Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Παπικοί. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Παπικοί. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 20 Οκτωβρίου 2025

✔ "Αυτό που έκανε η φίλη σου θα της στερήσει την είσοδο στην Ουράνια Βασιλεία... 👉 Μαρτυρία κ. Αθηνάς Σιδέρη ♰

     

    |Αυτό για κάποιους "Χριστιανούς", 

που ακόμα και τώρα 

(με αφορμή την υπόθεση του Πανιερωτάτου Ομολογητή Τυχικού) 

ισχυρίζονται και λένε 

πως και οι Καθολικοί και οι Προτεστάντες 

"έχουν κι αυτοί ένα κομμάτι της Αλήθειας"...

Να τα λένε οι αλλόδοξοι, που δεν γνωρίζουν.

Να τα λέμε κι εμείς;

Κι εμάς άσε μας και πέτα μας στα σκουπίδια.

  Τους Αγίους όμως μπορείς;

                 |με πόνο, σ.Β.Γ.-

 

   "Μία φίλη μου βρέθηκε στην Ιταλία… 


Εκεί πήρε όστια. 


Όταν μου το ανέφερε της είπα: 

«Καλά, πώς το έκανες αυτό; 

Το είπες στον πνευματικό σου»;


Εκείνη απάντησε:

«Γιατί να το πω; 

Όλα θα τα λέμε στον πνευματικό;».


Όταν επέστρεψα στο σπίτι μου, 

με πήρε τηλέφωνο ο Άγιος Πορφύριος. 


Μου είπε 

«Να έρθεις απάνω. 

Αυτό που θέλω να σου πω 

δεν συζητιέται από το τηλέφωνο παιδί μου, 

αλλά απομακρύνσου λίγο από την τάδε φίλη σου 

και θα τα πούμε…».

 

Όταν ανέβηκα στο Μήλεσι και τον συνάντησα, μου είπε:

 «Αυτό που έκανε η φίλη σου 

θα της στερήσει την είσοδο στην Ουράνια Βασιλεία.

Η όστια δεν είναι Θεία Κοινωνία. 

Είναι πλάνη. 

Δεν είναι η αληθινή θρησκεία αυτή… 

Δεν θα της πεις τώρα τίποτα, 

δεν θα βιαστείς γιατί δεν το παραδέχεται με τίποτα 

και θα την χάσουμε… 

Θα έρθει στιγμή προ του τέλους της 

που θα δυσκολευθεί να παραδώσει… 

Τότε θα της πεις: 

“Δεν έχεις εξομολογηθεί αυτό το πράγμα…!” »



   |Τη μαρτυρία της Αθηνάς Σιδέρη ♰ την πήραμε από τον π. Γεώργιο Κονισπολιάτη


Παρασκευή 19 Ιανουαρίου 2024

* Μᾶρκος οὐχ ὑπέγραψεν, οὐδέν ἐποιήσαμεν

Τῇ Ιθ΄ τοῦ μηνὸς Ἰανουαρίου Μνήμη τοῦ Ἁγίου Μάρκου ἐπισκόπου Ἐφέσου,
τοῦ Εὐγενικοῦ.


Δεν υπέγραψε! 
Μόνο εκείνος απ΄όλους... 
Και είναι Άγιος. 
Και γιορτάζει σήμερα. 
Τυχαίο θα΄ναι. Σίγουρα.




|Πρωτοαναρτήσαμε στις 19/1/2019
1α ο Θεός, 
έχουμε σκοπό να το επαναναρτούμε κάθε χρόνο τέτοια μέρα...


"αμφ." ΥΓ:
Φέτος απλά είπαμε να προσθέσουμε 
και κάτι ακόμα που ομολογούμε πως δεν γνωρίζαμε...




Τετάρτη 13 Απριλίου 2022

* 13 Απριλίου 1204, η μέρα που δεν έχει αντίστοιχη στην Ιστορία


13 Απριλίου 1204
«Η λεηλασία της Κωνσταντινουπόλεως από τους Φράγκους δεν έχει το αντίστοιχό της στην Ιστορία»
(Σερ Στήβεν Ράνσιμαν: “Ιστορία των Σταυροφοριών”)

Ενώ τονίζεται η 29η Μαϊου 1453 ως το τέλος της χιλιόχρονης αυτοκρατορίας μας, το κυριότερο γεγονός που κλόνισε την ύπαρξή της ανεπανόρθωτα, και οδήγησε στον οριστικό τερματισμό της υλικής και οικονομικής υπεροχής του κράτους μας σε όλη την Ευρώπη, και τελικά στο 1453, δηλαδή η καταστροφή της Ρωμανίας από τη Δύση με την Άλωση της Νέας Ρώμης/Κωνσταντινούπολης την 13η Απριλίου 1204 από τους Σταυροφόρους, αποσιωπάται ή δεν του δίνεται η πρέπουσα σημασία. Θα έλεγε κανείς ότι, επειδή ο προσανατολισμός του νεοελληνικού κράτους ήταν προς τη Δύση, οι ηγέτες του σκέφτηκαν ότι αυτός ο προσανατολισμός συνεπάγεται απαραίτητα και τη λήθη της ιστορίας, τη λήθη του γεγονότος ότι, εξαιτίας της Άλωσης του 1204, η Ρωμηοσύνη στάθηκε αδύναμη να αντιμετωπίσει τους Τούρκους.

