☆ Σε πόσους από εμάς κοστίζει η εξομολόγηση; Μήπως οι εξομολογήσεις μας τις περισσότερες φορές είναι θωπεία του εαυτού μας, για να είμαστε καλύτεροι με τον Θεό, ίσως και με τους ανθρώπους; |Έχουμε ποτέ αναρωτηθεί; Θέλουμε πραγματικά να μετανοήσουμε αληθινά;

 |άκου τι μας λέει - από κει που βρίσκεται - ο Άγιος Γέροντας Αιμιλιανός ο Σιμωνοπετρίτης. 

Αν δεν σε αΦορά, συγχώρα μας και προσπερνά...|

Οι πιο πολλές εξομολογησεις είναι αποκύημα της αγάπης του εαυτου μας. 

Εξομολογούμεθα, διότι θέλουμε να τα έχουμε καλά με τον Θεό,για να έχουμε παρρησία ενώπιον του. 

Η αληθινή εξομολογηση όμως είναι από τις πιο οδυνηρες πράξεις, συγκλονίζεται συγκορμα η ύπαρξη του ανθρώπου και πονάει. 

Εξομολογηση σημαίνει να εξευτελισω τον εαυτό μου, όπως η αιμορρουσα που ομολόγησε το πάθημα της, δηλαδή μπροστά στα πλήθη των ανθρώπων ομολόγησε την ασθένεια της. 

Σε πόσους από εμάς κοστίζει η εξομολόγηση;

 Πόσες φορές η εξομολόγηση μας είναι διάθεση να αποκαλύψουμε την ασχήμια μας, την κενότητα μας, την γυμνοτητα μας;

Η εξομολόγηση είναι εισπήδηση του Ουρανού εντός μας, καταβίβαση της δύναμης του  Θεού. 

Καταλαβαίνουμε τι μας χρειάζεται; 

Για να τραβήξεις έναν γάντζο, βάζεις δύναμη. 

Για να ελκυσεις από τον ουρανό την δύναμη, ώστε να συγχωρεθουν οι αμαρτίες σου, καταλαβαίνεις τι αγώνας χρειάζεται; 

Είναι ένα σημείο το οποίο απωθούμε, γιατί δεν θέλουμε να μετανοήσουμε αληθινά.

 Οι εξομολογήσεις μας τις περισσότερες φορές είναι θωπεία του εαυτού μας, για να είμαστε καλύτεροι με τον Θεό, ίσως και με τους ανθρώπους. 

Ειναι μια ανακούφιση. 

Δημιουργούμε ένα χρεωλύσιο, δηλαδή μια αίσθηση ότι είμαστε καλά, ότι μπορούμε πιο άνετα να συνεχίσουμε να αμαρτάνουμε, να συνεχίσουμε την ψεύτικη χαμοζωή μας.

 Μπορεί παρά δείγματος χάριν να υπάρχει μετάνοια, αλλά να συνεχίσουμε μια ζωή κουβεντολογίου;

Μπορει να υπάρχει μετάνοια και να συνεχίζεται η κρίση; 

Είναι δυνατόν να έχω μετανοήσει και να συνεχίζω να θυμώνω, να εκνευρίζομαι, να παρεξηγούμαι, να αντιμιλώ, να κατακρεουργώ τον άλλον; 

Αυτο είναι εξομολόγηση;

Ειναι δυνατόν -όταν έχω μετανοήσει -  σήμερα σε αγαπώ και αύριο σε μισώ, σήμερα να υπακουω και αύριο να μην σε ακούω, σήμερα σε υπηρετώ και αύριο σε κατηγορώ;

Δυστυχως οι εξομολογήσεις μας εόναι κάποια ζεστασιά που προσφέρουμε στην ύπαρξη μας, για να αντέχουμε την ζωή ή είναι ικανοποίηση μιας ψυχολογικής ανάγκης. 

 Αλλα ο Θεός δεν ικανοποιεί ψυχολογικές ανάγκες. 

Ο Θεός είναι "Θεός των πνευμάτων". 

Εκείνος ο οποίος έταξε σωτηρία και σταυρό. 

Ως επί το πλείστον όμως εξομολόγηση για μας είναι:

Λέμε τον πόνο μας για να γιατρευτούμε.

Λέμε το πρόβλημα μας για να πάρουμε θάρρος. 

Λέμε την σκέψη μας για να δικαιωθούμε και να ακούσουμε:

"Ναι παιδί μου, έτσι είναι". 

