Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πόντος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πόντος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 26 Αυγούστου 2026

✨ Πείραξαν κάποτε κάποιον καλοκάγαθο Πόντιο «γέροντα» Μοναχό, λέγοντάς του: «Και τι είναι ο Πόντος;»... |Ο Πόντος των αγίων! Όταν ανοίξεις ένα Συναξάρι και διαβάσεις προσεκτικά, μένεις άΦωνος από το πλήθος των Αγίων του Πόντου! Αναρίθμητο νέφος μαρτύρων...


 
Ο κάπως ιδιότυπος χαρακτήρας και η διαφοροποιημένη προφορά του καλοκάγαθου Πόντιου «γέροντα» μοναχού, σ’ ένα μοναστήρι στην κεντρική Ελλάδα, προκαλούσε κάποιους φίλους μοναχούς με αφέλεια και απλότητα να τον πειράξουν καλόκαρδα για την ιδιαίτερη πατρίδα του, πού δεν έλεγε να την ξεχάσει. 
«Και τι είναι ο Πόντος;».


Την τελευταία φορά όμως στενοχωρήθηκε πολύ ο γέροντας…


Αν δεν έχεις πάει σ’ αυτή την πανέμορφη, παράξενη – από τα πανάρχαια χρόνια ελληνική γη...
Αν ποτέ δεν την είδες ή έστω δεν διάβασες με προσοχή και καρδιά την ιστορία της και τη γενοκτονία του πληθυσμού της, πώς να νιώσεις ως το βάθος τον πόνο στου Πόντιου την ψυχή;
Ο γέροντας αισθανόταν ότι το πείραγμα του σκάλιζε μια βαθιά πληγή.
Αποσύρθηκε πονεμένος στο κελί του για λίγες ήμερες. 
Τί μυστικό έκρυβε χωρίς καμιά επικοινωνία;


Ένα πρωί κρέμασε την αφοπλιστική απάντηση σ’ ένα κεντρικό μέρος της ιερής Μονής.
Είχε φιλοτεχνήσει ένα ιστορικό χάρτη του Πόντου και είχε σημαδέψει πόλεις και ασκηταριά, πού έζησαν ή πέρασαν ή γεννήθηκαν εκεί ή ασκήθηκαν σε κείνους τους αγιασμένους τόπους πολλοί όσιοι και μάρτυρες. 
Αντίστοιχα είχε κολλήσει τις εικόνες τους. 
Που φύλαγε τόσες στο λιτό κελί του; 
Μήπως και ζωντάνεψαν από της ψυχής τα βάθη; 
Και που να τους έβαζε όλους!


Έκπληκτοι καλόγεροι και προσκυνητές διάβαζαν την επιγραφή: 
«Αυτός είναι ο Πόντος των Αγίων»! 
Έτσι είναι αλήθεια. 


Όταν ανοίξεις ένα Συναξάρι και διαβάσεις προσεκτικά, μένεις άφωνος από το πλήθος των Αγίων του Πόντου. 


Μεγάλοι Πατέρες της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας, όπως ο Μέγας Βασίλειος πού ασκήθηκε σε σπήλαιο του Πόντου, σε κατάφυτη περιοχή κοντά στον Ίρι ποταμό, όπου κάλεσε και τον φίλο του Γρηγόριο Θεολόγο το Ναζιανζηνό, ο Άγιος Γρηγόριος ο Επίσκοπος Νύσσης, ο Όσιος Ναυκράτιος.


  • Ο Όσιος Θεοδόσιος Μητροπολίτης Τραπεζούντος. 
  • Ο Άγιος Ιωάννης ο Τραπεζούντιος. 
  • Ο Μεγαλομάρτυρας Θεόδωρος ο Στρατηλάτης, κάτοικος της Ηράκλειας του Πόντου. 
  • Ο Μεγαλομάρτυρας Θεόδωρος ο Τήρων από την Αμάσεια. 
  • Ο Όσιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος γεννήθηκε στην Παφλαγονία.
  • Ο μάρτυρας Κορδάτος στην Νικομήδεια.
  • Οι νεαροί αυτάδελφοι μάρτυρες Ευλάμπιος και Ευλαμπία.
  • Η Αγία Ελένη, μητέρα του Μ. Κωνσταντίνου στη Βιθυνία. 
  • Ο Άγιος Σέργιος ο Μάγιστρος από την Παφλαγονία. 
  • Ο Άγιος Ανδριανός και η Αγία Ναταλία από τη Νικομήδεια. 
  • Οι 40 μάρτυρες από τη Σεβάστεια. 
  • Η μεγαλομάρτυς Κυριακή από τη Βιθυνία. 
  • Ο ιερομάρτυρας Φωκάς ο θαυματουργός και ο μάρτυρας Φωκάς ο Κηπουρός, από τη Σινώπη. 
  • Οι 20.000 μάρτυρες από τη Νικομήδεια.
    Ο ιερομάρτυρας Βασίλειος ήταν Επίσκοπος Αμασείας. 
  • Ο Όσιος Παυσίκακος Επίσκοπος Συνάδων είχε γεννηθεί στην Αμάσεια. 
  • Ο Όσιος Νικήτας ο Πατρίκιος προέρχεται από την Παφλαγονία. 
  • Ο Όσιος Στυλιανός ήταν Παφλαγόνας. 
  • Ο Όσιος Νίκων, ο «Μετανοείτε», καταγόταν από την Τραπεζούντα. 
  • Ο Όσιος Φιλέταιρος ήταν γιος του Έπαρχου της Νικομήδειας.
  • Ο Άγιος Γρηγόριος Νεοκαισαρείας.
  • Η Οσία Σοφία της Κλεισούρας.