[...] Η λεηλασία και απογύμνωση της Κωνσταντινουπόλεως από όλα της τα πλούτη, δεν είχε όμοιο της. Όσοι τολμούσαν να αντισταθούν σφάζονταν επί τόπου. Δεν έμεινε παλάτι, αρχοντικό εκκλησία μεγάλη ή μικρή, μοναστήρι, χαμοκέλα, που να μην υποστεί φρικώδη λεηλασία. Ιδίως τους προσέλκυσε ο μυθικός πλούτος της Αγίας Σοφίας. 
Μπήκαν μέσα στον Ιερό Ναό με άλογα και μουλάρια που λέρωναν με τις κοπριές τους το μαρμάρινο δάπεδο. Και άρχισαν με φρενιτιώδη ταχύτητα να ξηλώνουν και να παίρνουν τα πάντα: από άγια δισκοπότηρα, ευαγγέλια, ιερά άμφια, άγιες εικόνες, την Αγία Τράπεζα, και το ασημένιο εικονοστάσιο του Τέμπλου, αφού προηγουμένως το έκαναν κομμάτια, μανουάλια, πολυκάνδηλα, μέχρι και κουρτίνες. 
Μάλιστα κατά τη διάρκεια της λεηλασίας μια Γαλλίδα πόρνη ανεβασμένη στον πατριαρχικό θρόνο χόρευε άσεμνα μισόγυμνη και τραγουδούσε. Ούτε οι τάφοι των Αυτοκρατόρων γλύτωσαν: συλλήθηκαν όλοι, ενώ τα λείψανα πετάχτηκαν εδώ κι εκεί. π.χ. το λείψανο του Βασίλειου Β’ Μακεδόνα πετάχτηκε έξω και στα χέρια του τοποθέτησαν οι Φράγκοι μια φλογέρα –ειρωνικά -. Με αφορμή αυτό το γεγονός ο Παλαμάς έγραψε το ποίημα «η φλογέρα του βασιλιά».

Κυρίως όμως καταστράφηκαν αναρίθμητα έργα τέχνης. Τόσο της κλασσικής αρχαιότητας (π.χ. αγάλματα του Δια, του Απόλλωνα, των Διοσκούρων, το χάλκινο άγαλμα του Ηρακλή από τον Λύσσιπο τον Σικυώνιο, της Άρτεμης, της Ηρας, της Ελένης του Μενελάου κ.ά. που κοσμούσαν δρόμους, πλατείες και παλάτια της Βασιλεύουσας) όσο και της Ρωμαϊκής περιόδου, τα οποία κομμάτιαζαν για να αφαιρέσουν το χρυσό, το ασήμι και τους πολύτιμους λίθους, ενώ τα κατασκευασμένα από χαλκό τα έλυωναν στα καμίνια για να κόψουν νομίσματα. 
Τα αρχαία ελληνικά χειρόγραφα καίγονταν από τους σταυροφόρους, για να ψήσουν τα κρεατικά τους! 
Οι πιο φρικτοί από όλους ήταν οι Γάλλοι και οι Φλαμανδοί, ενώ αντιθέτως οι Βενετοί που ήταν εξοικειωμένοι με το Ρωμάϊκο πολιτισμό ήταν οι πλέον φιλεύσπλαχνοι έναντι των ηττημένων: Ήταν τέτοια η έκταση της καταστροφής που στο τέλος το άλλοτε περικαλλές άστυ, η Βασιλίδα των πόλεων της οικουμένης, που επί 9 αιώνες είχε συσσωρεύσει αμύθητα πλούτη, κατάντησε σκέτο κουφάρι!
Μεθυσμένοι από τη νίκη τους οι Φραγκοδυτικοί περιγελούσαν τους νικημένους, φορούσαν με γελοίο τρόπο τα ρούχα που τούς είχαν αρπάξει, τοποθετούσαν στα κεφάλια των αλόγων τους τις καλύπτρες και τα κοσμήματα των Ρωμηών. Άλλοι κρατούσαν αντί για σπαθί χαρτιά, μελανοδοχεία, και βιβλία, και περιφέρονταν στους δρόμους της Πόλης, παριστάνοντας τους λογίους. Το πιο τραγικό από όλα ήταν όμως ότι ολόκληρος ο γυναικείος πληθυσμός της Κωνσταντινουπόλεως, αδιακρίτως ηλικίας ή ιδιότητας (μοναχές) υποβλήθηκε στην τρομερή διαδικασία του βιασμού. 
Τότε ακριβώς εσφάγησαν οι περισσότεροι από τους άρρενες κατοίκους: διότι στην προσπάθειά τους οι πατεράδες και οι σύζυγοι να διαφυλάξουν την τιμή των θυγατέρων και των συζύγων έπεσαν θύματα των αποχαλινωμένων Δυτικών. Βόγκηξε η Κωνσταντινούπολη από τον ατελείωτο βιασμό. Δεν περιγράφονται τα μαρτύρια που υπέστησαν οι κάτοικοι επί τρεις συνεχείς ημέρες, διότι τους βασάνιζαν απάνθρωπα για να τους αποκαλύψουν τα μέρη όπου είχαν κρύψει χρυσά και αργυρά νομίσματα και κυρίως τιμαλφή. 
Μόνο όταν κορέστηκε η δίψα τους για αρπαγή, αίμα και γενετήσιες απολαύσεις, ησύχασαν, αφού πρώτα τους τρόμαξε μια έκλειψη σελήνης. Κατόπιν συγκέντρωσαν όλη τη λεία και την έθεσαν υπό την φύλαξη των ευγενών.

~ Πρωτοδημοσιεύσαμε στις 13 Απριλίου 2019

Τρίτη 19 Ιανουαρίου 2021

* Μᾶρκος οὐχ ὑπέγραψεν, οὐδέν ἐποιήσαμεν

Τῇ Ιθ΄ τοῦ μηνὸς Ἰανουαρίου
Μνήμη τοῦ Ἁγίου Μάρκου
ἐπισκόπου Ἐφέσου,
τοῦ Εὐγενικοῦ.