Τι περίπλοκος είναι ο άνθρωπος!

 Έρχονται περιπτώσεις ανθρώπων που εξομολογούνται επί μία, τρεις, πέντε ώρες και καθόμαστε με τα μάτια ορθάνοιχτα και τους κοιτάζουμε ακίνητοι, διότι εαν τυχόν κουνηθούμε λιγάκι, Θα νιώσουν ότι δεν τους παρακολουθούμε. 

Εάν δεν καθίσουμε έτσι, θα αρχίσουν να κλαίνε ακατάπαυστα, και τότε θα αναρωτηθούμε τι έπαθε; 

Μήπως μετενόησε;

Όχι! 

Κλαίει για να ελκύσει την προσοχή μας, να ελκύσει την καρδιά μας, να μας κάνει να τον συμπονεσουμε, να τον νοιώσουμε, να τον αγαπήσουμε. 

Εξομολόγησις, μετάνοια.-

  

  |Αρχιμανδρίτης Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

   |εμείς από την Άννα Μυλωνά

|Δες ένα φοβερό μυστικό για την Ευχή, που μας λέει ο άγιος Γέροντας Εφραίμ....

«Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με».

 Όταν ο άνθρωπος κοιμηθεί 

και η ψυχή του θα ανεβαίνει 

για να περάσει τα εναέρια τελώνια, 

αν γνωρίζει την νοερά προσευχή, 

θα την λέει συνεχώς 

και αυτό θα είναι ο κατεξοχήν λόγος, 

που θα περάσει ανενόχλητη από τα τελώνια! 

Τόση Χάρη έχει αυτή η ευλογημένη προσευχή!

 

               ~ (άγιος) Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας

|εμείς από την Άννα Μυλωνά

«Ὡς τέκνα φωτός περιπατεῖτε...»

 

    |"εκλάπη"από την Άννα Μυλωνά

   

* Ο Νίκος κι ο Βασίλης να απεγκλωβίζουν με το κανό και "τα κουπιά τους" καμιά 30αριά συγχωριανούς τους (και τα σκυλιά τους...) και η Φιλιώ να τους μαγειρεύει, να τους ταϊζει και να τους βάζει στα κρεβάτια στο δικό της το σπίτι... |Όταν λαός σώζει το λαό...

   [Α, ρε Έλληνα! Μήπως άρχισες να θυμάσαι ποιος είσαι μ΄όλα τούτα τα δύσκολα;]

                   |"αμφ."|

* Ένα μεγάλο ευχαριστώ στην οικογένεια του Νίκου Τζιβένη !!!

- Με το κανό του και με κουπιά δυό απλές σανίδες 

ο Νίκος και ο ανιψιός του Βασίλης, 

την κρίσιμη μέρα την Πέμπτη 7 Σεπτεμβρίου 

που η τοπική Πυροσβεστική και η Αστυνομία 

δεν απαντούσαν καν στο τηλέφωνο, 

την ημέρα που δεν είχε εμφανιστεί ακόμη η ΕΜΑΚ,

 τα ελικόπτερα και ο Στρατός, 

έσωσαν πραγματικά κόσμο!!! 

Τους επιβίβαζε από τα σπίτια τους, 

με το νερό να έχει φτάσει από 1,50 μ. έως 1,80 

στους δρόμους του Παλαμά 

και τους μετέφερε στο δικό του διώροφο σπίτι 

όπου και τους φιλοξενούσε.

"Πρέπει να ήμασταν φιλοξενούμενοι του 

περί τους 30 νοματαίους 

και 20 τουλάχιστον σκυλιά !! 

Η σύζυγος του Φιλιώ μαγείρεψε 

και μας τάισε όλους, 

παραχώρησε τα κρεβάτια τους σε κατάκοιτους ανθρώπους 

και μας φέρθηκε σαν να ήμασταν συγγενείς τους..."

 Σύγχρονοι ήρωες χαμηλών τόνων. 

Εύγε τους !!!

- ΥΓ: Η φώτο είναι από την διάσωση και μεταφορά 

της κατάκοιτης mama Φροσύνως 

και της γειτόνισσας και θείας Μαρίας. 

