☆ Η νηστεία των Αγίων Αποστόλων |Αντέχεις;

 

      |από την Αικατερίνη Δ., εκ των "συν αυτώ"...

      

✔ Όταν ο Όσιος Γαβριήλ μια Παρασκευή έφαγε σουβλάκια...

 

Ήταν αρχές της δεκαετίας του 1980. Ο πατήρ Γαβριήλ ζούσε σε ένα μικρό ξύλινο καλυβάκι στη γυναικεία Ιερά Μονή Σαμταβρό. 

Ορισμένες μοναχές τον κατέκριναν. Μια φορά ο πατήρ Γαβριήλ εξαφανίστηκε από το μοναστήρι.

Μετά από δύο-τρείς βδομάδες, από την Τιφλίδα ήρθε η είδηση ότι ο πατήρ Γαβριήλ είναι βαριά άρρωστος. 

Οι μοναχές που τον κατέκριναν κυριεύτηκαν από μεταμέλεια: 

εμείς τον κατακρίναμε, και τι δε λέγαμε για αυτόν, αλλά αυτός τελικά χρειάζεται την υποστήριξη και την βοήθειά μας. 

Έτσι αποφασίστηκε να ταξιδέψουν στην Τιφλίδα, στο Ναυτλούγκι, για να επισκεφτούν τον πατέρα Γαβριήλ.

Δύο μέρες ετοιμάζονταν με επιμέλεια. 

Μια μοναχή, που μέχρι πρότινος τον κατέκρινε πιο πολύ από όλες, έδειχνε ιδιαίτερο ενδιαφέρον. 

Γέμισαν αρκετές τεράστιες τσάντες με διάφορα φαγητά και άλλα απαραίτητα για έναν άρρωστο πράγματα και ξεκίνησαν για την Τιφλίδα. 

Πήραν και εμένα ως έναν από τους φοιτητές...

Διαβάστε περισσότερα »

✔ Τελικά, νηστεύουμε στ΄αλήθεια όλοι όσοι "νηστεύουμε";

 

👉 Ρώτησε κάποιος τον πατέρα Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο... " - Ποιος νηστεύει καλύτερα, σε περίοδο νηστείας; Αυτός που τρώει δυο πιάτα ανάλαδη φασολάδα, χαλβά κ.λπ., ή αυτός που τρώει ένα αυγό σφικτό;"

            |είσαι σίγουρος πως ξέρεις την απάντηση;| 

 

Χωρίς περιστροφές, 

ο Γέροντας Επιφάνιος απάντησε:

 

-Ο πρώτος! Ο δεύτερος κάνει απλώς δίαιτα.

 

Πράγματι, 

χωρίς να σημαίνει ότι στην νηστεία δεν έχει σημασία 

και ο ποσοτικός περιορισμός των τροφών, 

είναι απαραίτητο να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα:

 

το νόημα της νηστείας είναι πρωτίστως 

η υπακοή στην εντολή του Θεού.

 

Δεν νηστεύουμε μόνο για εγκράτεια, 

αλλά για να εκτελέσουμε την εντολή της νηστείας, 

που είναι εντολή της Εκκλησίας, 

δηλαδή εντολή του Θεού.

 

Ο στάρετς Βαρσανούφιος της Όπτινα έλεγε ότι, 

όταν ήταν στον κόσμο, 

έκανε 1.000 μετάνοιες χωρίς καθόλου κόπο.

 

Όταν ήλθε στο Μοναστήρι ως δόκιμος, 

ο Γέροντάς του του είπε να κάνει μόνο 33.

 

Ο Βαρσανούφιος αντέδρασε, 

λέγοντάς του ότι στον κόσμο έκανε 1.000.

 

Ο Γέροντάς του του είπε: 

κάνε τις 33 και μετά θα δούμε.

 

Μετά από λίγες μέρες πήγε στον Γέροντά του 

και τον παρακάλεσε 

να του μειώσει και τις 33 μετάνοιες 

που έκανε, 

γιατί ήταν αδύνατον να τις κάνει όλες!

 

Είναι δηλαδή φανερό 

ότι,όταν ο άνθρωπος κάνει κάτι από μόνος του, 

δεν έχει πόλεμο από τον διάβολο.

