✨ "...Κι ως την τελευταίαν ώρα της ζωής της, με τα χέρια εκείνα τα αγιασμένα που σπαργάνωσε τον Χριστό, ετοίμασε το κρεβάτι της, κι όλα τα της ταΦής της... |κυρ Φώτης Κόντογλου

 

"Πόσο συγκινητικό είναι 

να βλέπει κανένας την Παναγία 

να ετοιμάζει με τα άχραντα χέρια της, 

το κλινάρι της, 

τις λαμπάδες, 

το θυμιατήρι με το λιβάνι 

και ό,τι άλλο χρειαζότανε 

για την κηδεία της. 

Από μικρό κορίτσι αγαπούσε την εργασία 

και ολοένα δούλευε, 

πότε γνέθοντας όπως στον Ευαγγελισμό

που την βρήκε ο Αρχάγγελος με τη ρόκα στο χέρι, 

πότε ράβοντας τα ίδια τα φορέματά της, 

ως (ιμάτια αυτόρραφα) αγαπώσα, 

κι υστερώτερα 

όταν γεννήθηκε ο Χριστός, 

υφαίνοντάς Του, 

τον

(άρραφον) εκείνον χιτώνα 

που του τον βγάλανε την ώρα που τον σταυρώσανε, 

και που ήταν τόσο όμορφος, 

ώστε κι οι στρατιώτες δεν θελήσανε να τον σχίσουνε, 

όπως κάνανε για τα άλλα ρούχα,

αλλά είπανε να βάλουνε κλήρο σε όποιον λάχει,

 όπως γράφει ο ίδιος ο Ιωάννης ο ψυχογιός της.

Και στα γεράματά της δεν ξεκουράστηκε, 

αλλά η ίδια έκανε τις δουλειές του σπιτιού, 

έραβε, 

μαγείρευε,

περιποιότανε τον καινούριο γιό της τον Ιωάννην, 

κι ως την τελευταίαν ώρα της ζωής της, 

με τα χέρια

εκείνα τα αγιασμένα που σπαργάνωσε τον Χριστό, 

ετοίμασε το κρεβάτι της, 

κι όλα τα της ταφής της..."

κυρ Φώτης Κόντογλου 

"Η Κοίμησις της Θεοτόκου"

|το κείμενο μάς έστειλε η μικρή Κατερινούλα...

ενώ η καρτούλα Φτιάχτηκε από την Υπ.-

♰ Μέγας Ευθύμιος |Ο Ήλιος της Ερήμου... 20/1

«Ἐγὼ εἶμαι ὁ Εὐθύμιος, 

ποὺ κάθουμαι στὴν ἔρημο, 

10 μίλια ἀνατολικὰ τῆς Ἱερουσαλήμ, 

μέσα στὸ ξεροπόταμο ποὺ εἶναι νοτινὰ 

ἀπὸ τὸ δρόμο ποὺ πηγαίνει στὴν Ἱεριχώ.

Ἂν θέλεις νὰ θεραπευθεῖς, 

ἔλα σὲ μένα 

κι᾿ ὁ Θεὸς θὰ σὲ γιατρέψει»...

    ☆Τα' παμε: 

α(μ)Φιερωμένο, αντί άλλου δώρου, 

με αγάπη Χριστού στο αστέρι μας που λέγεται Ευθυμία! 

[Κι ας το αρνείται η ίδια.

Και απ΄τη μεριά της πολύ καλά κάνει...

Ώρες είναι στον καθημερινό πόλεμο που βρισκόμαστε, 

να δίνουμε επιπλέον χώρο στον εχθρό...]

Ὁ ἅγιος Εὐθύμιος ὁ Μέγας Γεννήθηκε στὴ Μελιτηνὴ τῆς Ἀρμενίας στὰ 377 μ.X.

Ἀληθινὰ ἐκ κοιλίας μητρὸς ἤτανε ἁγιασμένος, γιατὶ ἀφοσιώθηκε στὸ Θεὸ ἀπὸ 3 χρονῶν παιδί.

Σὰν ἔγινε 29 χρονῶν, πῆγε στὰ Ἱεροσόλυμα καὶ προσκύνησε τοὺς ἁγίους Τόπους, ἔπειτα ἐπισκέφθηκε τοὺς πατέρας τῆς ἐρήμου καὶ τέλος κατοίκησε σ᾿ ἕνα σπήλαιο τῆς λαύρας τοῦ Φαρᾶν, κ᾿ ἐζοῦσε μὲ τέλεια ἀκτημοσύνη, πλέκοντας ψάθες γιὰ τὴ συντήρησή του

. Ἐκεῖ κάθισε 5 χρόνια, μ᾿ ἕναν ἄλλον ἀσκητὴ Θεόκτιστο.

