Εἰδικά, ὅταν ἔλεγα τον στίχο: «Ἀναστήτω ὁ Θεός…»

+ Γέρων Θεόδωρος Σπηλαιώτης: 
«Ὁ ἀσκητὴς τοῦ Ἁγιοφαράγγου»

«Ἂν θὰ μὲ ρωτούσατε νὰ σᾶς πῶ, τὶ κατάλαβα τόσα χρόνια στὴν ἔρημο, θὰ σᾶς ἀπαντοῦσα μὲ μιὰ λέξη: τὴν δύναμη τοῦ ψαλτηρίου. 
Ἂν ξεκινοῦσα τὴν ζωὴ μου τώρα, ἕνα θὰ πάσχιζα νὰ κάνω, νὰ ἀποστηθίσω τὸ ψαλτήρι. 
Αὐτὸ εἶναι ἡ γονικὴ μήτρα τῆς νοερᾶς προσευχῆς. Αὐτὸ εἶναι τὸ εὔφορο χῶμα, ὅπου εὐδοκιμεῖ ὁ σπόρος τῆς εὐχῆς. 
Αὐτὸ μαστίζει τοὺς δαίμονες. 
Ὅταν διάβαζα, στὶς ἀγρυπνίες μου, τὸ ψαλτήρι, ἐρχόνταν ὁ δαίμονας, ποὺ μούγκριζε σὰν ἀγριόχοιρος στὸ αὐτὶ μου. 
Εἰδικὰ, ὅταν ἔλεγα τὸν στίχο, 
«Ἀναστήτω ὁ Θεός…» καί τὸν στίχο ποὺ λέει, «Ἐσὺ εἶσαι Κύριος καὶ Θεὸς μου». 
Λυσσοῦσε, μὲ ἔπιανε ἀπὸ τὸν λαιμό, μὲ ἔπνιγε. 
Μπέρδευε τὰ λόγια μου, γιὰ νὰ μὴν τὸ πῶ. 
Τόσο πολὺ καιγόταν…»

Theodoula Paraskeuopoulou

«Εἶναι καιρός νά δώσουμε Μαρτυρία…» Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

(Απομαγνητοφωνημένη ομιλία)

Σήμερα, έλεγε ο Άγιος Παΐσιος, δεν είναι καιρός »μαρτυρίου», δηλαδή δεν μας ζητάει ο Θεός να γίνουμε μάρτυρες, να δώσουμε την ζωή μας, αλλα είναι καιρός να δώσουμε ΜΑΡΤΥΡΙΑ για τον Χριστό με την ζωή μας, με την στάση μας, με την σταθερότητα μας, με τα λόγια μας, και με τα έργα μας.
Να αντισταθούμε στο κακό!
Έχω γυναίκες, και εδώ μου φαίνεται, που τις πολεμάνε οι ίδιοι οι ιερείς τους.. Πάνε στις ενορίες ντυμένες σεμνά, και τίς βάζει μπροστά ο παπάς και τις λένε γιατί ντύνεσαι έτσι! Δεν ντύνεσαι όπως όλες! Γιατί δεν είσαι »ρινόκερος»…
Τα λέω αυτά για να μη ντρέπεστε, και να μη δειλιάζετε, και να μη μπερδεύεστε. 

Γιατί λέει ο παπάς το είπε! Και επειδή το είπε ο παπάς;
Και ο δεσπότης να το πει, και ο πατριάρχης να το πει!
Όταν είναι αντίθετο με τον νόμο του Θεού, δεν θα το κάνω!
Ήταν ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, απλός μοναχός ήταν… Όλη η επίσημη εκκλησια, η διοικούσα και οι αρχιερείς και οι πατριάρχες είχαν τότε προσκυνήσει μια αίρεση…
Του μονοθελητισμού. Που έλεγε δηλαδή ότι ο Χριστός είχε μόνο μια θέληση. Υπήρχε αυτή η αίρεση. Ενώ ο Χριστός είχε 2 θελήσεις. Ήταν και είναι και Τέλειος Θεός και Τέλειος άνθρωπος…
Οπότε, έχει και την Θεία θέληση, και την ανθρώπινη. Και την Θεία ενέργεια, και την ανθρώπινη. Για αυτό και βλέπουμε ότι πεινούσε, διψούσε…ήταν άνθρωπος. Κουραζόταν, τα είχε όλα τα ανθρώπινα… Εκτός την αμαρτία.
Λοιπόν, και είχαν βγεί κάποιοι αιρετικοί, και έλεγαν όχι, ο Χριστός μια θέληση έχει μόνο, μόνο Θεός. Ακύρωναν την ανθρώπινη φύση ουσιαστικά!
Και ο Άγιος Μάξιμος απλός μοναχός, ούτε παπάς ούτε δεσπότης.
Και έλεγε «όχι, έχετε λάθος!»
Μα λέει, τι, εσύ είσαι καλύτερος από τον δεσπότη; Είσαι καλύτερος από τον πατριάρχη; Με ποιά εκκλησία είσαι!
Και λέει, «εγώ είμαι με την εκκλησία! Εσείς δεν είστε με την εκκλησία!»
»Εσείς έχετε βγεί απ’ έξω..!»
Έτσι λοιπόν κι εμείς θα λέμε σε όλους τους «ρινόκερους» ότι εγώ είμαι ο φυσιολογικός, και αυτό δεν είναι υπερηφάνεια! Προσέξτε!
Αυτό είναι η αλήθεια! Όπως λες εγώ είμαι άντρας! Τι να πείς, ότι δεν είμαι, αφού είναι αλήθεια αυτό! Έτσι θα πείς!
Ότι ο Χριστός λέει αυτά και αυτά! Και οφείλουμε να τα τηρήσουμε! Και δεν είναι γιατί νομίζουμε ότι είμαστε οι καλύτεροι!
ΌΧΙ, είμαστε οι χειρότεροι απ’ όλους!
Αλλά να προσπαθούμε να τηρήσουμε αυτά που λέει ο Χριστός. Και σε όποιον αρέσει…