 

Όταν όμως κάνει κάτι 

από υπακοή στο θέλημα του Θεού, 

από υπακοή στην Εκκλησία, 

από υπακοή στον πνευματικό του, 

τότε έχει μεγάλο πόλεμο από τον σατανά, 

γιατί αυτός ξέρει 

ότι τότε η πράξη αυτή έχει αξία 

και ο άνθρωπος θα ωφεληθεί.

 

Πολλοί άνθρωποι κάνουν δίαιτα από εγωισμό, 

δηλαδή για να κρατήσουν την σιλουέτα τους 

και να αρέσουν στους ανθρώπους εξωτερικά.

 

Αυτό φυσικά δεν είναι νηστεία.

 

Εάν τους πεις να νηστεύσουν λίγες ημέρες, 

όπως ορίζει η Εκκλησία, 

αρνούνται με διάφορες προφάσεις, 

παρόλο που η «νηστεία» 

που κάνουν κατά την δίαιτά τους 

είναι πολύ αυστηρότερη 

από την νηστεία της Εκκλησίας!

 

Αυτό γίνεται 

γιατί ακριβώς 

η δίαιτα γίνεται με το θέλημα του ανθρώπου 

και έχει κίνητρα ατομικιστικά, 

ενώ η νηστεία 

γίνεται με την εκκοπή του θελήματος του ανθρώπου 

και από αγάπη στον Θεό. 

Είναι δηλαδή μία προσφορά, 

μία θυσία προς τον Θεό.

 

Για αυτό και η δεύτερη αγιάζει, 

ενώ η πρώτη όχι.

 

Για αυτό και έχει μεγάλη σημασία 

πρώτα πρώτα ο άνθρωπος να τηρεί τις νηστείες, 

που έχει ορίσει η Εκκλησία μας, 

δηλαδή της Τετάρτης και της Παρασκευής, 

τις δύο Σαρακοστές 

του Πάσχα 

και των Χριστουγέννων, 

την νηστεία των Αγίων Αποστόλων, 

την νηστεία της Παναγίας τον Δεκαπενταύγουστο 

και κάποιες περιστασιακές νηστείες 

(29 Αυγούστου, 14 Σεπτεμβρίου).

 

Ταυτόχρονα θα πρέπει ο άνθρωπος 

να διεξάγει έναν διαρκή αγώνα νηστείας 

και εγκράτειας σε όλη του την ζωή, 

εάν θέλει να βρίσκεται κοντά στον Θεό.

 

Ο Χριστός έχει πει 

 ότι αυτό το γένος των δαιμόνων 

δεν νικιέται, 

παρά μόνο με προσευχή και νηστεία...

|από τον εκ των "συν αυτώ", Σπύρο Κοντογούρη

       ━━━━━━━━━ ✧ ✦ ✧ ━━━━━━━━━

"Το δε αίμα του Τιμίου Προδρόμου, είναι η μεγαλύτερη μαρτυρία της συνέπειας στο πανάγιο και παντοκρατορικό θέλημα του Θεού" | Σήμερα μέρα (αυστηρής) νηστείας...

  [Δεν είναι σήμερα απλά μια ακόμα Παρασκευή. 

Είναι η μέρα του Τιμίου Προδρόμου. 

Το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε, όσοι τον αγαπάμε, είναι να νηστεύσουμε σήμερα.

Και όχι σαν μια οποιαδήποτε Παρασκευή.

Αλλά σαν την Μεγάλη Παρασκευή στην Εβδομάδα των Παθών του Τιμίου Προδρόμου. 

Για χάρη του... 

Και μάλιστα "αυστηρά"...

Πολύ είναι;

     ~ εκ των "συν αυτώ"...

Μνημονεύει σήμερα η Ορθόδοξη Εκκλησία μας,

 την «αποτομή της τιμίας κεφαλής», 

τον αποκεφαλισμό του Ιωάννη του Προδρόμου

 από τον βασιλέα της Ιουδαίας Ηρώδη.

