|γράΦει η Ελένη Ζεάκη
...Μην απ' αγάπη ήτανε;
Μην από Θεία Χάρη;
Μηνά Μεγαλομάρτυρα
των χριστιανών καμάρι...
Στην Αίγυπτο γεννήθηκες,
μέσα του τρίτου αιώνα,
σε εποχή που χριστιανοί
να ζουν κάναν αγώνα.
Δε σου διδάξαν οι γονείς
χριστιανός να γίνεις,
αυτό 'ναι απ' τα δείγματα
της πίστεως που δίνεις.
Μες το Ρωμαϊκό στρατό
ήσουν καλός ιππότης,
στο τάγμα των Ρουταλικών
γενναίος στρατιώτης.
Είχες κρυμμένη μιά καρδιά
μέσα απ' την πανοπλία,
που αγαπούσε το Χριστό
χωρίς αμφιβολία.
Αυξάνονταν οι διωγμοί
κι έβλεπες τόσο πόνο,
δεν ήθελες να υπηρετείς
άρχοντα δολοφόνο.
Πέταξε το ζωνάρι του
με θαρραλέο τρόπο,
μονάχος εξορίστηκε
σε ησυχίας τόπο.
Για πέντε χρόνια ασκητής
σ' έρημο θα κονέψει
και στη Φρυγία έντυσε
σάρκα και νου ν' αντέξει.
Ώσπου του είπε Ο Κύριος:
"του χάρου η ώρα μπήκε"...
Απ' τη σπηλιά βγήκε σκυφτός
κι Αναστημένος βγήκε...
Με συντριβή Τον Κύριο
παρακαλεί και πίστη
τα πρόβατα Του σαν βοσκός
να τα υπερασπίσει.
Και του ζητά Ο Κύριος
να τρέξει στο παλάτι
να σταματήσει τη γιορτή
να δηλωθεί η απάτη.
Μπαίνει στη μέση της πομπής
και τους αναστατώνει
"Είναι άψυχα και κίβδηλα
τα είδωλα" δηλώνει...
"Ενός μονάχα αληθινού
Θεού Η Δόξα πρέπει!
Εκείνου που Σταυρώθηκε
κι Αναστημένος στέκει..."
Κι έγινε ο κακός χαμός
με την ομολογία,
χάρηκαν οι χριστιανοί
και φρίξαν τα θηρία.
Ορμάνε πάνω του πολλοί
και τον αιχμαλωτίζουν,
μα δε φαινόταν να 'θελε
να μην τονε κρατήσουν.
Δίχως καμιά αντίσταση
μπροστά στον Πύρρο φτάνουν,
τον παραδίδουν και λυτό
απέναντι τον βάνουν.
"Μα τι σεβάσμια μορφή"!
Ομολογεί ο Πύρρος.
"Δε σου ταιριάζουνε αυτά
είσ' άρχοντας με κύρος..."
" Έμαθα ήσουν για καιρό
γενναίος ταγματάρχης,
πρόταση κάνω άλλαξε
κι ό,τι ζητήσεις θα 'χεις..."
"Προχώρα μην καθυστερείς
και χάνεις τον καιρό σου",
του απαντά αγέρωχος.
"Σκέψου πως είμαι εχθρός σου"!
Τον δένουν χειροπόδαρα
και τόνε μαστιγώνουν,
κι όσο αυτός δεν αντιδρά
τόσο αυτοί κακιώνουν.
Ξεκόλλαγαν οι σάρκες του,
τα μάρμαρα ραγίζαν,
κουράζονταν και άλλαζαν
άλλοι και συνεχίζαν...
Ένας του φίλος που θωρεί
την άθλια μορφή του
λέει "Μηνά, παράτα τα!"
να σώσει τη ζωή του...
"Φύγε, μην το ξανασκεφτείς
σ' είδωλα να χαρίσω,
καλλιά 'χω να με γδάρουνε
παρά Χριστό ν' αφήσω..."
Τον κρέμασαν ανάποδα,
τα σπλάχνα του έξω βγήκαν,
μα συνεχίζαν οι άσπλαχνοι
και τόνε βασανίζαν...
Τον έκαιγαν και έτριβαν
με λύσσα το κορμί του,
είχαν διαβολική βουλή
για τη μεταστροφή του.
Ο Πύρρος είχε κουραστεί
με την αντίσταση του
αναρωτιέται " Να 'ξερα,
ποιά ειν' η δύναμη του;"
Του λένε "Έτσι κάνουνε
ετούτοι, τέλειωσε τον!"
Με βάσανα πεισμώνουνε...
"Αποκεφάλισέ τον"!
Τον σέρνουν και τον οδηγούν
μπροστά σε χίλια μάτια,
καταγδαρμένο μα μιλά
ήρεμα και σταράτα.
"Το σώμα μου να πάρετε,
στην Αίγυπτο να πάτε,
αυτό μονάχα σας ζητώ"
και δεν στενοχωράται.
Κάνει μιά τελευταία ευχή.
Τον Κύριο κοιτάει
"Να βρίσκει όποιος μου ζητά
εκείνο π' αγαπάει..."
Και πέταξε ο άρχοντας
στις έντεκα Νοέμβρη,
στους Στρατηλάτες Μάρτυρες
τους τόπους ταξιδεύει...
Του κόψαν το κεφάλι του,
δε χόρτασαν ακόμα,
βάζουν φωτιά, μα ο Θεός
θέλησε να 'χει σώμα...
Βρήκανε οι χριστιανοί
λείψανα μες στη στάχτη,
που σαν διαμάντι γυάλιζαν
με ακριβό χρυσάφι.
Ήταν επιθυμία του
στην Αίγυπτο να πάνε
και επί τόπου οι χριστιανοί
να χτίζουν ξεκινάνε...
...Υπέρλαμπρο χρυσό ναό,
πελώριο του κάνουν,
ίδιο με το παράστημα
στον ουρανό τον φτάνουν.
Κοντά στην Αλεξάνδρεια
ήταν σ' έρημο τόπο
κι εκεί γεννήθηκε Ο Χριστός
με του Μηνά τον τρόπο!
Και είναι αναρίθμητα
τα θαύματα που κάνει,
νεκρούς σηκώνει όρθιους,
που ανθρώπου νους δε βάνει...
Κι έχει τη χάρη στ' άδικο,
ξύλο πολύ να δίνει,
να τιμωρεί τη διαβολή
όπου πληγές αφήνει...
Και τον θωρούν καμαρωτό
σ' άλογο να ιππεύει,
μιά πολιτεία ολάκερη
μπορεί και προστατεύει.
Φάνηκε στο Ηράκλειο
με ατσαλένια ύλη,
μέρα ήταν Ανάστασης,
δεκαοχτώ τ' Απρίλη.
Οι Τούρκοι πάνω σ' άλογα
στα μουλωχτά θα πράξουν,
περικυκλώσαν το ναό
προσκυνητές να σφάξουν...
Βγαίνει ο Μηνάς σαν αστραπή,
τα πλάνα τους χαλάει,
γίναν οι σκύλοι πρόβατα
που λύκος τα σκορπάει...
Κι είναι της πόλης αρχηγός,
του Κάστρου είναι κύρης,
του αγαθού υπάλληλος,
του πόνου νοικοκύρης...
Καλέ μου Άγιε Μηνά,
του Ηρακλείου αφέντη,
χάριζε στους χριστιανούς
ευλογημένα έτη...
|η εικόνα του Αγίου Μηνά,
Φιλοτεχνημένη από τα χέρια του φίλου της Ελένης,
