👉 Α, γεια σου... |Ν΄ανοίξουμε την καρδιά μας, αδέρΦια! Φτάνει πια. Όσο προλαβαίνουμε...

 

☆ Απέχει παρασάγγας ....

 

   |επιμέλεια ανάρτησης: Αικατερίνη Ιωσηφίδου, εκ των "συν αυτώ"...

«Να έρθεις πάλι...»

Ένας παπάς αντίκρυ στον παιδικό πόνο!!!

Σήμερα το πρωί τέλεσα τη Θεία Λειτουργία στο παρεκκλήσιο του νοσοκομείου ΑΧΕΠΑ. 

Ένας φίλος δοκιμάζεται αυτή την περίοδο. 

Μη έχοντας κάτι άλλο να του προσφέρω του έδωσα τη Θεία Κοινωνία. 

Χρειάστηκε να πάω και στην Παιδιατρική Κλινική στο ογκολογικό της τμήμα. 

Τρία αγγελούδια περίμεναν. 

Και τα τρία χωρίς τα μαλλάκια τους. 

Δυο αγόρια κι ένα κορίτσι. 

Δίπλα οι μανούλες τους. 

«Σας περιμένει από το πρωί» μου είπε η μια μητέρα. 

Με κόπο κρατούσα τα δάκρυα μου. 
«Ιουστίνε, δώσε απλόχερα το Χριστό της ελπίδας κι άσε τα κλάματα. 

Δες τα πρόσωπα των μικρών ηρώων και παραδειγματίσου από το θάρρος τους» 
έλεγα από μέσα μου. 

Το κορίτσι το κατάλαβα από τα νυχάκια του που ήταν βαμμένα. 

«Είσαι κούκλα» της ψιθύρισα. 

Με κοίταξε με εκείνα τα τεράστια της μάτια κι ένιωσα να μου καρφώνουν την καρδιά. 

«Να έρθεις πάλι» άκουσα την αδύναμη φωνούλα της. 

«Στο υπόσχομαι, θα έρθω πάλι» μπόρεσα με κόπο να πω και να χαϊδέψω το κεφάλι της μικρής αγωνίστριας.

Όταν ξαναγύρισα στο παρεκκλήσιο για να αφήσω το αγιοπότηρο κοίταξα την εικόνα του Χριστού κι εκεί πια μπορούσα να είμαι ο εαυτός μου, αφήνοντας τα δάκρυα να κυλήσουν : 
«Χριστέ μου, δώσε παρηγοριά κι ελπίδα σε όλους αυτούς που τους φόρτωσες το σταυρό της δοκιμασίας. 

Όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα εσύ δώσε δύναμη…»

πηγή

|πρωτοαναρτήσαμε στις 22/9/2019.

Χωρίς κάποιον ιδιαίτερο λόγο 

είπαμε να το αναδημοσιεύουμε σήμερα.

Μήπως ξέρετε το λόγο εσείς;

✔ Έχετε παρατηρήσει ποιοι άνθρωποι είναι αγαπητοί και περιζήτητοι;

  Όποιος στηρίζεται στην γνώση του 

και ανατρέπει την γνώμη του άλλου με επιπολαιότητα, 

όποιος επίσης είναι πρόθυμος να απαντήσει, 

να δικαιολογηθεί και να δικαιολογήσει, 

ή έχει θέλημα που είναι βγαλμένο μέσα από τη ζωή του, 

αυτός απολαμβάνει ως καρπό την έχθρα. 

Δεν μπορεί να συμφωνήσει με κανένα. 

Έχετε παρατηρήσει ποιοι άνθρωποι 

είναι αγαπητοί και περιζήτητοι; 

Όσοι διακονούν, 

όσοι είναι πέρα για πέρα ήρεμοι 

και πρόθυμοι να αποδεχθούν την γνώμη του άλλου, 

την επιθυμία του, 

την σκέψη, 

την ενέργεια του, 

το αμάρτημα του, 

το πάθος του, 

την ευγένεια του, 

την αγένεια του, 

που η ευαισθησία τους είναι στραμμένη 

προς τον Θεόν και προς τους ανθρώπους. 