Η Εκκλησία μας (το λέμε και το ξαναλέμε, για να τ΄ακούσουμε εμείς πρώτοι) κηρύσσει αυτή τη μέρα ως μέρα (αυστηρής) νηστείας, 

διότι ο Ιωάννης θανατώθηκε εξαιτίας της οινοποσίας 

και του ακράτου ηδονισμού ενός βασιλιά σε ένα συμπόσιο, 

αυτό της εορτής των γενεθλίων του...

...Ο Πρόδρομος, ως γνήσιος Προφήτης, 

παραμένει ανυποχώρητος, 

πιστός στο παράδειγμα των Προφητών πριν απ’ αυτόν 

(Ησαϊας, Ιερεμίας, Ηλίας, Ελισσαίος),

 αρνείται να καλύψει την οποιαδήποτε δειλία, 

με ένα διάτρητο ≪θεολογικό≫ μανδύα 

και με επιχειρήματα ≪νεοπατερικής εποχής≫.

Αρνείται την διαστροφή της αμαρτίας που αποκτηνώνει τον άνθρωπο 

και συνάμα επικυρώνει την αλήθεια, 

του ότι οι πολιτικοί άρχοντες, 

πόσω δε μάλλον οι εκκλησιαστικοί, 

με την προσωπική τους ζωή, 

πρέπει να αποτελούν παράδειγμα προς μίμησιν...

|ολόκληρο το άρθρο που έγραψε για την σημερινή μεγάλη μέρα ο Αρχιμ. Αθανάσιος Μισσός, εδώ...

|προσθήκη της τελευταίας στιγμής από τον εκ των "συν αυτώ", Μπάμπη Αμερινό

[αναρτήσαμε και πέρυσι σαν σήμερα...]

† Μνήμη της Αποτομής της Τιμίας Κεφαλής του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου - 29 Αυγούστου |Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννη του Κυνηγού Αγίας Παρασκευής.

                              ~ Έχεις καταλάβει πως ήδη ξεκίνησε το α(μ)Φιέρωμά μας στον Τίμιο Πρόδρομο... 

                      Εννοείται πως όλη μέρα αύριο οι αναρτήσεις μας, επιλεκτικά μόνο για Εκείνον...

Η συγκεκριμένη μέρα παρομοιάζεται από κάποιους σαν τη Μεγάλη Παρασκευή. 

Οι ευλαβείς πιστοί πάντοτε τιμούσαν τη Μνήμη του μεγαλύτερου Ασκητή, που γνώρισε η Οικουμένη, του πρώτου μετά τη Μάνα μας την Παναγιά.

"ὁ μείζων ἐν γεννητοῖς γυναικῶν",

όπως θα μας αναλύσει με τον υπέροχο ξεχωριστό του τρόπο, ο μακαριστός παππούλης μας Ανανίας στο τέλος της ανάρτησης.

Και μάλιστα ο λαός μας τιμά τον Τίμιο Πρόδρομο με αυστηρή νηστεία.

Όταν η 29η Αυγούστου πέφτει καθημερινή, όπως φέτος, νηστεύουμε ακόμα και το λάδι!

Ναι, ακόμα και για τα παιδιά μας.

Όσο μικρά κι αν είναι.

Η χάρη που θα προσελκύσουν από τον Άγιο, δεν μπορεί να συγκριθεί με οποιοδήποτε τέλεια μαγειρεμένο εστιατορικό, μαμαδίστικο ή γιαγιαδίστικο φαγητό...

|η εικόνα δανεισμένη από εδώ

~ Η γνωστότερή μας Ιερά Μονή που πανηγυρίζει σήμερα 29 Αυγούστου, είναι η Ιερα Μονη Αγιου Ιωαννη του Κυνηγου Αγιας Παρασκευης.

Είναι "το δικό μας Μοναστήρι" στην Αθήνα!

[Τίμιος Πρόδρομος "το κελί μας" και στο Περιβόλι της Παναγιάς... Τυχαίο;]

Αξίζει να το επισκέπτεται κανείς και όχι μόνο την ημέρα που γιορτάζει ο Άγιός της!

Ιδιαίτερα φιλικό για οικογένειες με παιδιά (απίθανη άπλα, αρχονταρίκι, καφέ - παξιμαδάκι - λουκουμάκι μετά τη Θεία Λειτουργία, μαγαζάκι με εικόνες, βιβλία και εξαιρετικά χειροποίητα προϊόντα των μοναζουσών και ζωάκια, μικρά και μεγάλα, στο πίσω μέρος της Μονής...

