* Το΄ χουμε συνειδητοποιήσει, αδέρΦια;
Μην βραδύνουμε άλλο, όμως... Ναι; *
🕌 Σε ένα μικρό χωριό ζούσαν δύο γείτονες που οι άνθρωποι τούς έβλεπαν πάντοτε μαζί.
Ο ένας ήταν φούρναρης κι από τον φούρνο του ανέβαινε κάθε αυγή η μυρωδιά του ζεστού ψωμιού σαν ευλογία.
Ο άλλος είχε αμπέλια και κάθε φθινόπωρο το κρασί του γέμιζε τα σπίτια χαρά και συντροφιά.
Για χρόνια αντάλλασσαν λόγια καλά και χαμόγελα.
Μα οι καρδιές δοκιμάζονται όχι στις εύκολες ημέρες, αλλά στις ώρες της ανάγκης.
Ήρθε λοιπόν ένας βαρύς χειμώνας.
Το κρύο πάγωσε την γη και ο αμπελουργός αρρώστησε βαριά.
Τα χέρια του δεν είχαν δύναμη ούτε να κρατήσουν τσεκούρι για να κόψει ξύλα.
Έστειλε τότε μήνυμα στον γείτονά του:
- Αδελφέ μου, αν μπορείς, φέρε μου λίγα ξύλα.
Το σπίτι πάγωσε και η νύχτα γίνεται δύσκολη.
Μα ο φούρναρης αποκρίθηκε:
- Συγχώρεσέ με…
Ο φούρνος ζητά όλη μου την φροντίδα αυτές τις μέρες.
Πέρασαν λίγες ημέρες και ο άρρωστος ξαναμίλησε:
- Έστω λίγο ψωμί, μέχρι να με δυναμώσει ο Θεός να σταθώ ξανά όρθιος.
Κι εκείνος είπε:
- Οι καιροί είναι δύσκολοι.
Πρέπει να φυλάξω όσα έχω.
Και έτσι ο χειμώνας κύλησε βαρύς, όχι μόνο από το κρύο, αλλά κι από τη σιωπή της ανθρώπινης καρδιάς.!
Μα ένα βράδυ ξέσπασε μεγάλη καταιγίδα.
Ο ποταμός φούσκωσε, μπήκε μέσα στον φούρνο και παρέσυρε αλεύρια, ξύλα και τον κόπο πολλών χρόνων.
Ο φούρναρης στάθηκε μόνος μέσα στη λάσπη και για πρώτη φορά ένιωσε πόσο εύκολα γκρεμίζεται ό,τι ο άνθρωπος θεωρεί σίγουρο!
Και τότε ακούστηκε χτύπος στην πόρτα.
Ήταν ο αμπελουργός.
Στην πλάτη του κουβαλούσε ξύλα και στα χέρια του κρατούσε ένα καρβέλι ψωμί που είχε φέρει από μακρινό χωριό.
Ο φούρναρης χαμήλωσε το βλέμμα γεμάτος ντροπή.
- Μετά απ’ όσα έκανα… γιατί ήρθες;
Και ο αμπελουργός αποκρίθηκε ήσυχα:
- Γιατί ο Θεός δεν μας έπλασε για να λογαριάζουμε ποιος άξιζε την αγάπη μας.
Μας έπλασε για να μη μένει κανείς μόνος μέσα στη συμφορά του!
* Έπεσε σιωπή.
Και μέσα σ’ εκείνη τη σιωπή, ο φούρναρης κατάλαβε κάτι βαθύτερο απ’ όσα είχε μάθει σε όλη του τη ζωή:
Πως το ψωμί που δεν μοιράζεται, χάνει την ευλογία του.
Και η καρδιά που κλείνει στον πόνο του άλλου, σιγά σιγά παγώνει περισσότερο κι από τον χειμώνα!
* Γιατί στα μάτια του Θεού, πλούσιος δεν είναι εκείνος που γεμίζει τις αποθήκες του.
Πλούσιος είναι εκείνος που αφήνει χώρο στην καρδιά του για τον αδελφό του.
Και τότε κατάλαβε πως κάθε πεινασμένος άνθρωπος που χτυπά την πόρτα μας, είναι μια σιωπηλή επίσκεψη του ίδιου του Χριστού! *
* Γιατί στο τέλος, δεν θα σωθεί ό,τι κρατήσαμε μόνο για εμάς.
Θα μας ακολουθήσει μονάχα εκείνο που δώσαμε με αγάπη! *
|"νέα κλοπή" από την Ιερά Μονή Αγίου Νεκταρίου Γλυφάδος