Αναρίθμητο νέφος μαρτύρων! 
Σκαλισμένα ασκηταριά σε πανύψηλους βράχους, σπήλαια δυσπρόσιτα πνευματικών αγώνων και προσευχών. 
Τί να πεις για τον πολιούχο της Τραπεζούντας τον Άγιο Ευγένιο, τον πρώτο Επίσκοπο της -μετά τον ιδρυτή της Εκκλησίας της Απόστολο Ανδρέα- πού αποκεφαλίστηκε επί Διοκλητιανού; 
Οι Μεγάλοι Κομνηνοί τον θεωρούσαν προστάτη τους και απεικονίζεται σε πολλά νομίσματα και εμβλήματα της Αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας.
Ατέλειωτη η αλυσίδα των παλαιών Αγίων του Πόντου, πού οι κρίκοι της συνεχίζονται με τους νεομάρτυρες.


Στό 18ο αιώνα σημειώνεται το μαρτύριο της δεκαπεντάχρονης, Αγίας Ελένης από τη Σινώπη.
Δεν λησμονούν οι Πόντιοι τον προύχοντα της Τραπεζούντας Νεομάρτυρα Παρασκευά, 
ούτε τον έμπορο από την ίδια πόλη Νεομάρτυρα Ιωάννη της Σουτσεάβας.
Στις αρχές του περασμένου αιώνα προβάλλει η μορφή του Αγίου Γεωργίου Καρσλίδη από τον Πόντο, του οσίου και ομολογητού, στη Δράμα (1901-1959).


Το πλήθος των Αγίων του Πόντου, 
οι υπέροχες εκκλησίες, 
τα σκαρφαλωμένα σ’ απόκρημνους βράχους ασκηταριά 
και τα λαμπρά μοναστήρια, 
όπως του Αγίου Γεωργίου του Περιστερεώτα, 
του Αγίου Ιωάννου Βαζελώνα 
και το περίφημο της Παναγίας του Σουμελά, 
– έστω κι ερείπια – 
πλημμυρίζουν με υπερκόσμιο δέος την ψυχή 
και χαρίζουν απόμακρες ελπίδες 
πώς δε θα εγκαταλείψει ο θεός τους πρόσφυγες του Πόντου, 
ούτε θα παραβλέψει τις πρεσβείες των πονεμένων Αγίων Του!


περ. Προς τη ΝΙΚH, τχ. 711


|πρωτοαναρτήσαμε στις 19/5/2019


Πέμπτη 15 Ιανουαρίου 2026

✨ Σε όλη τη Ρωμιοσύνη· στις προσευχές· στους τρελούς· στον χρόνο· στις μελωδίες· στην ακοίμητη μνήμη·

 


|γράΦει ο Tamer Çilingir



Σε όλη τη Ρωμιοσύνη·


στις προσευχές που έχουν ποτίσει τις πέτρες της Κωνσταντινούπολης, 


στους τρελούς ερωτευμένους της,


στις αρχαίες μελωδίες που αντηχούν στα κύματα του Πόντου,


στα πρωινά της Κύπρου με άρωμα ανθών πορτοκαλιάς,


στην ελευθερία που αντηχεί στα βουνά της Κρήτης,


στον χρόνο που έχει αποτυπωθεί στα πέτρινα τείχη της Ρόδου,


στον χρόνο που ζει ακόμη στα μάρμαρα της Αθήνας,


στις μνήμες που ανακατεύονται με τον άνεμο της Θεσσαλονίκης,


στη γη της Θράκης που δεν γνωρίζει σύνορα,


στην ακοίμητη μνήμη της Μικράς Ασίας…

 


      ━━━━━━━━━ ✧ ✦ ✧ ━━━━━━━━━



Tüm Rum diyarına;

Konstantinopolis’in taşlarına işlemiş dualara, onun deli sevdalılarına,

Pontos’un dalgalarında yankılanan kadim ezgilere,

Kıbrıs’ın portakal çiçeği kokulu sabahlarına,

Girit’in dağlarında yankılanan özgürlük nefesine,

Rodos’un taş surlarında biriken acılara,

Atina’nın mermerlerinde hâlâ yaşayan zamana,

Selanik’in rüzgârına karışan hatıralara,

Sınır tanımayan Trakya toprağına,

Küçük Asya’nın uykusuz hafızasına…

 

Yeni yıl kutlu olsun.

Nice yıllara.



