...

 

✔ Στείλ΄τα στην παρέλαση! Και πήγαινε και συ μαζί τους! |Κι ας ψιχαλίζει κι ας βρέχει... Πότε πια θα εμπνεύσουμε τα παιδιά μας να κάνουν κάτι ηρωϊκό;

 

        |Ξανά και ξανά αυτή η καρτούλα μας!

Κάθε τέτοια μέρα...

 Ενοχλείται κανείς;|

✔ 13 Οκτωβρίου 1904. 122 χρόνια από τη θυσία του... |Αφού και φέτος ελάχιστα σχολεία θα τον αναφέρουν ...

 

...στα διψασμένα

(κι ας μην το ξέρουν ούτε τα ίδια...)

για ηρωισμό Ελληνόπουλα.

Και αφού πλέον ο ηρωισμός

και η αυτοθυσία "απαγορεύονται",

για μας αυτή η καρτούλα

είναι το ελάχιστο

που θα μπορούσαμε να κάνουμε

για να μην περάσει έτσι η σημερινή μέρα...

 

[Κι ένα μεταξύ μας ΥΓ:

Ένα σχολείο που γνωρίζουμε 

αφιερώνει μια απ΄αυτές τις μέρες  

στον Παύλο την 1η ώρα του 

και ύστερα πηγαίνει τα παιδιά 

στο σπίτι του στην Κηφισιά...

Μπροστά σε τέτοιες μορφές, 

θα μου επιτρέψετε, να τα βράσω 

και τα μαθηματικά μας και τα αγγλικά μας 

και τις φυσικές μας...

(Και 1' προσοχής 

την ώρα της γυμναστικής στη μνήμη του.

Κανένα πιτσιρίκι δεν κουνιέται...)

 

|ξανά και ξανά...

† «Τι ωραία που σου πάνε τα κόκκινα πατέρα!» |Λες και ήταν χθες, 25 Σεπτεμβρίου 1849, πέρασε απέναντι ο Νικηταράς †...

Σαν χθες, 25 Σεπτεμβρίου 1849,

πέρασε απέναντι ένας μεγάλος ήρωας

με βαθιά και ειλικρινή αγάπη στην Πατρίδα!!!

Αιωνία του η μνήμη!!!

(Ορειχάλκινο προσωπείο του Νικηταρά. Στο προσωπείο του Νικηταρά διακρίνεται οίδημα στο δεξί μάτι, καθώς τα τελευταία χρόνια της ζωής του έπασχε από ζάχαρο, χωρίς να το γνωρίζει, με αποτέλεσμα να χάσει την όραση του...)

Ο νεκροθάφτης ρίχνει την πρώτη φτυαριά χώμα στο άψυχο κορμί και λιποθυμάει αναλογιζόμενος ποιος είναι ο νεκρός.

Είναι ο πατριδοφύλακας, είναι ο γενναίος των γενναίων, είναι ο Τουρκοφάγος, είναι ο ήρωας Νικήτας Σταματελόπουλος.

Αυτός που εξόντωσε με στρατό 600 παλληκαριών, τους 6000 Τούρκους του Κεχαγιάμπεη, αυτός που έσπασε 7 σπαθιά στην υπεράνθρωπη προσπάθειά του στα Δερβενάκια ...

(Το σπαθί του Νικηταρά στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο...)

Αυτός που μέχρι το τέλος του Αγώνα ήταν στην πρώτη γραμμή, δίπλα στον θείο του, τον Γέρο του Μωριά, αυτός ο Νικηταράς τώρα έχει τα μάτια κλειστά.

Αυτός ο Νικηταράς σίγησε για πάντα.

Πρότυπο παλληκαριάς και αρετής.

Άνδρας απλός, άκακος, ειλικρινής και τίμιος.

Ενώ είχε τρόπους να πλουτίσει όπως και άλλοι οπλαρχηγοί, ο Νικηταράς καταφρόνησε τα λάφυρα.

Απέκτησε όμως πλούτο και θησαυρό ανεξάντλητο και πολυτιμότερο, την υπόληψη και τον σεβασμό όλου του Πανελληνίου.

