Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αγώνας. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αγώνας. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 28 Μαΐου 2026

✔ ἑνός ἐστί χρεία... |Ο 6αποδώς (μάς) δουλεύει 365 μέρες, χωρίς άδειες και αργίες...

      

    ...Και τους εμΦανώς καλύτερούς μας 

τους χτυπάει απροκάλυπτα σαν τον Ιώβ...

 (αλλά θα τα φάει και πάλι τα μούτρα του...)



   ... Πόσω μάλλον όταν μπαίνουμε 

με φιλότιμο στη διαδικασία

να ειρηνεύσουμε (τσατάλια τα νεύρα μας...),

να πούμε τις συγγνώμες μας (πόσο δύσκολα βγαίνουνε...),

τα ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ μας ί ἄνταποδώσωμεν...),

να αλλάξουμε (επιτέλους...),

να πατήσουμε κάτω το ΕΓΩ μας (πριν μας καταπιεί...)

και να μετα-νοήσουμε (πριν είν΄αργά)...



Μπορούμε λοιπόν, να μην του δίνουμε σημασία 

και να μην πιανόμαστε από την οποιαδήποτε αφορμή 

μας σπέρνει;



Να γίνουμε όλοι Μαρίες...



Πλιζ...


 Τρόποι υπάρχουν! (Λεφτά όχι...)


  Άσε (παλιο)εαυτέ μου τις δικαιολογίες και ψάξου.-


      Γιατί ακόμα και συ συμΦωνείς πως...


   ΥΓ:

Αγαπάμε Μαρίες!

"Εξ απανέκαθεν"...


        {όλα αυτά τα λέμε και τα (ξανα μανα)λέμε!

      Για μας, 1α απ΄όλους.

    Κι όχι ψιθυριστά.

  "πίστει κράζοντας..."  (σου θυμίζει κάτι;) 

Μήπως δεήσουμε και τ΄ακούσουμε εμείς πρώτοι απ΄όλους...}



   Ωστόσο, 

η μεγαλύτερη απορία της ζωής μας 

παραμένει από πάντα να εμπεριέχεται

μέσα σ΄αυτές τις 9 λεξούλες...


  Τί ἄνταποδώσωμέν τῷ Κυρίω 

περὶ πάντων ὥν ἄνταπέδωκέν ἡμῖν; 


     Έχει κανείς μας τα κότσια να απαντήσει;


   [επειδή κάποιοι με ρωτάνε τι σκέΦτομαι...

Να, κάτι τέτοια ασυνάρτητα...]


               |σ.Β.Γ. 




Τρίτη 16 Δεκεμβρίου 2025

✔ "...Ἀλλά καί αὐτοί δέρνονται. Καί αὐτοί (οι άσαρκοι) φεύγουν. Εἰς κάθε ὑπομονήν, ὅπου κάμνομεν, φεύγουν ἁλματωδῶς, καί είς κάθε εὐχήν πληγώνονται σοβαρῶς. Λοιπόν, μή θέλῃς ἐν καιρῷ πολέμου νά ρίπτῃς ἐσύ σφαῖρες καί βόλια καί αύτοί νά σοῦ ρίχνουν λουκούμια καί σοκολάτες...

 

Πρέπει νά γίνς γενναιότερος.

 

Νά παραταχθς στθος πρός στθος

πρός ατούς τούς σάρκους.

 

Μήν τούς φοβσαι.

 

σύ δέν βλέπεις με κάθε εχήν,

που λέγεις,

πόσοι πίπτουν,

πόσοι στρέφουν τά ντα.

 

Σύ μόνον βλέπεις

πόσον σύ πληγώνεσαι.

 

λλά καί ατοί δέρνονται.

 

Καί ατοί φεύγουν.

 

Ες κάθε πομονήν, που κάμνομεν,

φεύγουν λματωδς,

καί είς κάθε εχήν πληγώνονται σοβαρς.

 

 

Λοιπόν, μή θέλς ν καιρ πολέμου

νά ρίπτς σύ σφαρες καί βόλια

καί αύτοί νά σο ρίχνουν λουκούμια καί σοκολάτες...

