☆ Όταν ο Cucurella μίλησε για τον γιο του, που βρίσκεται στο φάσμα του αυτισμού, και εξήγησε ότι κράτησε τα χαρακτηριστικά μαλλιά του για να μπορεί το παιδί του να τον αναγνωρίζει μέσα στο πλήθος, δεν μοιράστηκε απλώς μια προσωπική ιστορία...

 

Τις τελευταίες ημέρες, ο Marc Cucurella δεν έγινε viral για μια ασίστ, ένα γκολ ή έναν τίτλο. 

Έγινε viral γιατί μας επέτρεψε να δούμε τον άνθρωπο πίσω από τον αθλητή. 

Τον πατέρα πίσω από το δημόσιο πρόσωπο. 

Και ίσως αυτό να είναι η μεγαλύτερη δύναμη που έχει η αναγνωρισιμότητα: 

να φωτίζει ιστορίες που εκατομμύρια άνθρωποι ζουν καθημερινά, αλλά σπάνια ακούγονται. 

Όταν ο Cucurella μίλησε για τον γιο του, που βρίσκεται στο φάσμα του αυτισμού, και εξήγησε ότι κράτησε τα χαρακτηριστικά μαλλιά του για να μπορεί το παιδί του να τον αναγνωρίζει μέσα στο πλήθος, δεν μοιράστηκε απλώς μια προσωπική ιστορία. 

Έδωσε ορατότητα σε εκατομμύρια οικογένειες σε όλο τον κόσμο που δίνουν τις δικές τους μάχες, πολλές φορές αθόρυβα. 

Χωρίς κάμερες. 

Χωρίς πρωτοσέλιδα. 

Χωρίς πάντα την υποστήριξη ή τα μέσα που χρειάζονται. 

Κι αυτό είναι που συγκίνησε τόσο πολύ τον κόσμο. 

Όχι γιατί είδαμε έναν διάσημο ποδοσφαιριστή να μιλά για τη ζωή του. 

Αλλά γιατί είδαμε έναν πατέρα να μιλά με την καρδιά του, χωρίς να φοβάται να δείξει την ευαλωτότητά του. 

Γιατί κάθε φορά που ένας άνθρωπος με τόσο μεγάλη επιρροή επιλέγει να μιλήσει ανοιχτά για μια πραγματικότητα που αφορά εκατομμύρια οικογένειες, δεν αλλάζει μόνο τη δημόσια συζήτηση. 

Σπάει τη σιωπή. 

Μειώνει το στίγμα. 

Κάνει κάποιους γονείς να νιώσουν λιγότερο μόνοι. 

Και υπενθυμίζει σε όλους μας ότι πίσω από κάθε διάγνωση υπάρχει ένα παιδί, μια οικογένεια και μια αγάπη που δεν γνωρίζει όρια. 

Ίσως τελικά αυτό να έγινε viral. 

Όχι τα λόγια του Marc Cucurella. 

Και η δύναμη που έχει η αλήθεια, όταν κάποιος με βήμα επιλέγει να τη μοιραστεί για όλους εκείνους που μέχρι σήμερα αναγκάζονταν να τη ζουν σιωπηλά...

 #yperoxesgynaikes

πηγή κειμένου

     |η σύνθεση - φωτογραφία από τον Χρήστο Ρούκο

   ☆ Κι αν θες περισσότερα, παρακολούθησε τον Mark και τη σύζυγό του να μας τα λένε οι ίδιοι...

✔ εμείς οι αυτιστικοί... |Συνειδητοποιείς πόσο σημαντικό είναι να κατανοήσεις πως σκέΦτονται όσοι συνάνθρωποί μας έχουν αυτιστικό εγκέφαλο;

 

 ·

👉 "Οι αυτιστικοί εγκέφαλοι 

παράγουν 42% περισσότερες πληροφορίες 

σε κατάσταση ηρεμίας 

(σε σύγκριση με τους νευροτυπικούς).

Έχουμε ΠΟΛΥ περισσότερους νευρώνες 

— (δες την εικόνα).

Όταν λέμε ότι βλέπουμε περισσότερα, 

ακούμε περισσότερα, 

μυρίζουμε περισσότερα, 

γευόμαστε περισσότερα 

και νιώθουμε περισσότερα, 

ΔΕΝ είναι υπερβολή ή σχήμα λόγου!

Λαμβάνουμε ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ από όλες τις αισθήσεις.

Αυτός είναι ο λόγος που υπερφορτωνόμαστε.

Αυτός είναι ο λόγος που έχουμε meltdowns 

(καταρρεύσεις από υπερφόρτωση).