Μπροστά οι καπεταναίοι 

κι εγώ απλά γκεστ σταρ 

να ακολουθώ και να σπρώχνω το κανό …

*Dimos Tsiakas/Παλαμάς Καρδίτσας

Γωγώ Τέτου

|εμείς από την Άννα Μυλωνά

~ Σχετικό:

"Ο κύριος Κώστας Τασσιόπουλος, ετών 79, έσωσε με τη βάρκα του τον θείο μου, τη θεία μου και τον ξάδερφό μου στη Μεταμόρφωση Καρδίτσας! 

Με αυτοθυσία άνοιξε τέσσερις σειρές από τα κεραμίδια και βγήκαν από τη σκεπή. 

Ο θείος μου μού ζήτησε να τον ευχαριστήσουμε δημοσίως..." 

Συγκινούμαι! (από Εleni Eleni Michalaki)

[πρόκειται για το 79χρονο παλικάρι που λέγαμε προχθές...

Ήρωας μέσα στο χάος: «Τους έβγαλα από τα κεραμίδια, δεν ήρθε κανείς», λέει 80χρονος ψαράς που έσωσε 15 συγχωριανούς του με βάρκα

♡ ...Η Θεία Λειτουργία είναι για μας σαν ένας αρραβώνας...

 

   ...Όπως φοράς το δαχτυλίδι του αρραβώνος και αυτό σημαίνει μίαν υπόσχεσι γάμου, έτσι ακριβώς η λειτουργία σημαίνει ότι συνδέομαι με τον Χριστόν, ο οποίος μου υπόσχεται ότι, αν μείνω πιστός, θα με βάλη οπωσδήποτε εις την βασιλείαν των ουρανών. 

Ζούμε από την γη αυτήν τον παράδεισον. 

Εδώ λοιπόν, αγαπητοί μου, συντελείται αυτή η τόσο μεγάλη αλήθεια.

------------------------------------

Εδώ μέσα, όταν τελούμε την λειτουργίαν, είναι ολόκληρος η Εκκλησία του Χριστού. 

Ενούμεθα με τον Χριστόν και γινόμεθα μαζί του ένα σώμα. 

Όπως, εάν πάρης ένα ύφασμα άσπρο και τοποθετήσης πίσω ένα φακό πολύ δυνατό, αυτό γίνεται μία φωτεινή οθόνη, έτσι μας απορροφούν και εμάς οι ακτίνες του Χριστού και μας κάνουν χριστούς. Γινόμεθα ναός του Χριστού, γινόμεθα μέλη του Χριστού, γινόμεθα χριστοί και εκείνος είναι η κεφαλή μας. 

Κεφαλή, «ο Χριστός εστιν κεφαλή της εκκλησίας», σημαίνει το κεφαλάρι, η πηγή. 

Όταν διψάς, θα πας στην βρύση να ξεδιψάσης. 

Ο Χριστός είναι αυτός ο οποίος ποτίζει την καρδιά μας την διψασμένη. 

Τα μέλη μας και οι σάρκες μας και τα οστά μας γίνονται μέλη και σάρκες και οστά του Χριστού. 

Ζούμε την ζωή του Χριστού και ο Χριστός αναλαμβάνει την δική μας ζωή. 

Όπως ένας είναι ο άρτος που βάζομε εις το άγιον αρτοφόριον, όπως ένας είναι ο άρτος τον οποίον αποθέτομεν εις την αγίαν Τράπεζαν, όπως ένας είναι ο Χριστός, έτσι και εμείς με τον Χριστόν και μεταξύ μας γινόμεθα ένα· γινόμεθα ένας Χριστός.

------------------------------------

Τι γίνεται επομένως 

όταν κάνωμε λειτουργία; 

Κάνομε μίαν δεξίωσι, ένα δείπνο. 

Καλούμε ως συνδαιτυμόνες 

τους αγίους της Εκκλησίας μας, 

καλούμε τον πατέρα μας τον κεκοιμημένο, 

τον παππού μας, 

τον προπάππο μας, 

τα πρόσωπά μας τα αγαπητά που έφυγαν, 

καλούμε τους αγγέλους. 

Και έρχεται ο ίδιος ο Χριστός 

και μας παραθέτει το σώμα του 

και το αίμα του.

 Αυτό σημαίνει 

«πάντων των αγίων μνημονεύσαντες, 

εαυτούς και αλλήλους 

και πάσαν την ζωήν ημών 

Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα». 

Αφού φέραμε όλους τους αγίους εδώ 

και αναθέσαμε εις αυτούς τον εαυτόν μας, 

αφού τους ικετεύσαμε και τους κάναμε βοηθούς, 

δίνομε τον εαυτόν μας πλέον εις τον Χριστόν...