 

                            Άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής

         

━━━━━━━━━ ━━━━━━━━━

 

✨ Το έργο που κοσμεί την ανάρτησή μας, 

ανήκει στη Theodora Panayi - 2023.

 

- Η άλλη πλευρά της τέχνης που κατανύσσει

και ανεβάζει το πνεύμα προς τον Θεό... -


|"εκλάπη" μεσονυκτίως από τον πατέρα της, Nearchos Panayi...|




Πέμπτη 11 Δεκεμβρίου 2025

☆ Τι νομίζουμε πως είναι οι αμαρτίες μας; Πνευματικές εξουσιοδοτήσεις που δίνουμε στον πονηρό...

 


|γράφει ο π.Ιωάννης Παπαδημητρίου



  Θέλεις από τις σκοτεινές επιλογές μας;

   Θέλεις από την αδιαφορία μας;


Καθημερινά δίνουμε δικαιώματα στον πονηρό...


Τι νομίζουμε πως είναι οι αμαρτίες μας; 

Πνευματικές εξουσιοδοτήσεις που του δίνουμε...


Για αυτό δυσκολευόμαστε 

στον πνευματικό μας αγώνα...


Σεργιανίζει 

ως έχων εξουσία στην ζωή μας  

γιατί τον κάναμε 

από φιλοξενούμενο...

οικοδεσπότη.... 


Όμως παρά τα χάλια μας, 

όσο κι αν τα πάθη 

πολιορκούν την ύπαρξη μας, 

κι αν μας νικούν 

και τους ήμαστε σκλαβωμένοι 

ένα πράγμα ο διάβολος δεν μπορεί να κατορθώσει 

παρα τις μηχανουργίες του...


Παρά τις ανά τους αιώνες 

μέχρι τώρα ‘’πλαστογραφίες’’ του  

προκειμένου να μας εξαπατήσει...


Δεν του επιτρέπεται να μας υιοθετήσει...


Δεν θα πάψουμε λοιπόν να είμαστε 

ΠΑΙΔΙΑ του Θεού, 

έστω και εκείνα που διαρκώς στεναχωρούν  

με τις αταξίες τους τον Πατέρα τους...


Εκείνον που δεν θα πάψει να βρίσκει αφορμές 

να μας θυμίζει με την ευσπλαχνία Του  

ποιοι Του είμαστε και  

Ποιος πραγματικά είναι Αυτός για μας...



Δευτέρα 8 Δεκεμβρίου 2025

✔ Την ελπίδα της σωτηρίας ποτέ μη χάνης και να βοάς προς τον Θεόν και να κλαις. Ο Θεός ποτέ δεν παραβλέπει μίαν ψυχήν που θέλει να σωθή και μετανοεί, όσον και αν τραυματίζεται εις τον αγώνα. Γνωρίζει ο Θεός, πόσον ασθενής είναι η φύσις μας...

 



 ...Πόθεν θα εύρη την δύναμιν ο πηλός 

να βαστάζη την πίεσιν του νερού, 

εάν ο Θεός δεν τον ψήση 

με την χάριν του Αγίου Πνεύματος;



Γνωρίζει ως αλάνθαστος οφθαλμός 

ότι μόλις μας αφήση, 

πίπτομεν και χανόμεθα. 


Δια τούτο δεν μας αφήνει να πειρασθώμεν, 

όσον ο διάβολος επιθυμεί. 


Εάν μας άφηνε, 

συσσώμους θα μας έρριπτε εις την κόλασιν, 

αλλά ο αγαθός Θεός τον εμποδίζει 

και τον αφήνει τόσον, 

όσον δύναται να βαστάξη η κάθε ψυχή.


Όσον και αν τραυματισθώμεν εις τον αγώνα, 

ας μη αποθαρρυνθώμεν, 

αλλά ας επιμεληθώμεν τας πληγάς μας 

και ας συνεχίσωμεν τον αγώνα. 


Βλέποντας ο Θεός τον κόπον μας 

και την μικράν θέλησιν της σωτηρίας μας, 

θα μας δώση την νίκην.