Για εσάς, είναι απλώς ένα σούπερ μάρκετ.

Για εμάς, είναι:

• Οπτική υπερφόρτωση 

– από τον τεράστιο αριθμό αντικειμένων που βλέπουμε.

• Υπερφόρτωση χρώματος 

– όλες οι ετικέτες, όλες οι αποχρώσεις των ρούχων που φορούν οι άνθρωποι.

• Υπερφόρτωση κίνησης 

– οι άνθρωποι που κινούνται, τα καρότσια, τα καλαθάκια, τα κλαρκ, οι επιστροφές καροτσιών… όλα αυτά συμβαίνουν ταυτόχρονα, κάθε δευτερόλεπτο που βρισκόμαστε μέσα στο κτίριο.

• Ηχητική υπερφόρτωση 

– άνθρωποι που μιλούν, 

τροχοί που τρίζουν, 

μωρά που κλαίνε, 

κουτιά που ανοίγουν, 

ζυγαριές που χτυπούν, 

κλαρκ που κορνάρουν, 

οι ήχοι των scanner στο ταμείο εκατοντάδες φορές το λεπτό 

— και εμείς ΤΑ ΑΚΟΥΜΕ ΟΛΑ, 

συνέχεια, 

δεκάδες ή και εκατοντάδες φορές πιο δυνατά 

απ’ ό,τι εσείς.

• Οσφρητική υπερφόρτωση 

– μυρίζουμε κάθε σαμπουάν, 

κάθε αφρόλουτρο, 

κρέμα, 

ξυραφάκι, 

απορρυπαντικό, 

μπαχαρικό, 

φρούτο, 

λαχανικό, 

καθαριστικό 

και προϊόν που υπάρχει εκεί 

— συν όλα όσα φοράει κάθε άτομο μέσα στο χώρο! 

Και τα μυρίζουμε δεκάδες 

ή και εκατοντάδες φορές πιο έντονα από εσάς.

• Φωτεινή υπερφόρτωση (φωτοευαισθησία) 

– τα φώτα είναι κυριολεκτικά δεκάδες, 

αν όχι εκατοντάδες, φορές πιο λαμπερά για εμάς. 

Κάποια φώτα είναι χειρότερα από άλλα 

— και οι μακριές λαμπτήρες νέον στα σούπερ μάρκετ 

είναι Νο1 αιτία υπερφόρτωσης.

• Παράλυση απόφασης (Decision paralysis) 

- Ποια διαδρομή να ακολουθήσω;

Τι ήθελα να πάρω;

Σε ποιο διάδρομο είναι;

Πόσα λεφτά έχω να ξοδέψω;

Αυτός που έρχεται κατά πάνω μου, 

πρέπει να επιταχύνω ή να σταματήσω;

Τον εμποδίζω;

Ήθελα πατατάκια; 

Περίμενε — έχω λίστα.

Πού είναι η λίστα;

Τι ήθελα να πάρω τελικά;

Όλα αυτά χτυπούν ταυτόχρονα 

μέσα στα πρώτα δέκα δευτερόλεπτα 

από τη στιγμή που μπαίνουμε στο κατάστημα 

— αφήνοντάς μας παγωμένους και ανίκανους 

να προχωρήσουμε.

Φαντάσου το σαν «κολλημένο» σύστημα υπολογιστή 

που του ζητάς να κάνει πάρα πολλά, πολύ γρήγορα.

Αυτό είναι η παράλυση απόφασης 

— και δεν προκαλείται μόνο από τις ίδιες τις ερωτήσεις, 

αλλά από το ότι όλα αυτά συμβαίνουν ταυτόχρονα 

με την αισθητηριακή υπερφόρτωση που ήδη μας κατακλύζει.

Αυτό απενεργοποιεί 

τη “Διοικητική Λειτουργία” του εγκεφάλου 

— δηλαδή την ικανότητα να κάνουμε πράγματα 

(να οδηγήσουμε, 

να ντυθούμε, 

να ακολουθήσουμε μια συνταγή, 

να ψωνίσουμε). 

Προκαλεί επίσης παράλυση εκκίνησης (Task paralysis) 

– την αδυναμία να ξεκινήσεις.

Υπάρχει μια περίοδος όπου δεν συμβαίνει τίποτα 

– απλώς αφήστε μας ήσυχους εκείνη τη στιγμή.

Αν μας αφήσετε, 

ο εγκέφαλος “θα προλάβει να συγχρονιστεί” 

και θα μπορέσουμε να συνεχίσουμε.

