☆ Ποιος είναι έτοιμος; Ποιος νομίζει ότι είναι σε θέση απόψε να κριθή; Δεν νομίζω να έχη κανείς να μου επιδείξη, να μου πη. "Κύριε εγώ έχω 20 χρόνια μπροστά μου. Δεν ξέρω τι του λέει ο διάβολος στο κεφάλι. Ο Χριστός τι του λέει. Τον ρώτησες τον Χριστό; |Φεύγουμε σου λέω, φεύγουμε...

 

Ποιος είναι έτοιμος;

Ποιος νομίζει ότι είναι εις θέση απόψε να κριθή;

 Δεν νομίζω να μπορή κανένας να μου παρουσιάσει συμ­βόλαιο από τον Χριστόν 

ότι αυτός έχει περιθώριο να μετανοήση, 

ότι έχει περιθώριο να ζήση 

και να τακτοποίη­ση τα θέματά του, 

εφόσον αναβάλει σήμερον και δεν ενδιαφέρεται. 

Δεν νομίζω να έχη κανείς να μου επιδείξη, 

να μου πη. 

"Κύριε εγώ έχω 20 χρόνια μπροστά μου". 

Δεν ξέρω τι του λέει ο διάβολος στο κεφάλι. 

Ο Χριστός τι του λέει. 

Τον ρώτησες τον Χριστό; 

Ο Χριστός δεν υπόσχεται ζωή εδώ, 

εκεί υπόσχεται. 

Υπάρχει ψευδαίσθηση σε πολλούς ανθρώπους ότι έχουν καιρόν. 

Αυτό είναι ένα μεγάλο τέχνασμα του σατανά, 

του εμπείρου αυτού προ­σώπου των 8.000 ετών 

ο οποίος γνωρίζει να κλέβη το παρόν 

και να υπόσχεται το μέλλον. 

Να κλέβη το σήμε­ρον 

και να υπόσχεται την αύριον, 

και όταν η αύριον γίνη σήμερον, 

να του την κλέβη και αυτήν 

και να του υπόσχεται την παρακάτω...

∽ Δημητρίου Παναγοπούλου †

|από τον Γιάννη Τσιτλακίδη

 *  ΥΓ (σκεπτόμενος φωναχτά...):

    Δεν βλέπεις άνθρωπε του Θεού 

πως κάθε μέρα, 

κάθε στιγμή, 

φεύγουν άνθρωποι,

"στον άλλο κόσμο τον επάνω",

μετά από σύντομες 

ή λιγότερο σύντομες περιπέτειες της υγείας τους,

και άλλοι εντελώς απροετοίμαστοι, 

ξαφνικά και αναπάντεχα;

Πόσο επιπόλαιοι είμαστε 

όταν θεωρούμε εαυτούς σίγουροι 

πως εμείς δεν θα περάσουμε μια απ΄αυτές τις περιπέτειες

κάποια στιγμή στη ζωή μας;

Τι σόι "συμβόλαιο" έχουμε υπογράψει, 

που μας εξασφαλίζει,

μου λες;

Μπορείς να μου το δείξεις;

   ~ ΥΓ του ΥΓ:

Φεύγουμε σου λέω, φεύγουμε. 

Πρόλαβε εαυτούλη μου να φτιάξεις τα σπασμένα με όλους όσους έχεις συγκρουστεί στο παρελθόν, το εγγύς και το μακράν.

Συνέχισε να ζεις,

να εργάζεσαι,

να παλεύεις με ό, τι αγαπάς,

να παίζεις σαν μικρό παιδί.

Χαμογέλα σε όλους, δικούς και ξένους.

Κι ας σε περάσουν για χαζοχαρούμενο, 

πρώτη φορά θα΄ναι;

Και ξεκίνα να προετοιμάζεσαι. 

Χρόνο δεν έχεις.

Άσ΄τον τον άλλον να λέει.

Το πετραχήλι είναι εκεί και σε περιμένει.

Δες την αναπαράσταση στην αρχή της ανάρτησης.

Ξανά.

  ~ σ.Β.Γ (εμφανώς επηρεασμένος από τον μπάρμπα μας...)

|πρώτη δημοσίευση: 14/6/2023

   ☆ κι άμα θες κι άλλη μια σχετική ανάρτηση, ζούλα στην καρτούλα από κάτω...