Σημαντική παρατήρηση: 

Τις Κυριακές η Θ.Λ. τελειώνει πολύ νωρίτερα από τις ενορίες μας. 

9:15 - 9:30 ακούγεται από τον Ιερέα το "Δι΄ευχών"...

Πάρτε μια φωτογραφική γεύση και ίσως καταλάβετε...

                                    

Ἀπολυτίκιον

Ἦχος β’.
Μνήμη δικαίου μετ᾽ ἐγκωμίων· σοὶ δὲ ἀρκέσει ἡ μαρτυρία τοῦ Κυρίου Πρόδρομε· ἀνεδείχθης γὰρ ὄντως καὶ Προφητῶν σεβασμιώτερος, ὅτι καὶ ἐν ῥείθροις βαπτίσαι κατηξιώθης τὸν κηρυττόμενον· ὅθεν τῆς ἀληθείας ὑπεραθλήσας, χαίρων εὐηγγελίσω καὶ τοῖς ἐν ᾅδῃ, Θεὸν φανερωθέντα ἐν σαρκί, τὸν αἴροντα τὴν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου, καὶ παρέχοντα ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

πηγή φωτογραφιών

|επιμέλεια ανάρτησης: "συν αυτώ"...

✨ "Εσένα σε ευχαριστώ και εσένα στο χρωστάω...

 

|γράφει ο εκ των "συν αυτώ", π.Ιωάννης Παπαδημητρίου

 

✔ Φέτος η Κοίμησης της Παναγίας μας

είναι ημέρα Παρασκευή...

Και επειδή η Παναγία μας

ήταν ταπεινή και μια ζωή βρισκόταν

στην σκιά της παρουσίας του Υιού Της...

Στην τράπεζα υπερισχύει

όχι το χαρμόσυνο της εορτής

αλλά η ημέρα, η Παρασκευή,

ως Μεγάλη Παρασκευή,

δηλαδή ως ημέρα του θείου Πάθους

του Χριστού μας

και για αυτό δεν καταλύεται κρέας

αλλά μονάχα ψάρι...

Θα μου πεις.

 ναι αλλά έχουμε γιορτή

να μην πανηγυρίσουμε;

Μπορείς να εορτάσεις όπως θέλεις...

Είτε κατά το πνεύμα του κόσμου

(που σκοπός της εορτής είναι οι αισθήσεις

και συγκεκριμένα η κοιλιά και όχι η καρδιά),

είτε κατά το πνεύμα του Θεού

(που σκοπός της εορτής είναι η Θεία Λειτουργία).

Στην πρώτη περίπτωση η εορτή

περιστρέφεται γύρω από τον εαυτούλη μας 

ενώ στην δεύτερη περίπτωση η εορτή

περιστρέφεται γύρω από τον Άγιο ή την Αγία

που φέρουμε το όνομα...

Η διάθεση του αγώνα μας φανερώνει

το ποθούμενο της καρδιάς μας...

Πόσο όμορφη και διδακτική είναι

η σχετική ιστορία με τους δύο μοναχούς

που μιας και η ημέρα της Κοιμήσεως

ήταν Παρασκευή

ο ένας την τίμησε τρώγοντας ψάρι

και ο άλλος νηστεύοντας...

Τότε η Κυρία Θεοτόκος εμφανίστηκε

και στους 2 λέγοντας στον καθένα:

"Εσένα σε ευχαριστώ (στον καταλύοντα ψάρι)

και εσένα στο χρωστάω (στον νηστεύοντα) !!!

"Αυτά είναι για καλογέρους", θα πεις...

Να που οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας

δεν ήταν ρασοφόροι 

κι όμως,

όχι απλά νήστευαν όταν το'λεγε η Εκκλησία

αλλά και ως έκφραση παρακλήσεως

(όταν αντιμετώπιζαν δοκιμασίες)

μα και ως έκφραση ευγνωμοσύνης

(όταν ερχόταν άνωθεν βοήθεια)...

