👉 "Ήθελα να παντρευτώ όταν ήμουν μικρός. Τότε ήρθε κάποιος και μου είπε: - Θα σου πω τι πρέπει να κάνεις για να αποφασίσεις ποια θέλεις να παντρευτείς... Βγάλε ένα κομμάτι χαρτί και γράψε τα χαρακτηριστικά που σέβεσαι σε μία σύζυγο...

                      

       |Απροσδόκητα αΦοπλιστικό... 

 Δες 👉

✔ Ο ένας να δέχεται τον άλλον. Μουρμουρίζει; Άσ΄τον να μουρμουρίζει... Μην πας να τον διορθώσεις.-

 

       |Πες τα (άγιε) Γέροντα Αιμιλιανέ!

Πες τα...

πηγή

   

❈ Στο γάμο Φαίνονται ότι παντρεύονται 2. Δεν είναι όμως 2, αλλά 3...

            |αΦιερωμένο σε ένα δικό μας ζευγάρι,

που συμπληρώνει αύριο 25 χρόνια γάμου...

    Με τις (προσ)ευχές όλων σας, 

και οι 3 που ενώθηκαν εκείνη τη μέρα, 

(μαζί με τις άλλες 3 ψυχούλες,

που γεννήθηκαν μέσα απ'αυτήν την Ένωση)

να μην χωρίσουν ποτέ.

     Ούτε εδώ, κυρίως όμως ούτε Εκεί...

Ο γάμος είναι ένας δρόμος·

Αρχίζει από την γη και τερματίζει στον ουρανό.

Είναι μια σύναψις, 

ένας σύνδεσμος μαζί με τον Χριστόν, 

που μας βεβαιώνει οτι θα πάμε κάποτε στον ουρανό.

Πάνω από την αγάπη, 

πάνω από τον άνδρα σου, 

πάνω από την γυναίκα σου, 

πάνω από τα καθημερινά σου γεγονότα, 

να θυμάσαι ότι προορίζεσαι για τον ουρανό, 

ότι μπήκες στον δρόμο 

που πρέπει οπωσδήποτε να σε βγάλει εκεί.

Η νύμφη και ο γαμπρός δίνουν τα χέρια τους, 

τους πιάνει ο ιερεύς 

και ακολουθούν γύρω από το τραπέζι 

χορεύοντας και ψάλλοντας. 

Αυτό σημαίνει ότι ο γάμος ειναι η πορεία, 

το ταξίδι που θα καταλήξει στον ουρανό, 

στην αιωνιότητα.

Στον γάμο φαίνονται ότι παντρεύονται δύο.

Δεν είναι όμως δύο, αλλά τρεις.

Παντρεύεται ο άνδρας την γυναάκα 

και η γυναίκα τον άνδρα, 

αλλά και οι δύο μαζί υπανδρεύονται τον Χριστόν.

Τρεις επομένως λαμβάνουν μέρος στο μυστήριο 

και τρεις πλέον παραμένουν στην ζωή τους.

Όλα όσα χρησιμοποιούνται, 

κατά την τέλεση του γάμου, 

είναι σκιές και σύμβολα 

που δείχνουν ότι εκεί είναι ο Χριστός.

Όταν κάθεσαι και βλέπεις ξαφνικά μια σκιά, 

καταλαβαίνεις ότι κάποιος έρχεται.

Δεν τον βλέπεις· το ξεύρεις όμως.

Πρωί πρωί σηκώνεσαι 

και βλέπεις κατακόκκινο τον ορίζοντα στην ανατολή.

Θα βγει, λες, σε λίγο ο ήλιος.

Όταν βλέπεις τον γάμο σου, 

τον άνδρα σου, 

την γυναίκα σου, 

όταν βλέπεις τις στεναχώριες σου, 

τα πάντα μέσα στο σπίτι σου, 

να ξεύρης ότι είναι σημάδια της παρουσίας του Χριστού.

Είναι σαν να ακούς τα βήματά Του, 

σαν να έρχεται, 

σαν να πρόκειται να ακούσεις τώρα και την φωνή Του.

Σκιές είναι όλα αυτά που δείχνουν 

ότι μαζί μας είναι o Χριστός.

Είναι αλήθεια ότι εξ αιτίας των μεριμνών μας 

Τον νοιώθομε ως απόντα.

Τον βλέπομε όμως μέσα στις σκιές 

και είμαστε βέβαιοι ότι είναι μαζί μας.

Η ζωή μας είναι πλέον μαζί με τον Χριστόν.-

   |(άγιος) Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

     [Σαν να μας έχει πάρει από το χεράκι ο άγιος Γέροντας Αιμιλιανός, ή μου φαίνεται;]

✨ Πίσω και πάνω απ΄όλα, φίλε, κρύβεται η Θεία Πρόνοια...

 

    Κάποιες σκέψεις μας έχουν κολλήσει στο κεΦάλι, 

βλέποντας τα βράδυα από ένα μπαλκόνι 

τα ζευγάρια κάθε ηλικίας,

που περπατάνε χέρι - χέρι.

  Ατελείωτα ζευγάρια σε ολόκληρη την υΦήλιο,

αιώνες τώρα, πορεύονται μαζί στη ζωή τους.

  Αν νομίζουμε κι εμείς, 

μαζί με όλους τους επί γης ανθρώπους,

πως με την ομορΦάδα, 

την εξυπνάδα και τη γοητεία μας 

έχουμε όλοι και όλες κερδίσει στη ζωή μας 

το άλλο μας μισό...

  Μήπως έΦτασε η ώρα να αναθεωρήσουμε;

  Γιατί, δεν μας περνάει καν από το νου

η πραγματικότητα 

πως εκείνη που ενώνει τους ανθρώπους

- όσο βαρύ κι αν ακούγεται - 

είναι η Θεία Χάρις.

   Γιατί αν ο ΠροΦήτης Ιερεμίας,

αιώνες πριν την έλευση του Χριστού μας έγραΦε...

"Πριν ακόμη σε πλάσω μες στην κοιλιά της μάνας σου, σε διάλεξα, και πριν ακόμα γεννηθείς σε είχα ξεχωρίσει "...

     ...σιγά που δεν γνωρίζει ποιος άνθρωπος απ΄όλους μέσα σ΄όλόκληρο τον ντουνιά ταιριάζει σε μένα ή σε σένα...

    Ο οποίος άνθρωπος είναι προορισμένος τελικά για σένα κι ας μην το Φαντάζεσαι...

  Πίσω και πάνω απ΄όλα, 

φίλε, 

κρύβεται η Θεία Πρόνοια...

 Κι αν εμείς οι άνθρωποι 

το συνειδητοποιήσουμε αυτό ως γεγονός

και διαχειριστούμε την ευλογία

να μας δοθεί ένας άνθρωπος 

ως δώρο και μόνο,

τότε θα δούμε τεράστιες αλλαγές στη ζωή μας.

 Αρκεί στην εξίσωση της σχέσης μας 

με τον άλλο άνθρωπο να προσθέσουμε 

κι Έναν τρίτο ανάμεσά μας,

που δεν θα΄ναι άλλος όμως,

παρά μόνον ο Χριστός.

 Κι αν αυτό δεν συμβεί ποτέ στη ζωή σου,

   ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ.