Αντιθέτως, 

αυτοί που θέλουν να υπερασπίζουν τον εαυτό τους, 

που θέλουν να έχουν θέση, 

γνώμη, 

σκέψη, 

να διεκδικήσουν ένα δικαίωμα, 

να επιβάλλουν την γνώμη τους 

– άκουσε με, λένε, και μετά κάνε ότι θέλεις – 

γίνονται αντιπαθητικοί. 

Γιατί να σε ακούσω, βρε αδελφέ; 

Εγώ αυτό θέλω να κάνω. 

Βέβαια, από ταπείνωση ή εξυπνάδα 

– το ίδιο είναι – 

θα σε ακούσω, 

αλλά εσύ έχασες. 

Όποιος αφήνει ανέγγιχτους τους άλλους 

από την παρουσία του, 

όποιος τους αφήνει ελεύθερους 

να κάνουν ό,τι θέλουν 

και η μόνη σχέση του μαζί τους 

είναι η σχέσης της διακονίας, 

της υπηρεσίας, 

του εσχάτου ανθρώπου, 

ο απλός, 

ο ταπεινός, 

ο ανεπιτήδευτος, 

αυτός είναι πάντοτε ο αγαπημένος. 

Όσοι ζητούν, 

απαιτούν, 

παρακαλούν... 

Αυτούς 

από μακριά τους βλέπεις 

και τους αποφεύγεις. 

Όλα αυτά δεν έχουν θέση σε μια ψυχή 

η οποία αγνίζει εαυτή 

και την ευτρεπίζει για τον Θεόν. 

Όποιος δεν προσέχει 

και υποστηρίζει το θέλημα Του, 

την γνώση Του, 

αυτός κερδίζει την έχθρα.

 

Δεν τον αγαπάει κανείς. 

Όλοι σαν να δαιμονίζονται, 

έχουν απέναντι του ένα ένστικτο αντιδράσεως 

και θέλουν να του πουν όχι. 

Βέβαια, αυτός τα βάζει με τους άλλους. 

Προφανώς όμως ο ίδιος είναι υπαίτιος 

και άξιος της μοίρας του, 

του στρώματος το οποίο στρώνει. 

Αυτός εκ του πνεύματος 

ου δύναται είναι του φέροντος λύπην εν τη καρδία, 

δεν είναι δυνατόν να ενεργείται 

από το Άγιον Πνεύμα, 

το οποίο φέρνει συντριβή στην καρδιά... 

 (άγιος) Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

πηγή

🌹 Δεύτερη μάνα... | - Κυρία, το Σάββατο πρέπει να πάω στον γάμο του πατέρα μου! … Δεν είναι φοβερό; Καλύτερα να πεθάνω, να πάω εκεί που βρίσκεται η μαμά…

|Δίνε, ψυχή μου, στους ανθρώπους 

δεύτερες ευκαιρίες!

Και να ξέρεις:

Θα το κάνεις εύκολα 

και Φυσιολογικά

όταν απλά αναλογιστείς πόσες 

- αναρίθμητα πόσες - 

"δεύτερες ευκαιρίες" μάς έχει δώσει

- και κάθε στιγμή της ζωής μας, μάς δίνει - 

ο ΠαντΕλεήμων Θεός μας...|

Νόμιζε πως τίποτα δε μαρτυρούσε την πάλη της καρδιάς της. 

Είχε την εντύπωση πως κανείς δεν αντιλήφθηκε τον πόνο που κρυβόταν πίσω από το χαμογελαστό πρόσωπό της, γι’ αυτό ξαφνιάστηκε σαν άκουσε τη φιλόλογό της να τη ρωτά ανήσυχα:

- Κατερίνα, σου συμβαίνει τίποτα;

Σήκωσε το βλέμμα της, έκανε το ύφος της επιθετικό και ετοιμάστηκε ν’ αμυνθεί. 