(εμείς το είδαμε εδώ )


Τρίτη 16 Δεκεμβρίου 2025

✨ Τα Χριστούγεννα του Μολλά Μουσταφά στην Τραπεζούντα...


Παραμονή Χριστουγέννων! 

Όλη η Τραπεζούντα σκεπασμένη με χιόνι, που δεν έπαψε να πέφτει πυκνό. 
Ο Νίκος κοιμότανε ακόμη – χόρταινε ύπνο τώρα που είχαν διακοπές, – όταν η Δέσποινα * τυλιγμένη στο σάλι της βγήκε απ’ το σπίτι και τράβηξε κατά την αγορά, περνώντας απ’ τα στενοσόκακα του Αγίου Βασιλείου.

Βρήκε τον Μολλά Μουσταφά τον ωρολογά στο εργαστήρι του, ένα πραγματικό μεγάλο κιβώτιο κολλημένο στο ντουβάρι του τζαμιού που ήταν εκεί στην άκρη της αγοράς. Στην πρόσοψη του δίπλα στην πόρτα είχε ένα παράθυρο, όπου ήταν ακουμπισμένος από μέσα ο πάγκος της δουλειάς του.

Ένα τενεκεδένιο μαγκάλι ζέσταινε όπως-όπως το ιδιόρρυθμο εκείνο εργαστήρι.

-Καλώς την κυρα Δέσποινα! Τι κάνει το παλληκάρι σου;

Κάθισε η Δέσποινα κοντά στο μαγκάλι και, ζεσταίνοντας τα παγωμένα χέρια της, λέγει του Τούρκου:

-Μολλά Μουσταφά, ο μακαρίτης ο άντρας μου μου 'λεγε πως σ’ αγαπούσε σαν πατέρα και συ τον αγαπούσες σαν παιδί σου. Έτσι κι εγώ, όπως έμεινα έρμη με τ’ ορφανό μου χωρίς κανένα συγγενή, ήρθα σε σένα για μια χάρη, που δεν μπορώ να την ζητήσω από κανένα Χριστιανό, γιατί δεν θα θελα να μάθει κανείς το μυστικό μου…

-Σ’ ακούγω, κυρα Δέσποινα, όπως θα 'κουγα την κόρη μου λέγε…

Η Δέσποινα έβγαλε απ’ τις δίπλες του ζωναριού της τ’ ωρολόγι με τη χρυσή του καδένα και τ’ άπλωσε του γέρου:

-Είναι τ’ ωρολόγι του Σάββα. Δεν θέλω να το πουλήσω. Μα έχω ανάγκη από χρήματα. Θέλω να στ’ αφήσω ενέχυρο για μια λίρα.

Και του διηγήθηκε την ιστορία «της στολής» του Νίκου. Του είπε στο τέλος πως ήταν πρόθυμη να δώσει τον τόκο που θα όριζε εκείνος.

Ο Μολλά Μουσταφάς την άκουσε τραβώντας το χοντρό του κομπολόι. Σηκώθηκε έπειτα, σκάλισε μέσ’ στο συρτάρι του πάγκου του και βγάζοντας δυο λίρες χρυσές, τις άπλωσε της Δέσποινας.

-Τ’ ωρολόγι αξίζει πολύ περισσότερα. Πάρε δυο λίρες, γιατί δεν θα χρειαστείς μόνο τα ραφτικά… Όσο για τον τόκο, να μη γίνεται λόγος… Μόνη σου το είπες. Τον Σάββα τον αγαπούσα σαν παιδί μου.

Πήρε τ’ ωρολόγι με την καδένα και το 'κλεισε στο ίδιο συρτάρι απ’ όπου έβγαλε τις λίρες.

Η Δέσποινα τον ευχαρίστησε κι ετοιμάστηκε να φύγει.

-Μια στιγμή, της λέγει ο Μολλάς. Θα σου ζητήσω κι εγώ μια χάρη.

-Σ’ ακούω, Μολλά Μουσταφά.

Ο Τούρκος σηκώθηκε και στάθηκε με την πλάτη μπρος στην πόρτα, σε τρόπο που να μη μπορεί να την ανοίξει κανείς απ’ έξω.

-Άκου, κόρη μου! …Πρώτα θέλω να μ’ ορκιστείς στην ψυχή του Σάββα πως θα κρατήσεις μυστικό αυτό που θα σου πω… Μπορείς;

-Στην ψυχή του Σάββα; Ορκίζομαι, είπε κατηγορηματικά η Δέσποινα.

-Σ’ ευχαριστώ, παιδί μου. Άκουσε τώρα… Απόψε τη νύκτα… ίσως τα μεσάνυχτα θα στείλω σπίτι σου μια γυναίκα με το κοριτσάκι της… Πρέπει να πάνε μ’ εσένα και τον Νίκο μαζί στην εκκλησία… Είναι Χριστούγεννα και πρέπει να κοινωνήσουν…

-Δεν είν’ απ’ εδώ;

-Μη μ’ αρωτάς… Άφησε να τελειώσω… Μετά την μετάληψη θα τις πάρετε μαζί στο σπίτι σου. Θα φύγουν πάλι την νύχτα… Όποιος σ’ αρωτήσει ποιες είναι, θα πεις πως είναι γνωστές σας από το χωριό, για από κάποια άλλη πολιτεία.