Εμείς δυστυχώς το έχουμε δει... χαλαρά...

Πολλές φορές τέτοιες μέρες εορτής

και στην εκκλησία που πάμε

πηγαίνουμε, επειδή τότε

γιορτάζουμε εμείς και όχι από τιμή

στον Άγιο που φέρουμε το όνομα του...

Εξ' ου και δεν μας βρίσκει η ημέρα

μπροστά στο Άγιο Ποτήριο

ή ακόμα χειρότερα

πάμε δίχως προετοιμασία και συναίσθηση

αλλά "έτσι για το καλό"...

Ας κάνουμε φέτος λίγη προσπάθεια...

Ξέρεις,

 δεν κερδίζει κάτι

ούτε η Παναγία μας ούτε οι Άγιοι μας

με τον δικό μας αγώνα...

Εμείς χάνουμε βρισκόμενοι στον κόσμο μας,

έχοντας φτιάξει μια βολεμένη πίστη...

Ας μην ξεχνάμε:

"Κατά τον κόπο της αγάπης

και η Χάρις του Θεού...."

   |την πρώτη εικόνα δανειστήκαμε από εδώ...

* Όταν όλη η οικογένεια είδε το Θαβώριο Φως της Μεταμορφώσεως... |π.Στέφανος Αναγνωστόπουλος

   

  |Κι όμως. Υπάρχουν ακόμα και τέτοιες ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ! 

Πάντα θα υπάρχουν... Γι΄αυτό, μην απελπίζεσαι...|

Κάποια κυρία, τη στιγμή που έπαιρνε το αντίδωρο από το χέρι μου, μου είπε:

-Πάτερ θέλω να σας δω στο τέλος, θα σας περιμένω.

Πράγματι στο τέλος την συνήντησα.

Η κυρία λοιπόν αυτή… 

Είχε πολύτεκνη οικογένεια.

Ο μικρότερός της γιός, ο Γιωργάκης, που ήτο τότε ετών δώδεκα, προσεβλήθηκε από καλπάζουσα λευχαιμία. 

Ξέχασα να σας πω ότι κατήγοντο από μια κωμόπολη που ευρίσκετο στα σύνορα μεταξύ Αρκαδίας και Μεσσηνίας.

Μόλις αρρώστησε το παιδί οι γιατροί από την Καλαμάτα, συνέστησαν αμέσως να έλθει στο αντικαρκινικό νοσοκομείο του Μεταξά. 

Ήταν τότε το έτος 1970. 

Έτσι το έφεραν στο νοσοκομείο.

Ύστερα από λίγες μέρες είπαν οι γιατροί στους γονείς ότι το παιδί σε δυο τρείς μέρες θα πεθάνει.

Είχε ήδη πέσει σε κώμα.

Αμέσως εκείνη η ευλογημένη μάνα, σε συνεννόηση με τον άντρα της και τα δυό της τα παιδιά τα πιο μεγάλα, που ήταν εικοσιτριών και εικοσιπέντε ετών, πήραν την απόφαση να πάρουν το παιδί τους. 

Υπέγραψαν, πήραν εξιτήριο και με πολλή προσευχή μετέφεραν το παιδί τους που εξακολουθούσε να ήταν σε κώμα, στο χωριό τους.

Έκαναν μια σύσκεψη όλοι μαζί και πήραν μια καταπληκτική απόφαση που φανέρωνε και την μεγάλη τους πίστη. 

Σ’ένα μικρό βουνό, απέναντι από την κωμόπολη, στην κορφή του ήταν κτισμένο ένα ερημοκκλήσι της Θείας Μεταμορφώσεως.

Εκεί λοιπόν μετέφεραν το παιδί τους. 

Το ξάπλωσαν μπροστά στο τέμπλο και κάτω από τις εικόνες της Μεταμορφώσεως και της Παναγίας.

Έβαλαν λοιπόν ένα στρωματάκι και το σκέπασαν με δυο τρείς κουβέρτες.

Και άρχισαν και οι οκτώ νηστεία,αγρυπνία και προσευχή με πίστη. 

Νηστεία με τελεία ασιτία.

Χωρίς ψωμί, χωρίς φαΐ,χωρίς νερό.