Μα εκείνο το άλλο βλέμμα που αντίκρυσε την αφόπλισε.

Δε μίλησε η Κατερίνα. 

Δεν απάντησε στο ανήσυχο ερώτημα της καθηγήτριάς της. 

Μα σαν είδε τα γεμάτα στοργή μάτια της έχασε κάθε δύναμη για επίθεση. 

Δεν μπόρεσε να συγκρατήσει άλλο την καρδιά της και τα δάκρυα τής έτσουζαν τα μάτια. 

Και τα δάκρυά της έγιναν λυγμοί, καθώς ένιωσε στο κεφάλι της το στοργικό χάδι της καθηγήτριάς της.

Η Κατερίνα, η απουσιολόγος του Β2, το παιδί που δυο χρόνια στο λύκειο δεν έδωσε σε κανέναν την παραμικρή εντύπωση ότι κάτι την απασχολούσε, ότι κάτι τη βασάνιζε, έκανε και τους συμμαθητές της να τα χάσουν. 

Ευτυχώς το κουδούνι τους λύτρωσε όλους και, με την ευαισθησία που διακρίνει αυτήν την ηλικία, έφυγαν από την τάξη, αφήνοντας μόνες την Κατερίνα και τη φιλόλογό τους.

- Κυρία… κυρία, το Σάββατο πρέπει να πάω στον γάμο του πατέρα μου! … 

Δεν είναι φοβερό; 

Καλύτερα να πεθάνω, να πάω εκεί που βρίσκεται η μαμά…

- Πόσα χρόνια πέρασαν από τότε που πέθανε η μαμά σου, Κατερίνα;

Η ερώτηση της καθηγήτριας ξάφνιασε την Κατερίνα, γιατί φάνηκε πως έβγαινε έξω από την καρδιά του προβλήματος.

- Δέκα χρόνια, κυρία, απάντησε η Κατερίνα. 

Εγώ ήμουν στην πρώτη δημοτικού κι ο αδερφός μου στα νήπια.

- Κι ο πατέρας σου, παιδί μου, πόσων χρονών είναι;

- Σαράντα δύο, απάντησε εκείνη και τότε για πρώτη φορά κατάλαβε πόσο νέος ήταν ο μπαμπάς της.

- Δηλαδή, όταν ο πατέρας σου έχασε τη γυναίκα του ήταν 32 χρονών. 

Και το θεωρείς τραγικό ύστερα από δέκα ολόκληρα χρόνια, κι αφού όλα αυτά τα χρόνια σας στάθηκε και μάνα και πατέρας, να ξαναφτιάξει τώρα τη ζωή του; 

Νομίζεις, Κατερίνα μου, πως δεν έχει αυτό το δικαίωμα;

Τ’ αυτιά της Κατερίνας είχαν γίνει κατακόκκινα και βούιζαν.

- Ξέρεις κάτι, καλό μου παιδί; 

Ήταν από τον Θεό να πεις τον πόνο σου σ’ εμένα, 

γιατί κι εγώ λίγο πολύ στην ηλικία σου ήμουν, 

όταν κι ο δικός μου πατέρας ξαναπαντρεύτηκε. 

Κι εγώ, το λέω και ντρέπομαι, 

πείσμωσα και δεν πήγα στον γάμο του. 

Και μόνο αυτό; 

Δεν ήθελα να γνωρίσω καν τη γυναίκα του. 

Έφυγα στη γιαγιά μου, 

τη μάνα της μάνας μου και δεν ήθελα να ξαναδώ ούτε τον ίδιο.

Η Κατερίνα άκουγε και δεν πίστευε στ’ αυτιά της. 

Ακριβώς το ίδιο είχε αποφασίσει κι εκείνη. 

Να φύγει και να πάει στη γιαγιά της. 

Μα τέτοια σύμπτωση!

- Άρα, λοιπόν, με καταλαβαίνετε! 

