🌹 Η Ελενίτσα ήτανε ολόλευκο κρινάκι, μα της Σινώπης διάβηκε το σκοτεινό σοκάκι. Την έστειλε η μανούλα της νήματα ν' αγοράσει, μα καραούλι έστησε όφις για να την πιάσει. Ήταν 15χρονη με βελουδένια όψη και ο πασάς Ουκούζογλου θέλησε να την κόψει...

 

 |Αυτό το 15χρονο κρινάκι, 

η Αγία Ελένη εκ Σινώπης, 

βοηθάει πάρα πολύ όσους υποΦέρουν 

από πονοκεΦάλους και ημικρανίες. 

Αν δεν ξέρεις το γιατί, 

δες το καρΦί που΄ναι ακόμα και σήμερα 

καρΦωμένο στο τίμιο ΚεΦαλάκι της...|

                 

[H τίμια Κάρα της Αγίας Ελένης εκ Σινώπης. 

Διακρίνεται το ένα από τα δύο καρφιά,

που κάρΦωσαν οι δήμιοι στο κρανίο της...]

[Δες τώρα την ιστορία της,

 με τον υπέροχο τρόπο που μας περιγράΦει 

η - γιατί όχι; - εορτάζουσα,

 Ελένη Ζεάκη...]

... Η Ελενίτσα ήτανε ολόλευκο κρινάκι, 

μα της Σινώπης διάβηκε

το σκοτεινό σοκάκι.

Την έστειλε η μανούλα της

νήματα ν' αγοράσει, 

μα καραούλι έστησε όφις για να την πιάσει. 

Ήταν δεκαπεντάχρονη με βελουδένια όψη 

και ο πασάς Ουκούζογλου θέλησε να την κόψει... 

Όπως γλυκοπετάριζε ο όφις βγαίνει ομπρός της.

Τυλίγει τα χεράκια της κλείνει το πρόσωπο της...

Τη φέρνει μέσα στον οντά για του πασά το γεύμα 

κι αυτός την υποδέχτηκε με του διαβόλου πνεύμα. 

Ανήμπορος ν' αντισταθεί στη θεία της εικόνα 

το αρρωστημένο πάθος του φίδι τον κάνει,

 βόα...

Μα όσο κι αν προσπάθησε να τηνε ξεγυμνώσει,

 τοίχος στεκόταν διάφανο 

και πίσω θα τον σπρώξει 

Προσπάθησε 

και μιά και δυό και τρεις 

και θορυβείται,

τη φυλακίζει κι έπειτα για λίγο παραιτείται. 

Την ώρα που κοιμήθηκε,

 με θεϊκώ τω τρόπω,

όπως και την απώθηση να στρίψει 

 βρίσκει τρόπο! 

Φτάνει στο σπίτι που οι γονείς είχαν ανησυχήσει, 

τους εξηγεί τι έγινε για να τους ηρεμήσει. 

" Μανούλα μου,

 μη φοβηθείς,

 για μένα  μην τρομάξεις. 

Η προσευχή μου 

με φυλά απ' του κακού τις δράσεις."

Σαν ξύπνησε ο σάτιρος με όρεξη να φάει.

Με έκπληξη διαπίστωσε, 

το θήραμα του πάει!

Και τότε εξοργίζεται στη δημογεροντία

λέει να τη συλλάβουνε για αυτή την προδοσία.

Αν δεν την παραδώσουνε όλοι θε να σφαχτούνε

κι οι χριστιανοί τρομάξανε και πάν' να της το πούνε.

 

Ο κύρης της πληγώθηκε στ' άδικο αίτημα τους...

Έκλαψε,

 μα παρέδωσε το κρίνο της καρδιάς του.

Ως ένας άλλος Αβραάμ για Του Θεού χατίρι, 

το τέκνο του θυσίαζε και στη φωτιά το σύρει...

Μα κοίτα που ο Κύριος κρατά το κρίνο άσπρο 

και όσο και αν προσπάθησε μπροστά του βρήκε κάστρο. 

Η προσευχή κι η πίστη της είχαν ορθώσει τοίχος. 

