...

 

♰ 16 Οκτωβρίου 1816, άγιος νεομάρτυς Ιωάννης Τουρκολέκας, ο 11χρονος (!!!) αδερφός του Νικηταρά: "Θα πάω κι εγώ εκεί που πάει ο πατέρας μου..."

        Το ορεινό χωριό Τουρκολέκα στη νοτιοδυτική Αρκαδία 

δεν είναι μόνο η γενέτειρα του πατέρα του ήρωα του 1821, 

του Νικηταρά, 

αλλά και του νεομάρτυρα αδελφού του Ιωάννη Τουρκολέκα. 

Γεννήθηκε το 1805. 

Πατέρας του είναι ο Σταματέλος 

γνωστός ως «Τουρκολέκας», αγωνιστής 

της περιοχής του Λεονταρίου.  

Η οικογένεια του διακρινόταν 

για την ευλάβεια τον Θεό, 

για την αγάπη προς την πατρίδα 

και για τον ηρωισμό της. 

Πατέρας του ήταν ο Σταματέλος

 Σταματελόπουλος-Τουρκολέκας, 

ονομαστός αγωνιστής της περιοχής Λεονταρίου 

και μητέρα του, 

η αδελφή της συζύγου του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, Σοφία. 

Μεταξύ των τεσσάρων του αδελφών

 διακρινόταν ο γνωστός οπλαρχηγός Νικήτας, 

γνωστός ως Νικηταράς (ο τουρκοφάγος) 

και ο διδάσκαλος της πολεμικής τακτικής 

ευπαίδευτος λοχαγός Νικόλαος.

Το 1816 ο Ιωάννης, 11 χρονών τότε, 

μαζί με τον πατέρα του και τον Αναγνώστη, 

γιό του αγωνιστή του Πάρνωνα Ζαχαριά, 

ενώ ταξίδευαν για τα Κύθηρα, 

λόγω θαλασσοταραχής βρέθηκαν στη Νεάπολη της Λακωνίας. 

Ο Αγάς της περιοχής Χουσεΐν, 

με δόλο τους συνέλαβε 

και τους έστειλε στην ανωτέρα Τουρκική αρχή της Μονεμβασίας. 

Εκεί οι συλληφθέντες φυλακίστηκαν στο κάστρο της. 

Ο Βοεβόδας του Μυστρά 

διέταξε να αποκεφαλιστούν και οι τρεις φυλακισμένοι. 

Πρώτα αποκεφαλίστηκαν ο Αναγνώστης 

και ο πατέρας του Αγίου.  

Για την ομολογία, 

το μαρτυρικό τέλος 

και το θαυμαστό σημείο, που έδωσε ο Θεός, 

μετά τον αποκεφαλισμό του παιδομάρτυρα, 

γράφει, σχετικά ο αδελφός του Αγίου, ο Νικηταράς:  

«Στον αδελφό μου πρότειναν ν’ αλλάξει την πίστη του. 

Του δείχνουν τον σκοτωμένο πατέρα του 

και του λέγουν 

κάθησε να σε κάνουμε Τούρκο.  

Τότε το παιδί κάνει το σταυρό του και τους απαντά: 

θα πάω κι εγώ εκεί που πάει ο πατέρας μου.  

Του ξαναλέγουν· γίνε Τούρκος. 

 

Το παιδί όμως ξανακάνει το σταυρό του.

 

Έγινε από το αίμα του σταυρός. 

Πήραν τα κεφάλια τους στην Τριπολιτσά».

  

Η σφαγή και των τριών έγινε στις 16 Οκτωβρίου 1816, 

έξω από τον Ιερό Ναό του «Ελκομένου Χριστού» 

στην παλαιά Μονεμβασία. 

Εκεί, στο δάπεδο της αυλής του Ναού, 

το αίμα του παιδομάρτυρα και νεομάρτυρα Ιωάννη, 

σχημάτισε Σταυρό 

και έτσι αποκαλύφθηκε η ένδοξη είσοδος του Αγίου 

στη Βασιλεία του Θεού 

και η ένταξή του στη χορεία των Μαρτύρων. 