Η πατρίδα όμως δεν ξέρει να τιμάει τα παιδιά της.

Τον Δεκέμβριο του 1839 το οθωνικό κράτος φυλάκισε τον Νικηταρά με την κατηγορία της συνομωσίας κατά του θρόνου...

Όταν αποφυλακίστηκε, ένα χρόνο αργότερα, και τον αντίκρυσε η πολυαγαπημένη του κόρη δεν άντεξε και έχασε τα λογικά της.

Το χιλιοταλαιπωρημένο του κορμί, το βασανισμένο του πρόσωπο, τα θολά πλέον, πρώην γερακίσια μάτια του, εκείνη η περήφανη φουστανέλα, η γεμάτη από το πολύτιμο αίμα του, καθώς κι εκείνο το άλλοτε λευκό πουκάμισο, το καταματωμένο τώρα, έκαναν να σαλέψουν τα λογικά της.

Φωνάζοντας σπαραχτικά:

«Τι ωραία που σου πάνε τα κόκκινα πατέρα!» πέρασε στο ομιχλώδες βασίλειο της τρέλας.

Πώς να μη σαλέψει ο νους;

Η νεαρή τον έβλεπε καβαλάρη αγέρωχο να ορμά στον εχθρό.

Ήξερε την απίστευτη τιμιότητά του.

Και αντί να υψώσουν σε βάθρο τον ήρωα πατέρα, τον κομμάτιασαν ανελέητα.

Όταν πλησίαζε το τέλος, ο αθάνατος στρατηγός ζήτησε να θαφτεί δίπλα στον τάφο του θείου του, του Κολοκοτρώνη.

Και έτσι έγινε.

Την ημέρα της κηδείας του συνέβη κάτι αυθόρμητο.

Όταν το λείψανο του Νικηταρά έβγαινε από το σπίτι του οι συμπολεμιστές του που τον κρατούσαν δεν το εναπόθεσαν στο κάρο.

Προσφέρθηκαν όλοι οι Έλληνες και από χέρι σε χέρι το Άγιο λείψανο του γοργοπόδαρου αγωνιστή έφτασε στον τάφο του.

Πέρασαν τα χρόνια.

Δεν έμεινε κανένας από την οικογένειά του, με αποτέλεσμα να μην ενδιαφερθεί κανείς για τον τάφο του.

Και έτσι, αντί εκεί που θάφτηκε να θεωρηθεί από το επίσημο κράτος περιοχή ιερή και να του στήσουν ανδριάντα, ο χώρος χάθηκε.

Σήμερα δεν γνωρίζουμε πού βρίσκονται τα άγια κόκαλά του.

Όμως όπως έλεγε ο Περικλής, «Ανδρός επιφανούς, πάσα γη τάφος».

Έτσι και για τον μεγάλο Νικηταρά.

Όπου και να βρίσκεται θαμμένος, «πάσα γή, πατρίς εστί».

Άλλωστε, ο στρατηγός δεν θα κοιτάξει τον απλό του τάφο, θα κοιτάξει ότι τον σκεπάζει χώμα ελεύθερο, Ελληνικό, για το οποίο αγωνίστηκε τόσο και το οποίο τόσο αγάπησε.

Για εμάς ο Στρατηγός Νικηταράς είναι ένας πολύ ξεχωριστός συγγενής!

Μας ενώνει το Ελληνικό αίμα!

Στρατηγέ Νικηταρά,

Δεν σε ξεχνάμε.

Σε ευχαριστούμε που υπήρξες, γιατί έτσι υπάρχουμε κι εμείς, έτσι συνεχίζει να υπάρχει το ελληνικό γένος!

Αιωνία σου η μνήμη!

Ας είναι ελαφρύ το χώμα που σε σκεπάζει.

Όπου κι αν είναι αυτό.

Έτσι κι αλλιώς, εμείς σε κουβαλάμε πάντα μέσα μας, μαζί μας: στην καρδιά μας, στην ψυχή μας, στο είναι μας, στο αίμα μας.

Κείμενο: Μωραΐτες εν Χορώ

(εμείς από τον Chris Adamopoulos)

|πρωτοαναρτήσαμε σαν σήμερα το 2021

† Μικρασία 1922. Μιά γενοκτονία ζητά δικαίωση...