Μπορεί να χρειαστεί να κάνουμε stim 

(επαναλαμβανικές κινήσεις 

που μας βοηθούν να ρυθμίσουμε το νευρικό σύστημα) 

– να κουνάμε το σώμα μας, 

να στρίβουμε τα χέρια, 

να παίζουμε με τα δάχτυλα ή τα μαλλιά.

Μην μας σταματάτε.

Έτσι αυτορυθμιζόμαστε 

και μπορούμε να αντιμετωπίσουμε 

τις δραστικές αλλαγές 

που μόλις βιώσαμε".

— Michelle Mason

|εμείς από την Παναγιώτα Τσεκούρα

* Ο μύθος των αμέτρητων διαζυγίων των γονέων με παιδιά στο φάσμα τoυ αυτισμού...

BY NEKTARIOS GOUNARIDIS IN ΑΥΤΙΣΜΟΣ |London — NOV 18, 2022

Photo by eduardo-sanchez-unsplash

Από την κλινική μου εμπειρία μπορώ να ανακαλέσω στη μνήμη μου πολλά περιστατικά παιδιών στο φάσμα του αυτισμό που εμφανίζονται στην αρχική αξιολόγηση αλλά και στις συνεδρίες με έναν γονέα (99% την μητέρα).

Πού είναι ο πατέρας; Απορούσα στις αρχές της σταδιοδρομίας μου. Όμως όχι πια.

Πάντα είχα μία πρόθεση να επικεντρώνομαι στα αρνητικά του κάθε περιστατικού μου, στις ανάγκες, στις ανωμαλίες και δυσκολίες. Με το πέρασμα των χρόνων όμως αυτό αλλάζει. Τώρα κοιτάω πιο πολύ τις θετικές πλευρές κάθε περιστατικού. Την αγάπη των γονέων (που πολλές φορές μπορεί να εκδηλώνεται κάπως άγαρμπα ή χωρίς διάκριση), τις ικανότητες και ταλέντα των παιδιών, τον διαφορετικό τρόπο ανάπτυξης του εγκεφάλου των παιδιών στο φάσμα κλπ. Κι έτσι μαγνητίζομαι πειρσσότερο από τα ζευγάρια που έχουν παιδιά με ειδικές αναγκές και είναι αγαπημένα μεταξύ τους και το μεταδίδουν αυτό και στα παιδιά τους και προς όλους. Και κάνουν και τη δουλειά του εργοθεραπευτή πιό εύκολη και πιο επιτυχημένη.

Βέβαια για εμάς τους Εργοθεραπευτές που δουλεύουμε με τον αυτισμό έχουμε την θεώρηση ή μάλλον ψευδαίσθηση, ότι τα ποσοστά διαζυγίων των ζευγαριών με παιδί(ά) στο φάσμα είναι μεγαλύτερα συγκριτικά με τα ζευγάρια που έχουν παιδιά εκτός του φάσματος. Δεν είναι όμως έτσι. Απλά επειδή εμείς δουλεύουμε με ειδκούς πληθυσμούς που παραπέμπονται σε εμάς και δεν είμαστε πχ δάσκαλοι ή γιατροί που βλέπουν όλους τους πληθυσμούς (που χρήζουν ή και όχι εργοθεραπευτική παρέμβαση), το ποσοστό των χωρισμένων ζευγαριών μας φαίνεται υπερβολικά μεγάλο.

Για τις μητέρες που είναι εκεί:

Σε αυτές τις μητέρες θα μιλήσω με σεβασμό και προσοχή – όχι συναισθηματισμό. Σε προσωπικό επίπεδο, νιώθω την παρουσία και των δύο γονέων ισόποσα σημαντική στην ανάπτυξη ενός παιδιού και στην ομοιόσταση του οικογενειακού περιβάλλοντος. Δεν μπορώ ούτε να διανοηθώ πόσο πολύ βάρος πέφτει στο πλάτος όλων αυτών των μητέρων που έχω γνωρίσει, που μεγαλώνουν μόνες τους τα αυτιστικά παιδιά τους.

Το κρύβουν πάρα πολύ καλά οι περισσότερες. Φαίνονται στα μάτια μου σαν υπερ-ηρωίδες.