-Μα, αφού ορκίστηκα, γιατί δεν μου λες ποιες είναι;

Ο Μολλά Μουσταφάς δεν απήντησε αμέσως. Άνοιξε την πόρτα, έριξε μια ματιά έξω στο δρόμο. Ξανάκλεισε και ακούμπησε και πάλι με την πλάτη στην πόρτα και μίλησε:

-Κυρα Δέσποινα. Η γυναίκα που θα σουρθεί είναι η κόρη μου και το κοριτσάκι της, εγγονή μου! …Για να καταλάβεις πόσο είναι επικίνδυνο αυτό που θα γίνει, μάθε πως ο άντρας της, ο γαμπρός μου, είναι ο γιουζπασής ο Σελίμ, …Τούρκος, μουσουλμάνος. Μένουν στα Πλάτανα. Τις έφερα εδώ για μια βδομάδα στο σπίτι μου… για τα Χριστούγεννα…

-Θεέ μου…, ξέφυγε σαν κραυγή τρόμου η επίκληση αυτή απ’ το στόμα της Δέσποινας…

-Αν φοβάσαι, δεν θα σου έρθουν, λέγει με χαμηλή φωνή ο Μολλά Μουσταφάς.

-Όχι… όχι… να έρθουν… να έρθουν, φωνάζει η Δέσποινα και τα μάτια της γεμίζουν με δάκρυα.

Δακρύζει κι ο Μολλάς, και ξεκολλάει από την πόρτα, τραβά και κάθεται δίπλα στο μαγγάλι χωρίς να πει τίποτε άλλο.

Σηκώνεται η Δέσποινα. Προτού ν’ ανοίξει την πόρτα, ρωτάει με σιγανή φωνή:

-Πώς είν’ τ’ όνομα της;

-Η κόρη μου Μαρία, η κορούλα της Άννα. Εκείνες ας κοινωνήσουν. Εγώ θα κάμω Χριστούγεννα με «τ’ αντίδωρο» που θα μου φέρουν…

Δυο ώρες απ’ τα ξημερώματα τράβηξαν για την εκκλησία η Δέσποινα με την Μαρία και την οκτάχρονη Άννα. Ο Νίκος, με την καινούργια του στολή, τους συνόδευε. Ήταν ακόμη άδεια η εκκλησία. Οι γυναίκες ανέβηκαν στον «γυναικωνίτη» και έπιασαν την πιο απόμερη σκοτεινή γωνιά.

Με το τέλος της λειτουργίας κατέβηκαν, κοινωνήσανε και επέστρεψαν στο σπίτι κρύβοντας το πρόσωπο κάτω απ’ το σάλι τους, όπως έκανε όλος ο κόσμος το παγωμένο εκείνο πρωινό…

Πέρασαν δέκα χρόνια από κείνα τα Χριστούγεννα… Πέθανε σ’ αυτό το διάστημα ο Μολλά Μουσταφάς. Πέθανε κι ο Σελίμ, ο γαμπρός του. Σκοτώθηκε σε κάποια μάχη.

Είκοσι τρία χρόνια ύστερα απ’ τον θάνατο του Σάββα, η Δέσποινα έδωσε το χρυσό τ’ ωρολόγι με την καδένα του στον γυιό της τον Νίκο, την ημέρα που τον στεφάνωνε με την Άννα, την εγγονή του Μολλά Μουσταφά.

Ποντιακή Εστία, 5(1954) σσ. 2885-88
στά «Κρυπτοχριστιανικά κείμενα»
του Νικ. Π. Ανδριώτη, Θεσσαλονίκη, 1974.


* Η Δέσποινα, νεαρή χήρα, πασχίζει νά μεγαλώσει το τρίχρονο αγοράκι της δουλεύοντας ράφτρα. Όταν πια, γερασμένη πρόωρα, δεν μπορεί να εργασθεί, αρχίζει να ξεπουλά όσα πολύτιμα είχε με τελευταίο το χρυσό ωρολόγι του μακαρίτη, που δεν της κάνει καρδιά να το αποχωρισθεί. Όμως ο Νίκος της έπρεπε να έχει τη μαθητική «στολή» του πριν τα Χριστούγεννα…

- Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό 
Ἡ Δράση μας, τχ. Δεκεμβρίου 2007

|πρώτη δημοσίευση στις 16/12/2018 (δες και στα σχόλια...)


Δευτέρα 26 Μαΐου 2025

✨ Γεννηθείσα το 1916, στο Ακτουβάν της Σαμψούντας, η Μαρία Μπαϊραμίδου έφυγε από τη ζωή το 2010. Τρία χρόνια νωρίτερα, το 2007, είχε διηγηθεί το πώς έφυγε η οικογένειά της από το χωριό στη δημοσιογράφο Θωμαΐδα Κιζιρίδου...

 

 

Η Μαρία Μπαϊραμίδου 

μετεγκαταστάθηκε στην Καλή Βρύση Δράμας 

όπου και έζησε μέχρι το τέλος της ζωής της, 

έχοντας αποκτήσει τρία παιδιά.