Τότε τα μέλη της επιτροπής, ο ένας κατόπιν του άλλου
υποχώρησαν στις φοβέρες
και άρχισαν να υπογράφουν την ένωση.

Μόνο ένας δεν υποχώρησε.

Και αυτός ήταν ο Μάρκος ο Ευγενικός.

Όταν ο πάπας έμαθε την άρνησή του είπε
«Αφού δεν υπέγραψε αυτός, τίποτα δεν κάναμε».
 
Δεν υπέγραψε και κινδύνευσε τα μέγιστα τότε... 
Με δυσκολία κατόρθωσε να φύγει αβλαβής από τη Ρώμη
και να επιστρέψει στην Πόλη. 
Όταν έφτασε, βγήκε ο λαός και τον υποδέχθηκε, τον σήκωσε στους ώμους. 
Γιατί ήταν ήρωας και άγιος. 
Έμεινε ανυποχώρητος, 
ένας αυτός εναντίον όλων....

Κυριακή 19 Ιανουαρίου 2020

* Μᾶρκος οὐχ ὑπέγραψεν, οὐδέν ἐποιήσαμεν


Τῇ Ιθ΄ τοῦ μηνὸς Ἰανουαρίου
Μνήμη τοῦ Ἁγίου Μάρκου
ἐπισκόπου Ἐφέσου,
τοῦ Εὐγενικοῦ.

Τότε τα μέλη της επιτροπής, ο ένας κατόπιν του άλλου
υποχώρησαν στις φοβέρες
και άρχισαν να υπογράφουν την ένωση.

Μόνο ένας δεν υποχώρησε.

Και αυτός ήταν ο Μάρκος ο Ευγενικός.

Όταν ο πάπας έμαθε την άρνησή του είπε
«Αφού δεν υπέγραψε αυτός, τίποτα δεν κάναμε».
 
Δεν υπέγραψε και κινδύνευσε τα μέγιστα τότε... 
Με δυσκολία κατόρθωσε να φύγει αβλαβής από τη Ρώμη
και να επιστρέψει στην Πόλη. 
Όταν έφτασε, βγήκε ο λαός και τον υποδέχθηκε, τον σήκωσε στους ώμους. 
Γιατί ήταν ήρωας και άγιος. 
Έμεινε ανυποχώρητος, 
ένας αυτός εναντίον όλων....
***
Ο θεολόγος Νίκος Γιοβανίδης διαβάζει το κεφάλαιο 
Η σύνοδος Φερράρας - Φλωρεντίας 
από το βιβλίο του Στήβεν Ράνσιμαν
"Ἡ μεγάλη ἐκκλησία ἐν αἰχμαλωσίᾳ" 

Πέμπτη 22 Αυγούστου 2019

* Από τήν παπική μονή Μπελλφονταίν, ιερομόναχος στη Σιμωνόπετρα

Πριν από ενάμιση χρόνο, στις 7 Ιανουαρίου 2018 εκοιμήθη ο Αρχιμ. Πλακίδας Ντεσέιγ, σε ηλικία 91 ετών. Ο π. Πλακίδας γεννήθηκε στις 16 Απριλίου 1927. Έγινε μοναχός της σιστερσιανής Μονής Μπελλφονταίν το 1942 στην ηλικία των δεκαέξι ετών. Με φίλους μοναχούς ίδρυσε το 1966 ένα μοναστήρι βυζαντινού τυπικού στην Aubazine στο Correze. Γνώρισε τους καθηγητές του Αγίου Σεργίου στο Παρίσι ανακαλύπτοντας σιγά σιγά την αληθινή Εκκλησία στην Ορθοδοξία.

Αρχικά με άλλους συμμοναστές του, αποχωρίσθηκαν από το μοναστήρι τους και δημιούργησαν μια νέα μοναστική κοινότητα στην Κεντρική Γαλλία, τηρώντας το Ορθόδοξο τυπικό των ακολουθιών, παραμένοντας ωστόσο στην Καθολική Εκκλησία. Παρόλα αυτά δεν ήταν ικανοποιημένοι σε αυτό τον τρόπο ζωής και μετά από συνάντηση με τον Καθηγούμενο της Σιμωνόπετρας Γέροντα Αιμιλιανό οι τρεις πατέρες έγιναν δεκτοί στην Εκκλησία στις 19 Ιουνίου το 1977, και στις 26 Φεβρουαρίου του 1978 έγιναν μοναχοί της Μονής Σίμωνος Πέτρας. Ο Γέροντας Αιμιλανός έκρινε ότι θα ήταν καλύτερο να επιστρέψουν στην πατρίδα τους και να ιδρύσουν ένα μοναστήρι στην Γαλλία, όπου θα μπορούσαν να βοηθήσουν άλλους ομοεθνείς τους, που έψαχναν για την Ορθοδοξία.

Αφού έλαβαν το μοναχικό σχήμα και την χειροτονία τους στο Άγιον Όρος εγκαταστάθηκαν, όχι χωρίς δυσκολίες, στη ΝΔ Γαλλία, στις Γαλλικές Άλπεις, σε πολύ δύσκολες συνθήκες διαβίωσης, και ίδρυσαν το πρώτο εκκλησάκι του Μεγάλου Αντωνίου και την πρώτη μοναστική κοινότητα με επικεφαλής τον π. Πλακίδα.