Όμως αν ξέρεις να διακρίνεις το άγχος, την αγωνία, την απελπισία και την εξουθένωση μέσα από τις εκφράσεις του προσώπου τους, από τη γλώσσα τους σώματος αλλά και από αυτά που λένε, τότε ίσως να νιώσεις πόσο δύσκολο είναι αυτό που κάνουν σε καθημερινή βάση. Είναι αφιερωμένες 100% και πολύ συχνά τις συμβουλεύω να εμπιστεύονται τους επαγγελματίες και τους ανθρώπους που δουλεύουν μαζί τους ώστε να επικεντρωθούν στα δικά τους όνειρα, που άφησαν κάπου στη μέση κυρίως αμέσως μετά την διάγνωση, στην προσωπική τους φροντίδα και διασκέδαση.

Πολλές τα έχουν καταφέρει και έχουν προχωρήσει μπροστά. Συνέχισαν τα όνειρα τους, βρήκαν σύντροφο, εξελίχθηκαν στα επαγγέλματα τους και συνέχισαν να ζουν. Πολλές ακόμα το παλεύουν. Αλλά δεν είναι μόνες τους. Ο εργοθεραπευτής τους έχει κατανόηση. Και θα είναι εκεί.

Για τους πατέρες που λείπουν:

Σε εσάς θα μιλήσω στον ενικό, γιατί ήμουν κι εγώ αγόρι, έφηβος και νέος ενήλικας όπως κι εσείς. Δεν ξέρω για πιο λόγο δεν είσαι εκεί και δεν έχω δικαίωμα να σε κρίνω. Όταν γνώρισες και ερωτεύτηκες (ελπίζω!) την μητέρα που τελικά έμεινε μόνη της με το αυτιστικό παιδί, είχες άλλα όνειρα και άλλες προσδοκίες.

Είδες τα δύσκολα. Προσπάθησες να βοηθήσεις ή παραιτήθηκες εύκολα? Σε έδιωξε με την συμπεριφορά της ή το έσκασες? Κανείς δεν ξέρει την αλήθεια. Μόνο εσύ…

Σκέψου το παιδί και τη γυναίκα που ερωτεύτηκες και ξανα-άρχισε να βοηθάς, γιατί η μητέρα μόνη της δεν είναι δίκαιο να προσπαθεί. Και να παλεύει μόνη της με όλους και με όλα είναι προδοσία. Κι αν σκέφτεσαι να φύγεις, τώρα που διαβάζεις αυτό το κείμενο – μίλα με τον κολλητό σου, με τον εργοθεραπευτή ή τον ψυχολόγο σου και κάνε ό,τι είναι δυνατόν καλύτερο. Και δεν θα το μετανιώσεις...

Και για τους πατέρες που είναι ακόμα εκεί:

Μείνε δυνατός

Το παιδί σου είναι υπερκινητικό? Εσύ είσαι πιο γρήγορος

Το παιδί σου είναι επιθετικό? Εσύ είσαι πιο δυνατός

To παιδί σου παίζει μόνο του? Παίξε εσύ μαζί του

Το παιδί σου και η μητέρα του σε χρειάζονται. Συνέχισε να είσαι ο ήρωας μου κι ας μην παίρνεις την αναγνώριση που σου αντιστοιχεί.

 

Γίνε εσύ ο εργοθεραπευτής του παιδιού σου και κάνε αυτόν τον κόσμο καλύτερο…

Hartley SL, Barker ET, Seltzer MM, Floyd F, Greenberg J, Orsmond G, Bolt D. The relative risk and timing of divorce in families of children with an autism spectrum disorder. J Fam Psychol. 2010 Aug;24(4):449-57. doi: 10.1037/a0019847. PMID: 20731491; PMCID: PMC2928572.

πηγή

~ Φίλε μου, γιατί δεν πατάς στη γη;

 

BY NEKI (nektarios B. Gounaridis) IN AUTISM — JUL 16, 2022

Πήγα σε ένα σχολείο σήμερα και δούλεψα με δύο παιδιά με προβλήματα όρασης. 

Το ένα είναι τυφλό 100%, το άλλο 85%. 

Στο γυρισμό είχα τόσο εκστασιαστεί από την εμπειρία αυτή (μια ακόμα, αφού τα παιδιά αυτά τα βλέπω εδώ και δυό χρόνια τώρα) που έκατσα για λίγο στο αμάξι και σκεφτόμουν διάφορα. 

Πάρκαρα σε ένα δρόμο και παρατηρούσα τους ανθρώπους που περνούσαν την διάβαση των πεζών. 

Έκατσα 5 λεπτά. 

Δεν είχα σκοπό να παρατηρήσω κάτι συγκεκριμένο. 

Απλά ήθελα να αδειάσω, να επαναρρυθμιστώ και μετά θα ξεκίναγα να πάω σε άλλη δουλειά.

Και εκεί τον είδα. 