»Είναι καιρός να δώσουμε Μαρτυρία…

Αρχ.Σάββας Αγιορείτης 

(by Theodoula Paraskeuopoulou)

Πήρε το άγιο Ποτήριο και έτσι όπως ήταν, με τα άμφιά του πήγε σε έναν οίκο ανοχής

Κάποια φορά, αργά τη νύχτα επισκέφθηκε ο Ιερομόναχος παπα-Φώτης ένα από τα σπίτια της πόλης μας στο οποίο βρήκε κατάλυμα.
 

Πριν κοιμηθεί, έδωσε την εξής εντολή στον οικοδεσπότη:
 

Αύριο χαράματα, εσύ κι εγώ έχουμε μια δουλειά.
 

Ξύπνησαν, έφυγαν από τη Μυτιλήνη, πήγαν στο Ησυχαστήριό του. Πήρε γρήγορα- γρήγορα ιερά σκεύη και την ιερατική του στολή και κατευθύνθηκαν στο γραφικό ξωκλήσι της Παναγίας της Γαλατούσας στο κάστρο της πόλης μας.
 

Λειτούργησε. Πήρε το Άγιο Ποτήριο και τη λαβίδα και έτσι όπως ήταν με τα άμφιά του, κατευθύνθηκε σ’ έναν από τους οίκους ανοχής που υπήρχαν τότε σε αυτήν την περιοχή.
 

Εκεί κοινώνησε μια ετοιμοθάνατη πόρνη, την Ευλαμπία, η οποία μάλιστα αμέσως μετά τη Θεία Κοινωνία αναπαύθηκε εν Κυρίω, πέθανε. Την είχε προηγουμένως εξομολογήσει!
 

Όταν τον ρώτησα αργότερα σχετικά μ’ αυτό το θέμα μου είπε:
Αυτό έχει γίνει πολλές φορές. Μία γυναίκα κοντά στην εκκλησία του Αγίου Συμεών μού έλεγε τέτοιες περιπτώσεις κι εγώ πήγαινα σ’ αυτές τις ψυχές στους οίκους ανοχής. Με αποδέχονταν. Τους μιλούσα για τη μετάνοια για τη σωτηρία της ψυχής, για την άλλη ζωή…
 

Ποτέ δεν τους μιλούσα άσχημα, αλλά με αγάπη τους έλεγα να μετανοήσουν και θα φροντίσει γι’ αυτές ο Θεός, θα τις αποκαταστήσει στην καρδιά Του.
 

Πολλές ψυχές μετανοούσαν…
 

Με ρώτησες αν φοβόμουν.
 

Τι να φοβηθώ; Δεν φοβάμαι κανέναν. Μόνο το Θεό φοβόμαστε, όταν αμαρτάνουμε. Δεν με ένοιαζε τι θα έλεγε ο κόσμος, εγώ για το Χριστό ενεργούσα.....!

 

Από το βιβλίο του π. Αθανασίου Γιουσμά, “παπα-Φώτης ο ‘διά Χριστόν σαλός’, (1912-2010)”, Μυτιλήνη 2010.

Εμείς από την Theodoula Paraskeuopoulou)

"Ότι η ζωή είναι δύσκολη δεν είναι εξαίρεση, είναι ο κανόνας. Μόνο ο 20ος αιώνας πίστεψε ότι η ζωή είναι εύκολη και ευχάριστη, ένα όνειρο που δεν υπήρξε ποτέ στην ιστορία... |Πατριάρχης Σερβίας Παύλος

 

Ότι η ζωή είναι δύσκολη δεν είναι εξαίρεση,

είναι ο κανόνας.

Μόνο ο 20ος αιώνας πίστεψε

ότι η ζωή είναι εύκολη και ευχάριστη,

ένα όνειρο που δεν υπήρξε ποτέ στην ιστορία.

Τις δυσκολίες όμως μπορούμε ευκολότερα να τις υποφέρουμε

όταν μέσα μας και ανάμεσά μας υπάρχει ανθρώπινη ζεστασιά.

Επειδή κατά τη Δευτέρα Παρουσία Του ο Κύριος

δεν θα μας ρωτήσει σε τι καιρούς ζήσαμε,

αλλά πώς φερθήκαμε στον πλησίον μας.