 

Η συγκλονιστική μαρτυρία της

Απ’ το Ακτουβάν φύγαμε όταν κάψαν τα σπίτια, 

οι Τούρκοι έκαψαν τα σπίτια κι ένας με πήγε στον αχυρώνα, 

ο πατέρας μου στ’ αλώνι κοντά στο σπίτι ήτανε 

κι εμένα με άφησε στο δρόμο απάνω 

κι αυτός ανέβηκε σ’ ένα ψηλό μέρος και κοίταζε την καπνίλα. 


Λέω γιατί ο πατέρας μου σταματάει 

και κοιτάζει κι εγώ εκείνον κοίταζα 

κι έβλεπα μια καπνίλα έτσι γυρνούσε 

κι έβγαινε στον ουρανό. 


Είχανε κάψει το χωριό, 

εφτά χωριά μαζευτήκανε έλεγαν, 

γιατί τους είχε η αστυνομία, 

τους είχανε εκεί. 


Τους έβαλαν όλα στα σπίτια, 

τις εκκλησίες, 

τις αχυρώνες, 

τους έδωσαν φωτιά, 

δηλαδή με την ψυχή τους εκαψάνε. 


Εκείνη την καπνίλα την είδα κι εγώ, 

αλλά τι ήταν δεν ήξερα. 

Έκαψαν τα σπίτια κι εμείναμε στο βουνό όλοι. 

Μας κυνηγούσαν και οι γονείς με τα παιδία, 

εμένα ο πατέρας μου στον σβέρκο με κουβαλούσε.

 

Μικρά παιδιά που είχαν και βυζαίνανε, φώναζαν κι έλεγαν: 

«Τα παιδιά σας, τα παιδιά σας, 

να μην ακούν οι Τούρκοι και μας κυνηγάνε». 


Εκεί μερικές γυναίκες 

έσφιγγαν να το βυζάξουν το παιδί να μην κλαίει, 

το έσφιξε και το έπνιξε.

 

Δεν θέλησε, αλλά να μην βγάλει φωνή, τι να κάνει. 

Και η συγχωρεμένη η μάνα μ’ ήταν άρρωστη 

κι έλεγε μια γυναίκα σε μια γκίολα έριξε το παιδί της. 

Την κυνηγούσαν οι Τούρκοι κι από πίσω έριχναν.

 

Ύστερα βγήκαμε σε ένα μέρος κι όλο περπατούσαμε. 

Ο πατέρα μ’ τ’ όπλο στο χέρι κι εγώ ήμαν στο σβέρκο του. 

Η μάνα μ’ είχε κι άλλο μικρό παιδί στην αγκαλιά της. 

Υστέρα, νύχτα ήταν 

και θα περνούσαμε ένα μέρος φοβερό 

κι έλεγαν σωπάτε-σωπάτε, 

μη μιλάτε. 

Κοίταζαν ένα λάκκο να βρούμε και ν’ ανάψουμε φωτιά, 

να κάνουνε ένα φαΐ αν είχανε, 

αν δεν είχανε, τίποτα δεν έχει. 

Κι από εκεί περπατούσαμε, 

ούτε χωρίο ξέρω, ούτε βουνό.

 

Μετά, σ’ ένα μέρος πήγαμε σε ένα βουνό μεγάλο, 

στην Μπάφρα μεριά και το έλεγαν Νεπιέν Ντάγ. 

Εκεί καθίσαμε. 

Μετά φαίνεται έγινε διαταγή 

να κατέβουν τα γυναικόπαιδα στην Σαμψούντα.

 

Οι γυναίκες πήρανε τα παιδιά τους 

από της θάλασσας την άκρα. 

Εμείς τα παιδία έτρεχαμε και οι γονείς από πίσω 

έκλαιγαν κι έρχονταν.

 

Ήρθε το πλοίο μας πήρε, τους πρόσφυγες. 

Εμείς ήμασταν στ’ αμπάρι κάτω. 

Σαν κι εμένα ήτανε κι ένα κοριτσάκι. 

Αυτό το κοριτσάκι πήρε ψωμί, 

αυτοί σηκώθηκαν από τα σπίτια τους με τα όλα τους, 

σαν κι εμάς δεν καήκανε. 

Τότες δεν ήξερα, αλλά εγώ με το μυαλό μου το λέω. 

Γιατί είδα το κορίτσι ψωμί πήρε, 

ψάρια παστά πήρε κι έτρωγε. 

Εγώ κοίταζα έτσι, 

γιατί εγώ δεν είχα τίποτα.

 

Η μάνα μ’ ζαλίστηκε και πλάγιαζε. 

Μετά αυτό το κοριτσάκι, 

είδε που είχα στο χέρι μου δυο χάντρες, 

μου είπε δώσ’ με αυτά και να σε δώσω ψωμί. 

Εγώ αμέσως τράβηξα, 

έκοψα, έδωσα το κοριτσάκι, 

με έδωσε απ’ τον τενεκέ μέσα ένα κομμάτι. 