Μεγάλον κακόν το να χάση το θάρρος του 

επάνω εις τον αγώνα ο αγωνιστής, 

διότι αμέσως ο αντίπαλος ορμά με λύσσαν, 

ίνα τον νικήση. 


Δια τούτο, παιδί μου, 

να δίδης θάρρος εις την ψυχήν σου και να ελπίζης. 


Θα αποθάνω εις τον αγώνα 

υπέρ της δόξης του Θεού, να λέγης, 

παρά να λυπήσω τον Θεόν μου, 

εγκαταλείποντας τον αγώνα μου 

εναντίον του διαβόλου...


    |άγιος Γέροντας Εφραίμ Αριζόνας


πηγή


Τετάρτη 26 Νοεμβρίου 2025

✔ «Ηγούμενοι υπάρχουν πολλοί, Παρθένιος κανένας...

 

|Η αΦήγηση του Γέροντα Παρθενίου 
δεν διαΦέρει πολύ από εκείνες 
που διαβάζουμε στα Γεροντικά...
Και δεν είναι μόνο η περιπέτειά του με τον εξαποδοβρωμιάρη (μια απ΄όλες...),
γιατί στα αυτιά τα δικά μας ηχεί περισσότερο
εκείνη η κατάσταση πλήρους απογνώσεως 
που βίωσε 
και η οποία λύθηκε με τη βοήθεια εξ ουρανού...


|α(μ)Φιερωμένο εξαιρετικά 
σε όσες και όσους ψάχνουν
ή βιώνουν καταστάσεις
 απογοήτευσης, αθυμίας, 
ακηδίας, αποξένωσης, 
αμΦιβολίας,απόγνωσης...
Η λύση όλων αυτών των καταστάσεων βρίσκεται 
μέσα στην εξιστόρηση του Γέροντα Παρθενίου...|


[Και ναι, είναι αλήθεια πως ο Άγιος Παΐσιος
έλεγε για τον Γέροντα Παρθένιο,
τον νυν ηγούμενο - 95 ετών τώρα -
της Ιεράς Μονής Αγίου Παύλου του Αγίου Όρους πως... «Ηγούμενοι υπάρχουν πολλοί,
Παρθένιος κανένας...»
Ο καλός Θεός να ευδοκήσει
να τον έχουμε ακόμα πολλά χρόνια.-

|άκουσε ολόκληρο
που είχε πάρει πριν λίγα χρόνια από τον Γέροντα
ο Μανώλης Μελινός!
|το ξετρύπωσε ο εκ των "συν αυτώ", 
Του χρωστάμε...





Πέμπτη 23 Οκτωβρίου 2025

✔ Διαπίστωσε και τις πιο ασήμαντες αδυναμίες σου και πολέμησέ τες. Αν αδιαφορήσεις για τις μικρές πτώσεις και τα μικρά αμαρτήματα, να είσαι βέβαιος...

 

    ...ότι θα δεις κάποτε τον εαυτό σου 

ν’ αδιαφορεί και για τα μεγάλα. 


Από την πιο φευγαλέα 

και λεπτή αμαρτωλή σκέψη 

γεννιέται κάποτε το πιο σοβαρό αμάρτημα...



      Άγιος Δημήτριος του Ροστώφ


   |εμείς από τον π.Βασίλειο Τσιμούρη 


Τρίτη 21 Οκτωβρίου 2025

✔ «Γέροντα, έχω μεγάλη κρίση και αμφιβολία στην προσευχή μου. Δεν ξέρω αν ο Θεός με ακούει...

        

    |"Ακόμα κι όταν δεν έχεις καμία όρεξη,

ακόμα κι όταν το μυαλό σου δεν είναι στην προσευχή,

ακόμα κι όταν την κάνεις με το ζόρι ή μηχανικά...

Ακόμα και τότε, 

δεν επιτρέπεις στον εχθρό να σε κερδίσει ολοκληρωτικά.

Κρατάς το -0- στην εστία σου.

Και σιγά σιγά θα΄ρθουνε και οι νίκες..."


     ...κάπως έτσι τα΄πε προχθές κάποιος πΑππούλης 

στον πρώτο κύκλο μελέτης (και) για Φέτος...