Ήταν η "κόλασή" μας, ή ο "παράδεισός" μας;

~ Πατριάρχης Σερβίας Παύλος

|η Theodoula Paraskeuopoulou κοινοποίησε προς την fb ομάδα μας ο "αμφοτεροδέξιος" & οι συν αυτώ....

* Η προσευχή της μάνας δεν συγκρίνεται με τίποτα ...

"Η προσευχή της μάνας δεν συγκρίνεται με τίποτα σε αυτό τον κόσμο.

Στον κόπο των μητέρων βρίσκεται το παρόν και το μέλλον ενός λαού.

Πέρα από ό,τι προσφέρει η κοινωνία στον άνθρωπο, η μάνα που μεγαλώνει το παιδί φυτεύει τον σπόρο στην ψυχή του.

Αυτή πρέπει να είναι ισορροπημένη, να έχει τον Άγιο της εικόνας στην καρδιά,τον Σταυρό στο μυαλό και να ξέρει τον δρόμο της Εκκλησίας.

Μόνο έτσι θα μπορέσει να προετοιμάσει το παιδί για την ζωή.

Αυτό που μας λείπει τώρα είναι ακριβώς αυτό.
Μας λείπουν οι άγιες μητέρες, οι οποίες μας χαρίζουν αγίους ήρωες, μάρτυρες, διανοουμένους ή να μας δώσουν τις ιδιοφυΐες, που θα αναδείξουν ό,τι καλύτερο έχει αυτός ο λαός της Ορθοδοξίας.

π. Ιουστίνος Parvu

Ολόκληρο το κείμενο εδώ
(εμείς από την Theodoula Paraskeuopoulou)

"Έπεσα σηκώθηκα, έπεσα σηκώθηκα, έπεσα σηκώθηκα, έπεσα σηκώθηκα, έπεσα σηκώθηκα...

"Έπεσα σηκώθηκα,

έπεσα σηκώθηκα,

έπεσα σηκώθηκα,

έπεσα σηκώθηκα,

έπεσα σηκώθηκα.

Θα μαλλιάσει η γλώσσα μου να λέει αυτή τη λέξη.

Όχι από τη μια μέρα στην άλλη.

Πέρασαν χρόνια αυτό το οποίο ζω σήμερα.

Χρόνια!

Με λόγια παχυά,

θεωρίες,

μπλα,

μπλα,

μπλα δεν τα μαθαίνεις.

Αν δεν σπάσεις τα μούτρα σου,

δεν τριφτείς σαν τη λεμονόκουπα δεν τα μαθαίνεις.

Γι'αυτό είπαν και οι πατέρες,

θα χύσεις αίμα και θα πάρεις πνεύμα..."

~ Γέροντας Αγάθων Κωνσταμονίτης

πηγή

|από την εκ των "συν αυτώ", Theodoula Paraskeuopoulou

* Δες κι αυτό:

~ "Ἡ ἐπανεκκίνηση τῆς ὀρθοδόξου ζωῆς…" |Μόρφου Νεόφυτος - 11.3.2022

" ... Παναγία μου δίδαξόν με τί με δεῖ ποιεῖν καὶ λέγειν!

Παναγία μου δίδαξόν με τί πρέπει να κάνω και να λέω!

Σκεφτείτε έναν Επίσκοπο που η κατ´εξοχήν εργασία του είναι να ορθοτομεί, με διάκριση τον λόγο της Αληθείας, τον Χριστό δηλαδή, ο Λόγος της Αληθείας είναι ο Χριστός!

Και όλα αυτά να τα κάνει αδέξια, αφώτιστα, απαράκλητα...

Γι΄ αυτό είναι πολύ σημαντική αυτή η προσευχή εν παντι καιρώ και τόπω, και ιδιαιτέρως στην εποχή μας, την τόσο συγχυσμένη, βαβελική, φοβισμένη και τρομοκρατημένη...

Που καταφύγομεν Αγνή;

Ει μη εις σε την Θεοτόκον, την Μητέρα του Φωτός, του Ακτίστου Φωτός να μας δώσεις φώτιση τι να κάνουμε και τι να πούμε σε μια εποχή που όλα σείονται και είναι έτοιμα να γκρεμιστούν...

Μόνο η Παναγία και οι Άγιοι μας, και οι Άγιοι Άγγελοι και Αρχάγγελοι μπορούν να μας στηρίξουν και να μας δώσουν έμπνευση, ενθουσιασμό, ελπίδα, πίστη, αγάπη, ειρήνη, μακροθυμία, εγκράτεια!

Όλα αυτά που έχουμε χάσει εδώ και πολλά χρόνια...."

Μόρφου Νεόφυτος

 |εμείς από Theodoula Paraskeuopoulou

"Πως να φέρεσθε στα ορφανά παιδιά..." |Άγιος Πορφύριος

Δύσκολο πράγμα η ορφάνια. 
Όποιος στερήθηκε τους γονείς του, και μάλιστα σε μικρή ηλικία, έγινε δυστυχισμένος στη ζωή. 
Αν, όμως, απέκτησε πνευματικούς γονείς τον Χριστό και την Παναγία μας, έγινε άγιος. 
Να φέρεσθε στα ορφανά παιδιά με αγάπη και κατανόηση, αλλά κυρίως να τα συνδέετε με τον Χριστό και με την Εκκλησία...

ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΗΣ

(εμείς από τη Theodoula Paraskeuopoulou)

«Ας είναι δοξασμένο το άγιο Όνομα Του».

Υπήρχε μια ιδιαίτερη πνευματική σχέση του Άγιου Άνθιμου με τον μοναχό Νικηφόρο, ο οποίος «ουδέ εν βήμα εμάκρυνεν απ’ αυτού», όπως αναφέρει ο πατήρ Θεόκλητος Διονυσιάτης στο βιβλίο του «Ο Άγιος Άνθιμος της Χίου». 

Ο π. Νικηφόρος προσευχόταν τη νύχτα ώρες ατελείωτες, κάνοντας μετάνοιες αμέτρητες, δεν είχε λογοφέρει με κανένα ούτε χάλασε την καρδιά κάποιου κι ήταν ο κύριος ψάλτης του ναού. 

Εξ αιτίας της ασθενείας του όμως, σιγά-σιγά έχασε το φως του κι έτσι έψαλλε τα περισσότερα τροπάρια και απήγγειλε τους Αποστόλους από στήθους.
Είχε το χάρισμα της παρηγοριάς των θλιβομένων.

Τα μάτια του ήταν μονίμως ερεθισμένα, η όραση του ελαχίστη, είχε αγκυλώσεις στα χέρια και παράλυση στα κάτω άκρα.

Παρ’ όλα αυτά ήταν γλυκύτατος, μειλίχιος, χαμογελαστός, διηγείτο χαριτωμένα περιστατικά, ήταν ευχάριστος, αξιαγάπητος.

Το πρόσωπο του, που ήταν φαγωμένο από τα στίγματα της ασθένειας, και τις πληγές, έλαμπε κι έπαιρναν χαρά όσοι τον έβλεπαν αυτόν τον πάμπτωχο και φαινομενικά ασθενή άνθρωπο που έλεγε: 
«Ας είναι δοξασμένο το άγιο Όνομα Του».

(Από το βιβλίο «ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ Ο ΛΕΠΡΟΣ ΤΗΣ ΚΑΡΤΕΡΙΑΣ ΑΘΛΗΤΗΣ ΛΑΜΠΡΟΣ», υπό Σίμωνος μονάχου, Γ’ εκδ. «ΑΓ. ΣΤΕΦΑΝΟΣ», Αθήναι 2007).
Από Άγιος Νικηφόρος ο Λεπρός- Γέροντας Ευμένιος Σαριδάκης

* πηγή κειμένου: Theodoula Paraskeuopoulou


Διαβάστε ακόμα:

Ὅσιος Νικηφόρος ὁ Λεπρός, ὁ σταυρωμένος ἄνθρωπος (ομιλία του Μητροπολίτη Μόρφου)

Βίος Ἁγίου Νικηφόρου

Έτσι να προσεύχεσθε (Άγιος Νικηφόρος ο λεπρός)

* Να επιμένεις ...

Βρήκαμε το κείμενο στο προφίλ της Theodoula Paraskeuopoulou
(σύνθεση: "συν αυτώ"...)

[ Όταν ο άνθρωπος δεν θέλει, ο Θεός δεν μπορεί... |+ Δημήτριος Παναγόπουλος

Ο Θεός θα σε βοηθήσει να μπορέσεις, 

αλλά δεν θα σε βοηθήσει να θελήσεις. 

Ο Θεός είναι Παντοδύναμος, 

σε βαθμό που ο άνθρωπος δεν μπορεί να παρακολουθήσει. 

Μπορεί σε κλάσμα δευτερολέπτου, εν ριπή οφθαλμού, να χαλάσει όλη την κτίση 

και να την ξαναφτιάξει δισεκατομμύρια μεγαλύτερη και καλύτερη! 

Τέτοια δύναμη έχει (ανθρωπίνως ομιλώ). 

Όμως αυτός ο παντοδύναμος Θεός, 

που μπορεί να κάνει τέτοιο θαύμα, 

δεν μπορεί να ''φτιάξει'' θέληση στον άνθρωπο.

 Όταν ο άνθρωπος δεν θέλει, ο Θεός δεν μπορεί. 

Ο Θεός θέλει τον άνθρωπο συνεργάτη. 

Και όσο ο άνθρωπος θέλει, τόσο ο Θεός δίδει. 

Δεν θέλει ο άνθρωπος; 

Ο Θεός δεν δίδει. 

Επομένως όλα εξαρτιώνται από την θέληση και την μετάνοια του ανθρώπου. 

Η θέληση του ανθρώπου σε τούτο τον κόσμο, 

είναι ισχυρότερη από τον Παντοδύναμο Θεό...!!! 

+ Δημήτριος Παναγόπουλος 

|από την "συν αυτώ", Theodoula Paraskeuopoulou

Στα γόνατα για ένα μωράκι 15 ημερών...Χειρουργείται στο Ωνάσειο. Τώρα!!!