Είπε μονάχα με πόνο και ξανάβαλε τα κλάματα.

- Σε καταλαβαίνω, Κατερίνα μου, 

όμως η πραγματικότητα μου απέδειξε πόσο άδικο είχα. 

Ο πατέρας μου είχε ανάγκη από μια συντροφιά, 

που εμείς τα παιδιά του 

δεν μπορούσαμε να του την προσφέρουμε. 

Η γυναίκα που παντρεύτηκε έγινε, 

κι ας ήμουν ολόκληρη γυναίκα, 

δεύτερη μάνα μου. 

Αρκεί μονάχα να σου πω 

πως μένει σήμερα στο σπίτι μου 

και πως μεγαλώνει τα δικά μου παιδιά.

- Και τα αγαπάει; Ρώτησε έκπληκτη η Κατερίνα.

- Όσο αγάπησε και τον πατέρα κι εμένα, κι ακόμα πιο πολύ.

Το κουδούνι είχε χτυπήσει εδώ και αρκετή ώρα και οι συμμαθητές της Κατερίνας στριμωγμένοι έξω από την πόρτα περίμεναν.

- Θα τα ξαναπούμε ως το Σάββατο, έδωσε τέρμα στη συζήτηση η φιλόλογος. 

Εγώ θα έλεγα να ψωνίσεις και κανένα όμορφο ρούχο ως τότε.

Τα είπαν και τα ξαναείπαν ως τη μέρα του γάμου η Κατερίνα με τη φιλόλογό της, και την Παρασκευή, την ώρα που σχολούσε η Κατερίνα, τόλμησε και ζήτησε αυτό που επιθυμούσε η καρδιά της:

- Κυρία, θα μπορούσατε να έρθετε μαζί μου στον γάμο; 

Θα… θα το ήθελα τόσο να σας έχω δίπλα μου…

- Το σκέφτηκα κι εγώ, Κατερίνα μου, μα δυστυχώς εκείνη την ώρα έχω άλλη σοβαρή υποχρέωση. 

Μη φοβάσαι, θα τα καταφέρεις και μόνη σου. 

Είμαι σίγουρη γι’ αυτό.

Μελαγχόλησε η Κατερίνα. 

Λιγάκι και της κακοφάνηκε. 

Πιο σοβαρή υποχρέωση από τη δική της υπήρχε;


Έφτασε η ώρα του γάμου και η Κατερίνα βρέθηκε στην εκκλησία με αρκετή αγωνία στην καρδιά της. 

Την αρραβωνιαστικιά του πατέρα της δεν την είχε δει παρά μόνο σε φωτογραφίες. 

Ούτε κι εκείνη είχε δει ποτέ την Κατερίνα. 

Ο γάμος θα γινόταν σε κλειστό οικογενειακό κύκλο. 

Έτσι, μπήκε στην εκκλησία να περιμένει τους μελλόνυμφους.

Ένα σούσουρο την έκανε να γυρίσει προς την πόρτα και τότε της ήρθε να φωνάξει απ’ τη χαρά της. 

Δίπλα στη νύφη περπατούσε η κυρία της, η φιλόλογός της. 

Έτρεξε κοντά της απορημένη.

- Κατερίνα, θα παντρέψω σήμερα την πιο καλή μου φίλη με τον πατέρα σου. 

Έλα, καλό μου παιδί, να σου τη γνωρίσω…

Κοίταξε η Κατερίνα τη σεμνή νύφη δίπλα στον πατέρα της. Βύθισε το βλέμμα της μέσα στο δικό της και το είδε ίδια φωτεινό και γλυκό, ίδια ζεστό και στοργικό με της καθηγήτριάς της.

- Θα σ’ αγαπά, Κατερίνα μου! 

Θα σ’ αγαπά όπως αγάπησε τον πατέρα σου, 

όπως αγάπησε τον αδερφό σου, που τον γνώρισε. 

Θα σ’ αγαπά, γιατί αγαπά τον Θεό.