Και εξοργίστηκε ο πασάς κι έγινε Τούρκος ίδιος!

Τα μέσα του σκοτίστηκαν,

 έγιναν σαν την πίσσα, 

κάρφωσε στο κεφάλι της δύο καρφιά με λύσσα...

Και στον αποκεφαλισμό χορταίνει την οργή του,

γεύεται ικανοποίηση με την επιβολή του.

Σε ένα σακί 

 τη βάζουνε, στη θάλασσα τη ρίχνουν, 

που το κρινάκι να χαθεί,

ποτέ να μην το βρίχνουν

Μα επιπλέει ώρες πολλές και Φώς τηνε χτυπάει 

κι εκεί στου Γάει τα βαθιά νερά στον πάτο πάει.

Κάποτε αγκυροβόλησε ελληνικό καράβι 

και ναύτης είδε απ' το βυθό λάμψη να ξεπροβάλει... 

Νόμιζε ήταν θησαυρός  τι να πιστέψει ο δόλιος, 

σαν ανασύραν  το σακί βρίσκουν εκείνη όμως! 

Κι ήταν κομμένη η κεφαλή και την αναγνωρίζουν, 

η ιστορία ήταν γνωστή και μία Αγία αγγίζουν!

Παίρνουν κρυφά την κάρα της 

 την πάνε στη Σινώπη, 

που 'ναι ιεροί, μαρτυρικοί κι αγιασμένοι τόποι...

Μες στο ναό της Παναγιάς μπαίνει σα το χρυσάφι  

η κάρα της και τη φυλούν σε φιλντισένιο ράφι...

Το σώμα της σε ρωσικό καράβι επιβιβάζουν

το μέρος όπου βρέθηκε 

"Αγίασματα" ονομάζουν...

Γιατί ξεπήδησε νερό γλυκό σαν συντριβάνι 

σαν πίδακας κι αγιασμό το μέρος τούτο βγάνει! 

Πριν το εικοσιτέσσερα θα τηνε φυγαδεύσουν,

παίρνουν την τίμια κάρα της για να την προστατέψουν. 

Η Αγιά Μαρίνα ήτανε να την φιλοξενήσει 

στην Άνω Τούμπα,

 έκτοτε μένει στη Σαλονίκη.

Και κάνει θαύματα πολλά του Πόντου το κρινάκι 

κι είναι το δροσερότερο της πίστης μας δεντράκι!

Στα δεκαπέντε πολεμά σαν τον καλό στρατιώτη 

και μαρτυρά,

 με Το Χριστό είν' άφθαστη η νιότη! 

🌹 Η υπέροχη εικόνα, που έντυσε πιο πάνω τα υπέροχα λόγια της Ελένης για την Αγία, είναι έργο της εξίσου υπέροχης, Δέσποινας Γιαννακοβίτου...

✨ Άγιος Νικόλαος από τη Χίο ο νεομάρτυρας... Διά ξίφους τελειούται! 31 Οκτωβρίου 1754. Ετών 23!

 

|ο εκ των "συν αυτώ" που μας έστειλε το mail, 

(υπο)γράφει ως «Ένα Παιδί / Ένα άνθρωπος»

Σήμερα είναι η μέρα της γιορτής του Οσιομάρτυρα Νικολάου του εν Χίω (31 Οκτωβρίου 1754).

Δεδομένου πως τα τελευταία χρόνια έχει περιέλθει σε ιδιαίτερη συμπάθεια η Χίος μέσω ενός φίλου, αναζήτησα πρώτα στο ιστολόγιο του Αμφοτεροδέξιου  μήπως και κάνω τα πράγματα εύκολα.

Και ταυτόχρονα να σας τον γνωρίσω εκ νέου τον Άγιο και με τον ιδιαίτερο τρόπο που τα γράφει ο Αμφοτεροδέξιος εκεί.

Όμως... τίποτα!

Εκεί έχουμε αφήσει τον Άγιο Μάρκο (5 Ιουνίου 1801) να κρατάει το λάβαρο της Χίου, αν και δικαίως.