Απόψε το βράδυ, ξημερώνοντας του Τιμίου Σταυρού...
Μέχρι αύριο το πρωί.
Όλα τα εξωτερικά φώτα των σπιτιών μας αναμμένα.

Βγες από τώρα και άναψέ τα.

Να μην ξεχαστείς.

Έτσι, για τις ψυχές των παππούδων μας...

Δεν είναι ξόδεμα αυτό· ξόδι είναι.-

 

Την 14η Σεπτεμβρίου κάθε χρόνου,

ημέρα Μνήμης της Μικρασιατικής Γενοκτονίας,

κάθε Μικρασιατική οικογένεια να αφήνει αναμμένα τα εξωτερικά φώτα του σπιτιού της 

όλη νύχτα, ως ένδειξη Τιμής και Μνήμης στις ψυχές των αδικοχαμένων Μικρασιατών προγόνων μας!!!

Η φωτιά στη Σμύρνη,

με το παλιό ημερολόγιο που ίσχυε τότε, 

εκδηλώθηκε στις 31 Αυγούστου και η μεγάλη καταστροφή έγινε τη νύχτα προς το ξημέρωμα της 1ης Σεπτεμβρίου. 

Η Βουλή όμως των Ελλήνων όρισε την ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας με το νέο ημερολόγιο, δηλαδή 13 ημέρες αργότερα.

Μιά γενοκτονία ζητά δικαίωση!

Ξεριζωμός, αίμα, πόνος, δάκρυα. 

Οι σφαγές κατά Ελλήνων και Αρμενίων από τους Τούρκους, τον Σεμπτέβρη του ΄22, έκαναν τον Αμερικανό Πρόξενο στην Σμύρνη George Horton να γράψει: «ντρεπόμουν διότι ανήκα στο ανθρώπινο γένος».

Το έθιμο τείνει να καθιερωθεί μετά από πρόταση του Συλλόγου ΡΙΖΕΣ Μικρασιατών Χαλανδρίου και η Ενωση Βουρλιωτών Μ.Ασίας το προτείνει και το στηρίζει ανεπιφύλακτα!

Ελπίζουμε πως θα ακολουθήσει και άλλος κόσμος σε όλη τη χώρα...

 "συν αυτώ" ΥΓ:

Έχουμε σκοπό να μην πάψουμε να το αναρτούμε.

Ξανά και ξανά.

Από το 2018 κάθε χρόνο.

Τέτοια μέρα...

Για τον παππού τον Σταύρο 

και τη γιαγιά τη Βασιλεία.

Για τον παππού τον ΣτέΦανο 

και τη γιαγιά τη Στάσα.

Για το θείο τον Στάθη.

[Από Φέτος και για τον π.Ευσέβιό μας,

για τον οποίο ανακαλύψαμε πως μνημόνευε

κάθε βράδυ στο κελί του, 

μεταξύ πολλών άλλων 

ζωντανών και κεκοιμημένων,

όλες αυτές τις ψυχούλες, 

από ένα απλό τετραδιάκι 

που μας είχε όλους καταγεγραμμένους εκεί...

"Όσο αξίζει μια ψυχή, δεν αξίζει ο κόσμος όλος...", έγραΦε.-]

Για όλους τους προηγούμενους λοιπόν

που έΦυγαν, αλλά δεν ξεχάστηκαν

και όλους τους υπόλοιπους, 

που έρχονται και θα είναι εδώ,

ακόμα κι όταν εμείς 

θα είμαστε οι Προπάτορές τους.

Για τους δικούς μας 

και τους δικούς σας... 

                 ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ.-

αρχική πηγή 

☆ 19 Μαΐου: ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ!

       |Ξανά και ξανά...|

19 Μαΐου

ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ!

Δείτε ακόμα:

 

Ο λογότυπος της Γενοκτονίας του Πόντου: μια εικόνα, μια ιστορία αιώνων με πολλούς συμβολισμούς ...