Από το fb πριν λίγο:
"Μια προσευχή από όλους σας παρακαλώ για το μωρό μας,
που χειρουργείται τώρα στο Ωνάσειο!
Είναι μόνο 15 ημερών..."

Ζωη Κορωνιδου

(εμείς από Theodoula Paraskeuopoulou)

"Μα δεν μου ἀρκεῖ να τα πεῖς παιδάκι μου. Και οι φίλαθλοι στο γήπεδο φωνάζουνε. Γκολ μπαίνει με τις φωνές; Δεν μπαίνει… ἁπλό δεν εἶναι;"

+ π. Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος:
Ἀποκτῆστε μία ἄλλη νοοτροπία καὶ βοηθῆστε τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. 
Μὴ σκανδαλίζετε τοὺς ἐργάτες τοῦ Εὐαγγελίου...
Νομίζουμε ὅτι πάντα ἐμεῖς κάνουμε κάτι σπουδαῖο. 
Ἂν εἶναι σπουδαῖο, τὸ ξέρει ὁ Θεός, μπορεῖ καὶ ἄλλοι ἄνθρωποι γιὰ λίγο. 
Πίσω ἀπ΄ αὐτὸ εἶναι ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ τὸ ἐπιτρέψει νὰ γίνει καὶ νὰ τὸ καταλάβω, ἀλλοίμονο ἂν πῶ τὸ ἔκανα ἐγώ. 
Ξέρετε πόσο τραγικὸ εἶναι νὰ πεῖτε σ΄ ἕναν ἱερέα μετὰ τὴν Λειτουργία «ἂχ πάτερ, πόσο ὡραία Λειτουργία κάνατε!», εἶναι Κόλαση αὐτό. 
«Πόσο ὡραία λειτουργία κάνατε»… 
Ὁ Θεὸς δὲν ἔκανε τὴν Λειτουργία; 
«Ἂχ πάτερ, τί ὡραῖο Εὐχέλαιο κάνετε, ἐλᾶτε νὰ μοῦ κάνετε σπίτι». 
Λέω «ἐγὼ δὲν ἐνορίτης», «σᾶς παρακαλῶ, ἐγὼ ἐσᾶς θέλω». 
«Γιατί βρὲ παιδάκι μου, νὰ μὲ κολάσεις;». 
Τὸ πιάνετε; 
Μὴ σκανδαλίζετε τοὺς ἐργάτες τοῦ Εὐαγγελίου!
Αὐτὰ ὅλα τὰ κάνει ὁ Θεός. 
«Ἂχ πάτερ, πόσο ὡραία ἀναπαύτηκα ποὺ ἐξομολογήθηκα..». 
Θὰ μὲ πιάσει ἔπαρσις ἒ; 
Καὶ ὅταν τὸ ξέρω, μὲ πιάνει τὸ ἀνάποδο καὶ μαλώνω μερικούς. 
Νὰ πῶ «ἐγὼ μαλώνω κιόλας ἒ;» γιατί ὄχι; 
Ἐγὼ τὸ ΄κανα; 
Καὶ ὅταν ἐξομολογεῖσαι, σοὺ ΄κανα κάτι ἐγώ; 
Ἐξομολόγηση σημαίνει λὲς τὰ ἁμαρτήματά σου. Ἐγὼ τὰ καθάρισα; 
Ἐγὼ τὰ συγχώρεσα; 
Εἶμαι ὄργανο τοῦ Θεοῦ. 
Καὶ στὸ τέλος – τέλος, διαβάζω μία εὐχή νὰ συγχωρεθεῖς. 
Ἔλα μίλα μου 10 ὧρες, ἂν ἤμουν «ψυχοθεραπευτής», θὰ βγάλω ἐγὼ κανένα δαιμόνιο ἀπὸ μέσα σου, καμμιὰ ἀρρώστια, καμμιὰ ἁμαρτία; 
Θὰ μιλᾶς, θὰ μιλᾶς, θὰ μιλᾶς, καὶ ἐγὼ θὰ σὲ ἀκούω, θὰ σὲ ἀκούω, θὰ σοὺ δίνω ἀπαντήσεις καὶ θὰ πεῖς «ἒ, τὰ ΄πα». 
Μὰ δὲν μοῦ ἀρκεῖ νὰ τὰ πεῖς παιδάκι μου. 
Καὶ οἱ φίλαθλοι στὸ γήπεδο φωνάζουνε. 
Γκὸλ μπαίνει μὲ τὶς φωνές; 
Δὲν μπαίνει… ἁπλὸ δὲν εἶναι;

