Στης Αλμωπίας τα βουνά, στο ξακουσμένο κάστρο,
βγαίνει Χρυσό και Άγιο και λουλουδένιο άστρο.
Την ονομάσανε Χρυσή κι ήτανε τυχερό της
ίδια να λάμψει έξω της κι η πίστη της εντός της.
Κόρη φτωχών χριστιανών που γέννησε μετάξι
στην Αλμωπία που η σκλαβιά σ' άχυρα το 'χει τάξει
Κείνα τα χρόνια της Τουρκιάς δίναν για τη ζωή τους
την πίστη τους αντάλλαγμα με τη χρυσή σιωπή τους
Μα ετούτο τ' όμορφο φλουρί δίνει στον Τούρκο εκείνη
και να τηνε πουλήσουνε για λευτεριά αφήνει
Εξισλαμίζονταν χωριά χωρίς Χριστού ελπίδα,
για να γλιτώσουν το σπαθί πέφτανε στην παγίδα.
Μα η Σλάτενα είχε Το Φώς στης πίστης το φανάρι,
που κράτησε ακοιμητο με Του Χριστού Τη Χάρη
Μια μέρα βγήκε στα βουνά, ξύλα για να μαζέψει,
κι ένας Αγάς που τη θωρεί σκέφτεται να την κλέψει.
Θαμπώθηκε απ’ την όψη της, το κάλλος της το σπάνιο,
το δροσερό της πρόσωπο που 'χε μισθό ουράνιο
Της τάζει πλούτη και τιμές, ανέσεις μεγαλεία
μα 'κείνη ονειρευότανε Ουράνια Βασιλεία
Στέλνει γυναίκες πονηρές για να την ξεμπερδέψει
που της λαλούσαν σαν κι εσέ άλλες θα 'χαν ζηλέψει
Μα η Χρυσή ορθώνεται, σαν πύργος, σαν λιοντάρι
«Τον Κύριο μου και Χριστό, κανείς δεν θα μου πάρει!
Μήνυσαν τότε στους γονείς πως όλοι κινδυνεύουν
με του θανάτου απειλή ν' αλλάξει συμβουλεύουν
《Άλλαξε γνώμη κόρη μου, κράτα την πίστη μόνο
γλίτωσε εσένα και εμάς από θανάτου πόνο》
«Αν μου ζητάτε Το Χριστό να αρνηθώ στ' αλήθεια,
μου δείχνετε πως για εσάς είναι μόνο συνήθεια...
Πατέρα έχω τον Χριστό, Τη Θεοτόκο μάνα,
και τα δικά σας δάκρυα είναι του χάρου κλάμα».
Τη στόλισαν Μαρτύριο που μάνα δε βαστάει,
που το παιδί αντάλλαγμα θα δίνε μην πονάει
Τη ράβδιαν μανιωδώς, ξέσκιζαν το κορμί της,
λωρίδες δέρμα έκοβαν να κάμψουν την ορμή της
Τα καίγαν για να τα θωρεί μήπως το εμπεδώσει
πως Το Χριστό που διάλεξε ειν' ώρα να προδώσει
Περνούνε στους κροτάφους της μιά βέργα απ' άκρη σ' άκρη,
μα μένει αδιάφορη χωρίς να βγάλει δάκρυ
Σε μιά αχλαδιά την κρέμασαν με τ' εωσφόρου σύρμα
μιά δεκαριά φορτώθηκαν Τούρκοι το ίδιο κρίμα
Πέσανε πάνω της με μιάς με κορεσμού μανία
του μαύρου του εγωισμού που θρέφει η κακία
Δέκα μαζί την έκοβαν και την αφήσαν μόνο
όταν δεν βλέπαν άνθρωπο αλλά κομμάτια μόνο...
Στις δεκατρείς ανθίσανε του μήνα Οκτωβρίου,
τα Μακεδονικά βουνά σαν μέσα του Μαρτίου
Την έθαψε χριστιανός μέσα στης γης τα σπλάχνα,
που και γιατί σε τόπο ποιό, δεν είχε βγάλει άχνα
Διακόσια χρόνια πέρασαν κι ήταν κρυμμένη η Αγία
και τότε έδωσε Ο Χριστός να βγει την ευλογία
Γέροντα να οδηγηθεί στο κάστρο τον προτρέπει
το δυό χιλιάδες ήτανε στα εννιά τ' αιώνα έτη
Νάρκισσοι κίτρινοι ήτανε σα να ερχόταν θέρος
σκάψαν εκεί μ' ευλάβεια κι υπομονή στο μέρος
Μια ευωδία άρρητη ξεχύθηκε απ’ το χώμα,
τ' Αναστημένο λείψανο του νάρκισσου 'χε χρώμα
Χρυσή η Αγία και Χρυσά τα οστά της ίδια βγήκαν
στο μέρος άλλοι νάρκισσοι ποτέ δεν ξαναβγήκαν
Και το δυό χιλιάδες είκοσι, έξι, η επιστήμη μίλησε επιστημονικά για όσα είχε
σύρει...
Σε εργαστήρια τα οστά στη Γερμανία φτάσαν
γιατροί που τα δικάζουνε και ειδικοί τα πιάσαν
Τα μέτρησαν και είδανε φρικτά πως τα 'χαν σπάσει
σε δεκαεπτάχρονο παιδί πως είχανε ξεσπάσει
Βγήκε το έτος ακριβές, φύλο και ηλικία σφραγίστηκε παγκόσμια μιά τέτοια
Μαρτυρία
Απ' αμερόληπτα χαρτιά βγήκε χωρίς απείθεια
να ακουστεί παγκόσμια τέτοια Χρυσή Αλήθεια
Να τρέξουμε οι χριστιανοί μέσα στην αγκαλιά της
να αισθανθούμε τ' απαλά κι ολόχρυσα μαλλιά της
Χρόνους πολλούς τη βλέπανε να τριγυρνά στο κάστρο
λευκό μανδύα να φορά μα 'ναι χρυσό σαν άστρο
Και στων αρμάτων τη βοή Χρυσή όταν φωνάζαν
το δρόμο χάνανε οι οχτροί και από μπαμ τρομάζαν!
Ο Άγιος Πορφύριος συχνά την αναφέρει
πως η Χρυσή τη δύναμη πολλών Αγίων φέρει!
Μάρτυρα του Χριστού Χρυσή, της Πέλλας το λουλούδι
των κοριτσιών προστάτιδα της νιότης το τραγούδι...
|την εικόνα της Αγίας μας πήραμε από εδώ...
|Κι αν εκτός της υπέροχης ποιητικής εξιστόρησης
της Ελένης μας,
θες κάτι παραπάνω για τη σύντομη ζωή
αυτού του 17χρονου κοριτσιού που αγίασε
και τ΄άγια λειψανάκια του ταυτοποιήθηκαν
και επιστημονικά πριν λίγες μέρες,
ζούληξε τα παρακάτω...