 

*** 

Ο Πόντος των αγίων

***

Τραντέλλενας (τριάντα φορές Έλληνας)

 

***

Εμπόριο οστών: Οταν οι κεμαλιστές θησαύριζαν από λείψανα θυμάτων

 

***

 Η καθεμιά πήρε το παιδί της άλλης και το έπνιξε

***

"Είμαστε Έλληνες": μια ταινία μικρού μήκους που απέσπασε βραβείο σε πανελλήνιο διαγωνισμό

 

***

Μεγαλύτερο έγκλημα από τη Γενοκτονία είναι ότι δεν αναγνωρίζουμε την Γενοκτονία (Μητροπολίτης Μεσογαίας)

 

***

Για σένα Πατρίδα μου (ένα ανατριχιαστικό τραγούδι για τη Γενοκτονία του Πόντου)

 

 

Μνήμη, «μνησιπήμων...» † 28 χρόνια μετά…

... Με αφορμή την Επέτειο των 28 χρόνων από τα γεγονότα στα Ίμια, και την ηρωική Θυσία των τριών Αξιωματικών που "έπεσαν υπέρ Πατρίδος". 

Δίνοντάς μας ένα ακόμα έρεισμα πίστης, πέρα και απ' την βεβαιότητα, πως η Μνήμη μένει, πάντοτε, εναργής και τηλαυγής σαν "Σήμα" ανθρωπιάς, ειλικρίνειας, και τιμιότητας. 

Όσο κι αν τυχόν την αμαυρώνουν ή την "φιμώνουν" οι Καιροί, και οι καιροσκόποι τους... 

Τα όσα έγραψε ο Ιωάννης Καραθανάσης, και διάβασα στον "αμφοτεροδέξιο", αυτό επιβεβαιώνουν με τον πιο καθαρό τρόπο, και γίνονται "δίδαγμα ζωής" για όλους μας.

 

    ...Σας εύχομαι, για μια ακόμα φορά, "ούριο άνεμο" στην πορεία του "αμφοτεροδέξιου", τώρα που κι εγώ, ένας νέος του αναγνώστης, συν-οδοιπορώ κοντά του. 

Από την δική μου "μικρή μεριά του κόσμου", σε μια πορεία με "κόντρα καιρό" να θρασομανά ολόγυρά μας.

 

    Ας μένουν τα "μέσα μας" άρρητα, και γαλήνια, στο ευγενικό φως του κεριού καθενός μας, λόγος ψυχής που (επι)κοινωνείται καί με λόγια καί με σιωπή. 

Με δύναμη, πίστη, κι ελπίδα, αφού "έχει κι η καρδιά τους λόγους της, που ο λόγος δεν τούς ξέρει".

 

Πολλές φορές, οι πιο μεγάλες Αλήθειες μας, στη ζωή μας ως ανθρώπων, μένουν κατακάθαρες και απρόσβλητες μέσα σ' αυτήν την "εύλαλη σιωπή" - επέκεινα του πεπερασμένου των λέξεων...

 

    Με ιδιαίτερη εκτίμηση,

    Κωνσταντίνος Μεϊντάνης

 

||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||

 

 

Χρ. Καραθανάσης, 

Παν. Βλαχάκος, 

Έ. Γιαλοψός

 

 

 

«Του αντρειωμένου ο θάνατος, 

θάνατος δεν λογιέται». 

Γιατί για εκείνους που έδωσαν 

την ζωή τους για την δική μας 

ζωή κι ελευθερία, ο θάνατος

πατείται θανάτῳ.

 

Και ο χρόνος αφοπλίζεται 

απ’ την αθανασία

της Μνήμης τους.

 

       «(...) ούρλιαζε ψηλαφώντας

        τον πόνο μας· 

‘Στα σκοτεινά/

        πηγαίνουμε, στα σκοτεινά

        προχωρούμε...’/

 

        Οι ήρωες προχωρούν στα

        σκοτεινά».

 

        [Γ.Σεφέρης, Τελευταίος

        Σταθμός, στ.94-96]

 

Τώρα, σαν να ζυγίζουν πια

τα χρόνια δυο φορές.