   (άγιος) Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετριτης

  |εμείς "κλέψαμε" από την Άννα Μυλωνά

♡ "Και εἰς κόλαση να εἶμαι, δεν με πειράζει ἀρκεῖ την εὐχή να λέγω... |Αγίου Εφραίμ Κατουνακιώτη...

"Εὑρισκόμενος μία φορὰ εἰς κατάστασιν χάριτος, ἔπαυσα ἂν λέγω τὸ «Κύριε» ἀπὸ τὴν εὐχή, καὶ ἔλεγα μόνον «Ἰησοῦ Χριστὲ ἐλέησόν με». 

Ὅσον περισσότερον πλήθαινε ἡ χάρις, ἔπαυσα νὰ λέγω καὶ τὸ «Χριστέ». 

Κατόπιν ἔπαυσα καὶ τὸ «ἐλέησόν με», καὶ ἔλεγα μόνον τὸ «Ἰησοῦ μου». 

Ἡ χάρις συνεχῶς ηὔξανε. 

Ἔφθασε στιγμή, ποὺ δὲν ἠμποροῦσα νὰ εἴπω, οὔτε τὸ «Ἰησοῦ μου», ἀλλὰ κύταζα μὲ σηκωμένη τὴν κεφαλὴ πρὸς τὰ ἐπάνω καθηλωμένος, σχεδὸν ἀκίνητος. 

Τότε βρίσκεται κανεὶς σὲ μιὰ προεκστατικὴ κατάστασι. 

Ἔχει βέβαια, ἀκόμη τὰς αἰσθήσεις του. 

Ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέρα εἶναι ἔκστασις. 

Εὑρισκόμενος κανεὶς σὲ αὐτὴ τὴν κατάστασιν, ἔχει μέσα του ἄρρητο γλυκύτητα, μακαριότητα, δάκρυα, θεῖον ἔρωτα, κλπ., καὶ λόγῳ τούτων τὸ σῶμα καθηλοῦται.

Τέτοια κατάστασις ἔρχεται εἰς τὸ τέλος, 

ὁ παράδεισος, ἡ ἀπαρχὴ τοῦ παραδείσου.  

Καὶ εἰς κόλαση νὰ εἶμαι, δὲν μὲ πειράζει ἀρκεῖ τὴν εὐχὴ νὰ λέγω...

  |το κείμενο "δάνειο" από την εκ των "συν αυτώ", Άννα Μυλωνά

~ Πως να ἦταν το πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ;

 

Ἂν κάποιος τώρα ἐνδιαφέρεται νὰ δεῖ 

πῶς ἦταν ὁ υἱὸς τῆς Παρθένου Μαρίας, 

αὐτὸ δὲν μποροῦμε νὰ τὸ ξέρουμε. 

Ὑπάρχει ὅμως μία διήγηση γιὰ τὸν βασιλιὰ Δαβίδ,

 ποὺ μᾶς διαφωτίζει 

γιὰ τὸ πὼς ἦταν τὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ. 

Ἡ διήγηση λέει: 

ὅταν ὁ Δαβὶδ ἦταν νεαρὸς καὶ βοσκοῦσε τὰ πρόβατα γύρω ἀπὸ τὴν Βηθλεέμ, 

κατέβηκε μία ζεστὴ μέρα σὲ ἐκείνη τὴν ἴδια σπηλιά, 

ὅπου ἀργότερα γεννήθηκε ὁ Ἰησοῦς. 

Κατέβηκε γιὰ νὰ ξεκουραστεῖ καὶ νὰ δροσιστεῖ.

 Ὅταν κοιμήθηκε, 

αἰσθάνθηκε κάτι φοβερὸ νὰ τὸν σφίγγει 

καὶ νὰ τὸν πνίγει. 

Ξύπνησε καὶ τί εἶδε; 

Ἕνα φοβερὸ φίδι εἶχε τυλιχτεῖ 

γύρω ἀπὸ τὰ χέρια καὶ τὰ πόδια του 

καὶ εἶχε ἀνοίξει τὰ σαγόνια του, 

γιὰ νὰ τὸν δαγκώσει. 

Μὲ θανάσιμο φόβο φώναξε ὁ Δαυίδ: 

Κύριε, σῶσε με! 