1000 φορές, αδερΦάκι, να μείνεις μόνη / μόνος.

  Άσ΄το καλύτερα.

  Πιο καλή η μοναξιά...

   Δες τι λένε νύχτα - μέρα στις "ειδήσεις"...

        Κι αν "το δώρο"  που τελικά σου δόθηκε  

           το χειριστείς ως τιμωρία ή ως αγγαρεία...

   Τότε θα γίνουν πολύ δύσκολα τα πράγματα,

πολλές φορές δυστυχώς αφόρητα.

   Σκέψου όμως πως ακόμα και από μια τέτοια κατάσταση μπορείς να αγιάσεις.

  Και συ και ο άνθρωπος δίπλα σου,

  που κάποια στιγμή - δεν μπορεί - 

θ΄ακούσει έναν από τους ψιθύρους του Θεού,

 που ποτέ, μα ποτέ, 

δεν παραβιάζει την ελευθερία μας...

     {Διόρθωσέ μας αν διαΦωνείς 

σε τούτες τις αμπελοΦιλοσοΦίες μας. 

  Χαρά μας...

   Δεν διεκδικούμε δα και το αλάθητο.

      Σ΄ενα απλό μπαλκόνι καθόμαστε, 

           όχι σε τίποτα έδρανα.

      Και το Βατικανό μάς πέφτει πολύ πολύ μακρυά 

(μακρυά από μας...}

   |Δες τώρα και την παρακάτω μικρή αΦορμή 

 που τελικά μας οδήγησε σε όλα αυτά...

   

Κι όλα αυτά τα όμορΦα έγιναν, λέει,

γιατί κάποτε συναντήθηκαν 2 άνθρωποι

και διάλεξαν ο ένας τον άλλον

και αγαπήθηκαν

και είπαν να ενώσουν τις ζωές τους...

Φαντάσου αυτό το video

με πρωταγωνιστές

τους δικούς σου γονείς ή παππούδες...

(κι αν έχεις την όρεξη και τα μέσα,

σκηνοθέτησέ το και φτιάξ΄το και συ!

Για να το έχουν και οι επόμενες γενιές...

Κι αν θες, στείλ΄το και σε μας!

Για να χαρούμε και μεις μαζί σου...)

|ζούληξε τη μια από τις 2 εικόνες

για να δεις και συ το 30΄΄ θαυμάσιο fb βιντεάκι...

☆ «Ποτέ μη δυσκολέψης τον άλλον, ποτέ μην προσπαθήσης να επιμείνης στον λόγο σου» |Ένας αλλιώτικος τρόπος (επι)Κοινωνίας με τον άνθρωπο που μοιράζεσαι τη ζωή που σου χαρίστηκε...

 

   ● Ο Θεός δεν θέλει κλαψουρίσματα και κακομοιριές∙ 

θέλει χαρά, ειρήνη και δοξολογία με αγαλλίαση και αγάπη...

   |Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

    † 9 Μαΐου 2019

     {Σε αυτήν την κατεύθυνση δες - και κυρίως δοκίμασε - το παρακάτω...}

Θέλεις να κοινωνάς σώμα και αίμα Χριστού; 

Κοινώνησε. 

Υπάρχουν όμως και άλλοι τρόποι κοινωνίας.

 Να τι λέγει ένας από τους μοναχικούς κανόνες του Μεγάλου Αντωνίου: 

«Ποτέ μη δυσκολέψης τον άλλον, ποτέ μην προσπαθήσης να επιμείνης στον λόγο σου».

 Είπες κάτι και ο άλλος σου απαντά:

 Όχι, δεν είναι έτσι όπως το λες. 

Μην προσπαθήσης να αποδείξης ότι έχεις δίκαιο, αλλά βρες έναν ευγενή τρόπο να καταλάβη ότι είναι ο νικητής. 

Διότι, εάν δεν νοιώση ότι αυτός είναι ο νικητής, θα δημιουργηθή μέσα του πικρία, αντίδρασις, φαρμάκι, εκδικητικότης, μειονεξία και τόσα άλλα. 

Θα υποχωρήσης χωρίς να το δείξης, χωρίς να το καταλάβη, ώστε να νομίση ότι σε έπεισε.

 Εσύ βεβαίως θα παραμείνης σταθερός στην αλήθεια. 

Εάν δεν συμπεριφερώμεθα έτσι, θα μας κυβερνά το πονηρόν, όπως συνεχίζει ο κανόνας του Μεγάλου Αντωνίου.

   |Γέρων Αιμιλιανός ο Σιμωνοπετρίτης.

Περί Θεού: Λόγος Αισθήσεως.

 |εμείς από τον Σπύρο Νίκα

♡ Αγίων Τιμοθέου και Μαύρας |3 Μαΐου

 

Σα σίδερο είχαν δεθεί 

με της αγάπης λαύρα

κι έχουν στεφάνι ουράνιο 

Τιμόθεος και Μαύρα 

Είκοσι μέρες ζήσανε

μονάχα παντρεμένοι 

κι είχαν σαν νέοι όνειρα 

κι ήταν ερωτευμένοι...

Γεννήθηκαν και έζησαν 

μέσα στην Παναπέα 

μα σύντομα αναχώρησαν

 σε πόλη 

πιό σπουδαία...

Στης Θηβαΐδας το νερό 

βαπτίστηκαν κι οι δύο 

και μπήκαν στων χριστιανών 

 το ουράνιο βιβλίο

Τρίτο αιώνα γράφτηκε 

κι αυτή η μαρτυρία 

στην Αίγυπτο που έσφυζε 

η ειδωλολατρεία 

Ήτανε ο Τιμόθεος 

εγγράμματος και νέος 

και Αναγνώστης ήτανε 

πριν να γενεί ιερέας 

Ήτανε φύλακας λοιπόν 

των ιερών κειμένων 

κι ως Αναγνώστης έδινε 

Φώτα των σκοτισμένων...

Έτσι παρασκευάζονταν...

 δίδασκε κατηχούσε,

φορούσε το εξωράσο

κι ο κόσμος τον...Τιμούσε

Ήτανε σαν Απόστολος 

με Πνεύματος Σοφία 

κι ο λόγος του κι η στάση του

είχαν μεγάλη αξία 

Έτσι παρατηρήθηκε 

απ' τις αρχές του τόπου 

διέταξε ο Αρριανός

να συλληφθεί επιτόπου

Του ζήτησε την πίστη του

να αρνηθεί 

πως πρέπει 

μ' απάντησε πως η καρδιά 

δεν του το επιτρέπει...

Να δώσει τα βιβλία του

στον κλίβανο να μπούνε 

μα εκείνος αποκρίθηκε 

μαζί του ας καούνε!

Με πυρωμένο σίδερο 

τα αυτιά του τα τρυπάνε,

μα ακόμα δεν τους απαντά 

σ' αυτό που του ζητάνε... 

Κι ενώ απ' τη θερμότητα 

βγαίνουν τα μάτια τ' έξω 

λέει " Δεν με λυγίζετε

κι άλλο μπορώ ν' αντέξω"

Του Αϊ Γιώργη τον τροχό 

έχουν για εκείνον φέρει 

έτοιμο να τον κάνουνε 

πολύ να υποφέρει 

Με τα μαχαίρια του τροχού 

να κόβουν το κορμί του

Δοξάζει Τον Δημιουργό 

με την ταπείνωση του...