Υπήρχε στο Αναλόγιο ένα παλιό Ωρολόγιο και με αυτό άρχισαν την προσευχή, όλο το εικοσιτετράωρο,την ημέρα όλοι μαζί και το βράδυ με βάρδιες, δύο δύο ή ένας ένας.

 Διάβαζαν τα γράμματα της 6 Αυγούστου, δηλαδή της εορτής της Μεταμορφώσεως,του Εσπερινού και του Όρθρου και το Ωρολόγιον ολόκληρο από την αρχή μέχρι το τέλος, συνέχεια. 

Τις πρώτες μέρες άντεξαν τα τρία τους παιδιά,ετών δεκατεσσάρων, δεκαεπτά και δεκαεννιά, και από την τετάρτη ημέρα άρχισαν να πίνουν μόνο νερό από μια παρακείμενη πηγή. 

Οι γονείς και τα δυό μεγάλα αδέλφια κράτησαν την τελεία αποχή.

Στο τέλος κάθε προσευχής ζητούσαν από τον φιλάνθρωπο Κύριο και από τα μητρικά σπλάχνα της Υπεραγίας Θεοτόκου να κάμουν το θαύμα τους.

Η νηστεία,η προσευχή, η αγρυπνία, τα δάκρυα της μετανοίας, προσέξτε τι μου είπε, δάκρυα μετανοίας έριχναν, ομολογούσαν εις τον Θεόν και εις την Παναγία ότι ήσαν αμαρτωλοί και ότι εξαιτίας της αμαρτίας των, αρρώστησε το παιδί τους και η ζωντανή πίστις, ήσαν συνεχείς και ακλόνητες καταστάσεις μέσα στην καρδιά τους.

Την εβδόμη νύχτα,την ώρα που διάβαζαν τον Όρθρο, της έκτης Αυγούστου, της εορτής δηλαδή της Μεταμορφώσεως και ήσαν όλοι ξυπνητοί εκτός από το δωδεκάχρονο αγόρι, που εξακολουθούσε να ευρίσκετο σε κώμα, ξαφνικά φωτίστηκε όλο το εκκλησάκι με ένα φως υπερκόσμιο. 

Πιο φωτεινό και πιο λαμπερό και από αυτόν τον ήλιο.

Βουβάθηκαν όλοι τους από την έκπληξη και τον θαυμασμό, ενώ συγχρόνως τα μάτια τους ήσαν στραμμένα στην εικόνα της Θείας Μεταμορφώσεως. 

Και τότε εντελώς απροσδόκητα, βγήκε μια ολόλαμπρη ακτίνα, μια φοβερή αστραπή, η οποία έπεσε πάνω στο ξαπλωμένο παιδί.

Αυτό το γεγονός, ζήτημα μου είπε η ευλογημένη αυτή μητέρα αν κράτησε δέκα δευτερόλεπτα. 

Ξανάγινε σκοτάδι με μοναδικό φως το φως απ’τα καντήλια και τα κεριά που κρατούσαν για το διάβασμα.

Και τότε ακούστηκε η φωνή του αρρώστου παιδιού να φωνάζει «Μαμά,μπαμπά, που είστε;»

Έτρεξαν αμέσως κοντά του και κλαίγοντας το αγκάλιασαν.

«Διψώ», ψιθύρισε, «διψώ». 

«Πεινάω».

Το παιδί συνήλθε. 

Έγινε τελείως καλά. 

Ο Θεός έκαμε το θαύμα του.

Ευλογημένοι τέτοιοι γονείς που παίρνουν τέτοιες αποφάσεις ηρωικές.

Ευλογημένα και τέτοια αδέλφια που συνακολουθούν τέτοιους γονείς.

Ευλογημένη οικογένεια.

Ήπιαν όλοι τους λίγο νερό, λίγο ψωμάκι πολύ λίγο, ένα τέταρτο της φετούλας για να συνέλθουν λίγο.

Το πρωί κατέβηκαν στο χωριό δοξάζοντας το Θεό, φροντίζοντας πλέον για την πλήρη αποκατάσταση της υγείας του παιδιού.