Θαρρείς αποξεχάσαμε το ανθρώπινο

άγγιγμα, 

ένα χέρι ν’ ακουμπήσει απαλά 

στον ώμο όταν η Στιγμή λυγίζει μέσα μας, 

κι ολόγυρα άτμητη η σιωπή.

 

Μόνον η ανάσα παγερή της νύχτας, 

στο γύρισμα του Καιρού· μήτε κι Αυτός 

μήτε κι εμείς ορίζουμε λες τη Μοίρα μας. 

 

Αλλιώς όμως το αποφασίζει σαν έρθει

η ώρα η ανελέητη στην κόψη της η Ψυχή

η Ηρωική στέκοντας ολόρθη

στις «Θερμοπύλες» της αντάρας

και του σκοταδιού. 

Αδέκαστη· πάντοτε 

στην τιμιότητά Της.

 

Πόσα χρόνια ήρθαν κι έφυγαν;

Μήτε κι έχει σημασία πια. Αν ποτέ είχε.

 

Όσοι τότε είχαν μηδίσει,

ψυχές ρικνές, και τώρα πάλι

σκυμμένες μένουν· 

και «μειδιούν» κρυμμένο φόβο.

 

Γιατί το Φως της Θυσίας

Κριμένο είναι να μή δύσει.

_____

 

* Αισχύλου, Αγαμέμνων, στ. 179.

 

 

                                         31 Ιανουαρίου-1 του Φλεβάρη ’22,

                     Κωνσταντίνος Μεϊντάνης

|πρωτοαναρτήσαμε πέρυσι τέτοια μέρα...

✨ Σε όλη τη Ρωμιοσύνη· στις προσευχές· στους τρελούς· στον χρόνο· στις μελωδίες· στην ακοίμητη μνήμη·

 

|γράΦει ο Tamer Çilingir

Σε όλη τη Ρωμιοσύνη·

στις προσευχές που έχουν ποτίσει τις πέτρες της Κωνσταντινούπολης, 

στους τρελούς ερωτευμένους της,

στις αρχαίες μελωδίες που αντηχούν στα κύματα του Πόντου,

στα πρωινά της Κύπρου με άρωμα ανθών πορτοκαλιάς,

στην ελευθερία που αντηχεί στα βουνά της Κρήτης,

στον χρόνο που έχει αποτυπωθεί στα πέτρινα τείχη της Ρόδου,

στον χρόνο που ζει ακόμη στα μάρμαρα της Αθήνας,

στις μνήμες που ανακατεύονται με τον άνεμο της Θεσσαλονίκης,

στη γη της Θράκης που δεν γνωρίζει σύνορα,

στην ακοίμητη μνήμη της Μικράς Ασίας…

 

      ━━━━━━━━━ ✧ ✦ ✧ ━━━━━━━━━

Tüm Rum diyarına;

Konstantinopolis’in taşlarına işlemiş dualara, onun deli sevdalılarına,

Pontos’un dalgalarında yankılanan kadim ezgilere,

Kıbrıs’ın portakal çiçeği kokulu sabahlarına,

Girit’in dağlarında yankılanan özgürlük nefesine,

Rodos’un taş surlarında biriken acılara,

Atina’nın mermerlerinde hâlâ yaşayan zamana,

Selanik’in rüzgârına karışan hatıralara,

Sınır tanımayan Trakya toprağına,

Küçük Asya’nın uykusuz hafızasına…

 

Yeni yıl kutlu olsun.

Nice yıllara.

(εμείς το είδαμε εδώ )

✔ "Συγκλονιστική η πρεμιέρα, ταινία σταθμός για την Ελλάδα... |Σύμφωνα με τον διδάκτορα του Παν/μίου Γενεύης, Μελέτη Μελετόπουλο

 

Συγκλονιστική η πρεμιέρα της Ταινίας "Καποδίστριας", στο Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού, σύμφωνα με τον διδάκτορα του Παν/μίου Γενεύης και Λυκειάρχη της Ιονίου Σχολής Μελέτη Μελετόπουλο, 10 ημέρες πριν την προσβολή της ταινίας, ανήμερα τα Χριστούγεννα.