 

Οι κεφαλές, του νεομάρτυρα Ιωάννη, 

του πατέρα του 

και του Αναγνώστου 

εστάλησαν στον Πασά της Τριπόλεως, 

τα δε σώματα τους ετάφησαν στην Μονεμβασία, 

και μέχρι σήμερα 

παραμένει άγνωστος ο τόπος της ταφής 

και των κεφαλών και των σωμάτων τους.

Ναός του Αγίου υπάρχει στο χωριό 

που γεννήθηκε και μεγάλωσε.

Το σημείο του Σταυρού, 

το οποίο στο δάπεδο της αυλής του Ναού 

σχημάτισε το μαρτυρικό και αγνό αίμα του Αγίου Ιωάννη, 

έγινε πηγή συριγμού των υποδούλων χριστιανών Ελλήνων 

και τόπος ιερού προσκυνήματος των πιστών...

|συμπληρώσαμε την ανάρτηση που είχαμε κάνει εδώ και χρόνια 

με την δεύτερη εικόνα του Αγίου Νεομάρτυρα Ιωάννη

και κάποια άλλα στοιχεία από το χρονολόγιο 

του Διονυσίου Πυλαρινού...

✔ Ούτε μια σταγόνα Θείου αίματος για τους αγγέλους! Για τη δική σου αγάπη όμως, όλο ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΟΥ... |Το διανοείσαι;

 

«Πες φανερά ὅτι τουρκεύεις και ἔπειτα πήγαινε ὅπου θέλεις να ζήσεις χριστιανικά...» |Ωραίο το δέλεαρ; Δες τι απαντά το παλικάρι από την Τραπεζούντα που γιορτάζουμε σήμερα...

   

Δες πως μας βάζει στη θέση μας 

ο σήμερον εορτάζοντας Άγιος...

"Πες φανερά πως τουρκεύεις 

και ύστερα συνέχισε να ζεις χριστιανικά, 

όπως ζούσες και πριν..."

Ανάγαγέ το στα σημερινά 

(ή ακόμα καλύτερα στα αυριανά που΄ρχονται)

και θα κατανοήσεις πόσο σημαντική, 

όσο και δύσκολη, 

είναι η θυσία του Ιορδάνη...

Τῇ αὐτῇ ἡμέρα 

ὁ Ἅγιος Νεομάρτυς Ἰορδάνης ὁ Τραπεζούντιος, 

ὁ μαρτυρήσας ἐν Κωνσταντινοπόλει ἐν ἔτει 1650,

 ξίφει τελειοῦται.

                                            ********

Καταγόταν ἀπὸ τὴν Τραπεζοῦντα 

καὶ ὅταν παντρεύτηκε ἐγκαταστάθηκε 

στὸν Γαλατὰ τῆς Κωνσταντινουπόλεως. 

Τότε ἦταν 40 χρονῶν.

Κάποτε λοιπόν, 

διασκέδαζε μὲ κάποιους Ὀθωμανοὺς συμπατριῶτες του, 

παίζοντας μαζί τους ἕνα παιγνίδι.

Σὲ κάποια στιγμή, ἕνας συμπαίκτης του, 

εἶπε κοροϊδευτικά στὰ ἑλληνικά: 

«Ἅγιε Νικόλα ψωριάρη, βοήθησέ με νὰ νικήσω».

Ὁ Ἰορδάνης τότε ἀπάντησε παρόμοια, 

εἰς βάρος ὅμως τοῦ Μωάμεθ.

Τὴν ἑπόμενη μέρα, 

ἕνας ἀπὸ τὴν παρέα του τὸν κατηγόρησε 

σὰν ὑβριστὴ τῆς θρησκείας τοῦ Μωάμεθ.

 Ὁδηγήθηκε λοιπὸν στὸν Βεζίρη 

καὶ πιέστηκε νὰ δεχθεῖ τὸν μουσουλμανισμὸ 

γιὰ νὰ ἀποφύγει τὴν τιμωρία τοῦ θανάτου. 

Ὁ Ἰορδάνης, ὅμως, 

παρέμεινε σταθερὸς στὴν ἀγάπη του 

πρὸς τὸν «γλυκύτατο Ἰησοῦ» 

καὶ ἔτσι ὁδηγήθηκε ἀπὸ τὸν ἔπαρχο 

στὸ Κουτζοὺκ Καραμάνι, 

τὸν τόπο τῆς ἐκτέλεσης.