Η μονή Μεγάλου Αντωνίου

Το Μετόχι του Αγίου Αντωνίου και η αύξηση των νέων Ορθοδόξων πιστών, έδειξε την ανάγκη ανέγερσης μεγαλυτέρου ναού. Ο π. Πλακίδας κατάφερε να κτίσει ένα ναό σε βυζαντινό ρυθμό, αφιερωμένο στη μνήμη του αγίου Σιλουανού του Αθωνίτου, και αποτελεί πόλο έλξεως, αλλά και κατηχήσεως, μεγάλου αριθμού επισκεπτών. Οι ακολουθίες γίνονται στη γαλλική γλώσσα, με ικανοποιητική προσαρμογή της βυζαντινής μουσικής, αλλά κατά καιρούς τελούνται και στην ελληνική. Αργότερα γεννήθηκε το μοναστήρι της Αγίας Σκέπης, που θα γίνει γνωστό ως το μοναστήρι του Σολάν.


Το μοναστήρι του Σολάν

Ο π. Πλακίδας δίδαξε πατερική θεολογία στο Ινστιτούτο του Αγίου Σεργίου στο Παρίσι. Είναι επίσης ιδρυτής της συλλογής «Ορθόδοξη Πνευματικότης» των εκδόσεων της Μονής Bellefontaine.
 Είναι συγγραφέας πολλών βιβλίων για την ιστορία του μοναχισμού και της ορθόδοξης πνευματικότητας.


Ο διάβολος φαίνεται ελκυστικός


Μιλώντας σε Έλληνες επισκέπτες του, ο π. Πλακίδας, είπε και τα εξής: «Η συντριπτική πλειοψηφία των σημερινών ανθρώπων βρίσκονται πρόθυμοι προσκυνητές κάτω από την δαιμονική επιρροή που ασκεί ο διάβολος. Ο οποίος, ας μην απορούμε, παρουσιάζεται συμπαθητικός, ευγενικός, ελκυστικός, προνοητικός, ευχάριστος, έτοιμος να σε συμπαρασύρει σε όλα τα μονοπάτια της εύκολης και τρυφηλής ζωής! Σε αντίθεση με αυτό που συμβαίνει στη ζωή του πιστού, που δεν πρέπει να ξεχνά σ’ όλη την επίγεια ζωή του ότι κανένας και ποτέ δεν ανέβηκε στον Ουρανό με την άνεσή του»!!


«Συζητώντας με τους μεγαλύτερους γάλλους καθολικούς θεολόγους εκείνης της εποχής, στο μοναστήρι μας, συμφωνούσαμε και μας ενεθάρρυναν στο εξής πνεύμα: αυτό που θα βοηθούσε πραγματικά την Καθολική εκκλησία να αναζωογονηθεί ήταν να έρθει πιο κοντά στις ορθόδοξες ρίζες της. Γι αυτό και φτάσαμε στο συμπέρασμα ότι πρέπει να γίνουμε ορθόδοξοι. Γιατί δεν ήταν δυνατόν να προσπαθούμε να ζούμε ανάλογα με την αυθεντική ορθόδοξη παράδοση, όπως προσπαθούσαμε, χωρίς να ενταχθούμε τελικά μέσα στην ορθόδοξη εκκλησία».

Τα νεανικά χρόνια


«Με απεριόριστη ευγνωμοσύνη στρέφω τη σκέψη μου σε όλους εκείνους που συντέλεσαν στην ανθρώπινη και πνευματική μου ανατροφή. Διαπαιδαγωγήθηκα στους κόλπους της οικογένειάς μου, στη σχολή της μεγάλης λειτουργικής και πατερικής παραδόσεως της Εκκλησίας. Η γιαγιά μου και δυο θείες μου, εμπνευσμένες από μια ρωμαλέα πίστη και μια βαθιά ευσέβεια, απεχθάνονταν κάθε συναισθηματική θρησκευτικότητα και μπόρεσαν να μου μεταδώσουν πολύ νωρίς την αίσθηση και τη γεύση των θησαυρών της Παραδόσεως.

Θα ήμουν δώδεκα χρόνων, όταν διάβασα σ’ ένα παλιό περιοδικό ένα άρθρο για τα μοναστήρια των Μετεώρων στη Θεσσαλία. Η ανάγνωση αυτή μου έκανε βαθιά εντύπωση και διαισθάνθηκα πως στους τόπους αυτούς υπήρχε μια παράδοση ακόμη πιο σεβάσμια, ακόμη πιο αυθεντική από εκείνη των συγχρόνων μεγάλων αββαείων των Βενεδικτίνων, για τα οποία μου μιλούσε η γιαγιά μου. Θα προτιμούσα να ήμουν μοναχός στο Μεγάλο Μετέωρο, όμως η σκέψη αυτή αποτελούσε προφανώς μια ευχή, που δεν ήταν πραγματοποιήσιμη. Ονειρευόμουν ένα άλλο μέλλον.


Στο ορθόδοξο ινστιτούτο του Αγίου Σεργίου


Το 1952 χειροτονήθηκα ιερεύς. Λίγο μετά, διορίστηκα καθηγητής της δογματικής θεολογίας και, λίγο αργότερα, μου ανατέθηκε ταυτόχρονα η πνευματική μόρφωση των νέων μοναχών του μοναστηριού. Ενδιαφερόμενος να δώσω μια θεολογική διδασκαλία σύμφωνα με το πνεύμα των Πατέρων, επωφελήθηκα από μερικά ταξίδια στο Παρίσι για να συναντήσω τον π. Κυπριανό Κern, καθηγητή της Πατρολογίας στο Ινστιτούτο «Άγιος Σέργιος», και τον Βλαδίμηρο Lossky, του οποίου η «Μυστική θεολογία της Ανατολικής Εκκλησίας» με είχε ενθουσιάσει (παρά τις σαφείς επιφυλάξεις του εξαίρετου Ιησουΐτη μοναχού, που είχε την... απερισκεψία να μου δανείσει το εκρηκτικό αυτό βιβλίο!). Ο Lossky δυστυχώς πέθαινε λίγο καιρό μετά τη συνάντησή μας.