Έπεσε στην αγκαλιά της καθηγήτριάς της η Κατερίνα.

- Και θα γίνει δεύτερη μάνα μου; 

Τη ρωτά δακρυσμένη.

- Φτάνει να θελήσεις εσύ να γίνεις κόρη της, 

της απάντησε εκείνη 

και την έσπρωξε απαλά στην αγκαλιά της φίλης της.

- Θέλω, ψιθύρισε η Κατερίνα, 

κι ένιωσε αυτήν την αγκαλιά τόσο πλατιά, 

τόσο ζεστή, 

σαν εκείνη που χρόνια τώρα νοσταλγούσε και ονειρευόταν...

Πηγή: ΓΕΧΑ Ηλιουπόλεως

«Τα ξόδεψα, παιδί μου».

Στο Μεσολόγγι ζούσε μία ευλαβέστατη γυναίκα, ονόματι Βασιλική
(Κούλα την φώναζαν),
παντρεμένη με τον Δημήτριο Καλαντζή,
ψαρά στο επάγγελμα.
Ήταν και οι δυό πολύ πιστοί και πολύ απλοί άνθρωποι.
Όταν η Βασιλική ήταν νέα, την ημέρα των Θεοφανείων «είδε τους ουρανούς ανεωγμένους» και τους Αγγέλους του Θεού να ψάλλουν.
Γι’ αυτό παντοτε έλεγε: 
«Αυτή την ημέρα μην φεύγης από την εκκλησία,
έστω και αν καίγεται το σπίτι σου, γιατί ανοίγουν οι ουρανοί».

Το σπίτι που κατοικούσαν ήταν ισόγειο και για πάτωμα είχε τσιμέντο.
Όταν έβρεχε γέμιζε νερό που έφθανε τα είκοσι εκατοστά.
Είχαν τοποθετήσει πέτρες για να πατάνε και με ένα “γκιούμι” άδειαζαν το νερό.
Τον χειμώνα δεν έστρωναν κουρελούδα για να έχουν λίγη ζέστη, γιατί μούσκευαν από τα νερά.
Αλλά μέσα σ’ αυτό το παγωμένο σπίτι η καρδιά τους χτυπούσε πολύ ζεστά για τον Χριστό
και τα πρόσωπα τους ήταν πάντα χαρούμενα και ειρηνικά.
Η θεία Χάρι τους φύλαγε και δεν αρρώσταιναν.

Είχαν στο σπίτι τους μία εικόνα της Παναγίας θαυματουργή,
μπρος στην οποία άναβαν ακοίμητο καντήλι και εκεί έκαναν τις προσευχές και τις μετάνοιές τους.
Στην Εκκλησία πήγαιναν πάντα Κυριακές και εορτές.

Η Βασιλική είχε μία αδελφή, την Γεωργία, η οποία χήρεψε από τα 37 της χρόνια με έξι παιδιά.
Οι ανάγκες τους ήταν πολλές και αυτή ήταν πολύ φτωχή.
Πήγαινε τότε στον γαμπρό της Δημήτρη, τον ψαρά που ήταν πολύ ελεήμων.
Τον ρωτούσε αν έπιασε ψάρια...αν έχει μεροκάματο..
Όταν απαντούσε ότι έπιασε, η Γεωργία έβαζε το χέρι της στην τσέπη του και έπαιρνε όσα χρήματα είχε ανάγκη.
Αυτός χαμογελούσε και της έλεγε: 
«Ήσυχα-ήσυχα, Γεωργία», τίποτε άλλο
και την άφηνε να παίρνη όσα χρήματα ήθελε.