"Για τα δυο παλληκάρια...Δεν το διαβάζετε τούτο που γράφω. Μα το ξέρετε. Γιατί όλοι είμαστε μαζί σας στο κελί. Και δεν φεύγουμε από κει, μέχρι να φύγουμε μαζί σας..."

π.Εφραίμ Παναούση.

"Για τα δυο παλληκάρια.

Δεν σας έχουμε ξεχάσει.

Δεν σας έχουμε συνηθίσει χώρια.

Είσαστε στην προσευχή μας να ξέρετε.

Στην έννοια μας είστε.

Στο παιχνίδι των μεγάλων πληρώνεται φόρο.

Η Μεγάλη Παρασκευή σας τελειώνει σε λίγο.

Οι καμπάνες θα ακουστούν σε λίγο...

Κουράγιο για λίγο.

Δεν το διαβάζετε τούτο που γράφω.

Μα το ξέρετε.

Γιατί όλοι είμαστε μαζί σας στο κελί.

Και δεν φεύγουμε από κεί, μέχρι να φύγουμε μαζί σας.

Κρατάτε λίγο ακόμα.

Σας περιμένουν οι δικοί σας!

Και όλοι μας.-

πηγή

☆ Άσε τον Γιώργο, τη Γωγώ, τον Διονύση, τον Κόμπε, τον Πλέσσα, τον Ιωαννίδη, τον π.Ευσέβιο και όποιον άλλον άσημο ή διάσημο έχεις στο νου σου... Και σκέψου και απάντησε: Εσύ είσαι έτοιμος, Φίλε; Είσαι τακτοποιημένος; Φεύγεις απόψε το βράδυ άνετα και ανεμπόδιστα; Εδώ σε θέλω...

            

                             [Φεύγουμε, αδέρφια! Φεύγουμε...]

Με όλα αυτά που ζούμε αυτούς τους τελευταίους μήνες 

και τις τελευταίες μέρες, 

με όλες τις ειδήσεις των κάθε είδους αποχωρήσεων, 

ηρωικών και ξαφνικών από τον κόσμο αυτό, 

είπα να μοιραστώ μαζί σας ορισμένες σκέψεις,

που σαν να έχουν κατασταλάξει για τα καλά πλέον μέσα μου.

Δεν πρόκειται για τίποτα σοΦίες.

1000ειπωμένα πράγματα ανά τους αιώνες,

αναδιαρθρωμένα μόνο με διαΦορετικά λόγια.

Και το πρώτο και κυρίαρχο που σκέφτομαι θα το πω Φωναχτά,

ωμά και χωρίς περιττά φτιασίδια.

Πόσο βλακώδες θα ήταν για τον κάθε άνθρωπο

- αυτή η λέξη μου΄ρχεται στο μυαλό και δεν θα την αλλάξω -

που ενώ είχε το τεράστιο δώρο-ευλογία 

να κάνει κάποιο πέρασμα από αυτή τη ζωή, 

δεν κάθισε να κοιτάξει 

στο πως θα τακτοποιηθεί για το επόμενο μεγάλο ταξίδι, 

το οποίο, όσο και να μη θέλει, 

όσο και να το κρύβει κάτω από το τραπέζι, 

όσα ξύλα κι αν χτυπάει, 

δεν γίνεται να μην το κάνει.

Το πρόσωπο που μου έχει μείνει στο μυαλό 

δεν είναι ο Γιώργος ο Μαζωνάκης, 

ο οποίος σε μια καθόλου ευκαταΦρόνητη διάρκεια 

της όλης βόλτας του στα μέρη μας, 

πάλευε κυριολεκτικά

- παρά τη δυσκολία του περιβάλλοντος 

στο οποίο ζούσε και εργαζόταν

και παρά τα όποια πάθη του -

να παραμείνει κοντά στο Θεό,

που τον γοήτευε από τα παιδικά του χρόνια 

όπως ο ίδιος ομολογούσε... 

Στο μυαλό μου είναι καρΦωμένοι άλλοι συνάνθρωποι,

όπως η φυσιογνωμία του Αντώνη Πανούτσου, 

για τον οποίο, όπως ίσως κάποιοι θυμάστε, 

υπήρξε πριν λίγο καιρό μια προτροπή - παράκληση

να τον βάλετε στην προσευχή σας.