Ανάποδα τον κρέμασαν 

και στο γλυκό του στόμα 

βάζουνε ξύλο και φωνή 

να μην ακούνε ακόμα!

Του δένουν πέτρα στο λαιμό 

να του 'ρχεται ασφυξία 

μα για εκείνον όλα αυτά 

έχουν περίσσια αξία! 

Φέρνουνε τη γυναίκα του

την πολυαγαπημένη 

οι ραδιούργοι γνωρίζαν 

πως είναι ερωτευμένοι...

Ακούει τη φωνίτσα της...

κι εκεί ίσως να λυγίσει...

μα η Μαύρα για το δίλημμα 

του έχει μία λύση...

"Κρατήσου παλικάρι μου

μη με υπολογίσεις 

μαζί σου ως το θάνατο 

θα 'μαι και μη λυγίσεις

Της ξεριζώνουν τα μαλλιά 

τα αγγελοχτενισμένα 

τα κοντυλένια δάχτυλα 

της κόβουν ένα ένα 

Σα να 'τανε κοτόπουλο 

να την ξεπουπουλιάσουν,

τη ρίχνουν σε βραστό νερό 

για να την εκβιάσουν 

Μα δε φελά ο κόπος τους

βγαίνει σαν περιστέρα 

ολόλευκη και ζωηρή 

σαν του Γενάρη μέρα 

Ο έπαρχος Αρριανός

του κακομοίρη δούλος 

διέταξε να σταυρωθούν

να φρίξει ο κόσμος ούλος!

Δύο κορμιά με μιά καρδιά,

με γάμο ευλογημένα...

σαν πιτσουνάκια Στο Χριστό 

τα είχανε ταμένα...

Σε δύό Σταυρούς αντικριστά 

τους Σταύρωσαν οι πλάνοι 

χωρίς καρφιά για να το ζουν

το σφάλμα που 'χαν κάνει...

Στους σταυρωτές για έλεος 

δεν έβγαλαν μιά λέξη 

ξεψύχησαν στης δέκατης 

μέρας την πρώτη φέξη 

Το μόνο που αντάλλαξαν 

ήταν αγάπης λόγια 

και προσευχές που γύριζαν 

σαν να 'ταν κομπολόγια...

Στάθηκαν στα μαρτύρια

μ' υπομονή τελεία 

του παραδείσου βλέπανε 

τη νέα τους οικία...

Κι ο χρόνος της υπομονής 

γινότανε νεράκι 

κι έφευγε να πιαστούν ξανά 

χεράκι με χεράκι...

Στις τρεις Μαΐου πέταξαν

στου ουρανού τον χώρο 

 τις Άγιες μεσιτίες τους

για μας κάνουνε δώρο 

Στο Μαχαιράδο κάθονται

τη Ζακύνθο προσέχουν 

εκεί που τη Θαυματουργή εικόνα 

τους κατέχουν 

Και τη Λευκάδα απ' το παλιό 

το Κάστρο προστατεύουν 

οι επισκέπτες τους τιμούν 

κι οι ντόπιοι τους λατρέυουν 

Στη Λεμεσό την κάρα της

έχουνε στο Κοιλάνι 

την Άγια Μαύρα την τιμούν 

με καραβιές λιβάνι!

Και συναντιέται στο λαό 

το όνομα Μαυρέττα

της τάζουνε να παντρευτούν 

και να της παν' κουφέτα 

 Έχουν την ειδικότητα 

να ευλογούν τη μήτρα 

και όσων ζητούν ταίρι να βρουν

κάνουν την προξενήτρα!

Αν είχε τ' Άσπρο μιά γιορτή 

θα ήτανε της Μαύρας

τέτοια γυναίκα θα 'θελε

να έχει κάθε άντρας 

Κι αντίστροφα γι' άντρα να βρει

μιά συνετή γυναίκα 

σαν τον Άγιο Τιμόθεο

στους χίλιους θα 'ναι δέκα

Χαρά σ' αυτόν που θ' αγαπά 

μέχρι το θάνατο του

και σύζυγο και Τον Χριστό 

όπως και Τον Σταυρό του!

Ελένη Ζεακη

   |"αμΦ." ΥΓ:

  Γιατί κ. αμΦοτεροτέτοιε μας, σε μια μέρα που γιορτάζουμε ένα από τα πιο δεμένα ζευγάρια όλων των εποχών, τον Τιμόθεο και την Μαύρα, μάς μοστράρεις μοναχά εκείνη;

 Για 2 κυρίως λόγους, αδερΦέ:

 Ο πρώτος γιατί η ανθρωπότητα, στα μάτια τα δικά μου δείχνει να ψάχνει εναγωνίως γυναίκες ακέραιες και τελικά αγίες, δίπλα σε άντρες ξεχωριστούς και Άγιους, όπως ο Τιμόθεος.

  Χωρίς αυτές η σταθερότητα των αντρών, τις περισσότερες φορές, πάει περίπατο πολύ γρήγορα.

  Και το ελκυστικό στην περίπτωση των γυναικών (εννοείται και των ανδρών), δεν έγκειται φυσικά μόνο στην εξωτερική ομορφιά, αλλά κυρίως στο θαρραλέο του χαρακτήρα, στην ισορροπία των συναισθημάτων, στη συμπόρευση στη διάρκεια της κοινής ζωής τους ακόμα και με τα ελαττώματα του αγαπημένου, στο απροϋπόθετο της αγάπης τους.

  Προσόντα από μόνα τους πολύ σπανιότερα από την έξω ομορφιά του ποτηρίου, που δεν είναι δύσκολο να την βρει κάποιος.

   Τα προσόντα αυτά (θα έπρεπε να) είναι πολύ περισσότερο επιθυμητά από κάθε άλλη "προίκα".

    Για όσο διαρκέσουν.

    Για 20 μέρες;

    Για 20 χρόνια;

    Κι αν είσαι όχι τυχερός, αλλά ευλογημένος, ίσως και για μια αιωνιότητα.

  Και ο δεύτερος λόγος είναι γιατί αυτήν την εικόνα ένας Αγιορείτης μοναχός, στα πρώτα του αγιογραφικά βήματα, έστειλε ως δώρο σε ένα ζευγάρι που γνώριζε πώς για κάποιο λόγο την ευλαβούνται ιδιαίτερα. 

   Και είχε δίπλα της κι  ένα άλλο άγιο παλικάρι, που γιορτάζει κι εκείνο σε λίγες μέρες.

   ( Ένα παράξενο πράγμα μ'αυτόν τον μοναχό.

Όλο μπροστά μας τον βρίσκουμε.

Καλά, δεν κοιμάται καθόλου; )

     Αυτά.

    Την ευλογία και των 2 τους και το παράδειγμα τους, καθημερινά μπροστά μας, να έχουμε.-

    

        ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

   [και η Αγάπη ουδέποτε εκπίπτει...]

    

   ☆ Κι αν θες παραπάνω για αυτό το Άγιο ζευγάρι...

☆ Μανούλα (και πατέρα), θα μ'έκανες έκτρωση αν γνώριζες ότι...

  |Συνταρακτικό... 

