✔ Τα παιδιά, οι άνθρωποι κάθε ηλικίας, δεν είναι μόνο σάρκα... Είναι και πνεύμα, ψυχή. Τι κάνουμε για αυτές τις ψυχές;

 

|γράΦει η Κατερίνα Κουτρούλη

Διαβάζω είδηση πως 11 άτομα επιτέθηκαν 

και χτύπησαν μέσα στην φυλακή τον 16χρονο, 

που σκότωσε τον 17χρονο Άγγελο. 

Κι από κάτω σχόλια 

"Καλά του έκανε" 

και διάφορα τέτοια. 

Τα άτομα που του επιτέθηκαν είναι 

από 15 ως 18 ετών.

Σε κανέναν δεν κάνει εντύπωση 

πως παιδιά από 15 ως 18 ετών είναι μέσα στην φυλακή. 

Κανένας δεν αναρωτιέται 

τι έχουμε κάνει στα παιδιά 

και καταλήγουν έτσι όπως καταλήγουν.

Τα παιδιά είναι ο καθρέφτης μας. 

Αυτά τα παιδιά κάποιος τα μεγάλωσε 

και τα "διαπαιδαγώγησε".

Όταν δούλευα στο βιβλιοπωλείο, 

είχε έρθει μια γυναίκα, 

που πίστευε πολύ στον Θεό 

και ήρθε με τα 3 της παιδιά 

να πάρουν βιβλία. 

Τα 2 της παιδιά στην εφηβεία 

και το τρίτο μικρότερο. 

Πήγαινε στο δημοτικό.

Εντυπωσιάστηκα από τον τρόπο, 

που φερόντουσαν μέσα στο μαγαζί,

 αλλά και από τον τρόπο 

που συζητούσαν με την μαμά τους, 

όσο αποφάσιζαν ποια βιβλία θα πάρουν. 

Ευγένεια και σοβαρότητα,

 ακόμη και από το μικρότερο παιδάκι.

Η εμφάνιση της μητέρας 

δεν ήταν αυτό που πολλοί θα σκεφτούν, 

θεούσα. 

Ήταν μια γυναίκα με όμορφο, 

μοντέρνο αλλά σεμνό ντύσιμο 

και το ίδιο και τα παιδιά. 

Περιποιημένα και μοντέρνα. 

Όχι αισχρά και γυμνά. 

Επίσης, τους έλειπε (ευτυχώς) 

αυτή η ψευτομαγκιά 

και ο τσαμπουκάς 

που βλέπεις σήμερα στους εφήβους.

Κατάλαβα πως αυτή η γυναίκα πιστεύει στον Θεό, 

όχι από την εμφάνιση, 

αλλά κυρίως από την παρουσία της, 

από την συμπεριφορά της 

και από την στάση των παιδιών της. 

Μιλούσε με τα παιδιά της σαν να ήταν φίλοι.

 Διαλέγαν βιβλία, 

μιλούσαν, 

γελούσαν. 

Μου έκανε εντύπωση, 

γιατί ήταν μια εικόνα 

που στα χρόνια που ήμουν στο βιβλιοπωλείο, 

δεν την έβλεπα. 

Συνήθως, 

όταν έμπαιναν στο μαγαζί γονείς με παιδιά, 

έβλεπα άλλα πράγματα 

και γονείς να φωνάζουν 

γιατί τα παιδιά απαιτούσαν, 

πείραζαν τα πάντα μέσα στο μαγαζί 

και δεν καταλάβαιναν ούτε από όχι, 

ούτε από παρατηρήσεις, 

ούτε από φωνές φυσικά.

Όταν στο τέλος έπιασα κουβέντα μαζί της, 

μου είπε πως ο σύζυγός της είναι ιερέας.

Συζητήσαμε για λίγο 

και φτάσαμε στο θέμα των παιδιών. 

Κι έλεγε πόσο δύσκολη είναι αυτή η εποχή 

και πως πρέπει να κάνουμε τα πάντα 

για να προστατέψουμε τα παιδιά. 

Πως πρέπει να τα μεγαλώνουμε με πίστη, 

με αρχές, 

με αγάπη, 

με Θεό. 

Πως πρέπει να ταϊσουμε πρώτα την ψυχή τους 

και μετά όλα τα άλλα. 

Να έχουν ηρεμία και αγάπη στην ψυχή. 

Σεβασμό. 

Να μην είναι αγρίμια.

Τα παιδιά, οι άνθρωποι κάθε ηλικίας, 

δεν είναι μόνο σάρκα. 

Είναι και πνεύμα, ψυχή. 

Τι κάνουμε για αυτές τις ψυχές;

Τι κάναμε για τα τα 15χρονα 

που βρίσκονται μέσα στην φυλακή,

 αλλά και για όσα είναι έξω από αυτήν, 

αλλά ζούνε εντελώς παραβατικά; 

Τι τους μάθαμε;

Τα έχουμε παρκαρισμένα μπροστά από οθόνες, 

τους δίνουμε ελευθερίες 

που δεν μπορούν να διαχειριστούν 

και τους μαθαίνουμε τα "δικαιώματά" τους. 

Στην αυτοδιάθεση, 

στην αλλαγή φύλου, 

στην έκτρωση. 

Δικαιώματα χιλιάδες,

 αλλά καμία υποχρέωση 

και κανένα όριο.

Παιδιά που δεν νιώθουν καμμία ασφάλεια, 

δεν έχουν κανένα σημείο αναφοράς 

και αναγκάζονται από μια σταλιά παιδιά 

να παίρνουν την ζωή 

και όλη την ευθύνη στα χέρια τους, 

γιατί οι γονείς είναι ανίκανοι να το κάνουν.

Γονείς που θεωρούν ξεπερασμένο 

να τα μεγαλώσουν με Θεό 

και με αγάπη για την πατρίδα 

και την οικογένεια. 

Δεν είναι της μόδας. 

Της μόδας είναι να ενημερώνονται για τα 52 φύλα, 

να παίζουν διαρκώς παιχνίδια μπροστά στις οθόνες, 

να συνουσιάζονται σαν τα σκυλιά, 

σήμερα με τον ένα και αύριο με τον άλλο 

και να μαθαίνουν να αντιμετωπίζουν τον άλλο 

ως αντικείμενο 

που θα τους προσφέρει στιγμιαία ευχαρίστηση 

και ηδονή.

Σεξ βία και φράγκα. 

Αυτά μαθαίνουν σήμερα τα παιδιά 

και αυτά νομίζουν πως θέλουν 

γιατί δεν έμαθαν ποτέ κάτι διαφορετικό και ουσιαστικό...