Ἀποκτῆστε μία ἄλλη νοοτροπία. 
Παρακαλῶ βοηθῆστε τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας καὶ βοηθῆστε καὶ τοὺς πνευματικούς. 
Σᾶς παρακαλῶ, εἶναι πολὺ σπουδαία θέματα αὐτά. Καὶ εἰδικὰ γιὰ τὴν ἐξομολόγηση, βρῆκα εὐκαιρία τώρα, ἐσεῖς τί καταθέτετε! 
Πόση μετάνοια καταθέτετε καὶ πόσο λὲς αὐτὰ ποὺ ἔχεις νὰ πεῖς. 
Ἔρχεται μία καὶ μοῦ λέει «πάτερ σήμερα θὰ σᾶς ἀπασχολήσω πάρα πολλὴ ὥρα». 
Λέω «πόση ὥρα;». 
Λέει «καμμιὰ ὥρα θέλω». 
Λέω «στάσου, ἔχω μετρήσει πῶς μπορῶ σ΄ ἕνα λεπτὸ μέσα, νὰ λέω 60 ἁμαρτήματα. 
Τώρα μία ὥρα εἶναι 60 λεπτὰ * 60. 
Ἄρα ἔχεις 3600 ἁμαρτήματα». 
Λέει «ὄχι». 
«Γιατί θέλεις μία ὥρα λέω;». 
Βλέπετε, νομίζει ὅτι μὲ τὸ ποὺ θὰ μιλήσει πολύ, θὰ συγχωρεθεῖ ἒ... 
Κι ἂς μιλήσει πολύ… θὰ ΄χει μετάνοια; 
Τίποτα δὲν ἔγινε. 
Κι ἐγώ ὁ βλάξ, ὁ βλάξ, ἂν κάτσω καὶ τὴν ἀκούσω, δὲν τὴν βοήθησα.
Αὐτὴ εἶναι ἡ νηπτικὴ θεωρία, ὅτι ὅλα βρίσκουν ἕνα ἄλλο κάλος, ὅλα τὰ κάνει ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ. 
Ὅ,τι κάνουμε, τὰ κάνει ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ, αὐτὸ τὸ ξεχνᾶμε.

Ἀπομαγνητοφωνημένο ἀπόσπασμα ὁμιλίας τοῦ π. Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου,
ἀπὸ τὴν 3η καλοκαιρινὴ ὁμιλία πού πραγματοποίησε 25/07/13.

http://hristospanagia3.blogspot.com/2019/05/blog-post_59.html?m=1

(εμείς από την Theodoula Paraskeuopoulou)

Γι΄αυτό δοξάζετε το Θεό;

 

"Ρωτάς μερικούς γονείς, τί κάνουν τα παιδιά σας;

 Και σε απαντάνε: 

Δόξα σοι ο Θεός, καλά είναι! 

Και ρωτάω: 

Μπορείτε να μου πείτε, γιατί δοξάζετε το Θεό, αφού ούτε Εκκλησιάζονται, ούτε εξομολογούνται, ούτε νηστεύουνε; 

Τί καλοσύνη έχουν πάνω τους και δοξάζετε το Θεό; 

Επειδή έχουν μια δουλειά και πήραν ένα αυτοκίνητο και γυρίζουν με τις φιλενάδες τους;

 Γι΄αυτό δοξάζετε το Θεό; 

Αλίμονο σας μια μέρα, που ειρωνεύεστε τον Θεό! "

Ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος

|Theodoula Paraskeuopoulou

"...Ο ἴδιος ὁ Χριστός καρφώθηκε ἀπάνω στο ξύλο. Κ’ ἡ μητέρα του ἡ Παναγία πέρασε κάθε λύπη σε τοῦτον τον κόσμο..." Φώτης Κόντογλου

Ἡ θρησκεία τοῦ Χριστοῦ εἶναι πονεμένη θρησκεία, ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς καρφώθηκε ἀπάνω στὸ ξύλο.
Κ’ ἡ μητέρα του ἡ Παναγία πέρασε κάθε λύπη σὲ τοῦτον τὸν κόσμο.
Γι’ αὐτὸ καταφεύγουμε σὲ Κεiνη ποὺ τὴν εἴπανε οἱ πατεράδες μας: 
«Καταφυγή», «Σκέπη τοῦ κόσμου», «Γοργοεπήκοο», «Γρηγοροῦσα», «Ὀξεία ἀντίληψη», «Ἐλεοῦσα», «Ὁδηγήτρια», «Παρηγορίτισσα» καὶ χίλια ἄλλα ὀνόματα, ποὺ δὲν βγήκανε ἔτσι ἁπλὰ ἀπὸ τὰ στόματα, ἀλλὰ ἀπὸ τὶς καρδιὲς ποὺ πιστεύανε καὶ ποὺ πονούσανε.

Φώτης Κόντογλου

(η ανάρτηση "δανεισμένη" από τον κ. Μπιλιούρη Αριστοτέλη)

Ο Άγιός μας, απ΄ότι φαίνεται, θέλει να γιορτάσει φέτος (4 χρόνια μετά...) κάπως "αλλιώτικα"... Τι λέτε;

Για εμάς, στην ευρύτατη πλέον γειτονιά του "αμφοτεροδέξιου" Αγίου μας, οι υπολειπόμενες μέρες, μέχρι το τέλος του Φεβρουαρίου, σηματοδοτούν ιδιαιτέρως φέτος κάτι πραγματικά πανηγυρικό.

Ο Άγιος Κασσιανός γιορτάζει και πάλι!
Πέρασαν 4 χρόνια από τότε που το ημερολόγιο έγραφε ξανά 
"29 Φεβρουαρίου".