Είναι ακόμα απ΄όσο γνωρίζουμε μέσα στη ΜΕΘ, 

πάνω από ενάμισι μήνα 

και η ζωή του κρέμεται μάλλον από μια κλωστή.

Και τον Κακαουνάκη (ποιος τον θυμάται;).

Και τον Κόμπε με την κορούλα του,

όπως ίσως θυμάσαι πως μας είχε στείλει

τότε, τον καιρό του φευγιού τους,

 ο μπάρμπας μας. 

Ή πιο πρόσφατα, τη Γωγώ του Τραϊανού...

Ακόμα και τον Σαββόπουλο, 

που οι περισσότεροι ξεχνάμε να τον μνημονεύουμε ως Διονύσιο...

Ή τον Μίμη Πλέσσα και τον Γιάννη Ιωαννίδη...

"Πως όλα αυτά τα πολύπλοκα

συνδέονται μεταξύ τους,

ρε φίλε;"

 θα μου πεις.

Άκου.

Οι πολύ ευφυείς, 

καλοφτιαγμένοι,

προικισμένοι και ταλαντούχοι 

και - εν πολλοίς - δοξασμένοι άνθρωποι

πέφτουν πολύ συχνά,

δυστυχώς χωρίς να το καταλάβουν, 

σε μια καλοφτιαγμένη παγίδα 

από τον μέγα δαιμόνιο τάγκαλαξ,

 που ζει έρποντας από τότε που γεννήθηκε ο κόσμος,

πολύ πριν δούμε εμείς το φως του ήλιου.

Στην παγίδα αυτή

 εκείνος ξέρει να τοποθετεί αυτούς τους τύπους των ανθρώπων

 με μαεστρία μοναδική.

Γιατί, 

ενώ είναι τόσο έξυπνοι, 

και με τόσο εμΦανή και κρυΦά προτερήματα προικισμένοι,

τους καρφώνει μια πανάρχαια σκέψη στο μυαλό ότι:

"Ζήσε, πέρασε καλά. 

Τι νόημα έχει; 

Αφού έτσι κι αλλιώς θα σε φάνε τα σκουλήκια. 

 Και μην ακούς.

Δεύτερη ζωή δεν έχει.

Γλέντα το λοιπόν..."

Οπότε, 

τους βάζει σε μια μεγάλη τρύπα, 

σε ένα τεράστιο κενό,

σε μια ανεπανάληπτη λούμπα,

στην οποία ο παππούς και η γιαγιά του χωριού,

που έχουν πάει μοναχά στις πρώτες 

και δεύτερες τάξεις του δημοτικού σχολείου,

όπως οι Άγιοι (3 σύγχρονοι Ιεράρχες) που αγαπάμε, 

ΠορΦύριος, Παΐσιος, Ιάκωβος,

δεν θα μπαίνανε ποτέ.

Συμπέρασμα και κατακλείδα.

Ας βάλουμε επιτέλους το μυαλό μας, 

αλλά κυρίως την ψυχή μας, 

να κυβερνήσει και να αποφασίσει 

στο τι θα κάνουμε σε αυτά τα λίγα ακόμα χρονάκια, 

που μας έχει δωρίσει ο Δημιουργός των όλων...

Γιατί, νομίζουμε πως διαΦεντεύουμε 

αυτή την εΦήμερη ζωούλα που μας δόθηκε 

και κάνουμε τα πάντα 

για να χάσουμε την άλλην που είναι Αιώνια.

Ας κάνουμε επιτέλους ό,τι είναι δυνατόν 

για να εξασΦαλίσουμε μία καλή θέση στο ταξίδι, 

που όντως όλοι μας, αργά ή γρήγορα, 

δεν το γλιτώνουμε.

Ευτυχώς που ο Θεός μας είναι Μεγάλος και Παντελεήμων 

και δεν κοιτάει κοντόΦθαλμα όπως εμείς οι άνθρωποι, 

αλλά είναι σε θέση, αφού γνωρίζει τα πάντα, 

να ξέρει τις όποιες σκέψεις, 

διαθέσεις και προαιρέσεις 

έχει ο καθένας μας.

Αυτά, αδέρφια μου

και συγχωρήστε με για την πολυλογία.

Ας αναπαύσει ο καλός Θεός 

και ας βάλει σε καλή μεριά τις ψυχούλες που φεύγουνε, 

συνεχώς και αδιαλείπτως, 

κάθε μέρα, 

κάθε ώρα 

και κάθε στιγμή. 