Έναν ψιλόλιγνο νέο, τον συνόδευε μια κυρία, μάλλον η μαμά του, πρόσωπο δεν είδα, φορούσε μια τεράστια μάσκα, ένα κολλητό τζιν, μπότες και περπάταγε στις μύτες. 

Βασικά δεν περπάταγε. 

Πέταγε. 

Τον παρατήρησα. 

Δεν το ήθελα. 

Η δουλειά μου βλέπετε.. 

Και μετά έκατσα και έκανα την αυτοκριτική μου, κι ήρθε η λέξη αυτισμός στο μυαλό μου.

Για έναν περίεργο λόγο στα παιδιά που κάνω θεραπείες δεν βλέπω τον αυτισμό. 

Τα βλέπω σαν ξεχωριστές περιπτώσεις. 

Αλλά συνειδητοποίησα ότι έχω φτιάξει κάποια κουτάκια μέσα στο μυαλό μου. 

Πολλά κουτάκια όμως. 

Τα οποία λογικά θα είναι γεμισμένα με συμπτώματα, χαρακτηριστικά, λεκτικά, μη-λεκτικά, υψηλή λειτουργικότητα, χαμηλή λειτουργικότητα, αγόρι, κορίτσι, κλπ. . 

Όπως όταν κάποιος βλέπει κάποιον άλλον και σκέφτεται ασυναίσθητα από μέσα του ‘Ρε, αυτός μου θυμίζει τον τάδε!’, Ε κάπως έτσι κι εγώ.

Μου ήρθαν στο μυαλό αυτά τα παιδιά με τα ονόματα τους.

 Και για κάθε κουτάκι έχω στο μυαλό μου κι ένα άλλο, ένα αδελφό κουτάκι με στρατηγικές, τεχνικές κόλπα ώστε να συντονίζομαι με αυτά τα παιδιά, να καταφέρνω με επιτυχία τους στόχους μου κάθε φορά ώστε να βοηθάω τους γονείς τους.

Ύστερα, έκανα μια μεγάλη βουτιά μέσα μου, πιο βαθιά και σκέφτηκα: 

Τι μου είναι όλα αυτά τα παιδιά που έχω δει όλα αυτά τα χρόνια. 

Άγγελοι που με προστάτευαν? 

Αρκετά έκατσα, πρέπει να φύγω γιατί αλλιώς θα αργήσω. 

Μια τελευταία μόνo ερώτηση:

Φίλε μου, γιατί δεν πατάς στη γη;

|Photo by robin-ooode-unsplash

πηγή

"Αυτισμός"... Καλεσμένη η εκπαιδευτικός και συγγραφέας κα Βλασία Μιχαηλίδου – Τριπολιτάκη |«Οικογένεια...» με την Ιωάννα Σκαρλάτου

«Οικογένεια... "Δίχως λουλούδια και παιδιά, ποια θα 'χε ο κόσμος ομορφιά;"» Σεζόν 1η - Επεισόδιο 22ο "Αυτισμός" Σε αυτή τη νέα σειρά εβδομαδιαίων εκπομπών της Π.Ε.ΦΙ.Π., η Ιωάννα Σκαρλάτου και οι καλεσμένοι της, θα μας δίνουν πολύτιμες συμβουλές γύρω από το παιδί και την οικογένεια. Παρουσιάζει η Ιωάννα Σκαρλάτου, εκπαιδευτικός, δημοσιογράφος και Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας Παιδιών και Εφήβων. Καλεσμένη η εκπαιδευτικός και συγγραφέας κα Βλασία Μιχαηλίδου – Τριπολιτάκη. Ακούγεται απόσπασμα απο το τραγούδι, "Στις συννεφιές μου" της Χριστίνας Καρζή. https://www.youtube.com/watch?v=MyNiU... Θα χαρούμε να αφήσετε στα σχόλια τις σκέψεις και τις παρατηρήσεις σας. Κάντε Like εάν σας άρεσε το βίντεο και πατήστε "Εγγραφή" στο κανάλι μας για να μαθαίνετε πρώτοι τα νέα μας. Μοντάζ: Γιώργος Αβραμίδης Πρωτότυπη μουσική τίτλων: Γιώργος Αβραμίδης (101 Sound Productions) Μια παραγωγή της Π.Ε.ΦΙ.Π. ©2021-2022

Πεφιπ Φίλοι των Πολυτέκνων

Μιλώντας για τον Αυτισμό με μία μητέρα... | Μαίρη Κασαμπαλάκου

Μαίρη Κασαμπαλάκου δείτε όλα τα video εδώ

Η Μαρία Κασαμπαλάκου, Εικαστικός, Συγγραφέας, 

Πρόεδρο του Πανελληνίου Συλλόγου Γονέων, Κηδεμόνων 

και Φίλων Παιδιών με Αυτισμό και Ειδικές Ανάγκες 

«Η Αγία Σκέπη» μιλάει στην Πεμπτουσία για τον Αυτισμό 

μέσα από την προσωπική της εμπειρία, 

καθώς και τις δραστηριότητες και του αγώνες του Συλλόγου.