4 χρόνια γεμάτα ξεχωριστές ευλογίες για εμάς που ζούμε υπό την αιγίδα (προστασία) του Αγίου, που αναμφίβολα φανερώνουν πως δεν τον επιλέξαμε εμείς, αλλά μάλλον μας επέλεξε εκείνος... 
(Οι λόγοι, που συμβαίνει αυτό, αγνοούνται).
Ο Άγιός μας απ΄ότι φαίνεται θέλει να γιορτάσει φέτος κάπως "αλλιώτικα"...
Σε μια "συν αυτώ" Θεία Λειτουργία παρέα με παππούδες, γιαγιάδες και νοσηλευτικό προσωπικό...

Το επόμενο Σάββατο λοιπόν το πρωί (7:30 με 10:15 περίπου), ανήμερα της γιορτής του στις 29 Φεβρουαρίου, στο Ιερό Ναό του Γηροκομείου της Παναγίας της Ελεούσας στη Νέα Ιωνία 
(πολύ κοντά στο νοσοκομείο της Αγίας Όλγας, δες τον χάρτη εδώ...)
Λιτά, αλλά και πανηγυρικά (μετ΄αρτοκλασίας)...
Με Ιερείς, "ψαλτάδες" και εκκλησίασμα, εκ των "συν αυτώ"...
Τι λέτε;
Δεν θα είναι μια αλλιώτικη ευκαιρία Κοινωνίας, επανασύνδεσης ή γνωριμίας;
Σκεφτείτε το και μας λέτε...

ΥΓ:
Αν ζεις μακρυά ή δεν γίνεται με τίποτα να έρθεις,
δεν πειράζει.
Θα είμαστε λίγοι, αλλά όχι μόνοι.
Πήγαινε στην Εκκλησιά της γειτονιάς σου.
Γράψε ονόματα εκεί ή στείλτα σε μας.
Και θα είμαστε μαζί...
Κι ας είμαστε μακρυά.

Μην στενοχωρηθείς. 
Άκουσε τι λέει για την λύπη ο Άγιος Κασσιανός (μέσα από όσα ο π. Σάββας ο Αγιορείτης μας λέει παρακάτω) και θα καταλάβεις πως δεν αξίζει να λυπάσαι...

Να τον χαιρόμαστε!
(Και να μας χαίρεται...)
( από την "συν αυτώ", Theodoula Paraskeuopoulou)

Νομίζουν μερικοί...

Χριστιανός χωρίς σταυρό και αγώνα δεν νοείται. Χριστιανός που ακολουθεί ένα εύκολο δρόμο δεν νοείται.

Νόμισαν και νομίζουν μερικοί, ότι Χριστιανός είναι να τηρεί κανείς μερικές ηθικές εντολές και να καλοπερνάει στην ζωή του, να έχει ανέσεις, να έχει μία ευημερία ανθρώπινη και να έχει μία ζωή ανθρωπίνως εξασφαλισμένη.

Αλλά δεν είναι αυτός ο Χριστιανός. 

Χριστιανός είναι εκείνος ο οποίος κάθε ημέρα αγωνίζεται. 

Αγωνίζεται για να αγαπήσει τον Θεό. 

Αγωνίζεται για να αγαπήσει τον αδελφό του.

+ Γέροντας Γεώργιος Καψάνης

http://inpantanassis.blogspot.com/2019/12/blog-post_79.html…

‎Theodoula Paraskeuopoulou‎ προς ο "αμφοτεροδέξιος" & οι συν αυτώ....

Ή ψυχή μοιάζει μέ τη μυλόπετρα...(Από τη "βόλτα" του Αββά Κασσιανού στους Πατέρες της Ερήμου...)

Ο ΑΒΒΑΣ ΚΑΣΣΙΑΝΟΣ ΤΑΞΙΔΕΥΕΙ ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΟ ΤΗΣ ΑΙΓΥΠΤΟΥ ΚΑΙ ΣΥΝΟΜΙΛΕΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ.
ΡΩΤΑ ΤΟΝ ΑΒΒΑ ΜΩΥΣΗ ΓΙΑΤΙ Η ΨΥΧΗ ΜΟΙΑΖΕΙ ΜΕ ΤΗ ΜΥΛΟΠΕΤΡΑ...

Αυτή την εσωτερική εργασία την καταλαβαίνουμε καλύτερα αν παρομοιάσουμε την ψυχή μέ μια μυλόπετρα, την όποια γυρίζει τό ρεύμα τού νερού συνεχώς γύρω από τον άξονά της, καί ή οποία ποτέ δεν σταματάει να γυρίζει ενόσω τό νερό τρέχει. 

Αλλά ό μυλωνάς έχει τη δυνατότητα να αποφασίσει αν θα αλέσει σιτάρι, βρώμη ή ζιζάνια. Ό μύλος υποχρεώνεται να αλέσει ότι τού ρίχνει ό μυλωνάς. Τό ίδιο συμβαίνει καί στην ψυχή τού ανθρώπου. 

Μέσα στις δοκιμασίες της ζωής μπαίνει ή ψυχή σε κίνηση από τούς χειμάρρους τών πειρασμών πού την κατακλύζουν καί δεν μπορεί πια να ελευθερωθεί από τό ρεύμα τών λογισμών. 