Ας συνειδητοποιήσω επιτέλους

ότι εγώ πιθανότατα 

να είμαι ο επομένος.-

Χριστός Ανέστη!

✔ ... Κάθε ρυτίδα, κάθε αυλακιά ...

 

...ένα χέρι συμπόνιας που δεν απλώθηκε,

μια αγκαλιά που δεν δόθηκε,

ένα φιλί που στέγνωσε,

ένας ψίθυρος που χάθηκε,

μια κραυγή χαράς που δεν ακούστηκε,

ένα βλέμμα αγάπης που δεν εξακριβώθηκε,

μια συγγνώμη που δεν ειπώθηκε,

ένα ευχαριστώ που παγιδεύτηκε,

ένα Δόξα τω Θεώ που αλλαξοπίστησε...

Σήκωσε το κεφάλι σου,

όπως έκανες τότε που' μασταν παιδιά,

και κοίτα τον ουρανό

που μας περιμένει.

Αν θες να λέγεσαι

Άνθρωπος.

Γιατί, χρόνο δεν έχουμε, αδερφάκι!

Τρέχει σαν το νερό,

που ήπιες αλλά δεν σε χόρτασε...

Φεύγουμε σου λέω,

φεύγουμε.

Γι΄αυτό,

δεν μας παίρνει 

να ξοδεύουμε τη ζωή, 

που σαν δώρο 

κάθε ανατολή 

μάς δωρίζεται, 

σε δευτεράντζες...

Κι αν δεν πείστηκες ακόμα,

ρώτα την υπέροχη μανούλα σου,

όπως το΄κανα και γω.

Όσο ακόμα την έχεις.

Θα στο επιβεβαιώσει...

"Μετάνοια.

Ας θυμηθούμε το σπίτι του Πατέρα.

Μην περιμένεις όμως να γίνει βράδυ

για να ξεκινήσεις.

Γιατί, θα΄ναι μάλλον πολύ σκοτεινά.

Καλή επιστροφή..."

σ.Β.Γ.

πηγή φωτογραφίας

"Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΤΑΚΟΜΒΕΣ ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΚΑΤΑΚΟΜΒΕΣ ΘΑ ΚΑΤΑΛΗΞΕΙ..."

                                                                           
«Εις όλα τα πλάτη και τα μήκη ο εωσφόρος έχει εκστρατεύσει και λυσσάει για να ξερριζώση μέσα από τα βάθη των ανθρώπων την Ορθόδοξη πίστη…»

«…Όπως καταντούμε, ξέρετε, οι θεωρούμενοι ορθόδοξοι θα αρνηθούν την Ορθοδοξία ―υπάρχει προφητεία, ότι πατριάρχαι αρχιεπίσκοποι επίσκοποι ιερείς θα προδώσουν την Ορθοδοξία―, και θα την υποστηρίξουν άνθρωποι άλλοι …».

Χριστ. Εσχ. Ε, φεύγουμε κ᾿ εμείς από το σχήμα αυτό της Εκκλησίας, που απελαμβάναμε ωρισμένα προνόμια σε ωρισμένες εποχές και είχαμε μερική ελευθερία. Φεύγουμε πλέον από το σχήμα αυτό της Εκκλησίας, και μπαίνομε στο σχήμα των κατακομβών.