Δείτε εδώ το δεύτερο μέρος 

Δείτε εδώ το τρίτο μέρος 

πηγή

Το σύνδρομο Άσπεργκερ και οι διαφορές του με τον αυτισμό ...

 

Το σύνδρομο Άσπεργκερ είναι μια ισόβια διαταραχή που επηρεάζει το πως το άτομο αντιλαμβάνεται τον κόσμο, επεξεργάζεται τις πληροφορίες που λαμβάνει και αλληλεπιδρά με άλλα άτομα.

Αποτελεί όπως και ο κλασικός αυτισμός μια «διαταραχή φάσματος» επειδή επηρεάζει τα άτομα με πολλούς διαφορετικούς τρόπους και σε ποικίλο βαθμό.

Το σύνδρομο Asperger είναι μια ήπια παραλλαγή αυτισμού, που επηρεάζει κυρίως την ικανότητα επικοινωνίας και τις κοινωνικές σχέσεις του ατόμου. Ανήκει στις διάχυτες αναπτυξιακές διαταραχές και για καιρό υπήρχαν διαφωνίες σχετικά με το αν αποτελεί ξεχωριστή διαταραχή ή πρόκειται για αυτισμό σε ελαφριά μορφή.

Περιλήφθηκε για πρώτη φορά σαν ξεχωριστό σύνδρομο το 1994 στο εγχειρίδιο της Αμερικανικής Ψυχιατρικής Εταιρείας (APA, 1994).

Το σύνδρομο πήρε το όνομα του από τον ψυχίατρο Hans Asperger που το 1944 στη Βιέννη παρατήρησε την εξαιρετική δυσκολία μερικών εφήβων να ενσωματωθούν κοινωνικά στα πλαίσια της ομάδας. Οι εργασίες του Asperger μεταφράστηκαν στα αγγλικά στις αρχές του 1970, και το σύνδρομο άρχισε να αναγνωρίζεται ως ξεχωριστή οντότητα στα τέλη της δεκαετίας του ’80.

Σημαντική ήταν και η συνεισφορά της Lorna Wing (1981) που παρουσίασε μια σειρά από 34 περιπτώσεις παρόμοιες με αυτές που είχε περιγράψει ο Asperger και έτσι αυξήθηκε το ενδιαφέρον για έρευνες γύρω από το σύνδρομο. Άτομα από κάθε εθνικότητα, γεωγραφική περιοχή, κοινωνική τάξη, οικονομική κατάσταση και θρήσκευμα επηρεάζονται από το σύνδρομο Άσπεργκερ. Εντούτοις οι άντρες είναι πιο επιρρεπείς σε αυτό απ’ ότι οι γυναίκες. Ο λόγος γι αυτό είναι ακόμα άγνωστος.

Τα ακριβή αίτια του συνδρόμου Άσπεργκερ είναι ακόμα αντικείμενο έρευνας. Κλινικές μελέτες υποδεικνύουν ότι ένας συνδυασμός παραγόντων, γενετικών όσο και περιβαλλοντικών, μπορεί να ευθύνεται για τις αλλαγές στη νευροβιολογική εξέλιξη του εγκεφάλου που σχετίζονται με την εμφάνιση του συνδρόμου.

Το σίγουρο είναι πάντως ότι το σύνδρομο Άσπεργκερ δεν οφείλεται στην ανατροφή του ατόμου ή την κοινωνικοοικονομική του κατάσταση και οπωσδήποτε δεν προκαλείται από υπαιτιότητα του πάσχοντος.

Τα κύρια χαρακτηριστικά του συνδρόμου, τα οποία συναντάμε και στον αυτισμό, είναι:

• Δυσκολία στην επικοινωνία.
• Ελλείμματα στην αμοιβαία κοινωνική συναλλαγή.
• Δυσκολία στη δημιουργία κοινωνικών σχέσεων.
• Περιορισμένο ρεπερτόριο ενδιαφερόντων.
• Επαναλαμβανόμενες δραστηριότητες και κινήσεις.
• Μονότονος και σχολαστικός τρόπος ομιλίας.