Δεν χρειάζεται, πέρα απ'αυτό το βιντεάκι που διαρκεί μοναχά 1'20'', κανένα άλλο "επιχείρημα" για την αυτονόητη - θα'πρεπε- προστασία του αγέννητου παιδιού... 

                     

|ΥΓ της Φ., εκ των "συν αυτώ":

 Τεράστια προσοχή όταν αναφερόμαστε όλοι στην απόλυτα υπεύθυνη "Μάνα".

 Στη "μάνα-δολοφόνο" που ωθήθηκε στην έκτρωση.

Ο "Πατέρας" είναι συνυπεύθυνος και - μη σου πω- σχεδόν εξ' ολοκλήρου υπεύθυνος για ό,τι συμβεί...

Ο "Πατέρας" σε όλο αυτό, στο 99% των περιπτώσεων, στην αναγγελία μιας "ανεπιθύμητης" εγκυμοσύνης, σηκώνει τα χέρια ψηλά!

Όχι λοιπόν, υπέρ του "φορτώματος" μιας αβάσταχτης ευθύνης εξ'ολοκλήρου στη γυναίκα...

Μετά απ'όλ' αυτά....

Δες το!

 Ξανά...

   |μας έστειλε η μικρή Ματίνα...

✔ ‘’Καβγάδες για Καλό...’’ |Ελευθεριάδης Ελευθέριος - Ψυχολόγος

"Μαλώνεις ρε;"

✦ Η σχετική αξέχαστη ατάκα από τον Ζήκο (Χατζηχρήστο) προς τον Κιτσάρα (Ρίζο)                     

👉 Σχολή Γάμου & Οικογένειας -3.

Τετάρτη, 21 Ιανουαρίου 2026 Ιερά Μητρόπολη Σιδηροκάστρου Ιερός Ναός Αγίας Παρασκευής.

|άκου τον Λευτέρη...

☆ ΜΙΑ ΑΓΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ!!! Η ΦΩΤΕΙΝΟΥΛΑ...(Συγκλονιστική διήγηση!!!!!)

Ομιλία του Πανοσιολογιώτατου Αρχιμανδρίτου Π. Αρσενίου, Δικαίου της Ιεράς Μονής 

Αγίας Αικατερίνης Σινά...

Συγκλονιστική διήγηση!!!!!

(Μας έστειλε η "συνεργάτις" μας, Αλεξάνδρα...)

«ΔΟΞΑ ΤΩ ΘΕΩ ΠΑΝΤΩΝ ΕΝΕΚΕΝ» ήταν η τελευταία κουβέντα που είπε γονατιστός
στην Αγία Τράπεζα, φορεμένος με τα Άγια Άμφια της Αρχιεροσύνης Του, ενώπιον
του Θεού. 

Δεν χρειάστηκε να Τον ντύσω γιατί είχε ντυθεί από μόνος του για
την κηδεία Του. 

Γνώρισα…

Θα μου πείτε, υπάρχουν άνθρωποι που ζουν στη γη, που
έχουν αυτή την εμπειρία να δοξάζουν για τα πάντα και για πάντα. 

Ναι.
Πιστέψτε με.

Πριν δέκα χρόνια, δώδεκα χρόνια γνώρισα μία Ψυχή. 

Μία Αγία Ψυχή. 

Θα πούμε
ένα όνομα για να κρατήσουμε πάλι το προσωπικό δεδομένο. Την λένε Φωτεινιώ…                 
Ή εγώ την λέω Φωτεινιώ. 

Η κυρά Φωτεινιώ ήρθε με οικογένεια στο σπίτι της
μητέρας μου, εκεί που φιλοξενούμουνα τότε γιατί δεν είχα σπίτι και είχανε
τακτοποιήσει τότε το χώρο, -καλοσύνη της η μητέρα μου-, είχε κάνει ένα μικρό
Αρχονταρίκι με τα Εικονίσματά μας, με το Καντήλι, με τα κεράκια μας, με τα
Άγια Λείψανα και είχαμε ένα μικρό καναπέ που με χωρούσε εμένα.

 Τον ανοίγαμε
και κοιμόμουνα το βράδυ και το πρωί τον μαζεύαμε και στολιζόταν και ήτανε
σαν μικρό Αρχονταρίκι, που μπορούσα εγώ να ακούσω κάποιον λογισμό ή κάποιος
να με συμβουλευτεί ή να ακούσει μια γνώμη, κάπως κατ’ιδίαν.

Ήρθαν λοιπόν ένα απόγευμα αυτό το ζευγάρι, τέσσερα άτομα και έφεραν μαζί
τους την κυρά Φωτεινιώ. 

Θα ταν εξηντατριό, εξήντα τεσσάρων χρονών. 

Μια
μικρόσωμη γυναίκα αλλά με πολύ φωτεινό Πρόσωπο. 

Και μου λέει: 

“Πάτερ μου,
έμαθα οτι είστε από το Σινά. Και μου συμβαίνει κάτι πολύ σοβαρό και ήρθα να
ρωτήσω Εσάς γιατί φοβούμε οτι δεν μπορώ να τα πω στον καθένα αυτά που μου
συμβαίνουν». 

Λέω: 

“Ευχαρίστως, κυρία Φωτεινή μου. Περάστε».

Καθίσαμε λοιπόν στο μικρό Αρχονταρίκι και άρχισε να μου διηγείται οτι
γεννήθηκε κάπου στη Στερεά Ελλάδα και στα εφτά της χρόνια ορφάνεψε.

 Έπεσε
δυστυχώς σε άπληστους θείους οι οποίοι διαμέλισαν εν μια νυκτι την περιουσία
της και την σφετεριστήκανε και την κακομεταχειριζόντουσαν. Αυτή η κακομοίρα,
μικρή και ευαίσθητη, προσκολλήθηκε στη γειτόνισά της, την κυρά-παπαδιά η
οποία ήταν και αυτή χήρα και είχε τρία κορίτσια. Ευτυχώς, η μεγάλη της είχε
προλάβει να πάει στην Ακαδημία να γίνει δασκάλα και έτσι βγάζαν τα προς το
ζειν. Αλλά επειδή ήταν νοικοκυρές, είχε μάθει η παπαδιά και τα άλλα κορίτσια
και μάθαινε και την Φωτεινιώ, να κεντάνε προίκες για τις πλούσιες κοπέλλες,
-τότε δεν υπήρχαν οι μηχανές και δεν υπήρχαν τα έτοιμα ενδύματα. Έτσι λοιπόν
κεντούσαν τα μονογράμματα στα σεντόνια, στις μαξιλαροθήκες, στις πετσέτες
και κάναν άλλα κεντήματα. Και βγάζαν τα προς το ζειν.

Δίπλα με την παπαδιά που καθόταν όλη την μέρα η Φωτεινιώ από τα εφτά της
χρόνια, την άκουγε να προσεύχεται. Μα η παπαδιά μέσα στους Ψαλμούς που
έλεγε, έλεγε και κάτι: «Φχαριστώ Συ. Φχαριστώ Συ, Κύριε. Ευχαριστώ Συ,
Κύριε. Ευχαριστήσωμεν τω Κυρίω.» Την άκουγε να το λέει συνέχεια και σαν
πεδούλα η κυρά Φωτεινιώ την ρώτησε: “Θειά παπαδιά, γιατί συνέχεια λες
ευχαριστώ; Γιατί λες, Ευχαριστώ Συ Κύριε;» Λέει: «Τι να πω άλλο παιδί μου;
Μας έδωσε τόσα αγαθά ο Θεός και μας έχει καλά και με την Χάρη του Θεού Τον
γνωρίζουμε. Μόνο ευχαριστώ μπορώ να Του πω. Τίποτε άλλο δεν μπορώ να
ζητήσω».