Ή ίδια όμως ή ψυχή, μέ τον αγώνα της καί μέ την προσοχή της, φροντίζει για τό είδος τών λογισμών πού πρέπει να δέχεται ή να απορρίπτει. 

Διότι, όπως είπαμε παραπάνω, εάν διαρκώς φέρνουμε στη μνήμη μας τις Θείες Γραφές καί αν ανεβάζουμε τό νου μας ψηλά, ώστε να ασχολείται μέ πνευματικά πράγματα καί να επιθυμεί την τελειότητα καί τη μέλλουσα μακαριότητα, επόμενο είναι ότι απ’ αυτή την πνευματική ενασχόληση του νου μας, θα μάς έρχονται καί πνευματικοί λογισμοί. 

Καί αυτοί οι λογισμοί θα κάνουν τό νου να εντρυφά σε ότι είχε πριν μελετήσει. 

’Αν όμως μάς καταλάβει ή οκνηρία καί ή απροσεξία, κι αν ξοδεύουμε τον καιρό μας σε άσκοπη φλυαρία ή αν μπλέξουμε στις μέριμνες τούτου του κόσμου καί στις μάταιες επιθυμίες, τότε θα ξεφυτρώσουν ζιζάνια, τά όποια στη συνέχεια θα απλωθούν καταστρεπτικά στην καρδιά μας. 

Καί τότε, όπως είπε ό Κύριος καί Σωτήρας μας, εκεί όπου είναι ό θησαυρός τών έργων μας καί τών επιδιώξεων μας, εκεί θα βρίσκεται καί ή καρδιά μας (Ματθ. 6, 21).

πηγή

(Theodoula Paraskeuopoulou)

[...Από τότε έπαψα πια να αναχαιτίζω τα δάκρυα στις προσευχές μου για τους νεκρούς και μού ξανάρθαν τα δάκρυα... |Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

Μου δόθηκε το ακόλουθο βίωμα:

Όταν έχασε η ψυχή μου την ταπείνωση, έγινα ευέξαπτος.

Θυμόμουν όμως την ταπείνωση τού Χριστού και την διψούσα.

Άρχισα λοιπόν με το πένθος της μετανοίας και ικέτευα τον Θεό να με συγχωρέση και να με καθαρίση από το πνεύμα της υπεροψίας, χαρίζοντας μου την άγια ειρήνη Του.

Κι όταν η ψυχή μου μίσησε τις αμαρτίες, τότε με δίδαξε το Άγιο Πνεύμα την αδιάλειπτη προσευχή και την αγάπη.

Και ξέροντας πόσο αγαπά ο Κύριος το λαό Του, ιδίως τους νεκρούς, έχυνα κάθε βράδυ δάκρυα γι’ αυτούς.

Πονούσε η καρδιά μου, που στερούνται οι άνθρωποι από τέτοιο σπλαχνικό Θεό.

Και μια φορά είπα στον πνευματικό:

Λυπάμαι όσους υποφέρουν στον άδη και κλαίω κάθε νύχτα γι’ αυτούς και τόσο καταπονείται η ψυχή μου, ώστε λυπάμαι ακόμα και για τους δαίμονες.

Και ο πνευματικός μου απάντησε πως μια τέτοια προσευχή προέρχεται από την Χάρη τού Θεού .

Ενας ασκητής με ρώτησε:

«Κλαίς για τις αμαρτίες σου ;»

Του λέω:

«Μάλλον λίγο, οδύρομαι όμως πολύ για τους νεκρούς».

Τότε μου λέει εκείνος:

«Κλαίγε για τον εαυτό σου, όσο για τους άλλους θα τους ελεήση ο Κύριος. Έτσι είπε ο ηγούμενος Μακάριος ».

Υπάκουσα κι άρχισα να κάνω όπως μού είπε, έπαψα να κλαίω για τους νεκρούς, αλλά τότε σταμάτησαν τα δάκρυα και για μένα τον ίδιο.

Μίλησα γι αυτό το θέμα σ΄έναν άλλον ασκητή που είχε το χάρισμα των δακρύων .

Αγαπούσε να σκέφτεται πώς ο Κύριος, ο Βασιλιάς τής Δόξας, έπαθε τόσα πολλά για μας κι έχυνε άφθονα δάκρυα κάθε μέρα.

Ρώτησα αυτόν τον ασκητή:

«Θα ήταν καλό να προσεύχομαι για τους νεκρούς;»

Στέναξε και μού είπε:

«Εγώ αν ήταν δυνατόν, θα έβγαζα όλους από τον άδη, και μόνο τότε θ΄αναπαυόταν και θα χαιρόταν η ψυχή μου».

Και συγχρόνως έκανε μια χειρονομία σαν αν μάζευε στάχυα να θερίση, κι από τα μάτια του έτρεχαν δάκρυα.

Από τότε έπαψα πια να αναχαιτίζω τα δάκρυα στις προσευχές μου για τους νεκρούς και μού ξανάρθαν τα δάκρυα και οδυρόμουν πολύ προσευχόμενος γι΄αυτούς...

~ Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

πηγή

|εμείς από την "συν αυτώ", Theodoula Paraskeuopoulou