Έφαγα. 

Εκείνο ήταν με εκείνο πόσο πήγαμε δεν ξέρω, 

ήρθε ένα άλλο πλοίο μας κόλλησε, άσπρο. 

Περάσαμε εκεί στο πλοίο όλοι.

 

Εκεί όταν πήγαμε μας έδωσαν και ψωμί 

και τ’ αδελφάκι μ’ ήτανε άρρωστο 

και η καημένη μάνα μ’ έκλαιγε 

κι έλεγε το καημένο το παιδί μ’ θα πεθάνει 

και θα το ρίξουνε στη θάλασσα. 


Δεν πέθανε, 

ύστερα, όταν βγήκε έξω πέθανε. 

Από την πείνα πέθανε, δεν αρρώστησε.

 

Με το καράβι βγήκαμε στην παλιά Ελλάδα, 

στη Φιλιππιάδα, εκεί μας εβγάλανε. 

Στη στρατώνα ήμασταν. 

Πολύς κόσμος ήταν. 

Ένας τραγουδούσε, 

άλλος χόρευε, 

άλλος έκλαιγε 

κι έτσι από εκεί μας έφεραν, 

μας έβγαλαν στην Καβάλα, 

κι από εκεί μας πήγαν στο Δοξάτο…

 

Θωμαΐς Κιζιρίδου

 

Διατηρήθηκε με ακρίβεια 

η διάλεκτος διήγησης της Μαρίας Μπαϊραμίδου.-

 

https://www.pontosnews.gr


 εμείς από τον Θωμά Πανάκο...

 


Δευτέρα 19 Μαΐου 2025

Βοήθα του Πόντου Παναγιά... | Tou Pontou Panagia (Official Music Video HD)

Παναγία Σουμελά: Το Μοναστήρι – Σύμβολο Για Τους Έλληνες Του ...
Μάνα μου ,τα λόγια σου κρατάω σαν φυλαχτό μες την καρδιά τούτη η όμορφη πατρίδα δεν ζει μες τη σκλαβιά την κέντησε το δάκρυ στην λέξη λευτεριά Βοήθα του πόντου Παναγιά τον προδομένο μας λαό αχ Παναγιά μου Σουμελά σκύβω το χέρι σου φιλώ μίλα μας για τη λευτεριά να’ρθει ξανά η ξαστεριά Μάνα μου , έχει ματώσει τούτη η όψη απ τις πληγές σου προσφυγιά πέφτουν οι μέρες με την κόψη σαν λες πατρίδα έχε γεια μαχαιρωμένο τώρα το αύριο με σουγιά...

Θέμης Αδαμαντίδης & Παιδική χορωδία Δημήτρη Τυπάλδου Μουσική Κώστας Αγέρης Στίχοι Γιάννης Τζουανόπουλος



~ Αντί δικού μας σχολίου ένα από τα σχόλια στην ανάρτηση του τραγουδιού στο utube: 
"Γράφονται ακόμα τέτοια τραγούδια;;;
Τρανταχτό παράδειγμα ότι Ελπίδα υπάρχει.
Για μας ελπίδα είναι ο Θεός. Μεσιτρία του η Παναγιά... "
(spygiann6)

[...Κυνηγημένοι από τους Γενοκτόνους Τούρκους και για να μην προδοθούν, αποφάσισαν να θυσιάσουν 7 νήπια, των οποίων το κλάμα αποκάλυπτε τη θέση τους... |11 Σεπτεμβρίου 1921 στη Σάντα του Πόντου

 


Ήταν εκατό και τέσσερα χρόνια πριν, 
την 11η Σεπτεμβρίου 1921, 
όταν πάνω από 500 Ελληνίδες 
και Έλληνες της Σάντας του Πόντου... 


...κυνηγημένοι από τους Γενοκτόνους Τούρκους 
και για να μην προδοθούν, 
αποφάσισαν να θυσιάσουν επτά νήπια, 
των οποίων το κλάμα αποκάλυπτε τη θέση τους.

Τα βρέφη της Σάντας έσωσαν 
τους γονείς τους, 
τα αδέλφια τους, 
τους παππούδες 
και τις γιαγιάδες τους 
και αποτελούν την κορυφαία ίσως στιγμή του Ελληνικού Ολοκαυτώματος, 
τραγική και επώδυνη πράξη, 
που σημάδεψε τις επτά μητέρες, 
που αποχωρίστηκαν τα σπλάχνα των σπλάχνων τους.

Μία από αυτές τις γυναίκες, τις μάνες, 
ήταν και η προγιαγιά μου Ελένη......

 |δες εδώ τα υπόλοιπα που μαθαίνουμε από το δισέγγονο της γιαγιάς όλων μας Ελένη, Μαλκίδη Θεοφάνη...