Έτσι, η Φωτεινιώ μεγάλωσε και ενστερνίστηκε αυτή την Ευχή. Σαν να μην ήξερε
άλλη Ευχή και σαν να μην ήξερε άλλη Προσευχή, ό,τι της συνέβαινε έλεγε:
«Ευχαριστώ Συ Κύριε».

Έμεινε μέχρι τα δεκαεφτά της χρόνια να κοιμάται στους θείους της στο σπίτι
και το πρωι, πρωι-πρωί να φεύγει και να πηγαίνει στης κυρα-παππαδιάς και να
της δίνει και εκείνη ένα χαρτζιλίκι έτσι ώστε να μην χρεώνει τους θείους της
για τα δικά της έξοδα.

Στα δεκαεφτά της χρόνια, πήγε μια εκδρομή σε ένα Μοναστήρι, μαζί με την
κυρα-παππαδιά και με την Ενορία, στην Βόρεια Ελλάδα σε ένα γυναικείο
Μοναστήρι και πόθησε η κακομοίρα να γίνει Μοναχή. Της άρεσε τόσο πολύ αυτή η
ζωή που κατανενυγμένη ζήτησε να γίνει. Όμως έπρεπε να έχει γονείς να την
αφήσουν γιατί ήταν ανήλικη. Και έτσι γυρίζοντας βρέθηκε αντιμέτωπη με ένα
δυσάρεστο γεγονός οτι οι θείοι της για να την ξεφορτωθούν της είχαν βρει ένα
γαμπρό ο οποίος φυσικά δεν θα ήταν και σόι αφού δεν ζήταγε προίκα. Έτσι
λοιπόν σε ένα χρόνο, άρον άρον την παντρέψανε. Η κακομοίρα όμως αντιμετώπιζε
το πρόβλημα οτι αυτός είχε καφενείο και δυστυχώς μάθαινε να πίνει και ήταν
και έπινε και άλλες ουσίες εκεί στο καφενείο και τα πράγματα δυσκόλεψαν.

Γέννησε όμως, του χάρισε τρία παιδιά: ένα αγόρι, τον Φάνη και δύο κορίτσια.
Δεν θυμάμαι τα ονόματά τους να σας πω. Αλλά θυμάμαι οτι είχε τρία παιδιά.
Και η κακομοίρα προσπαθούσε να τα αναθρέψει με Νουθεσία Κυρίου. Αυτός όμως
όποτε γύριζε από το καφενείο μεθυσμένος ή το παιδί το ένα ήταν άρρωστο ή
γκρίνιαζε, προσπαθούσε να τα μαλώσει και να τα δείρει και αυτή η κακομοίρα
έβαζε τον εαυτό της μπροστά και έτρωγε αυτή το ξύλο. Έτσι εκτός από τις
βρισιές που δεχόταν, αυτή έτρωγε και το ξύλο, έτρωγε και κανα παιδάκι ξύλο.
Και η κακομοίρα πάντοτε με την Ευχή «Ευχαριστώ Συ Κύριε. Ευχαριστώ Συ Κύριε.
Ευχαριστήσομεν τω Κυρίω». Ποτέ δεν παραπονέθηκε.

Στα τέσσερα πέντε χρόνια του γάμου της, επειδή δεν πήγαινε καλά η επιχείρηση
του άντρα της, τα ξαδέλφια του του είπανε: «’Ελα σε μας στην Πρωτεύουσα του
νομού να βρούμε ένα καφενείο να βάλουμε το βιος μας με το βιος σου να
κάνουμε ένα μεγάλο καφενείο». Όντως έτσι έγινε. Βρήκαν και ένα σπιτάκι στην
άκρη του χωριού που είχε ένα πηγάδι και μια μικρή στάνη και μπορούσαν να
επιβιώσουνε και οι δυο φτωχικά και όντως κάναν το καφενείο μεγαλύτερο αλλά
σιγά σιγά ο καφενές έγινε καφετέρια, η καφετέρια έγινε καφέ-μπαρ και σιγά
σιγά έγινε νυκτερινό κέντρο… Με πεταλουδίτσες, με διάφορα τυχερά παιγνίδια.
Γυρνούσε αργά ο Ανέστης, δεν του άρεσε πια η κυρα-Φωτεινιώ, φώναζε, την
έλεγε «μούχλα», την έλεγε «πανούκλα», την έλεγε «χολέρα». Την έβριζε, την
ταπείνωνε. Εκείνη πάντοτε με ταπείνωση και πολύ καρτερία έλεγε: «Ευχαριστώ
Συ Κύριε. Ευχαριστώ Συ Κύριε»

Δεκαοχτώ χρόνια πέρασε αυτό το μαρτύριο. Δεν την αφήναν να πάει στην
Εκκλησία και μου έλεγε με δάκρυα: “Πέρναν, παππά μου, τα παπούτσια μου και
τα ρίχναν στο πηγάδι ή τα ρίχναν στη κοπριά για να μην μπορώ να πάω. Πώς θα
πάω; Ξυπόλητη; Και τα έβγαζα, τα έπλενα και μετά τα φορούσα”. Και λέω: «Τον
χειμώνα, κυρά Φωτεινιώ; Βρεμένα τα φορούσες;» «Οχι» λέει, «τα άλοιφα και με
λίγο λάδι να μην με λέει η γειτονιά ανοικοκύρευτη. Και πήγαινα στην Εκκλησία
και δεν με ένοιαζε.»