Οπότε σήμερα θα τα πούμε και για τον Άγιο Οσιομάρτυρα Νικόλαο, έτσι για να συναντηθούν κι εδώ οι δύο αυτοί Άγιοι.

Οι γονείς του Αγίου, ο Πέτρος και η Σταματού.

Έμεινε σύντομα ορφανός από πατέρα, αλλά πρόκοψε σε ευσέβεια και αρετή.

Είχε και μια αδελφή ο Άγιος Νικόλαος.

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στις Καρυές της Χίου.

Είκοσι ετών περνάει στην Μαγνησία της Μικράς Ασίας λόγω ανέχειας.

Ενώ εργαζόταν τίμια και πρόκοβε και πνευματικά ώστε όλοι τον εκτιμούσαν, ύστερα από καιρό υπέστη κάποιο ψυχικό νόσημα.

Σαν να σάλεψε ο νους του και έκανε πράγματα περίεργα και τρελά.

Αυτό συνήθως το βλέπουμε στις τάξεις των Αγίων των "δια Χριστόν σαλών", μα αυτή η κατάσταση δεν ήταν τέτοια.

Οι Χριστιανοί του συμπαραστάθηκαν.

Κι οι Τούρκοι, εκμεταλλευόμενοι την κατάσταση, αποπειράθηκαν να τον εξισλαμίσουν.

Παρά το νόσημά του, αποτυγχάνουν.

Τον βρίζουν, τον χτυπούν μα τελικά τον διώχνουν σαν τρελό.

Η κατάστασή του χειροτερεύει και τελικά επιστρέφει στη Χίο από τους συμπατριώτες του όπου τον παραδίδουν στην αδελφή του.

Όμως η συζήτησή της με τους συγγενείς της για την απόπειρα εξισλαμίσεώς του κάνει χειρότερα τα πράγματα.

Σύντομα οι ντόπιοι Τούρκοι αγάδες τον κατηγορούν ως αρνητή του Ισλάμ, τον πιέζουν να εξισλαμισθεί στα αλήθεια, τον μετονομάζουν σε Μεϊμέτη/Μεχμέτη και τον ντύνουν με τούρκικα ρούχα.

Αφήνουν όμως την περιτομή για αργότερα.

Πλέον ο Άγιος ζει βόσκωντας τα κοπάδια των κρεατεμπόρων του νησιού.

Στο βουνό «Αγία Υπομονή»[1] συναντάει τον αρχιμανδρίτη π. Κύριλλο που του πιάνει συζήτηση και του δίνει συμβουλές, κάτι που αλλοίωσε τον Άγιο.

Κάποια νύχτα κοιμήθηκε σε κάποιο ερειπωμένο τότε ναό της Αγίας Άννας (υποθέτουμε στις Καρυές: https://maps.app.goo.gl/7geM1C9fEjGXXZdZ7), όπου μια πανέμορφη κόρη του είπε:

«Να πας στον ιερέα του ναού του Γιού μου, να σε λούσει, να γίνεις καλά, για να σε πάρω γαμπρό».

Ξυπνάει, τρέχει στην αδελφή του και πήγαν μαζί στον ιερέα του χωριού που όμως δεν του έδωσε σημασία.

Τότε πήγε στο Ναό του Σωτήρος, όπου εφημέρευε ο αρχιμανδρίτης Κύριλλος.

Τον καλοδέχτηκε, του διάβασε ευχές και τον ράντισε με Αγιασμό.

Ο Νικόλαος έγινε πλέον καλά κι ήρθε ξανά στα λογικά του!

Από εκείνη τι στιγμή η ζωή του αλλάζει ριζικά.

Ζει ζωή μετάνοιας και συντριβής.

Αφήνει κατά μέρος τις βιοτικές μέριμνες κι ασχολείται με προσευχές και νηστείες.

Οι συγχωριανοί του τον αποφεύγουν και δεν τον δέχονται στην Εκκλησία, λόγω της φήμης ότι αλλαξοπίστησε, γιατί φοβούνται τους Τούρκους.

Και πράγματι έτσι γίνεται.

Οι Τούρκοι τον συλλαμβάνουν μαζί με τον εφημέριο ιερέα του χωριού και δύο πρόκριτους.