    ━━━━━━━━━ ━━━━━━━━━


  

Κάποτε ένας αδελφός πλησίασε τον γέροντα και του είπε:

«Γέροντα, 

έχω μεγάλη κρίση και αμφιβολία στην προσευχή μου. 

Δεν ξέρω αν ο Θεός με ακούει.»


Ο γέροντας του απάντησε:

«Πάρε ένα κερί και άναψέ το.»


Ο αδελφός πήρε το κερί και το άναψε.


Ο γέροντας είπε: 

«Κοίτα το φως του κεριού.»


Ο αδελφός κοίταξε το φως που έλαμπε στα σκοτεινά.

«Τι βλέπεις;» τον ρώτησε ο γέροντας.


«Βλέπω φως που διώχνει το σκοτάδι», απάντησε.


Ο γέροντας τότε του είπε:

«Έτσι και η προσευχή σου. 

Ακόμα και όταν δεν νιώθεις κάτι, 

όταν έχεις αμφιβολίες και κρίση, 

η προσευχή σου είναι σαν το κερί 

που ανάβει μέσα στο σκοτάδι.

Σιγά σιγά, 

με την υπομονή και την επιμονή, 

το φως θα μεγαλώσει και το σκοτάδι θα φύγει».


|Αναρτήθηκε από π.Γεώργιος-Προσκυνητής



Παρασκευή 12 Σεπτεμβρίου 2025

Πέμπτη 3 Ιουλίου 2025

✨ "Ο μοναχός που αποστόμωσε το διάβολο" |Πνευματικές ιστορίες απο το γεροντικό (μέ τη μορφή animation...)


Ένας νέος, παρασυρμένος από τη τρομερή δύναμη της κακής συνήθειας, έπεφτε συχνά σε βαρύ αμάρτημα. 

Δεν άφηνε όμως τον αγώνα. 

Ύστερα από κάθε κατρακύλισμα, έχυνε πύρινα δάκρυα και προσευχόταν στο Θεό μ’ αυτά τα πονεμένα λόγια:

Κύριε, σώσε με, είτε θέλω είτε δεν θέλω. 

Εγώ σαν χωματένιος που είμαι, τραβιέμαι εύκολα από τη λάσπη της αμαρτίας. 

Συ όμως, έχεις τη δύναμη να μ’ εμποδίσεις. 

Δεν είναι θαυμαστό Θεέ μου, αν ελεήσεις τον δίκαιο, ούτε αν σώσεις τον ενάρετο, γιατί αυτοί είναι άξιοι να γευτούν την αγαθότητά Σου. 

Σε μένα τον αμαρτωλό δείξε Κύριε την φιλανθρωπία Σου και το έλεός Σου και σώσε με, με θαυματουργικό τρόπο, γιατί μ’ όλη την αθλιότητά μου σε Σένα μόνο καταφεύγω ο δυστυχής!

 

Αυτά έλεγε με συντριβή ο νέος και όταν κυριευόταν από το πάθος και όταν ακόμα ήταν ήρεμος. 

Κάποια φορά, που πάλι νικήθηκε ύστερα από αγωνιώδη αντίσταση, γονάτισε παρευθύς κι επανέλαβε τα ίδια λόγια, χύνοντας ποταμούς δακρύων. 

Η ακατανίκητη ελπίδα του στην Θεία Ευσπλαχνία ερέθισε τον διάβολο, ο οποίος παρουσιάστηκε μπροστά του όλος μανία και του φώναξε:

Άθλιε, δεν νιώθεις λίγη ντροπή, όταν με τέτοια χάλια τολμάς να προσεύχεσαι και να παίρνεις στο στόμα σου του Θεού το όνομα; Μάθε μια για πάντα πως για σένα δεν υπάρχει σωτηρία.

 

Ο γενναίος αγωνιστής δεν φοβήθηκε, ούτε έχασε την ελπίδα του, όπως περίμενε ο διάβολος.

Μάθε κι εσύ, του αποκρίθηκε θαρρετά, πως το δωμάτιο αυτό είναι σιδηρουργείο. 