Όταν εκοιμήθη ο Δημήτριος, η σύζυγος του Βασιλική άρχιζε να μοιράζη τα υπάρχοντά της. Κράτησε μόνο τα απολύτως απαραίτητα και τα υπόλοιπα τα έδωσε ελεημοσύνη.
Άδειασε το σπίτι της.
Γύριζε με το Ευαγγέλιο στην μασχάλη και το διάβαζε ευκαίρως-ακαίρως με πολλή ευλάβεια. Από την σύνταξη της κρατούσε ένα μικρό μέρος για τις ανάγκες της και τα υπόλοιπα τα μοίραζε στους φτωχούς.
Την ρωτούσε ο γυιός της τι τα κάνει τα χρήματα, και αυτή απαντούσε: 
«Τα ξόδεψα, παιδί μου».
Μία Κυριακή πήγε κατά την συνήθεια της στην Εκκλησία και κοινώνησε.
Όταν επέστρεψε και έφθασε έξω από το σπίτι της κατάλαβε ότι έφθασε το τέλος της.
Εκεί μπροστά στην πόρτα του σπιτιού γονάτισε, έκανε τον σταυρό της και φώναξε τη νύφη της που έμενε δίπλα,
λέγοντάς της ότι πεθαίνει.
Και έτσι γονατιστή και σταυροκοπημένη παρέδωσε το πνεύμα της στον Κύριο τον Οποίον τόσο αγάπησε εκ νεότητάς της και ετήρησε πιστά τις εντολές Του.
Εκοιμήθη περίπου το έτος 1970.

Όταν έγινε γνωστή η κοίμησή της γέμισε το σπίτι της φτωχούς ανθρώπους.
Ο ένας έλεγε 
«έμενα μου έδωσε κουβέρτα, Θεός σχωρέσ’ την»,
ο άλλος έλεγε «μου έδωσε πιάτα»,
ο άλλος «ποτήρια»,
ο άλλος «χρήματα».
Έτσι αποκαλύφθηκε μετά την κοίμησή της που πήγαιναν τα πράγματα και τα χρήματά της.

Όσο ζούσε την επισκεπτόταν η αδελφή της Γεωργία με τον εγγονό της.
Η συμβουλή της ήταν: 
«Να διαβάζης, παιδί μου, Ευαγγέλιο.
Αυτό είναι το καλό το βιβλίο».

Αιωνία η μνήμη του Δημητρίου και της Βασιλικής Καλαντζή.
Αμήν.

💐Από το βιβλίο «Ασκητές μέσα στον κόσμο»

Πολυξένη Ρέρρα

✔ Εδώ που τα λέμε - Επεισόδιο 2... |Στο δεύτερο επεισόδιο της νέας σειράς εκπομπών της "Ευλογίας", με τίτλο «Εδώ που τα λέμε», ο π. Γεώργιος Σχοινάς, συνομιλεί με τον υποστράτηγο ε.α. Ανδρέα Συνοδινό... 👉

             |Θα μου επιτρέψετε μόνο 2 λόγια εισαγωγικά:

   Πολύ χαιρόμαστε όταν βλέπουμε ανθρώπους γνωστούς, που υπηρετούν σε κάθε χώρο της Ελληνικής Κοινωνίας, να ομολογούν ευθαρσώς Χριστό, και Αυτόν Εσταυρωμένο...

   Άνθρωποι που πέρασαν από μπροστά μας, έστω και ως γονείς των παιδιών τους (μας) στο σχολείο μας, όπως ο κ.Συνοδινός.

   Άνθρωποι αξιόλογοι και με αποκρυσταλλωμένη γνήσια Πίστη, που μέσα στην ανοησία και στην κενότητα που μας προσφέρεται καθημερινά, έχουν ΚΑΤΙ να πουν...

  Συγχαρητήρια στον παπα Γιώργη και στο eulogia.gr για την Φρέσκια ιδέα αυτών των εκπομπών και για τις επιλογές των προσώπων...