Μετὰ τὰ 5 χρόνια πήγανε ἀπὸ τὸ Φαρᾶν καὶ ἥβρανε μέσα σ᾿ ἕνα ξεροπόταμο, ποὺ τὸ λένε τώρα Οὐάντι Δαμπόρ, ἕνα σπήλαιο ἀπόγκρεμνο, κ᾿ ἐκεῖ κατοικήσανε.

Μὲ τὸν καιρὸ πληθύνανε οἱ ἀδελφοί, καὶ στὸ τέλος κάνανε ἕνα μοναστήρι κοινόβιο, τὸ πρῶτο ποὺ γίνηκε στὴν Παλαιστίνη, καὶ μέσα σ᾿ αὐτὸ οἱ μοναχοὶ ζούσανε μὲ ἄκραν αὐστηρότητα.

Το ἀκόλουθο, ποὺ τὸ διηγήθηκε στὸν Κύριλλο, ὁ ὁποῖος ἔγραψε τὸ βίο τοῦ ἁγίου Εὐθυμίου, ἕνας φύλαρχος Σαρακηνός, Τερέβωνας λεγόμενος, γιὰ τὸν πάππο του ποὺ εἶχε τὸ ἴδιο ὄνομα καὶ ποὺ τὸν ἕγιανε ὁ ἅγιος.

 Αὐτὸς λοιπὸν ὁ γέρο – Τερέβωνας, τὸν καιρὸ ποὺ ἦταν ἀκόμα παιδὶ παράλυσε τὸ μισὸ κορμί του, τὸ δεξιὸ μέρος, ἀπὸ τὸ κεφάλι ἕως τὰ πόδια.

Ὁ πατέρας του Ἀσπέβετος, ποὺ ἤτανε κι᾿ αὐτὸς φύλαρχος, ἤτανε ἀπαρηγόρητος, γιατὶ οἱ γιατροὶ δὲν μπορέσανε νὰ δώσουνε ὠφέλεια στὸ παιδί του.

Βρισκότανε στὴν Ἀραβία κ᾿ εἴχανε στήσει τὰ τσαντήρια τους.

Ὅπου, μιὰ νύχτα, βλέπει τὸ ἄρρωστο παιδὶ στὸν ὕπνο τοῦ ἕναν καλόγερο μὲ μακριὰ γενειάδα καὶ τοῦ λέγει:

«Τί ἀσθένεια ἔχεις;»

Κ᾿ ἐκεῖνο ἔδειξε τὸ παράλυτο μέρος τοῦ κορμιοῦ του.

Κι᾿ ὁ μοναχός του λέγει πάλι:

«Ὅ,τι τάξεις στὸ Θεό, θὰ τὸ κάνεις, ἂν ἐλευθερωθεῖς ἀπὸ τὴν ἀρρώστια;»

Καὶ τὸ παιδὶ εἶπε:

«Ναί».

Τότε τοῦ λέγει ὁ γέροντας:

«Ἐγὼ εἶμαι ὁ Εὐθύμιος, ποὺ κάθουμαι στὴν ἔρημο, 10 μίλια ἀνατολικὰ τῆς Ἱερουσαλήμ, μέσα στὸ ξεροπόταμο ποὺ εἶναι νοτινὰ ἀπὸ τὸ δρόμο ποὺ πηγαίνει στὴν Ἱεριχώ.

Ἂν θέλεις νὰ θεραπευθεῖς, ἔλα σὲ μένα κι᾿ ὁ Θεὸς θὰ σὲ γιατρέψει».

Τὸ πρωί, εἶπε τὸ ὄνειρο τὸ παιδὶ στὸν πατέρα του, κ᾿ ἐκεῖνος ἀμέσως πρόσταξε νὰ σηκώσουνε τὶς τέντες καὶ νὰ τραβήξουνε κατὰ τὸ μοναστήρι τοῦ ἁγίου Εὐθυμίου, ποὺ τὸ βρήκανε ρωτώντας.

Οἱ μοναχοί, σὰν εἴδανε τὸ πλῆθος τῶν βαρβάρων, φοβηθήκανε.