Η διαταραχή αυτή διαφέρει από τον αυτισμό, κυρίως γιατί δεν υφίσταται γενική καθυστέρηση ή επιβράδυνση στη γλωσσική ανάπτυξη του παιδιού ή την ανάπτυξη των γνωστικών του λειτουργιών. Συνήθως τα παιδιά με Asperger έχουν φυσιολογική και πάνω νοημοσύνη (με τη λεκτική νοημοσύνη να υπερτερεί της πρακτικής νοημοσύνης), έχουν φυσιολογική εξέλιξη λόγου, χρησιμοποιούν νωρίς τη γραμματική στο λόγο τους, έχουν ιδιαίτερα ενδιαφέροντα και κλίσεις, και με την κατάλληλη υποστήριξη προχωρούν αρκετά καλά στο σχολείο. Επιπλέον η ηλικία έναρξης του συνδρόμου εντοπίζεται αργότερα απ’ ότι του αυτισμού, μεταξύ 5 και 8 ετών.

Διαφορές Αυτισμού-Asperger

Αυτισμός

• Παιδιά με αυτισμό παρουσιάζουν σε μεγάλο ποσοστό καθυστέρηση στη γνωστική ανάπτυξη
• Παιδιά με αυτισμό παρουσιάζουν σε μεγάλο ποσοστό απουσία ή καθυστέρηση λόγου
• Παιδιά με αυτισμό αναγνωρίζονται σε μικρή ηλικία

Σύνδρομο Asperger

• Παιδιά με σύνδρομο Asperger παρουσιάζουν ιδιαίτερες ικανότητες σε ειδικούς τομείς
• Παιδιά με σύνδρομο Asperger έχουν ως κύριο πρόβλημα την ανικανότητα να ξεκινήσουν και να διαχειριστούν μία συζήτηση
• Παιδιά με σύνδρομο Asperger δεν αναγνωρίζονται πολλές φορές πριν από την ηλικία των 7 χρόνων, όταν το παιδί ξεκινά το σχολείο

Διάγνωση
Επειδή η εμφάνιση των χαρακτηριστικών του συνδρόμου Άσπεργκερ διαφέρει σημαντικά από άτομο σε άτομο η διάγνωση είναι δύσκολη. Το σύνδρομο Άσπεργκερ μπορεί να διαγνωσθεί αργότερα απ’ ότι ο αυτισμός στα παιδιά και κάποια χαρακτηριστικά του μπορεί να μην διαγνωσθούν παρά μετά την ενηλικίωση.

Συνήθως επίσημη διάγνωση μπορεί να γίνει από ψυχιάτρους ή κλινικούς ψυχολόγους. Για μερικούς μια τέτοια διάγνωση συνδέεται με ισόβιο στίγμα, αλλά στις περισσότερες περιπτώσεις η διάγνωση βοηθάει το άτομο όπως και το ευρύτερο περιβάλλον του (οικογενειακό, σχολικό, εργασιακό) να καταλάβουν τις ιδιαιτερότητές του και να ανταποκριθούν στις ανάγκες του.

Η διάγνωση επίσης εξασφαλίζει πρόσβαση στις απαιτούμενες υποστηρικτικές υπηρεσίες που μπορούν να βελτιώσουν τη ζωή ενός τέτοιου ατόμου δραματικά. Είναι σημαντικό να αποκλεισθεί η πιθανότητα ύπαρξης άλλης διάχυτης αναπτυξιακής διαταραχής ή σχιζοφρένειας.

Τα διαγνωστικά κριτήρια για το σύνδρομο Asperger είναι:

• Ποιοτικά ελλείμματα στην αμοιβαία κοινωνική επαφή.
• Απουσία κοινωνικής και συναισθηματικής αμοιβαιότητας.
• Δυσκολία στη σύναψη φιλιών με συνομήλικους.
• Επαναλαμβανόμενες και στερεοτυπικές μορφές συμπεριφοράς.
• Περιορισμένο ρεπερτόριο ενδιαφερόντων.
• Απουσία κλινικά σημαντικής καθυστέρησης στο λόγο.
• Φυσιολογική για την ηλικία γνωστική ανάπτυξη, αυτοεξυπηρέτηση και περιέργεια εξερεύνησης.
• Πρακτική αδεξιότητα. (Αmerican Ρsychiatric Αssociation, 1994, σελ. 77)

Υπάρχει θεραπεία;
Προς το παρόν δεν υπάρχει θεραπεία ή συγκεκριμένος ιατρικός τρόπος αντιμετώπισης του συνδρόμου Άσπεργκερ.