Μουσική: Θωμάς Κωνσταντίνου

Εικονολήπτης: Ηλίας Γιαννούζης

Σκηνοθεσία: π. Νεκτάριος Στογιάννης

Παραγωγή: Eulogia.gr

|αν θες το πρώτο επεισόδιο, δες το εδώ:

🌹 "Ο Κύριος ἔδωκεν, ὁ Κύριος ἀφείλετο· ὡς τῷ Κυρίῳ ἔδοξεν, οὕτω και ἐγένετο· εἴη το ὄνομα Κυρίου εὐλογημένον. Παντελή μας πολυαγαπημένε... Ο Χριστός Ανέστη! |Ίσως αυτός ο λόγος ενός τόσο πονεμένου Πατέρα, θα μπορούσε - και θα΄πρεπε - να αποτελέσει ένα από τα πρώτα μαθήματα στις τάξεις των παιδιών μας στη σχολική χρόνια που ανοίγεται μπροστά μας...

                          

             |Τα μαθήματα που ενίοτε παίρνουμε 

από τις Οικογένειες 

της Μαρίας, 

του Σταύρου, 

του Κυπριανού,

του Βασίλη

του Ευάγγελου

και πολλών ακόμα

συμ-πληρώνονται σήμερα 

κι απ΄αυτό 

της Οικογένειας του Παντελή...

       Και πρέπει ο καθένας μας 

να μάθει επιτέλους κάτι απ΄αυτά!

Γιατί κάποια στιγμή στη ζωή μας 

ίσως να επιτρέψει ο καλός Θεός 

να κληθούμε και μεις 

να διαχειριστούμε τέτοιες καταστάσεις...|

     

      ❈ Όσοι παρέστησαν στην εξόδιο ακολουθία της 

για τον εποχικό πυροσβέστη † Παντελή Διαμαντάκη 

που έχασε την ζωή του στην πυρκαγιά της Κρύας Βρύσης την Τετάρτη 29 Ιουλίου, 

συγκλονίστηκαν από τον αποχαιρετιστήριο λόγο 

που εκφώνησε ο πατέρας του, 

Πρωτοπρεσβύτερος π. Εμμανουήλ Διαμαντάκης.

Στον Καθεδρικό Ιερό Ναό του Φουρφουρά, 

την Πέμπτη 30 Ιουλίου 2026, 

ο π.Εμμανουήλ, 

μπροστά στο ντυμένο με την Ελληνική Σημαία φέρετρο 

του 25χρονου γιού του 

είπε τα εξής: 

"Ο Κύριος ἔδωκεν, ὁ Κύριος ἀφείλετο· ὡς τῷ Κυρίῳ ἔδοξεν, οὕτω καὶ ἐγένετο· εἴη τὸ ὄνομα Κυρίου εὐλογημένον.

    Παντελή μας πολυαγαπημένε...

    Τούτη σήμερα, η μεγάλη σύναξη αγαπημένων προσώπων 

έχει επίκεντρο εσένα. 

Εσένα, που πάντοτε προτιμούσες να βρίσκεσαι στην αφάνεια. 

Κλήθηκε η επίγεια Εκκλησίας μας 

να συμπροσευχηθεί για σένα. 

Να ενωθούν χιλιάδες προσευχές 

σε μια μυριόστομη συγχορδία 

και να φτάσουν μέχρι το θρόνο της Μεγαλωσύνης του Θεού.

Νομίζω όμως, 

πως είναι άσκοπο να σου διηγούμαι πράγματα 

που για σένα πλέον αποτελούν τη νέα σου πραγματικότητα.

 

Τα γνωρίζεις! 

Τα βλέπεις! 

Την όντως ζωή, την αληθινή ζωή 

που ήδη από χτές γνωρίζεις σπιθαμή προς σπιθαμή.

        Εμείς, η οικογένεια σου ζούμε τις πιο οδυνηρές, 

τις πιο τραγικές στιγμές της επίγειας ζωή μας 

αφού εσύ, ένα ακριβό και πολυαγαπημένο μέλος της 

δεν βρίσκεται ανάμεσα μας, 

έτσι όπως σε είχαμε συνηθίσει.

       Η θυσία σου στο βωμό του καθήκοντος για τον πλησίον, 

νομίζω ότι έγινε αιτία της κάθαρσης, 

της όποιας κηλίδας υπήρχε στην ψυχή

 σου. 

