό τους τον θάνατο.»

και αυτό γιατί: 

«Είναι δύσκολο στον άνθρωπο να έχει δόξα και τιμή, χωρίς ζημία στην ψυχή του. 

Δύσκολο όχι μόνο για τους εμπαθείς, εκείνους που αγωνίζονται να νικήσουν τα πάθη τους, αλλά και σ’ εκείνους που τα ενίκησαν... στους αγίους.

Γιατί, έστω και αν τους έδωσε ο Θεός την νίκη κατά της αμαρτίας, όμως μπορεί να ξαναγυρίσουν στην αμαρτία και να ξαναϋποδουλωθούν στα πάθη, όπως έγινε με μερικούς, που δεν έδειξαν την απαιτούμενη νήψη και επαγρύπνηση, αλλά αναθάρρησαν στον εαυτό τους, στην πνευματική τους κατάσταση!...» 

Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ

Η ροπή στην υπερηφάνεια, λέγει ο άγιος Μακάριος, εξακολουθεί να υπάρχει ακόμη και στις πιο καθαρές ψυχές. 

Η ροπή αυτή είναι η πρώτη αιτία, που σπρώχνει τον άνθρωπο να γοητευθεί από την αμαρτία και να ξαναγυρίσει σ’ αυτήν.

Και γι’ αυτό και το χάρισμα των ιαμάτων και όλα τα άλλα αντιληπτά χαρίσματα, είναι πολύ επικίνδυνα σ’ εκείνους που τα έλαβαν. Γιατί γίνονται αντικείμενα μεγάλης τιμής από τους ανθρώπους με σαρκικό φρόνημα.

Αντίθετα τα μη αντιληπτά χαρίσματα είναι σε ασύγκριτο βαθμό ανώτερα από εκείνα, που πέφτουν στην αντίληψή μας. 

  π.χ. Το χάρισμα να οδηγεί κανείς ψυχές στη σωτηρία, και να τις θεραπεύει από τα πάθη, ο κόσμος ούτε το καταλαβαίνει ούτε του δίνει σημασία...

Έτσι ο πρώην ασκητής, που αξιώθηκε να κάνει και θαύματα, έγινε άσωτος (βιαστής και φονιάς!) 

Και κατόπιν με την φλογερή του μετάνοια, ο Θεός τον αναγνώρισε ως έναν από τους αγίους Του...

Γιατί ο Θεός δεν βλέπει ούτε κρίνει τις ψυχές των ανθρώπων μόνο από το φαινόμενο (από τις πράξεις, τις πτώσεις και τις αμαρτίες), όπως συνηθίζουμε να κάνουμε εμείς οι άνθρωποι, αλλά από την καρδιά (την προαίρεση και το μέγεθος της μετάνοιας)...

«Μη κρίνετε κατ΄ όψιν, αλλά τήν δικαίαν κρίσιν κρίνατε.» 

(Ιω. ζ΄19-24)

«Είδα άνθρωπο πού φανερά αμάρτησε, αλλά μυστικά μετανόησε. 

Και αυτόν πού εγώ τον κατέκρινα ως ανήθικο, ο Θεός τον εθεωρούσε αγνό, διότι με την μετάνοιά του Τον είχε πλήρως εξευμενίσει...» «Κλίμαξ» Αγίου Ιωάννου Σιναΐτου

Πηγή

📍 Τι είναι μεγαλύτερη παλιανθρωπιά;

 Ρωτάω τους φίλους μου:

Τί είναι μεγαλύτερη παλιανθρωπιά;

Να καπηλεύεσαι τον Χριστό για εθνική ιδιοτέλεια ή να τον καπηλεύεσαι για την βόλεψη, την ειρήνη, την ανάπαυση σου ;

Η πείρα λέει ότι «ληστές και τραμπούκοι» μετανόησαν και πήγαν στον παράδεισο.

Ειρηνιστές, «πράοι, αμερόληπτοι, συνετοί, φρόνιμοι, ηθικολόγοι, θρησκευόμενοι», πουριτανοί, πολιτικά ορθοί, αμέτοχοι, αγαπησιάρηδες, νομιμόφρονες, υγιεινιστές και ο λοιπός μελισσών των Καθαρών ανθρώπων είναι τόσο γεμάτοι από την Καθαρότητα και την Σιγουριά της καλής τους πίστης, που ούτε απ’ έξω...

Ουσιαστικά η παλιανθρωπιά είναι στην νοικοκυροσύνη του μυαλού, στα Καθαρά χέρια.

Ουσιαστικά ο καθαρός θέλει έναν βίο ατάραχο, ομαλό, ανώδυνο, χωρίς τρομερά ηθικά διλήμματα και οδυνηρές επιλογές.

Και πιστεύω ότι προσπαθεί να κάνει τα πάντα για να εξουθενώσει όποιον βγαίνει από τις προκαθορισμένες γραμμές.

Γιατί η διασάλευση της τάξης για κείνον είναι το μεγαλύτερο αμάρτημα.

Γι΄ αυτό ας αναθεωρήσουμε την στάση μας κάποιοι για να μην προσμετρηθούμε στους έκπληκτους στην μεγάλη ανατροπή του Θεού...

π. Παντελεήμων Κρούσκος

|πρώτη δημοσίευση: 24/1/2019