Tότε πλέον, όχι μόνο τροπικώς, αλλά και τοπικώς θα χωριστούμε. Καί η Εκκλησία θα διωχθή· και οι ναοί θα κλείσουν, ον τρόπον έχουν κλείσει στην Αλβανία και σε άλλα μέρη.
Διωγμός. Φαίνονται αυτά απίστευτα· αλλά όλες οι ενδείξεις φανερώνουν, ότι εκεί βαίνομε. Λοιπόν, πρέπει κ᾿ εμείς να προετοιμάσωμε τον εαυτό μας διά Εκκλησίαν κατακομβών.
Αλλά γεννάται το ερώτημα. Έχομε εμείς την διάθεσιν αυτήν; Τι λέτε; Μήπως συμβή εκείνο το οποίον είπε ο Χριστός στον Πέτρο· «Σίμων Σίμων, ιδού ο σατανάς εξητήσατο υμάς του σινιάσαι ως τον σίτον» (ο σατανάς, λέει, ζητάει να σας κοσκινίση)· «εγώ δε εδεήθην περί σού ίνα μη εκλίπη η πίστις σου» (Λουκ. 22,31). Ο Κύριος εγνώριζε την αδυναμία του Πέτρου και ότι, ναί μεν είχε πόθο ειλικρινή να μείνη κοντά στο Χριστό, αλλά ήταν το πνεύμα του ασθενές.
Ο Πέτρος απήντησε· «Εγώ, Κύριε, μαζί σου θα είμαι». Κ᾿ εσείς τώρα είστε εδώ πέρα, μαζί μου. Αλλά θα είστε πάντα;
Θα περάσετε κόσκινο. Δεν θέλω να σας απογοητεύσω. Ωραία είστε τώρα όλες εδώ. Δεν σας πειράζει κανείς, δεν σας καταδιώκει κανείς. Ελεύθερο κατηχητικό σχολείο έχετε, ελεύθερες συγκεντρώσεις κάνετε, ελεύθερα είνε όλα. Ζήτε πάνω σ᾿ ένα όρος Θαβώρ. «Kαλόν εστιν ημάς ώδε είναι» (Mατθ. 17,4). Έχετε τη συντροφιά σας, το φαγητό σας, τον ύπνο σας, τα κέντρο σας, τις ευκολίας σας. Όλα αυτά είνε καλά και ευχάριστα. Αλλά μετά ο Θεός θα μας δώση μια κλωτσιά, όπως λέει και ο Χότζνερ, και θα μας πετάξη από το όρος Θαβώρ· θα μας ρίξη κάτω, στην σκληράν πεδιάδα, στο σχήμα αυτό.
Γεννάται λοιπόν το ερώτημα·

εμείς ει­μεθα προετοιμασμένοι για ένα τέτοιο διωγμό; Έχομε εμείς το θάρρος και την αυταπάρνησιν του μάρτυρος εκείνου, που άκουε να πλησιάζη το μούγκρισμα των λεόντων και έλεγε· «Nα, ακούεται η σάλπιγξ, ακούεται η σάλπιγγα που με καλεί»; Έχομε εμείς τέτοια αυταπάρνησι και θυσία; Εμείς οι υλικοί, οι γήινοι άνθρωποι, μπορούμε να φτάσουμε σ᾿ αυτό το σημείο, που έφτασαν όλοι αυτοί οι ήρωες; Έχουμε την αυταπάρνησιν αυτή της Μαριάμ, μιάς ταπεινής υπηρετρίας, η οποία κατώρθωσε να κερδίση την Φαβιόλα;

Φοβερώτερο από τον θάνατο

Εσείς που πιστεύετε στο Xριστό; Θα ήτο φοβερώτερο από το θάνατο, αν σας έλεγαν ότι κάποιος από σας θα προδώση την πίστι του. Το να πεθάνουμε είνε φυσικό πράγμα, το να προδώσουμε την πίστι είνε απαίσιο και αποτρόπαιο. «Kάποιος από σας», είπε ο Xριστός στους μαθητάς, «θα με προδώση», και εγένετο διαταραχή μεταξύ των μαθητών (Ματθ. 26,21 κ.ε.).

Aπό το βιβλίο του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου
«ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΣΤΟΥΣ ΕΣΧΑΤΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ»
http://logia-tou-aera.blogspot.gr

http://sfa-cryptochristian.blogspot.gr/2015/08/blog-post_12.html

Και ο Αη Γιάννης ο Ρώσος γύρισε και την κοίταξε…

Γράφει ο Αρχιμ. Πορφύριος, Ηγούμενος Ι.Μ. Τιμ. Προδρόμου Βέροιας

Δεν αξιώθηκα να πάω στο ιερό νησί της Χαλκίδας για να προσκυνήσω. Κάποια φορά που ξεκινήσαμε, έριξε τόσο χιόνι, που δεν μπορέσαμε να πάμε έξω από την πόλη.