Μοναχὰ ὁ Θεόκτιστος κατέβηκε καὶ τοὺς ρώτησε τί ζητᾶνε.

Κ᾿ ἐκεῖνοι τοῦ εἴπανε «τὸν Εὐθύμιο, τὸ δοῦλο τοῦ Θεοῦ».

Ἐπειδὴ ὅμως ὁ ἅγιος Εὐθύμιος ἡσύχαζε κ᾿ εἶχε δώσει παραγγελία νὰ μὴν τὸν ἀνησυχήσουνε ὡς τὸ Σάββατο, εἶπε στὸν Ἀσπέβετο νὰ περιμένουνε.

Ἀλλὰ ὁ δυστυχὴς πατέρας τοῦ ἔδειξε τὸ παιδὶ ποὺ κειτότανε ξυλιασμένο καὶ τὸν παρακάλεσε νὰ τὸν λυπηθεῖ.

 Τότε ὁ Θεόκτιστος πῆγε καὶ εἶπε στὸν ἅγιο τὴν ἱστορία.

Κ᾿ ἐκεῖνος κατέβηκε, καὶ σὰν εἶδε τὸ παιδί, ἔκανε προσευχὴ πολλὴν ὥρα, ὕστερα τὸ σταύρωσε, καὶ παρευθὺς ἔγινε καλὰ ὁ Τερέβωνας.

Βλέποντας οἱ Ἀραπάδες αὐτὸ τὸ θαῦμα, γονατίσανε καὶ φιλούσανε τὰ πόδια τοῦ ἁγίου, καὶ τὸν παρακαλούσανε νὰ τοὺς βαφτίσει.

Τότε ὁ ἅγιος παράγγειλε νὰ κάνουνε μία μικρὴ κολυμβήθρα σὲ μιὰ γωνιὰ τῆς σπηλιᾶς, ποὺ σώζουνταν ὡς τὸν καιρὸ ποὺ τὰ ἔγραφε ὁ Κύριλλος, κι᾿ ἀφοῦ τοὺς κατήχησε, τοὺς βάφτισε.

Τοὺς κράτησε στὸ μοναστήρι 40 μέρες γιὰ νὰ τοὺς διδάξει τὰ τῆς θρησκείας, κ᾿ ὕστερα φύγανε.

 Ἕνας μοναχὰ ἀπόμεινε στὸ μοναστήρι, ὁ θεῖος τοῦ Τερέβωνα, Τερέβωνας κι᾿ αὐτός, ἀδελφὸς τῆς μητέρας του, καὶ χειροτονήθηκε καλόγηρος, καὶ μοίρασε ὅλα τὰ ὑπάρχοντά του στοὺς φτωχούς, ἀφοῦ ἔδωσε πολλὰ χρήματα γιὰ νὰ μεγαλώσουνε τὸ μοναστήρι.

Στάθηκε τύπος καὶ ὑπογραμμὸς στὴν εὐσέβεια, καὶ κοιμήθηκε ἐν εἰρήνῃ.

Άλλοτε πάλι μιὰ Κυριακὴ λειτουργοῦσε ὁ ἅγιος Εὐθύμιος, καὶ κατὰ τὰ συνηθισμένα κάποιος εὐλαβέστατος μοναχὸς Δομετιανὸς στεκότανε στὰ δεξιά της ἁγίας Τραπέζης βαστώντας τὸ λειτουργικὸ ριπίδι, κι᾿ ὁ Μαρίνος ὁ Σαρακηνὸς στεκότανε κοντὰ στὸ θυσιαστήριο, ἀκουμπώντας τὰ χέρια του στὰ κάγκελα.

Ἄξαφνα βλέπει φωτιὰ νὰ κατεβαίνει ἀπὸ τὸν οὐρανὸ καὶ νὰ ἁπλώνεται ἀπάνω στὸ θυσιαστήριο σὰν νἄτανε σεντόνι πύρινο, καὶ σκέπασε τὸ μέγα Εὐθύμιο καὶ τὸ μακάριο Δομετιανό…

 Καὶ ἔμεινε ἔτσι σ᾿ ὅλο τὸ χερουβικό!!!!

 

(από το υπέροχο “Γίγαντες ταπεινοί” του κυρ Φώτη μας, Aκρίτας)

 

|επιμέλεια της εκ των «συν αυτώ», Αθηνάς.-