Ο Νικόλαος, ομολογούσε ηρωικά την πίστη του στο Χριστό, την ίδια ώρα που ο εφημέριος ιερέας τον παρότρυνε να αλλαξοπιστήσει.

Ο Άγιος παραδόθηκε στους δήμιους για να βασανιστεί.

Μα κάθε βασανιστήριο τελείωνε με ένα θαύμα.

Τον ξάπλωσαν σε σανίδα με καρφιά και έριξαν πάνω στο στήθος του ένα ογκόλιθο.

Τα μεσάνυχτα γίνεται σεισμός, κυλάει η πέτρα κι ελευθερώνεται ο Άγιος, ενώ θεραπεύεται κι από τις πληγές του.

Η φυλακή γεμίζει από άρρητη ευωδία  ενώ ο συγκρατούμενός του ιερέας μετανοεί και μαζί τους δοξολόγησαν το Θεό και όλοι οι φυλακισμένοι.

Την επόμενη ακριβώς ημέρα τον ρίχνουν σε έναν βρωμερό στάβλο αλόγων, δεμένο χειροπόδαρα, για να τον ποδοπατήσουν τα άλογα και να τον θανατώσουν.

Μα τα ζωντανά δεν τον βλάπτουν για μέρες.

Στο τέλος, στο τελευταίο του βασανιστήριο, με όση δύναμη του είχε απομείνει φώναζε: «Παναγία βόηθα με»!

Τελικά, δια ξίφους τελειούται.

31 Οκτωβρίου 1754.

Ετών 23!

Το σώμα του το κρέμασαν για παραδειγματισμό.

Και τότε ένα ανεξήγητο θάμπωμα κατάλαβε όλο το νησί.

Το σώμα του Μάρτυρα λαμποκοπούσε!

Τρία ημερονύχτια έλαμπε το τίμιο λείψανο.

Οι Τούρκοι θέλησαν να το καταστρέψουν και έβαλαν φωτιά να το κάψουν.

Ακατόρθωτο όμως και γι’ αυτό το έριξαν στη θάλασσα και έγινε άφαντο!

[1] Σε ορισμένες περιοχές της Χίου (όπως κοντά σε παλιά ασκηταριά, μοναστήρια ή γύρω από το Λεπροκομείο της Χίου) υπάρχουν μικρότεροι λόφοι ή τοποθεσίες που οι ντόπιοι ονόμαζαν μεταφορικά «Αγία Υπομονή» λόγω της δοκιμασίας των ανθρώπων που απομονώνονταν εκεί...

Πηγές:

https://www.impantokratoros.gr/98F467F5.el.aspx 

https://www.koinoniaorthodoxias.org/agiologio-eortologio/o-agios-osiomartyras-nikolaos-apo-tin-xio_a/ 

|την εικόνα του Αγίου πήραμε από εδώ.

    

     * "αμΦ." επί του πιεστηρίου ΥΓ:

  Τη στιγμή που ετοιμαζόμασταν να πατήσουμε το κλικ της δημοσίευσης, είδαμε πως ήρθε συμπληρωματικά κι ένα δεύτερο mail από τον ίδιο παραλήπτη, τον οποίο και επισήμως πλέον τον ευχαριστούμε δις...

   Η ανάρτηση, με τα πρώτα καταγεγραμμένα θαύματα του Αγίου Νεομάρτυρα Νικολάου, είναι αυτή...

Την ευχούλα σου την αγιασμένη,

Άγιε Νικόλαε!

Τα χαίρε και τα σέβη μας στον κοντινό σου, 

τον Άγιο Μάρκο μας...

🌹 "Στέλλα, ξύπνα, ήλθε ο Όσιος Δαυΐδ από την Εύβοια... 📿

 

Μία κοπέλλα 21 ετών, φοιτήτρια, τήν Στέλλα, την κτύπησε αυτοκίνητο, περί τα τέλη Αυγούστου 2018 και ήταν σε κατάσταση φυτού, στην Εντατική, στόν Ερυθρό Σταυρό, στην Αθήνα.