Όπως περιγράφει στον star fm και την εκπομπή "Ήρθε η Ώρα", πρόκειται για ένα θαυμαστό έργο, με ακριβή ιστορικά στοιχεία και χαρισματικούς ηθοποιούς από τον πρωταγωνιστή και όλους τους υπόλοιπους.

Δεν είναι ένα καλλιτεχνικό γεγονός, είναι μια ταινία που θα αλλάξει τις συνειδήσεις του κόσμου, παρουσιάζει ένα πρότυπο ηθικής πολιτικής ηγεσίας, το οποίο λείπει δραματικά σήμερα από την Ελλάδα, συμπληρώνει ο κ.Μελετόπουλος.

Έχει επικαιρότητα, δείχνει την πάλη καλού και κακού και την αιτία που φτάσαμε να έχουμε ένα αποτυχημένο σημερινό κράτος, καταλήγει...

|"αμΦ." ΥΓ:

Αν εν τω μεταξύ, κάποιος έχει προλάβει να δει την ταινία,

θα μας βοηθούσε πολύ η γνώμη του...

☆ 57 Σουλιώτισσες με τα μωρά τους στην αγκαλιά... Πριν από 222 χρόνια ακριβώς, στις 18 Δεκεμβρίου του 1803...

|Να αναρωτηθούμε και πάλι ή δεν μας αφορά; 

εγώ τι θα΄κανα στη θέση τους; 

Εσύ;|

Πριν από 222 χρόνια ακριβώς, 

στις 18 Δεκεμβρίου του 1803, 

57 Σουλιώτισσες με τα μωρά τους στην αγκαλιά 

  (αμάν πια μ΄αυτό το 57...)

για να μην πέσουν στα χέρια των τουρκαλβανών 

στήσαν χορό θανάτου και μία-μία, 

με το τραγούδι στα χείλη, 

έπεσαν στο απόκρημνο βάραθρο του Ζαλόγγου. 

Μία πράξη που πέρασε αθάνατη στην ιστορία!

Όταν κινδυνεύει η Πατρίδα σου, 

η τιμή κι η αξιοπρέπειά σου, 

όταν την Πίστη σου και τα ιδανικά σου 

εχθροί φανεροί ή ύπουλοι 

προσπαθούν να τα καταπατήσουν, 

τότε το δικό σου χρέος είναι 

να ορθώσεις το ανάστημά σου 

και να παλέψεις. 

Να μη φοβηθείς 

μπρος στις επιθέσεις του εχθρού, 

στις απειλές, 

στις ειρωνείες του. 

Αλλά να πολεμήσεις γενναία, 

με την απόφαση 

να μην υποχωρήσεις 

μπροστά σε οποιαδήποτε θυσία. 

Ακόμη και στον θάνατο. 

Διότι πρέπει να πιστεύεις, 

πως είναι προτιμότερος ο ένδοξος θάνατος 

από τη δειλή υποχώρηση 

και την αμαχητί υποταγή.-

[O εξαιρετικός πίνακας με την εκπληκτική λεπτομέρεια 

είναι έργο της εικαστικού Vaso Gklisti]

πηγή 

|πρώτη δημοσίευση: σαν σήμερα το 2020

Καλάβρυτα, 13 Δεκεμβρίου 1943... Κούγκι, 13 Δεκεμβρίου 1803...

Γιατί αν ξεχάσουμε, χαθήκαμε!

* "Από το πρωί δεν είχαμε βάλει τίποτα στο στόμα μας. 

Παιδιά είμαστε. 

Τότε η Κελαηδήτενα που της σκότωσαν τρία παιδιά και τον άντρα της, προσφέρθηκε να μας δώσει. 

Πήρα στα χέρια το ψωμί. 

Στη μια γωνιά ήταν βρεμένο. 

Άρχισα να το τρώω με βουλιμία. 

Τότε κατάλαβα. 

Ανατρίχιασα. 

Κοκκάλωσα. 

Ήταν βρεμένο και ποτισμένο από το αίμα των σκοτωμένων. 

Κοινώνησα από τη θυσία τους. 

Αυτή τη μεταλαβιά δε θα την ξεχάσω". 

Αρχιμανδρίτη Θεόκλητου Φεφέ. 

Καλάβρυτα 13 Δεκεμβρίου 1943.