Ἐνῷ ἦταν ἕτοιμος ὁ δήμιος 

νὰ ἀποκεφαλίσει τὸν μάρτυρα, 

ἔφθασε ἀγγελιοφόρος τοῦ Βεζίρη 

καὶ εἶπε μυστικὰ στὸν Ἰορδάνη: 

«Ὁ Βεζίρης σὲ συμβουλεύει 

νὰ λυπηθεῖς τὴν ζωή σου 

καὶ πὲς φανερὰ ὅτι τουρκεύεις 

καὶ ἔπειτα πήγαινε ὅπου θέλεις νὰ ζήσεις χριστιανικά».

Ὁ Ἰορδάνης ἀπάντησε: 

«Εὐχαριστῶ τὸν Βεζίρη, 

ἀλλὰ αὐτὸ δὲν θὰ τὸ κάνω ποτέ». 

Ἔτσι ὁ δήμιος ἔκοψε τὸ κεφάλι τοῦ ἐνδόξου αὐτοῦ μάρτυρα, 

στὴν Κωνσταντινούπολη 

2 Φεβρουαρίου 1650 (κατ᾿ ἄλλους 1651). 

Τὴ νύκτα πῆγαν οἱ συγγενεῖς 

καὶ οἱ φίλοι του στὸν ἔπαρχο, 

καὶ ἀφοῦ τοῦ ἔδωσαν ἀρκετὰ χρήματα, 

πῆραν τὸ ἱερὸ λείψανό του 

καὶ τὸ ἔθαψαν εὐλαβικὰ στὴν τοποθεσία Μπέγιογλου. 

Μαρτύριο τοῦ Ἁγίου αὐτοῦ συνέγραψαν ὁ Ἰ. Καρυοφύλλης, 

Μέγας Λογοθέτης τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας 

καὶ ὁ Μελέτιος Συρίγου.-

|από το Niko Lakis

Μνήμη, «μνησιπήμων...» † 28 χρόνια μετά…

... Με αφορμή την Επέτειο των 28 χρόνων από τα γεγονότα στα Ίμια, και την ηρωική Θυσία των τριών Αξιωματικών που "έπεσαν υπέρ Πατρίδος". 

Δίνοντάς μας ένα ακόμα έρεισμα πίστης, πέρα και απ' την βεβαιότητα, πως η Μνήμη μένει, πάντοτε, εναργής και τηλαυγής σαν "Σήμα" ανθρωπιάς, ειλικρίνειας, και τιμιότητας. 

Όσο κι αν τυχόν την αμαυρώνουν ή την "φιμώνουν" οι Καιροί, και οι καιροσκόποι τους... 

Τα όσα έγραψε ο Ιωάννης Καραθανάσης, και διάβασα στον "αμφοτεροδέξιο", αυτό επιβεβαιώνουν με τον πιο καθαρό τρόπο, και γίνονται "δίδαγμα ζωής" για όλους μας.

 

    ...Σας εύχομαι, για μια ακόμα φορά, "ούριο άνεμο" στην πορεία του "αμφοτεροδέξιου", τώρα που κι εγώ, ένας νέος του αναγνώστης, συν-οδοιπορώ κοντά του. 

Από την δική μου "μικρή μεριά του κόσμου", σε μια πορεία με "κόντρα καιρό" να θρασομανά ολόγυρά μας.

 

    Ας μένουν τα "μέσα μας" άρρητα, και γαλήνια, στο ευγενικό φως του κεριού καθενός μας, λόγος ψυχής που (επι)κοινωνείται καί με λόγια καί με σιωπή. 

Με δύναμη, πίστη, κι ελπίδα, αφού "έχει κι η καρδιά τους λόγους της, που ο λόγος δεν τούς ξέρει".

 

Πολλές φορές, οι πιο μεγάλες Αλήθειες μας, στη ζωή μας ως ανθρώπων, μένουν κατακάθαρες και απρόσβλητες μέσα σ' αυτήν την "εύλαλη σιωπή" - επέκεινα του πεπερασμένου των λέξεων...

 

    Με ιδιαίτερη εκτίμηση,

    Κωνσταντίνος Μεϊντάνης

 

||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||

 

 

Χρ. Καραθανάσης, 

Παν. Βλαχάκος, 

Έ. Γιαλοψός

 

 

 

«Του αντρειωμένου ο θάνατος, 

θάνατος δεν λογιέται». 