Τα παιδιά με Άσπεργκερ μεγαλώνοντας γίνονται ενήλικες με Άσπεργκερ. Βέβαια καθώς η κατανόηση μας για το φαινόμενο αυξάνεται ποιοτικά και ποσοτικά και οι υποστηρικτικές υπηρεσίες βελτιώνονται τα άτομα με Άσπεργκερ έχουν αυξημένες ευκαιρίες να αναγνωρίσουν και να εκμεταλλευτούν το δυναμικό τους και τελικά να ζήσουν μια αξιοπρεπή και δημιουργική ζωή απολαμβάνοντας τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα.

Τώρα πια υπάρχουν αρκετές θεραπευτικές προσεγγίσεις και παρεμβάσεις οι οποίες μπορούν να βελτιώσουν τη ποιότητα ζωής ενός ατόμου με Άσπεργκερ. Σε αυτές περιλαμβάνονται παρεμβάσεις κοινωνικής αλληλεπίδρασης, συμπεριφορική θεραπεία και ακόμα και αλλαγές στη διατροφή.

της Βικτωρίας Πολύζου, σύμβουλος ψυχικής υγείας, σύμβουλος σχολικού και επαγγελματικού προσανατολισμού

πηγή

Αυτισμός: ένα χιλιόμετρο ακόμη, μία προσπάθεια τη φορά | Ada Stamatatou ...

Η Άδα Σταματάτου είναι μία μητέρα, κάτι που από μόνο του φαντάζει ηρωικό. Έχει όμως και μία ιδιαιτερότητα, αφού είναι μητέρα ενός αυτιστικού παιδιού. Πόση δύναμη ψυχής μπορεί να κρύβει τελικά μία γυναίκα;

Έχει δημιουργήσει τη σελίδα στο Facebook "H ζωή μου με τον Γιάννη" στην οποία μοιράζεται ιστορίες για τον Γιάννη, τον αυτιστικό γιο της, αλλά ταυτόχρονα και ιστορίες για τη δική της καθημερινότητα.

Στην ομιλία της περιγράφει τον αγώνα της στην αόρατη αυτή αναπηρία. Εξηγεί πως μπορεί η έννοια αυτή να μην έχει εικόνα, αλλά είναι 100% υπαρκτή και πάντα παρούσα. Στον δύσκολο δρόμο που διάλεξε, κάθε νίκη του γιου της ήταν και δική της. Την ημέρα της ενηλικίωσής του, άρχισε να γράφει για την καθημερινότητά της και όσα την δυσκόλευαν, με τις δημοσιεύσεις της να έχουν τεράστια απήχηση στον κόσμο. Επιπλέον, συμμετέχει σε αγώνες δρόμου με σκοπό την ευαισθητοποίηση και την ενημέρωση για τον αυτισμό.

Ada Stamatatou is a mother and that per se is something heroic. But what is special about her is that she’s the mother of an autistic child. How much soul power can a woman ever have? She has created the Facebook page "Η ζωή μου με τον Γιάννη" (My life with Yiannis), in which she shares stories about Yianni, her autistic son, but also stories about her own life. In her talk she describes her struggle with this invisible disability. She explains how this concept may not have a picture but it is 100% real and always present. On the difficult road she chose, every victory of her son was her own victory as well. On the day of his adulthood, she began to write about her daily routine and the difficulties she had to face, with her publications having a huge impact on the public. She is also running on street races in order to raise awareness and inform people about autism. Ada Stamatatou is a mother of two children. She has studied classical ballet and rhythmic gymnastics for children. The journey she will describe to us began when she started operating the page ‘My life with Giannis’, where she publishes stories from her everyday life with her autistic son. She takes part in marathon races with the goal of educating people concerning autism and helping erase the stigma of the image of an autistic adult. Ada Stamatatou is a mother of two children. She has studied classical ballet and rhythmic gymnastics for children. The journey she will describe to us began when she started operating the page ‘My life with Giannis’, where she publishes stories from her everyday life with her autistic son. She takes part in marathon races with the goal of educating people concerning autism and helping erase the stigma of the image of an autistic adult. This talk was given at a TEDx event

Αγαπώντας τον...Αυτισμό (βίντεο)

Επιστολή, απόδοση τιμής της Μαρίας Λευτάκη στα παιδιά της,
για το βιβλίο της Μαρίας Κασαμπαλάκου,
"Αγαπώντας τον Αυτισμό"

Μαίρη Κασαμπαλάκου

* Σχετικό:
Αν θέλεις κι άλλο, άκου κι αυτό...