Ἐκείνη τὴ στιγμὴ ἐμφανίστηκε στὴ σπηλιὰ 

ἕνα παιδὶ ἀπερίγραπτης ὀμορφιᾶς, 

ντυμένο μὲ λευκὰ ροῦχα, 

φωτεινὸ σὰν τὸν ἥλιο. 

Ἔβαλε τὸ χέρι του πάνω στὸ φίδι 

καὶ τὸ φίδι ἔφυγε ἀπὸ τὸ σῶμα τοῦ Δαβὶδ καὶ ἐξαφανίστηκε. 

Τὸ παιδὶ κοίταξε μὲ ἠρεμία τὸν Δαβὶδ καὶ τοῦ εἶπε:

 Μὴ φοβᾶσαι! 

Αὐτὸ τὸ βλέμμα, 

αὐτὴ ἡ φωνὴ 

καὶ αὐτὴ ἡ μορφὴ 

ἔμεινε γιὰ πάντα χαραγμένη βαθιὰ 

στὴν ψυχὴ τοῦ Δαβίδ, 

ποὺ τότε ἦταν βοσκὸς 

καὶ ἀργότερα ἔγινε βασιλιὰς 

καὶ ψαλμωδός. 

Πολλὰ χρόνια ἀργότερα 

ὁ Δαβίδ ἐξέφρασε τὴν ἀνάμνηση τῆς εἰκόνας ἐκείνου τοῦ παιδιοῦ 

στὸν ψαλμὸ ΜΕ´ ὅπου λέει: 

ἐσὺ εἶσαι ὁ πιὸ ὡραῖος 

ἀνάμεσα στοὺς υἱοὺς τῶν ἀνθρώπων, 

ἡ εὐλογία ρέει ἀπὸ τὸ στόμα σου, 

ἐπειδὴ σὲ εὐλόγησε ὁ Θεὸς αἰώνια.

~ Ἁγ. Νικολάου Ἀχρίδος (Βελιμίροβιτς)

 

* Ένα αξιοσημείωτο σχόλιο, 

στη fb ανάρτηση που έκανε η Άννα Μυλωνά, 

από τον Στελιο Βουλγαρη:

«Συμφωνεί μέχρι κι ο Πόντιος Πιλάτος επ΄ Αυτού...

Τα αυτά είπε και για την Απειρόκαλλο...

Δεν γεννήθηκε γυναίκα ποτέ, 

τέτοιας ομορφιάς…

✨ "...Παρ΄όλ΄αυτά, τίποτα και κανένας δεν μπορεί να με βλάψει, αν εγώ είμαι σωστά τοποθετημένος απέναντι του... |"Αλλού" ο Μακαριστός Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

 

        |Ακόμα κι αν θα μας ήταν μπορετό να ... στίψουμε,

ολόκληρα βιβλία φιλοσοΦίας,

μια κουβέντα με τόσο και τέτοιο (Ορθόδοξο) "ζουμί",

πολύ δύσκολα θα βγάζαμε...|

    Δεδομένου λοιπόν ότι συγκοινωνώ με ανθρώπους, 

πρέπει να παραμένω τελείως ανενόχλητος, 

να διατεθώ δηλαδή έτσι απέναντι τους, 

ώστε όλα να τα περιμένω από αυτούς: 

κακουχία, 

θλίψη, 

πειρασμό. 

Συγχρόνως χρειάζεται να αποβάλω κάθε πάθος, 

ώστε τίποτε απολύτως να μη με ενοχλεί εκ μέρους τους...

Ο άλλος μπορεί να με χτυπήσει, 

να μου βάλει το πιστόλι στην καρδιά, 

να μου κάνει οποιαδήποτε κακό. 

Παρ΄όλ΄αυτά, δεν μπορεί να με βλάψει, 

αν εγώ είμαι σωστά τοποθετημένος απέναντι του...

    |Περί Αγάπης

♰Αρχιμ. Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου

(εμείς από την Άννα Μυλωνά)

"Εἶναι πολλοί κρυμμένοι πού σᾶς ἀκολουθοῦν καί σᾶς ἐνισχύουν μέ τίς δικές τους προσευχές... Καί σᾶς μελετοῦν καί μνημονεύουν κι ἄς μή σᾶς μιλοῦν κι ἄς μή τούς εἴδατε. Σιωπηλοί καί ἔγκλειστοι, ζῶντες καί κεκοιμημένοι, μέ ὑψωμένα τά χέρια...