Γιατί για εκείνους που έδωσαν 

την ζωή τους για την δική μας 

ζωή κι ελευθερία, ο θάνατος

πατείται θανάτῳ.

 

Και ο χρόνος αφοπλίζεται 

απ’ την αθανασία

της Μνήμης τους.

 

       «(...) ούρλιαζε ψηλαφώντας

        τον πόνο μας· 

‘Στα σκοτεινά/

        πηγαίνουμε, στα σκοτεινά

        προχωρούμε...’/

 

        Οι ήρωες προχωρούν στα

        σκοτεινά».

 

        [Γ.Σεφέρης, Τελευταίος

        Σταθμός, στ.94-96]

 

Τώρα, σαν να ζυγίζουν πια

τα χρόνια δυο φορές.

Θαρρείς αποξεχάσαμε το ανθρώπινο

άγγιγμα, 

ένα χέρι ν’ ακουμπήσει απαλά 

στον ώμο όταν η Στιγμή λυγίζει μέσα μας, 

κι ολόγυρα άτμητη η σιωπή.

 

Μόνον η ανάσα παγερή της νύχτας, 

στο γύρισμα του Καιρού· μήτε κι Αυτός 

μήτε κι εμείς ορίζουμε λες τη Μοίρα μας. 

 

Αλλιώς όμως το αποφασίζει σαν έρθει

η ώρα η ανελέητη στην κόψη της η Ψυχή

η Ηρωική στέκοντας ολόρθη

στις «Θερμοπύλες» της αντάρας

και του σκοταδιού. 

Αδέκαστη· πάντοτε 

στην τιμιότητά Της.

 

Πόσα χρόνια ήρθαν κι έφυγαν;

Μήτε κι έχει σημασία πια. Αν ποτέ είχε.

 

Όσοι τότε είχαν μηδίσει,

ψυχές ρικνές, και τώρα πάλι

σκυμμένες μένουν· 

και «μειδιούν» κρυμμένο φόβο.

 

Γιατί το Φως της Θυσίας

Κριμένο είναι να μή δύσει.

_____

 

* Αισχύλου, Αγαμέμνων, στ. 179.

 

 

                                         31 Ιανουαρίου-1 του Φλεβάρη ’22,

                     Κωνσταντίνος Μεϊντάνης

|πρωτοαναρτήσαμε πέρυσι τέτοια μέρα...

☆ 57 Σουλιώτισσες με τα μωρά τους στην αγκαλιά... Πριν από 222 χρόνια ακριβώς, στις 18 Δεκεμβρίου του 1803...

|Να αναρωτηθούμε και πάλι ή δεν μας αφορά; 

εγώ τι θα΄κανα στη θέση τους; 

Εσύ;|

Πριν από 222 χρόνια ακριβώς, 

στις 18 Δεκεμβρίου του 1803, 

57 Σουλιώτισσες με τα μωρά τους στην αγκαλιά 

  (αμάν πια μ΄αυτό το 57...)

για να μην πέσουν στα χέρια των τουρκαλβανών 

στήσαν χορό θανάτου και μία-μία, 

με το τραγούδι στα χείλη, 

έπεσαν στο απόκρημνο βάραθρο του Ζαλόγγου. 

Μία πράξη που πέρασε αθάνατη στην ιστορία!

Όταν κινδυνεύει η Πατρίδα σου, 

η τιμή κι η αξιοπρέπειά σου, 

όταν την Πίστη σου και τα ιδανικά σου 

εχθροί φανεροί ή ύπουλοι 

προσπαθούν να τα καταπατήσουν, 

τότε το δικό σου χρέος είναι 

να ορθώσεις το ανάστημά σου 

και να παλέψεις. 

Να μη φοβηθείς 

μπρος στις επιθέσεις του εχθρού, 

στις απειλές, 

στις ειρωνείες του. 

Αλλά να πολεμήσεις γενναία, 

με την απόφαση 

να μην υποχωρήσεις 

μπροστά σε οποιαδήποτε θυσία. 

Ακόμη και στον θάνατο. 