Μας παρακάλεσαν συγγενείς της από την Κύπρο, που ήταν γνωστοί μας, να πάμε στο νοσοκομείο νά τήν σταυρώσουμε μέ τήν Τιμία Κάρα του Οσίου Δαυΐδ.

Και πράγματι πήγαμε.

Ο πατέρας της ο κ. Λοΐζος, μόλις μας είδε συγκινημένος φώναξε:

 "Στέλλα, ξύπνα, ήλθε ο  Όσιος Δαυΐδ από την Εύβοια".

Βάλαμε την Τιμία Κάρα στό κεφάλι της, είπαμε το απολυτίκιο του Οσίου Δαυΐδ και δύο τρείς ευχές και αμέσως η Στέλλα άνοιξε τα μάτια της!

Από εκείνη την ώρα η κατάστασή της, κάθε ημέρα, βελτιωνόταν .

Οι γιατροί που προηγουμένως είχαν σηκώσει τα χέρια ψηλά, εθαύμαζαν τώρα για την απρόσμενη αυτή θετική εξέλιξη της υγείας της!

Όταν λίγο αργότερα πήγαμε μέ τήν Τιμία Κάρα του Αγίου στην Κύπρο, στην επιστροφή μας περίμενε η Στέλλα στο αεροδρόμιο όλο υγεία, για να υποδεχθεί και να τιμήσει και ευχαριστήσει τον Αγιο.

Και ενώ της είχε απομείνει πρόβλημα με την όσφρησή της, δεν μπορούσε κάν να οσφρανθεί, εκείνη την ημέρα που προσκύνησε τον Αγία Κάρα του Οσίου, αισθάνθηκε την ευωδία της και έτσι αποκαταστάθηκε σιγά-σιγά και η όσφρησή της.

Βλέπετε πόσο ζωντανοί είναι οι  Άγιοί μας;

  |Απόσπασμα από το κήρυγμα του Ηγουμένου της Ι.Μ.Οσίου Δαυίδ Γέροντος Γαβριήλ, που έγινε στον Ι.Ν.Αγίων Γεωργίου και Ιακώβου, στην Αμμο Βεροίας, την 10/10/2020.📿🌹

   |εμείς από τον Πάνο

✨ «Όσιέ μου Δαβίδ, δεν περνάς από το Προκόπι να πάρεις τον Όσιο Ιωάννη και να έλθετε εδώ να μου συμπαρασταθείτε, που θα χειρουργηθώ;»

 [Τώρα, πια, στην παρέα αυτή 

είναι και οι 3 μαζί... 

Και τέταρτος ο π.Κύριλλος από κοντά ...

Aπό αύριο ξημερώνοντας, 

μεγάλο πανηγύρι για όλους τους,

για όλους μας! 

Γιατί είναι του Οσίου Δαυίδ (μας)!

Κι εμείς, εννοείται πως δεν κρατιόμαστε, 

και ξεκινήσαμε το α(μ)Φιέρωμά μας από απόψε...]

Η οικειότητα, που είχε ο Γέροντας Ιάκωβος με τους Αγίους...

« Όταν ο Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης ήταν άρρωστος μια φορά στο Νοσοκομείο της Χαλκίδος κι επρόκειτο να χειρουργηθεί την επομένη ημέρα, ευρίσκοντο στο δωμάτιό του μερικοί κληρικοί και λαϊκοί. 

Τότε νοερώς είπε με πίστη: 

« Όσιέ μου Δαβίδ, δεν περνάς από το Προκόπι να πάρεις τον Όσιο Ιωάννη και να έλθετε εδώ να μου συμπαρασταθείτε, που θα χειρουργηθώ;». 

Πράγματι, μέσα σε δέκα περίπου λεπτά, όπως ο ίδιος μάς έλεγε, εμφανίστηκαν στην είσοδο τού δωματίου του ο Όσιος Δαβίδ και ο Όσιος Ιωάννης. 

Μόλις τους είδε ο Γέροντας ανασηκώθηκε με σεβασμό στο κρεβάτι του και τους καλωσόρισε λέγοντας:
— Σας ευχαριστώ, που ακούσατε το αίτημά μου κι ήλθατε να με επισκεφθείτε.