Μια σφυριά δίνεις και μια παίρνεις. 

Δεν θα πάψω να σε πολεμώ με τη μετάνοια και τη προσευχή, ώσπου να βαρεθείς να με πολεμάς με την αμαρτία.

 

Έτσι λοιπόν; φώναξε ο διάβολος με κακία. 

Από δω κι εμπρός παύω να σε πολεμώ, για να μην αυξηθούν τα βραβεία της υπομονής σου, κι έγινε άφαντος.

 

Από τη στιγμή εκείνη έπαψε ο πόλεμος του νέου. 

Εκείνος όμως, ούτε μια στιγμή δεν έπαυε να προσέχει τον εαυτό του και έκλαιγε συχνά σαν θυμόταν τα σφάλματά του...


|Κάντε εγγραφή στο κανάλι από το παρακάτω link: http://bit.ly/4mpJgRf


Δευτέρα 13 Νοεμβρίου 2023

* Παναγιώτης Καραΐσκος: ο τοξικομανής που ξεπέρασε όλες τις δυσκολίες και έγινε ο πρώτος Έλληνας που τερμάτισε στον χθεσινό Αυθεντικό Μαραθώνιο της Αθήνας... |Δες το video!


Από τον σκοτεινό κόσμο των ναρκωτικών,

 νικηφόρος δρομέας της ζωής...

Ο Παναγιώτης Καραΐσκος 

ήταν ο νικητής του 40ου Αυθεντικού

 Μαραθωνίου της Αθήνας, 2:22.36!



Όμως, το συγκλονιστικό είναι 

πως ο ίδιος έχει κερδίσει 

έναν άλλο μαραθώνιο, τη ζωή του. 

Πιτσιρικάς στο χασίσι, 

φαντάρος στην ηρωίνη 

και μια μακριά πορεία απεξάρτησης και επανένταξης.

Μπράβο στο παλληκάρι!

[Ηλίας Μπιτσάνης]


|Πρώτος Έλληνας αθλητής και, φυσικά, νικητής του Πανελληνίου πρωταθλήματος, που διεξάγεται στο πλαίσιο του Αυθεντικού Μαραθωνίου της Αθήνας, ήταν ο Παναγιώτης Καραΐσκος.


Αυτή τη φορά ο Παναγιώτης Καραΐσκος κατάφερε να ξεπεράσει τον εαυτό του όντας ο πρώτος Έλληνας που τερμάτισε σε 2:22.36 στον 40ο Αυθεντικό Μαραθώνιο της Αθήνας.

Ο Έλληνας πρωταθλητής κατάφερε να ξεφύγει περίπου στο 30χλμ από τον Πιτσώλη και να φτάσει πρώτος μέχρι τη γραμμή του τερματισμού με τον περσινό νικητή να τερματίζει στη δεύτερη θέση.

 

|Δες εδώ τα τελευταία μέτρα και τον συγκινητικό τερματισμό του Παναγιώτη...

“Είναι η ένατη συμμετοχή μου, 

είναι το τέταρτο μετάλλιο μου.

Ήξερα ότι ήμουν σε καλή κατάσταση 

και ήθελα να το επιβεβαιώσω στην κούρσα” 

δήλωσε ο Παναγιώτης Καραΐσκος και συμπλήρωσε:

“Από αύριο αρχίζουν οι καινούριοι στόχοι”

 

Η ζωή του Παναγιώτη Καραΐσκου, 

είναι μια διαδρομή από τον σκοτεινό κόσμο των ναρκωτικών 

στις τεράστιες αθλητικές επιτυχίες.

Όπως έχει δημοσίως εξομολογηθεί ο Παναγιώτης, είχε βυθιστεί στον κόσμο των εξαρτήσεων 

για 6 ολόκληρα χρόνια.

Μετά από την απεξάρτηση του, 

το τρέξιμο ήρθε και του άλλαξε την ζωή.

Και από τότε δεν έχει σταματήσει να τρέχει ποτέ.

 

Σήμερα, 13 χρόνια καθαρός πια, 

είναι πρωταθλητής μεσαίων και μεγάλων αποστάσεων.