Διότι πρέπει να πιστεύεις, 

πως είναι προτιμότερος ο ένδοξος θάνατος 

από τη δειλή υποχώρηση 

και την αμαχητί υποταγή.-

[O εξαιρετικός πίνακας με την εκπληκτική λεπτομέρεια 

είναι έργο της εικαστικού Vaso Gklisti]

πηγή 

|πρώτη δημοσίευση: σαν σήμερα το 2020

Λες και ήταν χθες, 8 Δεκεμβρίου 2012... |Δεν ξεχνώ! Εις μνήμην Τηλέμαχου ♰ .-

✔ Τηλέμαχος Τσιμιρίκας...

Ο ήρωας, ο καλύτερος μαθητής του σχολείου του, αριστούχος, το χρυσό παιδί που θυσιάστηκε για τ΄αδέλφια του!
Πήρε φωτιά το σπίτι των παππούδων του 15χρονου Τηλέμαχου Τσιμιρίκα στη Μεσορόπη Καβάλας, την ώρα που κοιμόντουσαν, ξημερώματα της 8ης Δεκεμβρίου 2012, εξαιτίας ξυλόσομπας.
Οι γονείς, οι παππούδες και κάποια από τα παιδιά της οικογένειας πρόλαβαν να βγουν. 

Τα δύο μικρότερα αδέρφια του Τηλέμαχου Τσιμιρίκα, ο 5χρονος Ανδρέας και ο 9χρονος Γεράσιμος όμως δεν είχαν βγει. 

«Τα παιδιά, τα παιδιά», φώναζαν κάποιοι από τους παρευρισκομένους όταν συνειδητοποίησαν τι συνέβαινε. 

Ο 15χρονος Τηλέμαχος χωρίς να το σκεφτεί «βούτηξε» στις φλόγες για να τα απεγκλωβίσει. 

Ένα φλεγόμενο δοκάρι όμως του έκοψε το νήμα της ζωής. 

Όταν η φωτιά έσβησε, οι πυροσβέστες εντόπισαν τις σορούς των τριών παιδιών. 

 Ήταν 10 αδελφάκια, χάθηκαν τα τρία...

Ο Τηλέμαχος ήταν άριστος στα μαθηματικά, στην ιστορία στην οποία επίσης διέπρεπε, αλλά και στη μουσική αφού έπαιζε εξαιρετικά πιάνο ή ακόμη και στ' αγγλικά που τα μιλούσε σαν να ήταν η μητρική του γλώσσα. 

Γιατί ο Τηλέμαχος ήταν άριστος σε όλα και έβγαζε γενικό βαθμό κοντά στο 20.
Ένα χρόνο μετά, η Ακαδημία Αθηνών βράβευσε τον μικρό-γενναίο ήρωα.

Πηγή

 

* Σχόλιο από τότε, από τον  Chris Melidis:

  Δεν θέλω να κλάψετε οι συγγενείς του, διότι θα ζει πάντα στις καρδιές μας μέσα από την πράξη του. 

Οι καθηγητές δεν θέλω απλά να λέτε τι καλό παιδί που ήταν, αλλά να διδάσκετε έμπρακτα την γενναιότητά του.
Ο Τηλέμαχος δεν ήταν απλά ένα παιδί που "σκοτώθηκε σε ένα τραγικό ατύχημα".
Ήταν ένας ήρωας που θυσιάστηκε για να σώσει την οικογένειά του, γι’ αυτό η δόξα και η τιμή θα τον ακολουθούν για πάντα. 
Είτε τον ξεχάσουμε είτε όχι, το όνομά του έχει πια γραφτεί στην Ιστορία...

* Αντίθετα στο ρεύμα ... |Ένας ανάμεσα σε χιλιάδες ...

     Τι λες ψυχή μου;                                                                                     Θ΄αντέξεις;

|την απίθανη φωτογραφία - παράδειγμα 

και υπόδειγμα μη φόβου για όλους μας,

μας έστειλε ο Αγησίλαος

αντί σχολίου στην χθεσινή μας ανάρτηση,

που "υποκλέψαμε" από τον Αλέξη Αλεξάνδρου:

Ένας ανάμεσα σε χιλιάδες ...

~ Κάτι τέτοια ωραία συμβαίνουν που και που στο fb ... 