Και στους παρισταμένους είπε:
— Δεν σηκώνεστε να χαιρετίσετε τους αγίους;
Αλλά αυτοί δεν τους έβλεπαν και παραξενεύτηκαν με τα λόγια του Γέροντος».

~ π. Γεώργιος Ευθυμίου

Από το Εορτολόγιο του έτους 2017 της ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΣΥΜΗΣ αφιερωμένο στον Γέροντα Ιάκωβο Τσαλίκη. 

ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΕΠΤΑΛΟΦΟΣ ΑΒΕΕ www.eptalofos.gr

Από την Σοφία Ορφανίδου

* Πρωτοδημοσιεύτηκε κοντά στα "γεννοφάσκια" μας, 

11 ακριβώς χρόνια πίσω, στις 31 Οκτωβρίου 2015.

  Σκέψου πως δεν είχε ακόμα αγιοκαταταχθεί ο Άγιός μας Ιάκωβος...

Και με την ίδια ευγνωμοσύνη όπως και τότε,

ξανά-μανά, όπως κάθε χρόνο που μας χαρίζει ο καλός Θεός, 

και σήμερα...

    Είναι αλήθεια πως μετά βίας κρατιόμαστε.

              Όπως και να΄χει πάντως, ξεκινήσαμε...

✅ 5 λεπτά αρκούν για να αλλάξει μια ολόκληρη ζωή...

 

 ·

«Πατέρα μου, εδώ είμαι.

Κουρασμένη. Αμαρτωλή. 

Αλλά εδώ είμαι. 

Μην με αφήσεις.»

Μην νομίζεις ότι ο Θεός θέλει ωραία λόγια. 

Θέλει την καρδιά σου.

Έστω ραγισμένη.

Έστω μουδιασμένη.

Όταν όλοι κοιμούνται.

Όταν το σπίτι είναι ήσυχο.

Όταν τα μάτια είναι κουρασμένα

από τα δάκρυα της ημέρας...

Τότε είναι που η ψυχή μιλάει πιο αληθινά. 

Χωρίς μάσκες.

Χωρίς βιασύνη.

Τα ξημερώματα δεν είναι απλώς μια ώρα. 

Είναι η ώρα που ο Θεός περπατάει

στις καρδιές των ανθρώπων.

Η νυχτερινή προσευχή,

έλεγε ο Άγιος,

σπάει τα δεσμά.

Διώχνει το κακό από το σπίτι.

Φέρνει ειρήνη εκεί που υπήρχε ταραχή. 

Φέρνει δάκρυα χαράς

εκεί που υπήρχε απελπισία.

Ξύπνα λίγο πριν χαράξει.

Άναψε το καντηλάκι.

Και προσευχήσου για αυτούς που αγαπάς.

Και για αυτούς που σε πίκραναν.

Και για όλο τον κόσμο που υποφέρει σιωπηλά.

5 λεπτά αρκούν για να αλλάξει

μια ολόκληρη ζωή...

|εμείς από την κ.Παρασκευή Μπαλατσού

✔ Η μάνα όλων μας...

Γιατί η αγάπη στην πατρίδα
δεν εξαντλείται σε μια μέρα,
τη μέρα της επετείου ...

🌹 "Ήρθε λοιπόν στη ζωή μου μια άγνωστη Αγία, για να με σώσει κι εμένα... |Μαρτυρία από έναν δικό μας ...

               

                "Η Αγία με τα πολλά θαύματα...

|η ομολογία από τον εκ των "συν αυτώ", Βασίλη Φράγκο...

Η Αγία Αναστασία η Ρωμαία, που γιόρταζε χτες, επιτελεί ιδιαίτερα πολλά θαύματα τα τελευταία χρόνια κι αυτό το μαρτυρούν οι μοναχοί του Αγίου Όρους στη Μονή Γρηγορίου, όπου βρίσκονται δύο ιερά της λείψανα.

Η δική μου μαρτυρία έρχεται να προστεθεί σε αυτά, αφού πριν 9 χρόνια ένας μοναχός της Μονής Γρηγορίου (ξάδερφος του ιερέα μας), μας μίλησε γι' αυτή μοιράζοντας εικονίτσες της στο ιερό ναό Ζωοδόχου Πηγής ΕΚΑ Ιλίου.