~ Απόγονοι προσφύγων από τους νομούς Πέλλας και Πιερίας εντοπίζουν τα...κοιμητήρια των προγόνων τους και προσπαθούν να συγκεντρώσουν τα σκορπισμένα τους οστά για να τα μεταφέρουν στην Ελλάδα, ώστε να γίνει ο ενταφιασμός τους..." - Ποντιακή Γενοκτονία / Αληθινά Σενάρια

      

Σκορπισμένα οστά των παππούδων 
και των γιαγιάδων τους...
Τα μάζεψαν, τα έκρυψαν, 
τα έβαλαν στις...τσέπες τους
& τα έφεραν στα μέρη τους,
για να τα επαναενταφιάσουν 
στη μνήμη κάθε Έλληνα του Πόντου,
που έμεινε άταφος...
Του κάθε άκληρου νεκρού, που δεν έχει συγγενείς να τον μνημονεύσουν...

"αμφ." συμβουλή:
Έχε χαρτομάντηλα κοντά, 
την ώρα που θα το βλέπεις...
Εις μνήμην.-

Ταμέρ Τσιλιγκίρ: Δεν υπάρχουν Τούρκοι στον Πόντο! – Είμαστε όλοι εξισλαμισμένοι Έλληνες...

Μια συγκλονιστική εκπομπή για τη Γενοκτονία των Ποντίων αλλά και τι συμβαίνει σήμερα στον Πόντο έκανε ο δημοσιογράφος Δημήτρης Μανιάτης στο «ONE Channel».
Καλεσμένοι του Δημήτρη Μανιάτη ο ιστορικός Κωνσταντίνος Φωτιάδης και ο Έλληνας τουρκόφωνος μουσουλμάνος Πόντιος συγγραφέας και ακτιβιστής Ταμέρ Τσιλιγκίρ.

"Έχω γεννηθεί στη Λιβέρα της Τραπεζούντας.
Είμαι από μια ουσιαστικά ελληνική οικογένεια που έχει εξισλαμιστεί.
Από τα 20 μου ειδικότερα άρχισαν τον ακτιβισμό κατά των αντιδημοκρατικών εφαρμογών στην Τουρκία.
Και σε αυτή τη διαδικασία, σε διάφορες περιόδους, τέθηκα υπό κράτηση, φυλακίστηκα, αλλά από παιδί σπίτι μιλούσαμε μια άλλη γλώσσα, τα ποντιακά, ρωτούσαμε στην οικογένειά μας τι ήταν αυτό αλλά δεν μας έλεγαν, μας έλεγαν ότι είναι μια παλιά γλώσσα και μας έκρυβαν ότι είναι τα ποντιακά.
Αλλά αργότερα εγώ, για να μπορέσω να μάθω το παρελθόν μας και την ιστορία μας, άρχισα να ερευνώ.
Από δυτικές πηγές περισσότερο εκτός Τουρκίας, σκέφτηκα ότι μόνο από τέτοιες πηγές μπορώ να ενημερωθώ, μαζί με κάποιους φίλους μου το σκεφτήκαμε αυτό και διαπιστώσαμε το εξής:
Ουσιαστικά υπήρχαν και αρκετά έγγραφα μέσα στις επίσημες τουρκικές πηγές για τους Πόντιους.
Στην περιοχή μας έχει πάνω από 300 χωριά που μιλάνε Ποντιακά, μετά τη συμφωνία της ανταλλαγής το 1923 οι Έλληνες που ήταν εκεί είχαν πάει στην Ελλάδα και ουσιαστικά πίσω δεν είχε μείνει κανένας Έλληνας.
Αλλά εμείς ακόμα μιλάμε ελληνικά, μιλάμε ποντιακά. 
Και ήταν ξεκάθαρο ότι κάτι μας κρύβουν.
Και αποφάσισα με κάποιους φίλους μου να κάνω μια σοβαρή έρευνα για αυτό το θέμα.
Η Οθωμανική Αυτοκρατορία ήταν ένα κράτος που κρατούσε πολύ καλά αρχεία.
Το 1461 όταν μπήκαν στην Τραπεζούντα δεν υπήρχε ούτε ένας μουσουλμάνος.
Σε 80 χρόνια μέσα βλέπουμε ότι το 33% του πληθυσμού εκεί ήταν μουσουλμάνοι.
Αλλά στο μεταξύ, επειδή κατέγραφαν και όποιον έμπαινε και έβγαινε στην πόλη, βλέπουμε και ότι κανένας δεν εισερχόταν ή εξερχόταν από την πόλη.
Αυτό σημαίνει ότι το 33% αυτό ήταν από Έλληνες που εξισλαμίστηκαν τα πρώτα 80 χρόνια.
Όταν φτάνουμε στην απογραφή που έγινε το 1914 βλέπουμε ότι το 25% του πληθυσμού μόλις ήταν χριστιανοί και το 75% μουσουλμάνοι.
Ενώ στις απογραφές μετά το 1923 ο αριθμός των χριστιανών φαίνεται μηδενικός.
Άρα 100% ισλάμ.
Εγώ υποστηρίζω ότι αυτό μπορεί να λυθεί με μια κοινωνιολογική έρευνα.
Αλλά πολλοί άνθρωποι σήμερα στον Πόντο κάνοντας τεστ DNA προσπαθούν να βρουν τις ρίζες τους.
Σε μία έρευνα που έγινε σε εταιρεία DNA στις Ηνωμένες Πολιτείες, μεταξύ αυτών που πήγαν εκεί ήμουν και εγώ, ξέρουμε ότι έχουν αποταθεί πάνω από 2.000 άνθρωποι που ζούνε σήμερα στην Τραπεζούντα, και μόνο σε έναν βρέθηκε μόλις 4% γονίδια από την κεντρική Άπω Ανατολή.
Μόνο σε έναν από τους 2.000.
Ακόμα σε πάνω από 300 χωριά μιλάνε ποντιακά.
Πράγματι πεθάναμε 353.000 φορές, για αυτό το είπα. Πέρα ότι το νιώθω ως ένας Έλληνας, αλλά κι ως άνθρωπος και ξέρω πως όσοι ζούνε εκεί πέρα (στον Πόντο) πρέπει να νιώθουν το ίδιο.
Έφτασα πολύ αργά σε αυτή τη γνώση.
Ζητάω συγγνώμη.
Και πρέπει η τουρκική κοινωνία να αντιμετωπίσει αυτή την πραγματικότητα.
Πράγματι πεθάναμε 353.000 φορές κι ακόμη προσπαθούν να μας σκοτώσουν, προσπαθούν να μας φιμώσουν, και αυτό που είπα σε εκείνη την ομιλία αφορούσε και όλα αυτά, μας σκοτώσατε 353.000 φορές και τι έγινε κι εάν σκοτώσετε και εμένα;