 

Εἶναι πολλοί κρυμμένοι 

πού σᾶς ἀκολουθοῦν 

καί σᾶς ἐνισχύουν μέ τίς δικές τους προσευχές. 

Μοναχοί τῶν ὀρέων, 

δοσμένοι ὅλοι στόν Θεό, 

πού ἀγρυπνοῦν γιά σᾶς, 

πού σκέπτονται καί σᾶς πολύ 

καί σᾶς μελετοῦν 

καί μνημονεύουν 

κι ἄς μή σᾶς μιλοῦν 

κι ἄς μή τούς εἴδατε.

 

Σιωπηλοί καί ἔγκλειστοι, 

ζῶντες καί κεκοιμημένοι, 

μέ ὑψωμένα τά χέρια, 

μέ γόνατα καί δάχτυλα 

πού ἔβγαλαν κάλους ἀπό τίς μετάνοιες, 

πού τήν ὀσφύ τους ἔχουν πάντα κυρτωμένη 

στόν Θεό τοῦ Ἐλέους, 

τῆς Ἀγάπης 

καί τῆς Συγγνώμης....

 

~ Μωυσέως Αγιορείτου

|εμείς από την Άννα Μυλωνά

«Παιδί, ξέρεις τι γίνεται με την ελεημοσύνη; Δίνει ο κόσμος κουρελόχαρτα και αγοράζει Παράδεισο!» |Μακαριστός Άγιος Αθανάσιος Χαμακιώτης |Εμείς μήπως πρέπει κάποια στιγμή ν΄αναρωτηθούμε; Πόσα κουρελόχαρτα έχουμε δώσει; Γιατί αλλιώς, πως θα αγοράσουμε τον Παράδεισο;

 

~ Δες λίγα μόνο από το μακάριο τέλος του!

Για να καταλάβεις για τι Άγιο μιλάμε 

και πανηγυρίζουμε την πρόσφατή του αγιοκατάταξη...

 

"Το Μάϊο του 1967 η υγεία του επιδεινώνεται 

και μεταφέρεται στο νοσοκομείο του Ευαγγελισμού.

 

Κατά τις μαρτυρίες των πνευματικών του παιδιών,

 που τον υπηρετούσαν, 

ο Γέροντας ζούσε θαυμαστές καταστάσεις. 

Καθημερινά κοινωνούσε των αχράντων μυστηρίων.

 

Έδινε τις τελευταίες συμβουλές 

στα αγαπημένα πνευματικά του παιδιά. 

Το τέλος του ήταν μακάριο, 

θυμίζει το τέλος των μεγάλων αγίων 

που διαβάζουμε στα παλαιά συναξάρια.

 

«Όσο ήταν στο νοσοκομείο 

καθημερινά ερχόταν ο ιερέας από τη Μονή Πετράκη

 για να τον κοινωνήσει. 

Τις τελευταίες μέρες ο πυρετός ανέβηκε στα ύψη. 

Το θερμόμετρο έδειχνε 42 βαθμούς. 

Τα μεσάνυχτα της 15ης προς 16η Αυγούστου 

γυρίζει και λέει στην μοναχή.

 

- Παιδί, απόψε να είσαι έτοιμη.

 

- Γιατί Γέροντα;

 

- Απόψε θα έχω μια μεγάλη επίσκεψη 

και πρέπει να είμαστε έτοιμοι να κοινωνήσουμε.

 Είναι ευκαιρία∙ 

να μην την χάσεις και συ αυτή την ευκαιρία.

 

-Ναι γέροντα, αύριο θα έρθει ο ιερέας, 

απάντησε η μοναχή, 

χωρίς να καταλάβει τι εννοούσε ο γέροντας. 

- Όχι, απόψε θα κοινωνήσουμε, επέμενε. 

Θα έλθουν οι άγγελοι! 

Διάβασε τώρα την ακολουθία της Θείας Μεταλήψεως.

 

Η μοναχή την διάβασε και μόλις τελείωσε της λέει:

 

- Επανέλαβέ την.

 

Την διάβασε για δεύτερη φορά 

και ο Γέροντας ξαναλέει:

 

- Αφού δεν θα προλάβουμε, 

διάβασέ μου και τις τελευταίες ευχές.

 

Η μοναχή διάβασε: 

«Πιστεύω Κύριε καί ομολογώ…» και τα υπόλοιπα.