Άκουσα όμως μία απίθανη ιστορία με τον άγιο αυτόν, και την καταγράφω.
Πριν χρόνια, ένα λεωφορείο με κυρίες μεγάλης ηλικίας πήγαν προσκύνημα στον Άγιο Γιάννη τον Ρώσο. Έφτασαν στην εκκλησία και ο ξεναγός των εκδρομέων οδηγούσε τις προσκυνήτριες και τις εξηγούσε τα σχετικά. Η γερόντισσα, που μας διηγήθηκε το πάθημά της, τότε ήταν κοντά στα ογδόντα, αλλά με μυαλό τετρακοσιάρικο.Tώρα είναι στα ενενήντα και το μόνο που την στενοχωρεί είναι που δεν την βαστούν τα ποδάρια της να πάει στην εκκλησία.
Συνήθιζε, λοιπόν, τότε που πήγαινε ακόμα στην εκκλησία, να μπαίνει μέσα και να πιάνει κουβέντα με τις εικόνες. Αλλά πρώτα έπρεπε να ανάψει δεκάδες, ναι καλά διαβάσατε, δεκάδες κεριά για τα ζωντανά και άλλα τόσα για τα πεθαμένα. Άσε τι άναβε για τους αγίους. Και έχοντας αυτό το χούι, συνήθως χάνονταν από τις παρέες. Μόνο όταν ήταν να βγουν από τον ναό την φώναζαν.

Έτσι και στον Άγιο Γιάννη τον Ρώσο. Οι άλλες συντρόφισσές της απομακρύνθηκαν. Αλλά αυτή, πλησιάζοντας στο προσκυνητάρι, εκεί που έχουν τον άγιο, τα είδε αλλιώς και σταμάτησε. Έβλεπε ένα παλικάρι ξαπλωμένο και κατάλαβε πως είναι νεκρός.
Και άρχισε να κλαίει το παλικάρι: 

«ποιός να ξέρει πώς σε λένε, και πού να βρίσκεται η μάννα σ’ να σε κλάψει, παλικάρι μ’. Κι η πατρίδα σ’ η Ρωσία λένε πως τάχα είναι μακρυά, παιδί μ’. Έ, τι δα τράβηξες και συ για τον Χριστό, για να σε έχν εδώ». Τον είπε και άλλα μοιρολόγια και έκλαψε με την ψυχή της η γιαγιούλα.

Και τότε …πέρασε η ώρα και άρχισαν να μαζώνονται για να φύγουν. Όταν είδαν ότι η θειά αυτή έλειπε, κάποια νεότερη την έψαξε μέσα στην εκκλησία και τελικά την βρήκε.

–Άντε, θειά Π. Φεύγουμε, μας περιμένουν.
Φτάνουν εκεί που ήταν μαζεμένοι όλοι, και λέει στον αρχηγό.

–Καλά, εσείς μας είπατε ότι θα ρθούμε στον Άγιο Γιάννη τον Ρώσο. Και αγιοΓιάννη δεν είδαμε.

–Πώς δεν τον είδαμε; Εκείνος εκεί είναι.

–Α, αυτός είναι;

• Γιατί, εσύ τι νόμισες;

-Εγώ τον είδα και είπα είναι πεθαμένος και τον έκλαψα, γιατί είναι νέος, από μακρυά. Και είπα είναι πεθαμένος και τον έκλαιγα. Πού να είναι η μάννα τ’ να τον κλάψει;

-Τί λες, θειά Π. Αυτός είναι ο Άγιο Ιωάννης ο Ρώσος.

-Εγώ, παιδί μ’; Τί να πω; Εκεί που τον έκλαιγα, γύρισε κατά εδώ το κεφάλι τ’ και με κοιτούσε. Κι εγώ τον έκλαιγα κι αυτός με κοιτούσε. Μέχρι που με φώναξαν και σας βρήκα. Δεν κατάλαβα. Κάτσε μια στιγμή να πάνω να τον προσκυνήσω και φεύγουμε.
Ποιός τολμούσε να την αρνηθεί το τελευταίο προσκύνημα.

-Έ, παιδί μ’, μεγάλη η χάρη τ’. Κάθε άγιος έχει την χάρη τ’. Τόσοι αγίοι έχουμε. Δοξασμένο τόνομά Του. Αυτά, που λες, έπαθα.
Μας διηγείται και άλλα τέτοια, πολλά μπορώ να πω, αλλά όταν τα λέει δεν σηκώνει μάτια να σε κοιτάξει. Ή θα πλέκει τίποτα με το τσιγκελάκι ή τις βελόνες, ή με τα ροζιασμένα και στεγνά δάχτυλά της θα διπλώνει και θα ξεδιπλώνει καμιά χαρτοπετσέτα.
Και εμείς δεν την λέμε τίποτα. Την αφήνουμε στην μακάρια και ευλογημένη απλότητά της, να νομίζει ότι δεν αξίζει ούτε τα μάτια να σηκώσει γιά να κοιτάξει τα άγια εικονίσματα.
Μόνον όταν τελειώνει, σηκώνει τα γαλανά ξεπλυμένα ματάκια της, που είναι βαθιά μέσα στις κόγχες, από την αγρύπνια και από τα δάκρυα, και λέει: «Αυτά, παιδί μ’, έπαθα».
………………………………….