Ο π. Κυπριανός με μύησε στη διδασκαλία του Αγίου Γρηγορίου Νύσσης, του Αγίου Μαξίμου του Ομολογητού, του Αγίου Γρηγορίου Παλαμά. Μου απέδειξε πως η χριστολογία της Συνόδου της Χαλκηδόνας και η παλαμική διδασκαλία για τις θείες ενέργειες είναι το κλειδί της ορθόδοξης κατανοήσεως της Εκκλησίας, του ανθρώπου και του κόσμου. 

Ωστόσο, ο π. Κυπριανός, πολύ διακριτικός και σεβόμενος τη συνείδηση του άλλου, ποτέ δεν με παρακίνησε να εισέλθω στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Άλλωστε, την εποχή εκείνη ούτε καν το είχα σκεφθεί. Το ότι ανήκα στην Καθολική Εκκλησία μου φαινόταν πως είναι αυτονόητο και ότι δεν μπορεί να τεθεί υπό αμφισβήτηση. Το ενδιαφέρον μου ήταν να βρω στην ορθόδοξη παράδοση κάτι που θα μπορούσε να με βοηθήσει, ώστε να κατανοήσω καλύτερα το νόημα της δικής μου παράδοσης.


Προσεγγίζοντας την Ορθοδοξία


Κατά τη διάρκεια των ετών 1962-1965 οι τάσεις που προανέφερα, άρχισαν να βεβαιώνονται. Γινόταν φανερό πως δεν μπορούσα να συνεχίσω να σκέπτομαι και να ζω σύμφωνα με τις αρχές που μου φαίνονταν αληθινές, χωρίς να δημιουργώ ένταση και στείρες συγκρούσεις ακόμη και στους κόλπους του μοναστηριού. Ωστόσο, διατηρούσα τη βεβαιότητα ότι το πλήρωμα της αλήθειας ήταν από την πλευρά των Πατέρων, της αρχαίας Εκκλησίας, αυτής της Ορθοδοξίας που αγαπούσα, χωρίς ακόμη να καταλαβαίνω ότι αυτή θα μπορούσε να είναι, δίχως επιφυλάξεις και όρους, η Εκκλησία.

Στην πεποίθηση ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι η Εκκλησία του Χριστού στο πλήρωμά της και η Καθολική Εκκλησία ένα μέλος της χωρισμένο, έφτασα πολύ προοδευτικά.

Προς το τέλος του 1976, είχε επικρατήσει η βεβαιότητα στους αδελφούς μου του Aubazine και σε μένα ότι δεν μπορούσαμε πια να διστάζουμε. Οφείλαμε να σκεφτούμε για την είσοδο μας στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Παρουσιάζονταν εμπόδια. Ήμασταν αρκετά γνωστοί στον καθολικό κόσμο. Το μοναστήρι μας εξασκούσε μια περιορισμένη αλλά πραγματική ακτινοβολία.


Ωστόσο, πώς να παραμείνουμε πιστά μέλη της Καθολικής Εκκλησίας και επομένως να συνεχίσουμε να ομολογούμε εξωτερικά όλα τα δόγματά της, όταν εμείς είχαμε την πεποίθηση πως μερικά από τα δόγματα αυτά απομακρύνονταν από την Παράδοση της Εκκλησίας; Πώς να συνεχίσουμε να συμμετέχουμε στην ίδια ευχαριστία, όταν εμείς είχαμε συνείδηση ότι διαφέραμε στην πίστη; Πώς να παραμείνουμε μακριά από την ορθόδοξη Εκκλησία, έξω από την οποία ασφαλώς δεν θα ήταν δυνατό να υπάρξει σωτηρία και πνευματική ζωή για κείνους οι οποίοι, έχοντάς την αναγνωρίσει ως την Εκκλησία του Χριστού, θα αρνούνταν να εισέλθουν σ’ αυτήν για καθαρά ανθρώπινους λόγους;

Μια σειρά από περιστάσεις, στις οποίες θα μας ήταν δύσκολο να μη δούμε το χέρι του Θεού, μας άνοιξε τις πόρτες της μονής Σίμωνος Πέτρας του Αγίου Όρους.

Στο Άγιο Όρος


Μετά από λίγο καιρό φύγαμε για το Άγιο Όρος. Η δυνατότητα να λάβουμε σ’ ένα μοναστήρι μια σοβαρή μύηση σ’ αυτό το είδος ζωής αποτελούσε μια ανεκτίμητη χάρη. Η μονή Σίμωνος Πέτρας ήταν πολύ γνωστή, τόσο για την πνευματική προσωπικότητα του ηγουμένου της, όσο και για τη ζωντάνια και το πνευματικό σφρίγος της αδελφότητας της. Η πρώτη παραμονή μας στον Άθωνα πραγματοποιήθηκε την άνοιξη του 1971.

Γίναμε δεκτοί στην Ορθόδοξη Εκκλησία στις 19 Ιουνίου 1977. Λίγους μήνες αργότερα - στις 26 Φεβρουαρίου 1978 - γινόμασταν μοναχοί της Σιμωνόπετρας. Παράλληλα είχαμε πει στον ηγούμενό μας ότι ήμασταν διατεθειμένοι να μείνουμε στο Άγιο Όρος ή να γυρίσουμε στη Γαλλία, έχοντας εμπιστοσύνη στην απόφασή του.