Την άλλη μέρα όμως οι γονείς, είπαν στα παιδιά τους το εξής:

«Φροντίστε σεις το Γιωργάκη και μείς θα επιστρέψουμε στο εκκλησάκι της Μεταμορφώσεως,για να ευχαριστήσουμε το Θεό, με ένα ακόμα τριήμερο με τελεία και πάλι ασιτία.

Και έτσι έγινε. 

Θυμάστε τους δέκα λεπρούς; 

Ο ένας επέστρεψε από τους θεραπευμένους για να ευχαριστήσει τον Κύριο.

Ο ένας.

Στα δύο χρόνια που είχαν περάσει από τότε, 

το παιδί τους, έγινε τελείως καλά, υγιέστατο,χωρίς ίχνος της φοβερής εκείνης αρρώστιας του καρκίνου του αίματος, που λέγεται λευχαιμία.

Στον Άγιο Βασίλειο ξαναήλθε η μητέρα αυτή, επειδή εν τω μεταξύ είχε παντρέψει το γιό της, εκεί που έμεινε, στην ενορία του Αγίου Βασιλείου και έτσι έμαθα την ιστορία.

Κράτησα κάποιες σημειώσεις και σήμερα σας είπα την αληθινή ιστορία τους.

Στο τέλος όμως έκαμα και την εξής ερώτηση:

– Πώς αποφασίσατε να προβείτε σε μια τέτοια ενέργεια,ποιος σας το πρότεινε αυτό,πώς σας ήλθε; 

Κάπου το διαβάσατε; 

Σας φώτισε μήπως ο Θεός;

Και μου απάντησε :

– Πριν από χρόνια πέρασε από το χωριό μας ένας μοναχός Αγιορείτης που ήτανε από την Ιερά Μονή Σίμωνος Πέτρας του Αγίου Όρους.

Αυτός μας μίλησε πολύ για την αξία της νηστείας, όταν αυτή η νηστεία, μας είπε, συνοδεύεται από καθαρή προσευχή, από εγκράτεια, από δάκρυα μετανοίας, από υπομονή και πίστη. 

Μας είπε ακόμα αυτός ο μοναχός, για κάποιον Άγιο γέροντα,τον πατέρα Ιερώνυμο τον Σιμωνοπετρίτη, ίσως κάποιοι από σας έχετε διαβάσει την βιογραφία του.

Όταν λοιπόν αυτός ήταν πολύ μικρός είχε αρρωστήσει βαριά.

Τότε οι γονείς του τον πήγαν στην εκκλησία του χωριού και κει παρέμειναν μαζί με το παιδί τους νηστεύοντας και προσευχόμενοι σαράντα ημέρες οι γονείς του πατρός Ιερωνύμου γι’αυτό και έγινε ο γιος αυτός Άγιος. 

– Το παιδί τους έγινε καλά, μεγάλωσε και αργότερα κατέστη ο φημισμένος αυτός γέροντας, είναι αυτός που ανακάλυψε και συνέγραψε την βιογραφία της ερημίτιδος Φωτεινής του Ιορδάνου ποταμού. 

Οι δε γονείς του μικρού Ιερωνύμου, μετά την θεραπεία του γιού τους, παρέμειναν για άλλες δέκα μέρες στο ναό, ευχαριστώντας τον Θεόν,πάλι με νηστεία και προσευχή, σύνολον πενήντα ημέρες.

Κάθε δε φορά που ετελείτο Θεία Λειτουργία, κοινωνούσαν το άρρωστο παιδί, μαζί και οι γονείς.

Αυτά θυμήθηκα,μου είπε η ευλογημένη αυτή μητέρα και αυτά περίπου κάναμε με όσες δυνάμεις είχαμε ο άντρας μου, εγώ και τα παιδιά μου. 

Πίστεψα πάτερ μου, ότι η απόλυτη καθαρή νηστεία, μαζί με την προσευχή, την ταπείνωση και την μετάνοια, ο Θεός θα σώσει το παιδί μου και το έσωσε.

Δόξα νά΄χει το όνομά Του.

Αυτά μου είπε η μακαρία αυτή μάνα και τελείωσε... 

|π.Στέφανος Αναγνωστόπουλος

[μας έστειλε η "συν αυτώ", Χριστίνα Τζ.]