Καταλάβαμε επιπλέον την αξία της, όταν πληροφορηθήκαμε εκείνες τις μέρες οτι στο νοσοκομείο του ΕΚΑ μια εικονίτσα που είχε στην τσάντα της μια ευσεβής κοπέλα άρχισε να ευωδιάζει την ώρα της επίσκεψήςτης σε έναν άγιο άνθρωπο που φιλοξενούσε το ίδρυμα .

Έτσι αποφασίσαμε να πάμε το ίδιο μεσημέρι στο ναό του Αγίου Νικολάου Καματερού για την υποδοχή και προσκύνηση των λειψάνων της. 

Κι εκεί ξεκινάνε... τα θαύματα.

Πήγαμε στο ναό νομίζοντας ότι θα προσκυνήσουμε, αλλά ο κόσμος περίμενε ακόμα μέσα και έξω απ'τον ναό για την υποδοχή. 

Βρίσκουμε κάποιους γνωστούς και συζητάμε. 

Ανάμεσά μας κι ένα νέο παιδί, ο νεωκόρος.

Ξαφνικά φτάνει το αυτοκίνητο και το παιδί αυτό, (που δε με ήξερε!), μου δίνει τη λαμπάδα του κι εξαφανίζεται μέσα στο ναό. 

Βρέθηκα τότε από το πουθενά να προπορεύομαι με τη λαμπάδα και να ακολουθεί το λείψανο της Αγίας! 

Συγκλονίστηκα. 

Το θεώρησα μεγάλη τιμή.

Το ίδιο καλοκαίρι, τραυματίζομαι σοβαρά στη σπονδυλική στήλη πέφτοντας ανάσκελα από μια στέγη σε ύψος τριών μέτρων. 

Η αναπηρία ήταν πολύ κοντά. 

Οι γιατροί περίμεναν για να δουν αν θα περπατήσω...

Μετά από πολλές ώρες και πολύ πόνο ξημερώνοντας έχω την πρώτη επίσκεψη από μια φίλη. 

Μου φέρνει ένα ξερό... γαρύφαλλο. 

"Είναι από την εικόνα της Αγίας Αναστασίας της Ρωμαίας", 

μου λέει. 

Ήμουν διακοπές και στο έφερα από την εικόνα της... 

Παθαίνω σοκ.

Μετά από δύο μέρες δέχομαι την ομάδα των γιατρών στο κρεβάτι να μου λένε χαρούμενοι ότι θα περπατήσω. 

Κι ένας μου κάνει νόημα λέγοντας: 

"Στην τρίχα... σώθηκες. 

Έσπασαν τα δύο μέρη του σπονδύλου και το τρίτο ράγησε..."

Ήρθε λοιπόν στη ζωή μου μια άγνωστη Αγία, για να με σώσει κι εμένα από μια σοβαρή ταλαιπωρία. 

 

Η ίδια βασανίστηκε σαν τον Άγιο Γεώργιο με τροχό, όπου έσπαγαν τα κόκκαλά της μέσα σε αφόρητο πόνο, κι αφού ομολόγησε το Χριστό, της ξερίζωσαν νύχια, δόντια και γλώσσα πριν την αποκεφαλίσουν.

Με αυτή τη θυσία της έχει τη δύναμη να προσεύχεται και να επεμβαίνει στη ζωή μας μέσα στους αιώνες. 

Το ζήτησε από το Θεό πριν πεθάνει. 

Να την επικαλούμαστε λοιπόν. 

Είναι πολύ θαυματουργή στις μέρες μας. 

Το βίωσα κι εγώ ο ελάχιστος με τη λίγη πίστη που έδειξα.

Αγία Αναστασία, 

χάρισέ μας την αγάπη σου για το Χριστό 

και θέρμανε την καρδιά μας, 

για να μην κρυώσει ποτέ από την ψυχρή αύρα του κακού. 

που μας κυκλώνει πολλές φορές...

Αμήν.