Δόξα τω Θεώ. Τι θησαυρούς κρύβει αυτή η Αγία Ορθοδοξία, η Αγία Εκκλησία μας;! Και τί θα δουν όσα μάτια το αξίζουν στον άλλο κόσμο;!
Αδελφοί, Χριστός Ανέστη!

http://www.agiameteora.net/

https://simeiakairwn.wordpress.com/

"Ας βιαστούμε να αγαπήσουμε! Οι άνθρωποι φεύγουν. Όλοι φεύγουμε..." |Μαρία Λαού

 

Ας βιαστούμε να αγαπήσουμε!

Οι άνθρωποι φεύγουν, όλοι φεύγουμε.

Τρέχει σαν βιαστικό ποτάμι η ζωή.

Φεύγουν και δεν τους νοιάζει που αφήνουν πίσω τους ένα λυπημένο δάκρυ, που στεγνώνει τις θλιμμένες ψυχικές λαχτάρες...

Ας βιαστούμε να τους κάνουμε χαρούμενους.

Τουλάχιστον είναι κάτι αυτό και όταν μας αφήσουν να ξέρουμε ότι τους δώσαμε ακόμα κάτι.

Ας δώσουμε απλά πράγματα σε όσους ξέρουν να ενθουσιάζονται με απλά πράγματα και μέσα σε αυτά όλοι θα έχουμε βρει την απεραντοσύνη της ζωής.

Μαρία Λαού

✔ Γεννιόμαστε, πεθαίνουμε ...

Φεύγουμε, σου λέω.

Φεύγουμε.

Να προλάβουμε να μαζέψουμε .

Όχι για το σκοτάδι που ζούμε.

Αλλά για το Φως που μας περιμένει...

"Εγώ ειμί το Φως του κόσμου..."

~ έγραψε ο (ψευτo) Λαυρέντης στις 27/9/2021

Ο Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος γύρισε και την κοίταξε... (Συγκλονιστική Μαρτυρία!!!)

Αρχιμ. Πορφύριος, Ηγούμενος Ι.Μ. Τιμ. Προδρόμου Βέροιας

Δεν αξιώθηκα να πάω στο ιερό νησί της Χαλκίδας για να προσκυνήσω. 

Κάποια φορά που ξεκινήσαμε, έριξε τόσο χιόνι, που δεν μπορέσαμε να πάμε έξω από τηνπόλη.Άκουσα όμως μία απίθανη ιστορία με τον άγιο αυτόν, και την καταγράφω. Πριν χρόνια, ένα λεωφορείο με κυρίες μεγάλης ηλικίας πήγαν προσκύνημα στον Άγιο Γιάννη τον Ρώσο. Έφτασαν στην εκκλησία και ο ξεναγός των εκδρομέων οδηγούσε τις προσκυνήτριες και τις εξηγούσε τα σχετικά. Η γερόντισσα, που μας διηγήθηκε το πάθημά της, τότε ήταν κοντά στα ογδόντα, αλλά με μυαλό τετρακοσιάρικο. Tώρα είναι στα ενενήντα και το μόνο που την στενοχωρεί είναι που δεν την βαστούν τα ποδάρια της να πάει στην εκκλησία.

Συνήθιζε, λοιπόν, τότε που πήγαινε ακόμα στην εκκλησία, να μπαίνει μέσα και να πιάνει κουβέντα με τις εικόνες. Αλλά πρώτα έπρεπε να ανάψει δεκάδες, ναι καλά διαβάσατε, δεκάδες κεριά για τα ζωντανά και άλλα τόσα για τα πεθαμένα. Άσε τι άναβε για τους αγίους. Και έχοντας αυτό το χούι, συνήθως χάνονταν από τις παρέες. Μόνο όταν ήταν να βγουν από τον ναό την φώναζαν.