Έτσι λοιπόν μετά από δεκαοχτώ χρόνια δύσκολης ζωής, μια μέρα ήταν Καθαρή
Δευτέρα, είχε έρθει ο κυρ-Ανέστης από βραδίς στο σπίτι, κατά τις τέσσερις το
πρωί τα χαράματα και κοιμόταν, εκείνη ετοίμασε το πρωί τα καλαθάκια για τα
παιδιά της, τα μπουγαλάκια τους με τα νηστίσιμά τους για να πάνε να
γιορτάσουν τα Κούλουμα έξω στην ύπαιθρο, σηκώνεται μπουρινιασμένος ο
κυρ-Ανέστης και λέει: «Φάνη σήκω. Και ετοίμασε την ψησταριά γιατί θα βάλουμε
να ψήσουμε κρέας και να χορτάσουμε. Σήμερα κάλεσα τα παιδιά που είναι
κλειστή η ταβέρνα να πιούμε να φάμε όλοι μαζί.» Και τόλμησε η κακομοίρα η
κυρά-Φωτεινιώ να πει: «Βρε Ανέστη μου, σήμερα είναι Καθαρά Δευτέρα. Οι
Χριστιανού όλοι νηστεύουν και τιμάνε την αρχή της Σαρακοστής, που στην
Μεγάλη Βδομάδα ο Χριστός μας σταυρώθηκε για την Σωτηρία μας. Τι θα κάνουμε;
Σαν τους Εβραίους να φάμε Καθαρά Δευτέρα κρέας;” “Ρε, εσύ θα με πεις,
πανούκλα, Εβραίο, εσύ θα με πεις…» και εκεί που άρχισε να την φωνάζει και να
την βρίζει, πέταγε τα πράγματα από το σαλόνι του στο σπίτι του, έσπαγε τα
πράγματα και όπως πηγαίνει να την χτυπήσει…τον επισκέπτεται ο Κύριος εν
βραχίονι ψηλό και πέφτει κατάχλωμος κάτω. Άρχισε να τρέμει, μαζευτήκαν τα
παιδιά, άρχισε ο γιός να φωνάζει στην μάνα του «Εσύ φταις ρε μάνα γιατί τον
σκότωσες τον πατέρα μας. Τι του έκανες;”…Ήταν κατάσταση τραγική. Ήταν και
τεράστιος ο κυρ-Ανέστης. Ήρθαν οι γείτονες. Τον βάλαν στο κρεβάτι και όταν
ήρθε ο γιατρός το μόνο που διαπίστωσε είναι οτι δυστυχώς είχε υποστεί
ημιπληγία, είχε αγγιχτεί το κέντρο της ομιλίας του, είχε στραβώσει το στόμα
του και το δεξί του χέρι και το δεξί του πόδι είχαν παραλύσει. Οκτώμισι
χρόνια τον διακονούσε με υπομονή, χωρίς να λέει τίποτε παρά μόνο:
“Ευχαριστήσομεν τω Κυρίω». Τα παιδιά της την βασάνιζαν, την γιουχάρανε, την
κοροιδεύανε, της κάναν τα ίδια, εκείνη υπέμενε λέγοντας πάντοτε:
“Ευχαριστήσομεν τω Κυρίω». Μούγκριζε καμιά φορά ο κυρ-Ανέστης. Λέω: “Πώς τα
κατάφερνες κυρά Φωτεινιώ;” “Τι να κανα;” λέει «πάτερ μου. Στην αρχή δεν
καταλάβαινα. Κι όταν πήγα μια φορά κοντά του, τότε με το αριστερό του χέρι,
που ήταν το μόνο γερό, μου έπιασε την κοτσίδα και με κοπάναγε. Και δεν με
άφησε πάρα μόνο μετά από μισή ώρα, όταν κουράστηκε το χέρι του. Τότε μόνο
ησύχασε.» «Και το κανες αυτό συχνά κυρά Φωτεινιώ;» «Ε, Δόξα τω Θεώ. Όχι πολύ
συχνά. Κανα δυο φορές την εβδομάδα. Λίγο να ξεκουράζεται. Γιατί ο καημένος
έχει Άγχος». Και δεν τον κατέκρινε. Δόξα τω Θεώ, έλεγε. Και της τραβούσε τα
μαλλιά μόνο δυο φορές την εβδομάδα. Τέλος πάντων.

Μια Παραμονή των Θεοφανείων μετά τα οκτώμισι χρόνια, ήταν οι Μεγάλες Ώρες.
Και αφού η κακομοίρα πήρε τον μικρό Αγιασμό πήγε σπίτι της γρήγορα γρήγορα
να ευπρεπίσει το σπίτι της, να ετοιμάσει το Καντήλι της, να θυμιάσει γιατί
θα περνούσε ο παπα-Βασίλης να αγιάσει το σπίτι. Και όντως πέρασε ο
παπα-Βασίλης. Και άγιασε το σπίτι. Και ήθελε- δεν ήθελε ο κυρ-Ανέστης τον
διάβασε μια Ευχή, μουγκρίζοντας ο κυρ-Ανέστης γιατί δεν αγαπούσε τους
παπάδες αλλά δεν μπορούσε να κάνει και αλλιώς, πού θα πάει να σηκωθεί αφού
ήταν παράλυτος; Τον διάβασε ο παπάς όμως και έφυγε.

Στο κατόπι όμως του παπα-Βασίλη, έρχεται ο Θεοφάνης. Ο Φάνης. Ο γιος. Και
αρχίζει και φωνάζει: «Τι βρωμοκοπάει εδώ σαν τα νεκροταφεία; Και εσείς και
τα νεκροταφεία σας. Άντε πάλι, μούχλα, εσύ. Πάλι θύμιασες; Και με τα θυμιατά
σου τι βρήκαμε; Να, πίσω πάμε. Και τι ωφεληθήκαμε εμείς με τα θυμιατά σου;»
και με τα νεύρα του, πετάει το Καντήλι, πετάει τις Εικόνες, ρίχνει τα κεριά
και βγαίνει η κακομοίρα έξω για να δει τι γίνετε στο σαλόνι από την κουζίνα
γιατι είχε ανοίξει φύλλο και ετοίμαζε πίττες γιατί θα ρχόντουσαν αύριο να
την ευχηθούν και εκείνη και τον γιό της και να μην την δουν ανοικοκύρευτη
και εκεί στα νεύρα του παίρνει τον πλάστη από τα χέρια της και της τον
κοπανάει στο κεφάλι. Η κακομοίρα από τον πόνο λιποθύμισε και έπεσε κάτω. Και
ήρθαν οι γειτίνισσες να την συνεφέρουν, της βάλαν και μια σακούλα με πάγο
στο κεφάλι και όταν συνήλθε σε καμιά ώρα και είδε τον εαυτό της στο
καθρέφτη, τρόμαξε. Είχε ένα καρούμπαλο τόσο μεγάλο σαν αβγό στο μέτωπό της.
Και είχε αρχίσει να μελλανιάζει όλη η δεξιά πλευρά. «Πάτερ μου,
στεναχωρήθηκα. Πώς θα πάω στην Εκκλησία με το καρούμπαλο; Πώς θα πάω
μελανιασμένη; Τι θα λέει η γειτονιά για τα παιδιά; Καλά ο άντρας σου. Αλλά
τα παιδιά; Θα με κουτσομπολεύουν και θα στεναχωριούντε.» «Τι έκανες, καλέ
κυρά-Φωτεινιώ;» «Έβαλα όλη τη νύχτα κομπρέσσα παπά μου και είπα το πρωί να
πω στην κόρη μου να μου δώσει λίγο από έκείνες τις πούδρες που βάζουνε να
καλύψω το μελάνιασμα. Αλλά με το καρούμπαλο, τι θα έκανα; Σκέφτηκα, λέει, να
βάλω ένα φακιόλι, ένα μαντήλι και να κάνω έτσι όπως κάνουν οι ευσεβείς και
να πάω στη άκρη. Να μην πάω στην θέση που πήγαινα στην Εκκλησία.» «Και το
κανες, κυρά-Φωτεινιώ;» Λέει:«Ναι. Σηκώθηκα πρωι πρωι». Σηκώθηκε η κακομοίρα,
τακτοποίησε το σπίτι της, άλλαξε τον κυρ-Ανέστη, τον ξύρισε, τον έπλυνε, τον
ετοίμασε, άναψε το Καντήλι της, θύμιασε και έφυγε τροχάδι για την Εκκλησία.
«Μα σαν μπήκα, λέει, παπά μου μες στην Εκκλησία, ένα Ουράνιο Φως είδα μες
στην Εκκλησία. Ένα φως που έφεγγε και τα πολυέλαια ήταν σβηστά» Λέω: «Και τι
χρώμα είχε αυτό το Φως, κυρά-Φωτεινιώ» «Λευκογάλαζο, παπά μου. Άστραφτε το
Φως. Κι εγώ, παρόλο που έκανε κρύο έξω τσουχτερό αισθανόμουνα μια θερμότητα.
Μια θερμότητα και μια δροσιά. Και η καρδιά μου άνοιγε. Και έλεγα. “Ευχαριστώ
συ Κύριε.”