Έκρινε προτιμότερο να εγκατασταθούμε στη Γαλλία. Έτσι δημιουργήθηκαν δυο μετόχια της μονής Σίμωνος Πέτρας, το ένα στο Martel πάνω στο αργιλώδες οροπέδιο του Quercy και το άλλο στο Dauphine μέσα στη βαθιά κοιλάδα του Vercors.

Λόγω του μετοχιακού καθεστώτος τους, τα δυο αυτά μοναστήρια εξαρτώνται απευθείας από τη μονή Σίμωνος Πέτρας, η οποία, όπως όλα τα αγιορείτικα μοναστήρια, υπάγεται στο Οικουμενικό Πατριαρχείο. Η ενδεχόμενη εξωτερική δραστηριότητα των μοναχών ασκείται στα πλαίσια της ελληνικής ορθόδοξης Μητροπόλεως της Γαλλίας, με την ευλογία του Σεβασμ. Μελετίου, με τον οποίο διατηρούμε στενές και πολύ θερμές σχέσεις.»


Η χάρη όσων μεταστρέφονται


Είναι αλήθεια ότι οι ορθόδοξοι, όταν ακούμε για μεταστροφές στην Ορθοδοξία, ενθουσιαζόμαστε. Γιατί άραγε; Επειδή χαιρόμαστε που κάποιοι συνάνθρωποί μας ανακάλυψαν την Αλήθεια ή μήπως η χαρά μας είναι εγωιστική, αφού «νά και άλλοι γίνονται σαν εμάς»; Είναι, όμως, πραγματικά χρήσιμο να επιδιώξουμε τον ενθουσιασμό των ανθρώπων που γνωρίζουν την αληθινή πίστη και μεταστρέφονται στην Ορθοδοξία. Αυτοί, σαν τον άσωτο υιό της παραβολής, επιστρέφουν στην αληθινή εκκλησία και βιώνουν έναν πρωτόγνωρο έρωτα για τον Θεό. Είναι αυτή η χαρά που ένιωσε και ο Άσωτος όταν έγινε δεκτός από τον πατέρα του και γιόρτασαν από κοινού με το σιτευτό μοσχάρι. Οι Ορθόδοξοι, ευτυχώς, δεν νιώθουμε ζήλια -όπως ο πρεσβύτερος υιός- που ο Θεός δίνει απλόχερα τη χάρη του σε όσους μεταστρέφονται. Οι τελευταίοι έχουν τη χάρη και οφείλουν να τη διατηρήσουν και να την αυξήσουν. 
Εμείς, που συχνά ζούμε μια τυπική θρησκευτική ζωή, ας αναζητήσουμε αυτή τη χάρη κι αυτόν τον ενθουσιασμό των μεταστραφέντων. Η φωτιά της πίστης στην καρδιά μας είναι συχνά μισοσβησμένη. Ας κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν για να την ανάψουμε για τα καλά. Ας ζητήσουμε γι’ αυτό και τις ευχές του π. Πλακίδα.


Σοφία Χατζή
Δημοσιεύθηκε στην εφ. Ορθόδοξη Αλήθεια

Πέμπτη 2 Μαΐου 2019

* Γιατί ο Γεώργιος Λασκαρίδης (Άγιος Ραφαήλ) δεν ήταν παρών στην Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453;


Το έτος 1452 μ.Χ. το Έθνος υπέστη μια μεγάλη δοκιμασία, την "Ψευδοένωση" των Εκκλησιών…
Στην Κωνσταντινούπολη, στις 12 Δεκεμβρίου 1452, με πρωτοβουλία του Παλαιολόγου (είχε την απατηλή εντύπωση ότι έτσι εξυπηρετούσε το Έθνος… ξεχνώντας ότι ο μόνος φίλος και ανίκητος σύμμαχος είναι ο ίδιος ο Σωτήρας Χριστός) γίνεται "ενωτική λειτουργία", παρόντος του Καρδινάλιου Ισιδώρου (απεσταλμένου του Πάπα)
Ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος οργάνωσε το επίσημο συλλείτουργο στην Εκκλησία της Αγίας Σοφίας παρουσία του αντιπρόσωπου του Πάπα καρδινάλιου Ισίδωρου, στο πλαίσιο της "ενωτικής πολιτικής" που εφάρμοζε έχοντας την ψευδαίσθηση ότι θα σωθεί η Βασιλεύουσα με τη βοήθεια του Πάπα, από τον εξαιρετικά ασφυκτικό τουρκικό κλοιό.
Εκείνη την εποχή ο Πρωτοσύγκελος Αρχιμανδρίτης Ραφαήλ, αλλά και ο Διάκονος Νικόλαος βρίσκονταν στην Κωνσταντινούπολη.
Στις 12 Δεκεμβρίου του 1452, ανήμερα του Αγίου Σπυρίδωνος, έλαβε χώρα το συλλείτουργο αυτό.
Όμως, ο Πρωτοσύγκελος Ραφαήλ δεν θέλησε να παραστεί και ούτε και τον Διάκονό του άφησε να πάει.
Γνώριζε πολύ καλά ότι αυτό θα ήταν προδοσία της Πίστεως, επέλεξε να πειθαρχήσει στο Θεό και όχι στον Αυτοκράτορα.
«Όχι, και μέχρις εκεί. Σχέση ναι, βοήθεια ναι, συλλείτουργο με τους παπικούς ποτέ!...» είπε.
Ο Αυτοκράτορας θύμωσε πάρα πολύ και τιμώρησε με εξορία τους δύο Ιεράρχες προσωρινά στην Αίνο.
Γι’ αυτό και ο Άγιος Ραφαήλ ονομάζεται και ομολογητής, διότι παράτησε τις τιμές και δόξες του αξιώματός του και δεν υπολόγισε το κόστος της εναντίωσής του στον Αυτοκράτορα, προκειμένου να υπερασπιστεί την αλήθεια της Ορθοδοξίας έναντι της αιρέσεως του παπισμού.
(Τις τελευταίες ημέρες όμως πριν τον ηρωικό θάνατό του ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος, όταν δεν ήρθε η "δυτική βοήθεια", κατάλαβε το τραγικό του λάθος, και μέσα στην Αγία Σοφία, την τελευταία νύχτα, ζήτησε συγχώρεση από Θεό και ανθρώπους και ήσυχος την επομένη, έπεσε ως ήρωας και εθνομάρτυς, αφού πρώτα εξομολογήθηκε και κοινώνησε ως Αληθινός Ορθόδοξος γι΄ αυτό και ο Άγιος Ραφαήλ συνήθιζε να τον αποκαλεί μετά την ηρωική θυσία του με δάκρυα στα μάτια "Άγιο Αυτοκράτωρα Κωνσταντίνο")
Αυτός ήταν ο λόγος λοιπόν που όταν άρχισε η πολιορκία της Βασιλεύουσας από τους τούρκους οι δύο Άγιοι πατέρες βρίσκονταν εκτός των τειχών της και μετά πέρασαν στην Μακεδονία .
Εκεί ήταν, όταν συνέβη η άλωση της Κωνσταντινουπόλεως, την αποφράδα εκείνη ημέρα Τρίτη 29η Μαΐου 1453, από τους επιδραμόντες από τα βάθη της Ασιατικής Μογγολίας Σελτζούκους Τούρ­κους.
Ο τελικός προορισμός τους ήταν η Λέσβος όπου και έγιναν μάρτυρες 9 έτη μετά,τ ον Απρίλιο του έτους 1462 μ.Χ.