    * πρώτη δημοσίευση 7/11/2021

             |Άλλαξε κάτι και δεν πήραμε χαμπάρι;

✔ Η δασκαλίτσα του Κατηχητικού που ντρόπιασε το Γ΄ Ράιχ |Ιουλία Μπίμπα. Μήπως θα΄πρεπε να γνωρίζουμε κάτι γι΄αυτήν την Ηρωίδα, που καταδικάστηκε "σε θάνατο δι' αποκεφαλισμού διά πελέκεως" και εκτελέστηκε στις 26 Φεβρουαρίου 1943; Ήταν μόλις 32 ετών...

«Αλέκο μου, να είσαι υπερήφανος, 

γιατί δεν μαρτύρησα απολύτως τίποτα 

και ας μου κάνανε 

του κόσμου τα βασανιστήρια...»

        ━━━━━━━━━ ✧ ✦ ✧ ━━━━━━━━━

|Ας είναι καλά η Υπ. μας, 

που μας ξυπνάει που και που...

Δες!

Για να μπορούμε να πούμε στα παιδιά μας,

μέρες που είναι,

2 κουβέντες γι΄αυτήν...

Η Ιουλία ήταν ένα ντροπαλό λεπτοκαμωμένο κορίτσι, που είχε έρθει από τη Σάμο στην Αθήνα για να βρει καλύτερη τύχη. 

Τύχη δε βρήκε όπως τη θέλουν και την εννοούν οι άνθρωποι, αφού δούλευε παραδουλεύτρα απ' το πρωί ως το βράδυ για να βγάλει ένα κομμάτι ψωμί. 

Βλέπεις του Δημοτικού ήταν. 

Δεν ήξερε και δεν μπορούσε να κάνει άλλη δουλειά.

Βρήκε όμως, ένα όμορφο παλικάρι -στην ψυχή πρώτα- τον Κώστα κι έσμιξαν τις ζωές τους κάτω απ' του Θεού την ευλογία. 

Νοίκιασαν ένα φτωχικό σπιτάκι στο Κουκάκι, στην οδό Πινότση 14 και ήταν τόσο ευτυχισμένοι. 

✔ "Καποδίστριας" εναντίον όλων... |Βγαίνει τα Χριστούγεννα...

 

Από την ταινία Καποδίστριας, του σκηνοθέτη Γιάννη Σμαραγδή!

Η ταινία θα κυκλοφορήσει τα Χριστούγεννα!

Κάθε τέτοια προσπάθεια πρέπει να βρίσκει ανταπόκριση 

ώστε να μαθαίνουν οι Ελληνες ανεξαρτήτου ηλικίας την ιστορία τους 

γιατί γενικότερα γίνεται μια προσπάθεια να αποδομηθεί οτιδήποτε ελληνικό.

Στην συνέχεια καλό θα ήταν να συνεχίσει ο Σμαραγδής 

και να φτιάξει μια ταινία και για το Βυζάντιο!

Οι Τούρκοι δίνουν τρελά λεφτά δίπλα 

και οι σειρές τους και οι ταινίες έιναι κάτι σαν βιομηχανία 

που διαφημίζει την χώρα τους στο εξωτερικό.

Υπάρχουν ταινίες και σειρές για το Βυζάντιο, 

για την Κύπρο, 

για την Μικρά Ασία 

και φυσικά με την αλήθεια που πιστεύουν αυτοί 

και διαδίδουν σε όλο τον κόσμο 

και πολύ καλά κάνουν!

Καιρός και στην Ελλάδα να στραφούν οι σκηνοθέτες 

σε ιστορικές και θρησκευτικές σειρές και ταινίες, 

όπως έκανε τελευταία τo OPEN με το Κόκκινο Ποτάμι 

και το MEGA με τον Άγιο Παϊσιο!

"Η φυλή για την οποία μιλώ είναι απόγονοι τριών πολιτισμών. 

Του Μινωικού, 

του Ελληνικού κλασικού 

και του Βυζαντινού".

Ιωαννής Καποδίστριας

Dieci

|δικό μας σχόλιο:

Δεν ξέρουμε πόσο πιστά θα απεικονιστεί 

στην ταινία του Σμαραγδή

ο σπάνιος χαρακτήρας του "αγίου της πολιτικής",

όπως γράφεται και ακούγεται.