 

Από το 2013 έχει τρέξει σε κάθε μαραθώνιο της Αθήνας, αλλά και σε πανευρωπαϊκούς αγώνες, εμπνέοντας με την δύναμη, την θέληση και την όρεξη του για ζωή.

Σε παλαιότερη συνέντευξη του στο Newsbomb έχει πει:

«Περνώντας τα χρόνια 

και βλέποντας γύρω μου, 

συνειδητοποίησα ότι αυτός ο δρόμος 

αργά ή γρήγορα 

σε οδηγεί στη φυλακή ή στον θάνατο. 

Από την αρχή ήξερα και είχα στο μυαλό μου 

ότι εγώ δεν είμαι για εδώ 

και ότι μια μέρα θα γυρίσω πίσω σε πράγματα

 που έκανα και ήμουν υγιής όπως παλιά. 

Δυστυχώς μπαίνοντας σε αυτόν το δρόμο, 

ο νους δεν είναι καθαρός 

και η ψευδαίσθηση ότι μπορείς 

και ότι το ελέγχεις, 

κάνουν τα χρόνια να περνούν 

και εσύ να μπαίνεις όλο και πιο βαθιά στις ουσίες».

 

Και αναφερόμενος στην νικηφόρο προσπάθεια της απεξάρτησης, είπε: 

«Δίπλα μου ήταν πάντα η οικογένεια μου, 

οι γονείς μου 

και ο αδερφός μου 

και αρκετοί φίλοι και γνωστοί 

που στάθηκαν στα δύσκολα τότε χρόνια, 

ποτέ δεν ήμουν μόνος 

και είμαι ευγνώμων γι’ αυτό. 

Είχα κάνει αρκετές προσπάθειες μόνος μου 

να φύγω από την χρήση αλλά μάταια, 

γιατί μετά από λίγο διάστημα καθαρός, 

το μυαλό έφτιαχνε ένα ωραίο παραμύθι 

ότι μπορώ και το ελέγχω, 

οπότε ας πιω μια φορά 

και η ιστορία επαναλαμβανόταν. 

Έτσι αποφάσισα μετά από την βοήθεια της οικογένειάς μου 

να μπω σε πρόγραμμα απεξάρτησης του ΚΕΘΕΑ,

 να κάνω μια ουσιαστική προσπάθεια» 


πηγή

~ επιμέλεια ανάρτησης: Chris Adamopoulos


|Δες το video με την εξιστόρηση της προσωπικής ιστορίας του Παναγιώτη...


Τρίτη 24 Οκτωβρίου 2023

«Καθημερινή προπόνηση» |παπα Γιώργης Σχοινάς

Ομιλία π Γεωργίου Σχοινά στον Άγιο Δημήτριο Αμπελοκήπων Σάββατο 21 Οκτωβρίου 2023

Τρίτη 20 Ιουνίου 2023

Μόνον όσοι δεν πολεμούν, δεν τραυματίζονται!


Μόνον όσοι δεν πολεμούν, δεν τραυματίζονται!
Δεν είναι φοβερό ο παλαιστής να πέσει. 
Φοβερό είναι να μείνει στην πτώση του.
Ούτε είναι δύσκολο ο πολεμιστής να τραυματισθεί. 
Το κακό είναι μετά τον τραυματισμό να απογοητευθεί και να παραμελήσει το τραύμα…
Πόσοι αθλητές ύστερα από πολλές αποτυχίες αναδείχθηκαν νικητές!…
Μόνον όσοι δεν πολεμούν, δεν τραυματίζονται.
Όσοι όμως με καρδιά ρίχνονται στη φωτιά της μάχης είναι φυσικό και να χτυπηθούν και να πέσουν.
Αυτό ακριβώς που έγινε τώρα και με σένα. Επιχείρησες να εξοντώσεις το φίδι της αμαρτίας και στην προσπάθειά σου αυτή δέχθηκες το δάγκωμα του.
Έχε όμως θάρρος. 