Τρίτη 14 Απριλίου 2015

Αφιερωμένο εξαιρετικά στη μνήμη του "Γιατρού μας", του Αγίου Ραφαήλ... - "Τι πραγματικά φοβάμαι..." - Aναδημοσίευση (ελάχιστα τροποποιημένη...) της 11ης Ιαν...

Όποιοι γνωρίζουν ή ρίχνουν ματιές έστω & λίγο στην ιστορία (ανήκω σε αυτήν την δεύτερη ομάδα), θυμούνται τι ήταν τελικά αυτό, που "έριξε" την Κωνσταντινούπολη & μαζί της ολόκληρη την Βυζαντινή Αυτοκρατορία; Και τι θα είναι τελικά αυτό, που θα οδηγήσει (Ο Καλός Θεός να μην επιτρέψει...) στο να χαθούμε σαν Έθνος αν συνεχίσουμε στο πνευματικό κατρακύλισμά μας...
Όχι δεν ήταν η περίφημη "κερκόπορτα" ή η προδοσία, που σε κάθε τέτοιου είδους κρίσιμη στιγμή για τον Ελληνισμό, πέφτει ο αδύναμος έλληνας.
Ήταν το συλλείτουργο με τους παπικούς...

Γράφει το "Ρωμαίϊκο Οδοιπορικό":
"Στὶς 12 Δεκεμβρίου τοῦ 1452, μόλις πέντε μῆνες πρὶν τὴν Άλωση καὶ δεκατρία χρόνια μετὰ τὴν ὑπογραφὴ τοῦ προδοτικοῦ ἑνωτικοῦ ὄρου τῆς Συνόδου τῆς Φερράρας-Φλωρεντίας, στὸ Ναὸ τῆς Ἁγίας Σοφίας ἔγινε συλλείτουργο Ὀρθοδόξων καὶ Παπικῶν στὸ ὁποῖο μνημονεύτηκε ὁ Πάπας καὶ ὁ λατινόφρονας Πατριάρχης Γρηγόριος!
Τὸ ἀνίερο αὐτὸ συλλείτουργο ἔγινε γιὰ νὰ ἐπικυρώσει, οὐσιαστικά, τὴν «Ἕνωση». Προτίμησαν οἱ πρόγονοί μας τὴ συμμαχία τοῦ παναιρετικοῦ παπισμοῦ ἀπὸ τὴ συμμαχία τοῦ Θεοῦ, γιὰ αὐτὸ καὶ ἡ «Πόλις ἑάλω».
Ὁ γνωστὸς «Θρῆνος τῆς Πόλης» λέει:
«Πάψετε τὸ Χερουβικὸ κι ἂς χαμηλώσουν τ΄ἅγια, γιατί εἶναι θέλημα Θεοῦ ἡ Πόλη νὰ τουρκέψει.» "
Η Παναγία πήρε την προστασία της από την Πόλη με τα γνωστά σε όλους μας επακόλουθα...
Να σημειωθεί πως στη συγκεκριμένη Λειτουργία δεν συμμετείχε & ένας ονομαστός εκείνη την εποχή γιατρός από την Ιθάκη,προσωπικός φίλος του Κωνσταντίνου του Παλαιολόγου,του τελευταίου Αυτοκράτορα, ο Γεώργιος Λασκαρίδης, ο μετέπειτα άγιος Ραφαήλ...
( Για τη θαυμαστή βιοτή του, περισσότερα εδώ:
http://anazhthseis-elena.blogspot.gr/2015/04/blog-post_13.html )