Πήγα λοιπόν στη ακριανή πόρτα που είναι στα αριστερά, κει που κάθονται οι
γυναίκες για να μπορώ να ατενίσω τον Παντοκράτορα, να χαίρομαι, να
παρηγοριέμαι. Και όσο προχωρούσε η Λειτουργία τόσο αυτό το Φως αύξαινε. Και
όχι μόνο αύξαινε παπά μου αλλά έπεφτε και μια χρυσόσκονη και άστραφτε όλο
αυτό το Φως, σαν να είχε χιλιάδες μυριάδες αστέρια. Και σαν κοιτάω τον
Παντοκράτορα, τι να δω παπά μου; Είχε…Έβγαινε Αυτό το Φως από το Φωτοστέφανο
του Χριστού μας, από το Πρόσωπό Του, τα χεράκια Του, το Άγιο Ευαγγέλιο …και
κάλυπτε τον κόσμο. Και όσοι ήταν στην Εκκλησία, άλλους τους έλουζε το Φως
και έμπαινε μέσα τους το Φως και γινόντουσαν όλοι μια λαμπάδα. Φωτεινή.
Γαλαζόασπρη. Στους άλλους δεν έμπαινε μέσα τους το Φως, όμως τους θώπευε.»
Και την ρώτησα: «Ήρθε και σε σένα το Φως; Ήρθε στη γωνιά σου, στη γωνίτσα
σου το Φως;» «A!Αμ, καλοήρθε παπά μου. Ήρθε.» «Πώς το αισθάνθηκες,
κυρά-Φωτεινή;» «Σαν ένα χέρι που με θώπευε. Με άγγιζε από το μέτωπο, με
χάιδευε στους ώμους, στα μπράτσα και στις παλάμες. Και μετά με πήγαινε
αριστερά. Και το ίδιο πράγμα. Και άνοιξε η καρδιά μου παπά μου και άρχισαν
να τρέχουν τα δάκρυά μου μετά.

Και όχι μόνον αυτό. Αλλά το Χέρι Αυτό μου επούλωσε τις πληγές, μου έκλεισε
τις πληγές όλες. Τριανταπέντε χρόνια πληγές που είχα. Τα βρισίδια, τους
ξυλοδαρμούς, τους βιασμούς, το ξύλο, την ταπείνωση…όλα μου τα υπούλωσε ο
Χριστός. Τίποτε δεν αισθανόμουνα. Αισθανόμουνα μια απέραντη ευφορία. Αλλά
και κάτι Άλλο παπά μου. Με κλειστά τα μάτια, έβλεπα τα γινούμενα στη
Λειτουργία. Έβλεπα τα πάντα. Έβλεπα την Μεγάλη Είσοδο, είδα τους Πατέρες,
είδα τη Λειτουργία όλη. Την έζησα στον Παράδεισο …Ξαφνικά όμως είδα τις
γυναίκες να αρχίσουν να κινούνται και κατάλαβα οτι πάμε για να κοινωνήσουμε.
Ήρθε η ώρα της Θείας Κοινωνίας. Ετοιμάστηκα. Και όπως κοίταζα να δω το
τσεμπέρι μου, τι να δω; Το Χέρι μου είχε κάνει καλά και το καρούμπαλο. Δεν
είχα ούτε καρούμπαλο. Είχε φύγει το καρούμπαλο. Και με μεγάλη χαρά ότι δεν
θα εκτεθώ στη γειτονιά, στάθηκα στη σειρά. Αλλά είπα να δω, κι έτσι δεξιά να
δω, ποιος Κοινωνάει; Ο παπά-Βασίλης που ήρθε και μας άγιασε ή ο
παπά-Γιάννης; και ξαφνικά, παπά μου…Ούτε ο παπα-Βασίλης ήτανε. Ούτε ο
παπα-Γιάννης.

Ένας Δεσπότης… Μα τι Δεσπότης…Τι χρυσά Άμφια φορούσε. Τι διαμάντια και
μπριλάντια είχαν πάνω τα ρούχα Του. Άστραφτε ολόκληρος. Και φορούσε μια
Κορώνα…Όχι σαν Αυτές των Δεσποτάδων. Μια Βασιλική Κορώνα. Που άστραφταν
χιλιάδες τα μπριλάντια και τα διαμάντια. Και πάνω στην Κορώνα Του είχε
Αγγέλους. Μα και δίπλα Του είχε δύο Παραστάτες Αγγέλους που κρατούσαν το
Μάκτρο. Με έπιασε τρόμος. Τα Χέρια Του, το Πρόσωπό Του έφεγγαν σαν τον Ήλιο.
Και κρατούσε μια χρυσή λαβίδα. Αλλά δεν είχε μέσα το Σώμα και το Αίμα του
Χριστού, είχε ένα κάρβουνο αναμμένο. Και η δόλια, λέω, η κακομοίρα, τι θα
κάνω; πώς θα Κοινωνήσω το κάρβουνο; Φαίνεται τέτοια Τυπικά έχουν σήμερα.
Άλλος Δεσπότης ήρθε και άλλες συνήθειες έχουν. Και τι να κάνω εγώ; Και πώς
θα καώ; Και θα βάλω τις Φωνές στον κόσμο;» «Και τι έκανες, βρε
κυρά-Φωτεινιώ; Δεν Κοινώνησες;» «Όχι, λέει. Προφασίστηκα ευγένεια. Και πήγα
στην άκρη και έλεγα “Περάστε. Περάστε και εσείς.” Ε. Περάσανε καμια
εικοσιπενταριά που ήταν στην ουρά…Μετά δεν είχε άλλο ‘περάστε’. Έπρεπε να
μπω εγώ στη σειρά.» «Τι έκανες, κυρά-Φωτεινιώ;» «Τι έκανα λέει; Πλησίασα και
κοιτάζοντας χαμηλά μην μπορώντας να δω το Πρόσωπο του Δεσπότη, ακόμα και τα
παπούτσια Του παπά μου χρυσά ήτανε. Και οι ΑΓΓΕΛΟΙ ΔΙΠΛΑ Του σαν να μην
πατούσαν στη γη. Και είπα: ΧΡΙΣΤΕ ΜΟΥ, ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΣΥ. Άντε ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΣΟΥ.
Ας Είσαι ΕΣΥ και ας καώ. ΕΣΥ να είσαι και ας καώ. Κι εγώ θα Κοινωνήσω.
Έκλεισα τα μάτια μου, έβαλα το Μάκτρο ( κόκκινο ύφασμα που κρατάμε κάτω από
το στόμα μας κατά την Θεία Μετάληψη) κάτω από το στόμα μου και άνοιξα το
στόμα μου.» «Κοινώνησες, κυρά-Φωτεινιώ:» «Κοινώνησα παπά μου» «Κάηκες κυρά
Φωτεινιώ;» «Όχι παπά μου. Δροσίστηκε η Ψυχή μου. Άνοιξε η Καρδιά μου. Και
άρχισα να λέω από την καρδιά μου: “Ευχαριστώ Συ Κύριε. Ευχαριστήσωμεν τω
Κυρίω. Ευχαριστήσωμεν τω Κυρίω. Σε Ευχαριστώ Συ Κύριε. Και άρχισα φαίνετε να
το λέω δυνατά και ξαφνικά ακούω τη φωνή του παπα-Βασίλη να μου λέει:
“Κυρά-Φωτεινιώ είσαι καλά;” Και ανοίγω τα μάτια μου και βρίσκομαι μπροστά
στον παπά-Βασίλη που κρατούσε το Άγιο Ποτήριο και σκέπαζε με το Μάκτρο.