Κατά τη διάρκεια της «Επιχείρησης Καλάβρυτα», οι Γερμανοί Ναζί σκότωσαν πάνω από 1.300 αθώους Έλληνες...

(περισσότερα εδώ)

* Στο Σούλι και στο Κούγκι, στον χώρο της θυσίας του καλόγερου Σαμουήλ 

(οδοιπορικό και φωτο)

Σαν σήμερα το 1803 ο Εθνεγέρτης του Σουλίου, ο ρασοφόρος καλόγερος Σαμουήλ ανατινάζει την Αγία Παρασκευή στο Κούγκι και μαζί με 5 λαβωμένους γηραλέους Σουλιώτες μεταβαίνει μέσω του θανάτου στην Α-θανασία.

Απαντά χαρακτηριστικά στον τούρκο που τον φοβερίζει για τα μαρτύρια που έχει να περάσει στα χέρια του πασά.

“Δεν είναι άξιος ο Βεζύρης, να πιάση άνθρωπον, όστις εκτός οπού δε φοβάται, γνωρίζει και άλλον δρόμον: του θανάτου...”

Η Ιστορία του Έθνους είναι γεμάτη από θυσίες. Τι να πρωτοθυμηθούμε; Τον Λεωνίδα και τους 300 των Θερμοπυλών; Τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο; Τις Σουλιώτισσες; Τον Αθανάσιο Διάκο; Τον Παύλο Μελά; Τον Κωνσταντίνο Κουκίδη; Τον Σολωμό Σολωμού;

Ο κατάλογος τεράστιος και αν αρχίσουμε να απαριθμούμε όλους όσους θυσιάστηκαν εκουσίως για τα ιδανικά του Γένους, για την Πίστη και την Πατρίδα…

“Του αντρειωμένου ο θάνατος, θάνατος δε λογιέται”…

~ περισσότερα από το φιλικό ιστολόγιο “Αντέχουμε…”, απ΄όπου πήραμε κάποια στοιχεία για την ανάρτησή μας, εδώ...

(Και αν αντέχεις και θέλεις κι άλλο από τα Καλάβρυτα, δες κι αυτό)

|πρωτοδημοσιεύσαμε τέτοιες μέρες το ΄21

Ο Αητός (The eagle)

11 Δεκεμβρίου έχω τα γενέθλια μου. 

Είναι παρεμπιπτόντως και η μέρα του παιδιού. 

Σας γράφω λοιπόν, για το εξής:

Αντί να σας κεράσω γλυκά, θα «ανεβάσω» μόνο για σας και πριν από οπουδήποτε αλλού, τον «Αητό». 

Έγραψα τον «Αητό», για να τον ακούσουν όλοι οι Έλληνες και να πάρουν δύναμη, κουράγιο και ελπίδα. 

Μακάρι να βγω σωστός αλλά και αληθινός, σ’ αυτό το μουσικό - στιχουργικό μου όνειρο...

Έχω λοιπόν την πίστη μου σε εσάς πρώτα, γιατί χρόνια τώρα από τα γραφόμενα σας και την ανταπόκριση σας, ξέρω ότι αγαπάτε την μουσική και τους στίχους μου.

Το δικό σας «δώρο» θέλω, ή μάλλον παρακαλώ, να είναι το εξής: 

Πάρτε τον «Αητό» από τα «χέρια» μου και στείλτε τον, όπου υπάρχει ελληνισμός και ορθοδοξία. 

Αμερική, Αυστραλία, Γερμανία, Ρωσσία, Σερβία και όπου αλλού ξέρετε κάποιον Έλληνα η κάποιον ορθόδοξο.

Εσείς κήρυκες κι’ εγώ χαρούμενο «παιδί», στο πάρτυ γενεθλίων του....

Αυτά τα λίγα και όλα καλά θα πάνε, σύν Θεώ πάντα.

Σταμάτης Σπανουδάκης

(πρωτοδημοσιεύσαμε τα λεγόμενα αυτά του Σταμάτη μας, τότε που πρωτοέβγαλε τον Αητό του, στις 11 Δεκεμβρίου του 2020...)