Και με ψυχή αστραφτερή και χιτώνα αμόλυντο, 

έσπευσες με τη συνοδεία του φύλακα αγγέλου σου 

για τα Ουράνια δώματα.

      Τώρα, απολαμβάνεις και γεύεσαι 

όλα όσα άκουσες και έμαθες από την Εκκλησία 

την οποία από μικρό παιδί με πολλή αγάπη, 

πρόθυμα υπηρέτησες. 

Όλα λοιπόν ήταν αλήθεια!  

Πάσα η αλήθεια!

      Στο εξής θα συναντιόμαστε στην προσευχή, 

στην Ιερή Πρόθεση, 

στη Θεία Λειτουργία. 

Παντού πια θα ήμαστε μαζί. 

Αχώριστοι. 

Θα προσευχόμαστε για σένα 

και εσύ θα λάβεις την άδεια 

να προστατεύεις τα αδέρφια σου.

      Σας ευχαριστούμε όλους που είσαστε κοντά μας 

σ’ αυτές τις δραματικές και οριακές για τον άνθρωπο στιγμές. 

Νοιώθουμε δέσμιοι της αγάπης σας. 

Σας παρακαλούμε μέσα από την καρδιά μας 

όταν προσεύχεστε, να μνημονεύετε, 

μαζί με ονόματα των αγαπημένων σας, 

και τον Παντελή μας. 

Αυτό θα είναι το ακριβότερο και πολυτιμότερο δώρο 

που θα κάνετε και σε εκείνον και σ’ εμάς.

     «Ανέστη Χριστός, και ζωή πολιτεύεται, 

Ανέστη Χριστός, και νεκρός ουδείς επι μνήματος».

Με αυτή τη βεβαιότητα,  πολυαγαπημένο μας παιδί, 

σε αποχαιρετούμε προσωρινά. 

Θα ξανασυναντηθούμε στον Ουρανό. 

Θα ξανασμίξουμε όλοι μαζί. 

Αυτός ήταν πάντοτε ο στόχος μας, 

αυτός είναι ο προορισμός μας.

    Επίτρεψε μου, ως πατέρας, 

να σου δώσω την τελευταία συμβουλή. 

Κάνε και εκεί από τον Ουρανό, 

όπως έκανες και στη γή,  

με φιλότιμο και υπευθυνότητα το έργο που θα σου ανατεθεί. 

Ως πυροσβέστης, 

να σβήνεις στους ανθρώπους τις πύρινες φλόγες της αμαρτίας, 

ως τερματοφύλακας 

να διαφυλάττεις τους νέους και τα παιδιά 

από τα ύπουλα δίκτυα του Διαβόλου 

και ως καταδρομέας του Θεού, λοκατζής, 

να προστατεύεις την πατρίδα μας 

και τον κόσμο ολόκληρο από κάθε εισβολή του κακού.

Παντελή μας αγαπημένε, ο Χριστός Ανέστη!

Ζήσε μέσα στο ανέσπερο Φως της Αναστάσεως.

Στον ολόφωτο χώρο 

που από τη γέννηση και τη βάπτιση σου 

προορίστηκε για σένα.

Zήσε σε μια διαρκή Λαμπρή!

Το αξίζεις, 

και δίκαια σου αποδόθηκε 

από τη Δικαιοσύνη του Τρισαγίου μας Θεού.

Χριστός Ανέστη, Παντελή μας!

Καλό Παράδεισο!

Αθάνατος"!

πηγή

|μας το έστειλαν πολλοί δικοί μας άνθρωποι.

Πρώτος απ΄όλους ο μικρός Σπυράκος,

μαζί με το εξής προλογικό σημείωμα:

"Ο αποχαιρετιστήριος λόγος του πατέρα - ιερέα 

είναι τόσο φοβερός, 

τόσο βαθιά βιωματικός, 

τόσο συγκλονιστικός... 

Αξίζει να το διαβάσει κάποιος ξανά και ξανά!"