πηγή: e-Pontos 

* Δείτε τις συγκλονιστικές αποκαλύψεις...
Η κυρίως εκπομπή, μετά τις αρχικές συστάσεις, ξεκινά μετά το 11.00 του βίντεο:
~ πρωτοδημοσιεύτηκε στις 8/12/2019

Σάββατο 17 Μαΐου 2025

✔ 1963 και 2025 |Η Ελλάδα κοιτάζει επιτέλους και πίσω! Και παίρνοντας ό,τι καλό υπάρχει εκεί, θα βγει ξανά μπροστά...

 




                         |γράφει ο Chrysostomos Melis


✔ Έχω την εντύπωση 

ότι η εκπροσώπηση της Ελλάδος στη eurovision του 1963 

επαναλαμβάνεται τώρα και στο 2025, 

φυσικά με άλλο πρόσωπο, 

σε άλλη εποχή, 

με άλλη τεχνολογία, 

σε άλλη έκδοση...


    Παρόλ' αυτά, διακρίνεται ο ίδιος πολιτισμός, 

η ίδια αλήθεια, 

το ίδιο ήθος...


    Νάνα Μούσχουρη και Κλαυδία Παπαδοπούλου 

δεν χρειάστηκαν να γδυθούν, 

δεν χρειάστηκαν να προκαλέσουν 

ή να διεκδικήσουν την προσοχή κανενός.  


Κέρδισαν την προσοχή 

με τη σεμνότητα, 

το μέτρο, 

την καλαισθησία 

και την ευπρέπειά τους. 


Δεν χρειάστηκε να βάλουν φακούς επαφής, 

δεν χρειάστηκαν να υποδυθούν κάποια που δεν είναι, 

δεν χρειάστηκαν να μηχανευτούν τρόπους 

για να τραβήξουν τα φώτα πάνω τους.


     Σε ευχαριστούμε Κλαυδία 

που μας υπενθύμισες τα απλά, 

τα όμορφα 

και τα αληθινά του πολιτισμού μας...

 

   |"αμΦ." ΥΓ:
εμείς, παρότι τελείως αναρμόδιοι, 
 
Και αυτό γιατί σε ένα τέτοιο εν πολλοίς διεστραμμένο περιβάλλον, το όποιο υγιές αλλάζει το τοπίο και είναι κατά τη γνώμη μας ένα είδος ομολογίας...


     👉 Κι όπως εύστοχα λέει και η Θωμαή...


"Αυτό που είδαμε δεν ήταν απλά ένα τραγούδι.

Περιέγραψε τόσο η σπαρακτική φωνή της Κλαυδίας, 

όσο και το ακραία δυνατό σκηνικό, 

όλον τον πόνο του χωρισμού 

και όλον τον καημό του γυρισμού.


Μπροστά στα μάτια μας εκτυλίχθηκαν 

οι φρικτές στιγμές από την πυρκαγιά της Σμύρνης, 

από τις σφαγές του Πόντου, 

από τις ψυχές που ξεριζώθηκαν 

και πέταξαν μακριά σαν τα πουλιά 

και μια θάλασσα αίμα ολόγυρα 

να σου μαχαιρώνει την καρδιά!


Και να που στο τέλος ξεπρόβαλε πάλι η ελπίδα, 

με τ' άσπρο της το φόρεμα, 

να θυμίζει στην ελληνική ψυχή, 

αυτό που λέει ο ποιητής...:


τι έχασε, 

τι έχει, 

τι της πρέπει!


Τίποτα λιγότερο, ποτέ ξανά.

Αυτή είναι η πατρίδα μας.

Αυτή είναι η Ελλάδα..."