Και λέω: ‘Παναγία μου, θα ρεζιλευτώ”….και πήγα στην άκρη και
σκεφτόμουνα:”Όλα αυτά που είδα παπά μου ήταν αληθινά; Λες να ταν φαντασία;
Μα είδα τον Δεσπότη, είδα τους Αγγέλους, είδα τόσα πράγματα, κοινώνησα,
είμαι τρελλή;” Μόλις τελείωσε ο Αγιασμός και πήγα σπίτι μου, μπήκα αμέσως
στην αποθηκούλα να αλλάξω τα ρούχα μου για να βάλω τα ρούχα του σπιτιού και
να βάλω την ποδιά μου να ετοιμάσω το φαγητό. Και σαν ντύθηκα, κάτι μου
μύριζε το σπίτι. Και μπαίνω μέσα στο σαλόνι και τι να δω: η μικρή μου
θυγατέρα κρατούσε ένα θυμιατό και θύμιαζε τις Εικόνες. Στη θέση Τους οι
Εικόνες, ευπρεπισμένο το καντηλάκι μου, αναμένα τα κεράκια μου και δίπλα
στην Παναγία ένα μικρό μπουκέτο λουλούδια. Και μου λέι η κόρη μου:”Χρόνια
πολλά μάνα. Σήμερα μεγάλη ημέρα. Είπαμε να θυμιάσουμε μιας και σου αρέσει να
θυμιάζεις το σπίτι. Αλήθεια μας έφερες αντίδωρο;” και εγώ έμεινα… και
σκεφτόμουν: “τριανταεφτά χρόνια σε αυτό το σπίτι δεν μου ζητήσανε ποτέ
Αντίδωρο”. Και απαντούσα στην κόρη μου: ‘Ευχαριστήσωμεν τω Κυρίω.
Ευχαριστήσωμεν τω Κυρίω.”» Κι έρχεται και ο γιός μου από το κατόπι μου στο
πλάι και σκύβει ταπεινά και μου φυλάει το χέρι και μου λέει: “Συχώρα με
μάνα. Συχώρα με.” Και εγώ απαντούσα:”Ευχαριστήσωμεν τω Κυρίω. Ευχαριστήσωμεν
τω Κυρίω.” Και ακούω τον Ανέστη να μου φωνάζει και μπαίνω βιαστική να δω
μήπως ήθελε κάτι και τον βλέπω καθήμενο στο κρεβάτι του και μου έκανε
σινιάλο με το αριστερό του χέρι. Και σαν τον είδα είχε μια ηλαρότητα το
πρόσωπό του και μια γλυκύτητα τα μάτια του. Και του δίνω το χέρι μου
νομίζοντας θέλει να καθίσει και αυτός αρχίζει και μου το φιλούσε. Μέσα και
έξω παπά μου μου το φιλούσε κλαίγοντας και μου λεγε με το μισό του
στόμα:”Συχώρα με Φωτεινιώ. Συχώρα με να χαρείς.” Και έρχεται πίσω το
παιδί…Και εγώ απαντούσα:”Ευχαριστήσωμεν τω Κυρίω. Ευχαριστήσωμεν τω Κυρίω”
και έρχεται το παιδί μου πάλι και με φιλάει στο μέτωπο εκεί που ήταν το
καρούμπαλο και μου λέει:”Συχώρα με μάνα. Δεν θα το ξανακάνω. Την Ευχή σου να
χω μάνα” Κι εγώ απαντούσα:”Ευχαριστήσωμεν τω Κυρίω. Ευχαριστήσωμεν τω
Κυρίω.”

Κι εδώ σταμάτησε η διήγηση της κυρά-Φωτεινιώς. Για είκοσι λεφτά πλάνταξε στο
κλάμα. Κι αφού συνήλθε με ρώτησε με μια παιδική απλότητα, σαν μικρό
κοριτσάκι ένοχο:” Πάτερ μου είμαι κουζουλή; Τρελλάθηκα. Λες να με κλείσουν
στο Δρομοκαίτειο; Λες να είμαι για δέσιμο και είδα τόσες φαντασίες; Λες να
είμαι τρελλή; Τι θα πεις Πάτερ;Τι γνώμη έχεις; Είμαι κουζουλή;
Κουζουλάθηκα;» Κι εγώ απάντησα:»Ευχαριστήσωμεν τω Κυρίω. Ευχαριστήσωμεν για
την ύπαρξή σου κυρά-Φωτεινιώ τω Κυρίω. Ευχαριστήσωμεν τω Κυρίω.»

Η κυρά-Φωτεινιώ δεν ήταν ο Άγιος Χρυσόστομος, ούτε ο Άγιος Νείλος, ούτε ο
Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος, ούτε ο Μέγας Παϊσιος. Ήταν μια Ψυχή σαν κι εσάς,
σαν κι εμάς. Απλώς έμαθε καλά στην καρδιά της να λέει: «Ευχαριστήσωμεν τω
Κυρίω» και ο Θεός την πλήρωσε πλουσιοπάροχα. Θα σας πω και την έκβαση γιατί
ξερω πως θα χαρείτε. Σήμερα, χήρα πια η κυρά-Φωτεινιώ, είναι Μοναχή και
πηγαίνουν τα παιδιά της και της φιλούν το χέρι και το μέτωπο. Και έχω την
χαρά μια φορά τον χρόνο να πάω κι εγώ να της φιλάω το χέρι. Και εκείνη
καθετε εκεί και αφουγκράζεται και θυμάται τον Δεσπότη Χριστό, που την
κοινώνησε με την χρυσή Λαβίδα το Τίμιο Φρικτό Σώμα και Αίμα Του.

Είθε η Χάρις του Θεού να λαβώσει στην Καρδιά μας την Άπειρη αγάπη Του και να
μας διδάξει από τα κατάβαθα τα τρίσβαθα της καρδιάς μας αναβαθμίζοντας την
δική μας παιδική Προσευχή σε ευχαριστιριακή να λέμε και εμείς δίνοντας το
μπόλι της καρδίας και του σώματος: 

“Ευχαριστήσωμεν τω Κυρίω πάντων ένεκεν»...

   |το αναδημοσιεύουμε ξανά, όπως ακριβώς το είχαμε ανεβάσει τέτοιες μέρες το 2017...