Έτσι και στον Άγιο Γιάννη τον Ρώσο. Οι άλλες συντρόφισσές της απομακρύνθηκαν. Αλλά αυτή, πλησιάζοντας στο προσκυνητάρι, εκεί που έχουν τον άγιο, τα είδε αλλιώς και σταμάτησε. Έβλεπε ένα παλικάρι ξαπλωμένο και κατάλαβε πως είναι νεκρός. Και άρχισε να κλαίει το παλικάρι: «ποιός να ξέρει πώς σε λένε, και πού να βρίσκεται η μάννα σ’ να σε κλάψει, παλικάρι μ’. Κι η πατρίδα σ’ η Ρωσία λένε πως τάχα είναι μακρυά, παιδί μ’. Έ, τι δα τράβηξες και συ για τον Χριστό, για να σε έχν εδώ». Τον είπε και άλλα μοιρολόγια και έκλαψε με την ψυχή της η γιαγιούλα. Και τότε …πέρασε η ώρα και άρχισαν να μαζώνονται για να φύγουν. Όταν είδαν ότι η θειά αυτή έλειπε, κάποια νεότερη την έψαξε μέσα στην εκκλησία και τελικά την βρήκε. –Άντε, θειά Π. Φεύγουμε, μας περιμένουν.

Φτάνουν εκεί που ήταν μαζεμένοι όλοι, και λέει στον αρχηγό.

–Καλά, εσείς μας είπατε ότι θα ρθούμε στον Άγιο Γιάννη τον Ρώσο. Και Άγιο Γιάννη δεν είδαμε.

– Πώς δεν τον είδαμε; Εκείνος εκεί είναι.

–Α, αυτός είναι;

-Γιατί, εσύ τι νόμισες;

- Εγώ τον είδα και είπα είναι πεθαμένος και τον έκλαψα, γιατί είναι νέος, από μακριά. Και είπα είναι πεθαμένος και τον έκλαιγα. Πού να είναι η μάννα τ’ να τον κλάψει;.

-Τί λες, θειά Π. Αυτός είναι ο Άγιο Ιωάννης ο Ρώσος.

- Εγώ, παιδί μ’; Τί να πω; Εκεί που τον έκλαιγα, γύρισε κατά εδώ το κεφάλι τ’ και με κοιτούσε. Κι εγώ τον έκλαιγα κι αυτός με κοιτούσε. Μέχρι που με φώναξαν και σας βρήκα. Δεν κατάλαβα. Κάτσε μια στιγμή να πάνω να τον προσκυνήσω και φεύγουμε.

Ποιός τολμούσε να την αρνηθεί το τελευταίο προσκύνημα.

- Έ, παιδί μ’, μεγάλη η χάρη τ’. Κάθε άγιος έχει την χάρη τ’. Τόσοι αγίοι έχουμε. Δοξασμένο τ’ όνομά Του. Αυτά, που λες, έπαθα.

Μας διηγείται και άλλα τέτοια, πολλά μπορώ να πω, αλλά όταν τα λέει δεν σηκώνει μάτια να σε κοιτάξει. Ή θα πλέκει τίποτα με το τσιγκελάκι ή τις βελόνες, ή με τα ροζιασμένα και στεγνά δάχτυλά της θα διπλώνει και θα ξεδιπλώνει καμιά χαρτοπετσέτα.

Και εμείς δεν την λέμε τίποτα. Την αφήνουμε στην μακάρια και ευλογημένη απλότητά της, να νομίζει ότι δεν αξίζει ούτε τα μάτια να σηκώσει για να κοιτάξει τα άγια εικονίσματα.

Μόνον όταν τελειώνει, σηκώνει τα γαλανά ξεπλυμένα ματάκια της, που είναι βαθιά μέσα στις κόγχες, από την αγρύπνια και από τα δάκρυα, και λέει: «Αυτά, παιδί μ’, έπαθα».

Δόξα τω Θεώ. Τι θησαυρούς κρύβει αυτή η Αγία Ορθοδοξία, η Αγία Εκκλησία μας;! Και τί θα δουν όσα μάτια το αξίζουν στον άλλο κόσμο;!

http://akouei.blogspot.gr/

- See more at: http://hellas-orthodoxy.blogspot.gr/2015/05/blog-post_616.html#sthash.JR4uMZuK.dpuf