Εκείνο που σου χρειάζεται τώρα είναι να επαγρυπνείς και θα δεις ότι σε λίγο δεν θα υπάρχει ούτε ίχνος από το τραύμα σου.
Και όχι μόνον αυτό, αλλά με τη χάρη του Θεού θα συντρίψεις και αυτή την κεφαλή του πονηρού...
|Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου


Τετάρτη 14 Ιουνίου 2023

Κάμε καί σύ, μέ ἐκεῖνα πού ἔχεις, ἀπό ἐκεῖνα πού ἔχεις. Κάτι. Ὅ,τι μπορεῖς. Καί φθάνει.



*

- Τί κρατᾶς στό χέρι, Ἄβελ;

- Ἕνα μικρό ἀρνάκι, Κύριε. 

Ἀπό τό κοπάδι μου. Τό διάλεξα. Θυσία σέ Σένα!…

Αὐτό ἔκαμε ὁ Ἄβελ. 

Καί ἀπό τότε δέν σταμάτησαν ποτέ οἱ ἄνθρωποι νά προσφέρουν στόν Κύριο κάποια μικρή «θυσία αἰνέσεως».


* * 

Τί κρατᾶς στό χέρι σύ, Μωϋσῆ;

-Τό ραβδί μου, Κύριε. 

Τό χρησιμοποιῶ νά ὁδηγῶ τά πρόβατά μου.

- Ἀπό ἐδῶ καί πέρα νά τό χρησιμοποιεῖς γιά μένα.

Ὑπάκουσε ὁ Μωϋσῆς. 

Καί μέ ἐκεῖνο τό ἁπλό ραβδί, ἔκαμε τά πιό μεγάλα θαύματα στόν κόσμο, πού ἄφησαν κατάπληκτους τούς μάγους τῆς Αἰγύπτου καί τόν ἀλόγιστο βασιλιά τους, τόν Φαραώ.


* * *

- Καί σύ, Μαρία, τί κρατᾶς;

-Ἕνα μπουκάλι μέ πολύτιμο μύρο, Κύριε. 

Καί θέλω νά ἀλείψω μέ αὐτό τό ζωηφόρο σῶμα Σου.

Καί τό ἔκαμε. 

Καί ἀπό τότε μέχρι σήμερα, γεμίζει μέ τήν εὐωδία του, ὄχι μόνο τό σπίτι, μέσα στό ὁποῖο ἄλειψε μέ αὐτό τά πόδια τοῦ Κυρίου, ἀλλά καί ὁ κόσμος ὅλος!

 Καί, πιό πολύ, οἱ ψυχές ἐκείνων, πού ἀγαποῦν τόν Κύριο! 

Καί, ἀπό τότε, ὅλος ὁ κόσμος μιλάει γιά αὐτό πού ἔκαμε ἐκείνη ἡ ἁμαρτωλή γυναίκα. 

Μέ θαυμασμό.


* * * *

- Σύ τί κρατᾶς στό χέρι, δούλη μου Ταβιθά;

- Τήν βελόνα μου, Κύριε.

-Κάνε καί σύ, μέ τήν βελόνα σου, ὅ,τι μπορεῖς, γιά Μένα!…

Καί ἡ Ταβιθά, ἔκανε, ὅ,τι μποροῦσε. 

Καί ἔντυνε τήν ἐποχή ἐκείνη τά ὀρφανά καί τίς χῆρες στήν Ἰόππη! 

Καί ὅλος ὁ κόσμος τήν θυμόμαστε.

Καί τήν θαυμάζουμε. 

Καί θέλουμε νά ἀκολουθοῦμε τό παράδειγμά της.


* * * *

Ὁ καθένας ἔκανε, μέ ἐκεῖνα πού εἶχε, ἀπό ἐκεῖνα πού εἶχε, ὅ,τι μποροῦσε.

Κάμε καί σύ, μέ ἐκεῖνα πού ἔχεις, ἀπό ἐκεῖνα πού ἔχεις, ΚΑΤΙ. 

Κάτι. 

Ὅ,τι μπορεῖς. 

Καί φθάνει.


|Μελέτιος Καλαμαρᾶς (Μητροπολίτης Νικοπόλεως καί Πρεβέζης)



|εμείς από τη Μαρία Πώποτα