Το γεγονός όμως 

πως η ταινία βγαίνει τελικά ασθμαίνοντας,

 μετά κόπων και βασάνων

και μετά από τον τεράστιο πόλεμο που της έγινε

από εκείνους που δεν θέλουν με κανένα τρόπο 

να περνά στον Ελληνικό λαό

ό,τι Ελληνοπρεπές υπάρχει

το παράδειγμα της θυσίας, 

του ηρωισμού, 

της αγάπης για την Πατρίδα 

και για τον Χριστό,

μας κάνει να θέλουμε να πάμε,

και μάλιστα από τους πρώτους να την δούμε...

[Μπράβο πάντως, 

για ακόμα μια φορά στο Dieci...]

✔ Ας δούμε, 

για να πάρουμε την πρώτη γεύση και πρόσεγγιση, 

το σκηνοθετικό σημείωμα του Γιάννη Σμαραγδή:

"Η Ελλάδα ευλογήθηκε με τη γέννηση του Ιωάννη Καποδίστρια.

 

Όλη του η ζωή ήταν ένα στρατήγημα. 

Ένα στρατήγημα για την ανάδειξη 

της μέσα Ανώτερης Ελλάδας, 

για να μπορέσει η χώρα να σταθεί όρθια. 

Ο Καποδίστριας εξετέλεσε την εντολή, 

έριξε το σπόρο, 

μετά ανέβηκε το Γολγοθά του, 

και ακέραιος, άσπιλος και λευκοφόρος 

επέστρεψε στην κεντρική πηγή, 

στο Θείο.

 

Γι’ αυτό και όσο ζούσε, 

από την πρώτη στιγμή της ύπαρξής του 

υπηρετώντας το σχέδιο του Θεού 

έβαλε τα θεμέλια για την ελληνική επανάσταση 

και την γέννηση του νέου ελληνικού Έθνους. 

Όταν έλαβε την εντολή να κυβερνήσει 

επιτέλεσε την αποστολή του 

με ανιδιοτέλεια και δοτικότητα, 

υπηρετώντας με τιμή 

την ανώτερη αξία των Ελλήνων 

που είναι η προάσπιση της Ελλάδος 

και του Ελληνισμού 

και μας άφησε την ευθύνη 

για να μην χαθεί ο ευλογημένος σπόρος 

που έριξε...".

...αλλά και το επίσημο trailer...

† Η μόνη επαναστατική πράξη στην ιστορία

"1984"*
ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ

Θυμάσαι που στο τέλος, η τελευταία αντίσταση που έπρεπε το σύστημα να αλώσει για να τον υποτάξει δεν ήταν η άρνηση των ιδεών του, δεν ήταν καν η απόρριψη της κοινής του λογικής. 

Ήταν την αγάπη που έπρεπε να αρνηθεί, την επιθυμία, τη δύναμη, τον πόθο να πεθάνει για χάρη κάποιου άλλου.

Γιατί το σύστημα ήξερε, πάντα θα ξέρει, πως η καρδιά συστήνει την ύπαρξη κι όχι οι λέξες-ιδέες. 

Ακόμα κι αν τις ιδέες αλλάξει κάποιος, αν μπορεί ακόμα να πεθάνει χαριστικά για κάτι έξω από τον εαυτό του, τότε είναι ολότελα ελεύθερος και αδέσμευτος και ανυπότακτος.

Γι΄αυτό ίσως η επαναστατικότερη πράξη, 

η μόνη επαναστατική μάλλον πράξη στην ιστορία, είναι το μαρτύριο από αγάπη.

Αυτή είναι η πράξη στην οποία τελειώνει ο παλιός κόσμος των συμφερόντων, των υπολογισμών, της στενής φυλακής της ατομικής ύπαρξης.

Στο μαρτύριο αγάπης σταματά και πεθαίνει ο παλιός κόσμος αφού δεν μπορεί πλέον να αναπαραχθεί και σβήνει μέσα στο τυφλό σκοτάδι του μανικά κι αδιέξοδα κυλισμένος σε αίμα των αθώων.

Για τη σημερινή γιορτή του Τιμίου Προδρόμου.

Για όσους αγαπούν την ελευθερία.

Κείμενο - εικόνα: Γιώργος Κόρδης

______________________

* "αμΦ."
1984 είναι ο τίτλος του τελευταίου μυθιστορήματος του Τζορτζ Όργουελ. Θεωρείται βιβλίο-σταθμός του 20ού αιώνα στην πολιτική σκέψη.