 Ο Γέροντας συνέχισε.

 

- Ψάλλε τώρα το 

«επί της θείας φυλακής ὁ θεηγόρος Αββακούμ…»

 

Έδωσε μάλιστα και τον ήχο. 

Η μοναχή έψαλλε: 

«Ἐπὶ τῆς θείας φυλακῆς ὁ θεηγόρος Ἀββακούμ, στήτω μεθ’ ἡμῶν καὶ δεικνύτω, φαεσφόρον Ἄγγελον, διαπρυσίως λέγοντα· Σήμερον σωτηρία τῷ κόσμῳ, ὅτι ἀνέστη Χριστός ὡς παντοδύναμος».

 

Πράγματι, τι ωραία 

και πόσο κατάλληλη για την στιγμή επιλογή.

 

- Επανάλαβέ το.

 

Η μοναχή το επανέβαλε.

 

- Κι άλλη φορά».

 

Αφήνουμε την συνέχεια της αφηγήσεως στην μοναχή 

που έζησε αυτή την συγκλονιστική στιγμή: 

«Ενώ έψαλλα το τροπάριο 

και έφτασα στη λέξη «Αββακούμ» 

μου δίνει μια ώθηση να πέσω κάτω. 

Γονάτισα γρήγορα, 

έριξε πάνω μου το σεντόνι και με μισοσκέπασε.

 

Ο Γέροντας με όση δύναμη διέθετε σηκώθηκε λίγο,

 ύψωσε τα χέρια του 

και είπε με δέος τα λόγια πριν την Θεία Μετάληψη,

 όπως τα λένε οι ιερείς. 

Εγώ φοβόμουν μην πέσει 

και προσπαθούσα να δω τι κάνει 

παραμερίζοντας λίγο το σεντόνι. 

Έκανε τις ίδιες κινήσεις που έκανε 

όταν κοινωνούσε στην Αγία Τράπεζα, λέγοντας:

 «Ἰδοὺ προσέρχομαι Χριστῷ τῷ ἀθανάτῳ βασιλεῖ καὶ Θεῷ ἡμῶν. 

Μεταδίδοταί μοι Ἀθανασίῳ τῷ ἀναξίῳ Ιερομονάχῳ, το τίμιον καὶ πανάγιον ….».

 

Άνοιξε το στόμα του 

και δέχθηκε την Θεία Κοινωνία από φαεσφόρον άγγελον! 

Έκπληκτη τον έβλεπα μέσα στη νύχτα με το λιγοστό φως 

να κοινωνεί και να ρουφάει το αίμα του Κυρίου και να λέει: 

«εἰς τό ὄνομα τοῦ Πατρός…καί τοῦ Υἱοῦ…καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος». 

Είπε το «Αμήν» και ήρεμα έγειρε, 

πλημμυρισμένος από ανείπωτη χαρά 

και βαθύτατη συγκίνηση για την ανέλπιστη δωρεά του Θεού. 

Έπειτα γύρισε και μου είπε:

 

-Διάβασε τώρα την Ευχαριστία.

 

Την διάβασα, αν και τα είχα χαμένα. 

Έπειτα τον πήρε ένας γλυκός ύπνος. 

Ξημέρωσε. 

Και επειδή ο π. Σ. από τη Μονή Πετράκη 

ερχόταν κάθε πρωί για να τον κοινωνήσει, 

του λέω:

 

- Γέροντα να διαβάσουμε την Θεία Μετάληψη, 

γιατί θα’ ρθει ο π. Σ. να σε κοινωνήσει;

 

Ο Γέροντας αντέδρασε.

 

- Όχι παιδί. Άπαξ εκοινώνησα! Είδες τίποτα;

 

Δεν ήξερα πώς να φερθώ.

 

- Ε…όχι…Γέροντα…

 

Τι μπορούσα να πω;

 

Μετά από λίγο καιρό ήρθε ο π. Σ. με την Θεία Κοινωνία.  

Μόλις τον είδε είπε πάλι:

 

- Άπαξ εκοινώνησα!

 

Ο π. Σ. έφυγε συγκλονισμένος και αμίλητος.

 

Κοιμήθηκε εν Κυρίω στις 17 Αυγούστου 1967 

και ετάφη στο Ιερό Ησυχαστήριο Φανερωμένης.

πηγή

|η καρτούλα στην αρχή από την εκ των "συν αυτώ",  Άννα Μυλωνά