Διαβάζουμε σχετικά στο " www.NOIAZOMAI.net " :
Όταν αργότερα ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος στέφεται Αυτοκράτορας, πηγαίνει και ο Αρχιμανδρίτης Ραφαήλ στην Κωνσταντινούπολη, για να συναντήσει και να συγχαρεί τον παλιό του φίλο.
Εκεί, γίνεται δεκτός με χαρά από το νέο Βασιλιά, ο οποίος εκτιμώντας τα μεγάλα προσόντα και την μόρφωση, καθώς και το ακέραιο του χαρακτήρα του Αρχιμανδρίτου Ραφαήλ, τον κρατά κοντά του και τον τιμά με το αξίωμα του Πρωτοσύγκελου στο Οικουμενικό Πατριαρχείο!
Φτάνουμε στο 1452 μ.Χ., όπου έρχεται άλλη μια μεγάλη δοκιμασία για όλους. Η "Ψευδοένωση" των Εκκλησιών… Μάλιστα στην Κωνσταντινούπολη, στις 12 Δεκεμβρίου 1452, γίνεται "ενωτική λειτουργία", παρόντος του απεσταλμένου του Πάπα, Καρδινάλιου Ισιδώρου.
Όμως - έτσι έρχεται η Θεία Χάρις - ο Πρωτοσύγκελος Ραφαήλ, αν και προσωπικός φίλος του Αυτοκράτορα Κ. Παλαιολόγου, αποφασίζει να πειθαρχεί στο Θεό και όχι στους ανθρώπους και αρνείται να παραστεί!!! Κάτι που εξόργισε βέβαια τον Παλαιολόγο, ο οποίος είχε την απατηλή εντύπωση ότι έτσι εξυπηρετούσε το Έθνος… Ξεχνώντας ότι μοναδικός φίλος και ανίκητος σύμμαχος είναι ο ίδιος ο Χριστός, που τις πρεσβείες της Υπερμάχου Στρατηγού, αμέτρητες φορές είχε διασώσει τη Θεοφύλακτη στο παρελθόν… [σ.σ. Ο Αυτοκράτορας τις τελευταίες ημέρες της Πολιορκίας, λίγο πριν την άλωση, όταν δεν ήρθε η "δυτική βοήθεια", κατάλαβε το τραγικό του λάθος, και μέσα στην Αγία Σοφία, την τελευταία νύχτα, ζήτησε συγχώρεση από Θεό και ανθρώπους και ήσυχος την επομένη, έπεσε ως ήρως και εθνομάρτυς…]
Αυτό ήταν το δεύτερο μαρτύριο συνείδησης που περνούσε ο Αγιος Ραφαήλ. Μαζί με τον Διάκονο Νικόλαο δεν παρέστη στην απαράδεκτη σκηνή, στο απαράδεκτο “συλλείτουργο”, καταματωμένος στην ψυχή, εκεντημένος λόγχες αόρατες και τρομερές, που του σακάτευαν ότι αγαπούσε περισσότερο. Την Πίστη του και την Πατρίδα του! Που όμως όχι, δεν τα παρέδωσε!
Ο θυμός όμως του Παλαιολόγου ήταν ασυγκράτητος και τιμώρησε με εξορία τους δύο Αγίους!!! Έτσι όταν άρχισε η πολιορκία της Κωνσταντινούπολης, οι Αγιοι δεν ήταν στην Πόλη. Το τρομερό νέο τους βρίσκει στη Μακεδονία, απ΄ όπου αργότερα με πλοίο, καταφεύγουν μαζί με άλλους πρόσφυγες στη Λέσβο. Φτάνουν στις Καρυές, όπου και τους δέχονται πολύ φιλικά. Μάλιστα ο Προεστός του χωριού, τους οδηγεί στο Μοναστηράκι του Λόφου των Καρυών, όπου και μονάζουν επί εννέα έτη..."
http://noiazomai.agrino.org/Rafailagioi.html
Σε μια περίοδο, που "σώνει & ντε", μας υποδεικνύεται να ξεχάσουμε τα πάντα
(εκτός των όσων έχεις ήδη πληροφορηθεί, δες & άκου εδώ:
http://amfoterodexios.blogspot.gr/2015/04/blog-post_73.html?view=flipcard
τα όσα λέει ο ασθενής ακόμα
π. Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος
- παρεπιμπτόντως, κάνε ξανά 1 ευχούλα να συνέλθει,
αν ο καλός Θεός θέλει, & να μην υποφέρει πολύ... -)
& να προχωρήσουμε σε 1 ανίερη "Ένωση" με την Αίρεση του Παπισμού, o οποίος δεν κάνει ούτε 1 (!!!) βήμα πίσω από αυτά που εδώ & αιώνες κακοδόξως πιστεύει...
Μετά από όλα αυτά, το ερώτημα για εμάς, λαϊκούς & κληρικούς, που αποτελούμε (παρά τα χάλια μας...) το "Σώμα" της Εκκλησίας Του Χριστού είναι:
Αντιδρούμε ή "καθόμαστε στα αυγά μας", όπως συνηθίζουμε;
Νιώθουμε, λοιπόν, την υποχρέωση απέναντι στην μοναδική Αλήθεια της Πίστης μας & στην "Μίαν,Αγίαν,Καθολική & Αποστολική Εκκλησία" Του Χριστού να διαχωρίσουμε την θέση μας & να συνταχθούμε στο πλευρό των Αγίων Πατέρων μας και των Αγίων σύγχρονων Γεροντάδων...
Υπογράψαμε μετά από πολλή περίσκεψη το κείμενο ἐναντίον τῆς «Νέας Ἐκκλησιολογίας τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου»"
Υπάρχει, για όποιον ενδιαφέρεται, εδώ :
http://www.theodromia.gr/A9455A79.el.aspx
Εσύ θα διαχωρίσεις τη θέση σου;
έγραψε, την 11/1/2015,
αμφοτεροδέξιος.-