✔ Ανάθεμά σε λογισμέ, εσύ κι η γνώσις σου... |Λάθος το θέλημά μου ολόκληρο Θεέ μου! Το διώχνω στην άκρη κι έλα Εσύ να καλύψεις το κενό μου...

 

Τότε ο γερο-Δανιήλ, με τη γαλήνη της ψυχής του ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του, είπε στον αδελφό Δαμασκηνό:
"Βλέπεις τώρα αδελφέ ποια είναι η πραγματική και ποια η ψεύτικη αρετή; Γι' αυτό μην έχεις ποτέ εμπιστοσύνη στον εαυτό σου. Να νεκρώνεις το θέλημά σου, όταν σου λέει ο λογισμός να κάνεις κανένα κρυφό πράγμα, καμιά ευτελή αρετή και προκοπή και να λες και συ με κείνους τους ευλογημένους πατέρες, τον Αββά Δωρόθεο και τους άλλους:

Ανάθεμά σε λογισμέ, εσύ κι η γνώσις σου!

   ~ Το Γεροντικό του Αγίου Όρους, Ανδρέου Μοναχού Αγιορείτου / [Κατουνάκια] - Διηγήσεις του Γέροντος Δανιήλ

   επιμέλεια ανάρτησης: Ένα Παιδί Ένας Άνθρωπος

    |δες, αν θες, σχετικά κι αυτό:

Λάθος το θέλημά μου ολόκληρο Θεέ μου!
Το διώχνω στην άκρη 

κι έλα Εσύ να καλύψεις το κενό μου!

|σχόλιο του ιδίου:

👉 Αυτό το βιβλίο έχει ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μου 

για πολλούς λόγους. 

Ένας από αυτούς είναι και αυτός...

Πριν από μερικά χρόνια κυκλοφορούσα με το τραίνο γυρνώντας από την εργασία μου. 

Βρισκόμουν στο σταθμό Μοναστηράκι και περίμενα. 

Το βιβλίο στο χέρι μου και διάβαζα όρθιος. 

Είναι βιβλίο που έχει πολλές σελίδες, 

χοντρό εξώφυλλο και έχει βάρος. 

Το στήριζα όμως στο δεξί μου χέρι και διάβαζα.

Λίγο πιο πίσω μου, στο παγκάκι, 

καθόταν ένας κύριος που με επεξεργαζόταν. 

Κάποια στιγμή με ρώτησε 

τί διαβάζω και του είπα τον τίτλο. 

"Μπορώ να το δω;" μου είπε. 

Του το έδωσα αν και διστακτικά είναι η αλήθεια 

- κάποιες φορές είναι περίεργες οι συναντήσεις 

για τον Θεό μεταξύ γνωστών, 

πόσο μάλλον μεταξύ αγνώστων, 

δεν ξέρεις και ποιον Θεό 

και έχει ο καθένας στο μυαλό του 

και πώς τον έχει φανταστεί.

Τέλος πάντων, 

το έπιασε στα χέρια του 

και κοιτούσε τις φωτογραφίες μία προς μία, 

περνούσε τα δάχτυλά του πάνω τους 

και πήγαινε στην επόμενη. 

Πότε-πότε σταματούσε και μου έλεγε 

"Αυτή είναι η τάδε μονή", 

μετά πάλι 

"Αυτή είναι η άλλη μονή" 

ή 

"Εκεί ήταν ο γέροντας τάδε". 

Δε συγκράτησα ονόματα 

και δε μου ανέφερε και πολλά. 

"Πολλές φωτογραφίες από αυτές 

τις έχω τραβήξει εγώ", 

μου είπε στο τέλος.

Ένιωσα πως είχα μπροστά μου ένα ζωντανό θρύλο μεν 

αλλά χωρίς την καθηλωτική/επιβλητική μορφή 

που βγάζει ένας διάσημος στους θαυμαστές του. 

Υπήρχε κάτι σεβαστικό σε αυτόν τον άνθρωπο. 

Ίσως η εμπειρία του με τους ανθρώπους του Αγίου Όρους. 

Υποθέτω σε αλλάζει αυτό. 

Αφήνει τα σημάδια της η Κυρά του Όρους 

και ο Υϊός της σε όποιον περάσει από τα μέρη εκείνα. 

Σαν ανεξίτηλη παιδική ανάμνηση ενός μέρους 

όπου θέλεις να ξαναβρεθείς 

και να μην αφήσεις καμία μέριμνα να σε πάρει μακριά του.

Χαιρετηθήκαμε, 

με ευχαρίστησε, 

πήρα το βιβλίο 

και έφυγα με το τραίνο. 

Δε ρώτησα το όνομά του. 

Εκείνος ξέρει.

--

Είπα να τα μοιραστώ με όλους σας εδώ. 

Κι αν κρίνεις, ω "αμΦοτεροδέξιε", 

πως θες να συμπληρώσεις την ανάρτηση, 

να είναι ευλογημένο. 

Τα κατέθεσα για να τα μάθουν κι άλλοι, 

από καρδιάς.-

 

~ Γέροντα, πώς θα αυξηθώ πνευματικά; ~ Με τις πέτρες και τα χώματα του τόπου σου. ~ Δεν το καταλαβαίνω Γέροντα, εξηγείστε το...

Κάποτε στο Άγιο Όρος ρώτησα έναν Γέροντα

~ Πώς θα αυξηθώ πνευματικά;

και μου έδωσε μια απάντηση που με ξάφνιασε

~ Με τις πέτρες και τα χώματα του τόπου σου.

~ Δεν το καταλαβαίνω Γέροντα, του λέω, εξηγείστε το.

~ Με τους ανθρώπους της καθημερινότητας σου και τις καταστάσεις που δημιουργούνται στη ζωή σου.

Με αυτές τις πέτρες και τα χώματα του τόπου σου θα χτίσεις την πνευματική σου οικοδομή.

Μην τρέχεις μακριά για να τα κουβαλήσεις, δίπλα σου είναι, αρκεί να καταλάβεις ότι κανένας άνθρωπος και καμιά κατάσταση καλή ή κακή δεν έρχεται τυχαία στη ζωή σου.

Όλοι και όλα συνεργούν για την οικοδομή σου...

[Πόσο απλό ακούγεται αλλά και πόσο δύσκολα εφαρμόζεται στην καθημερινότητα μας, ειδικά στις μέρες μας που η σύγχρονη αρρωστημένη νοοτροπία χωρίζει τους ανθρώπους σε αρνητικούς και θετικούς...]

|το κείμενο από το fb προφίλ του Χρήστου Κλητσινάρη

(εμείς από την Anna Sahanidou)

~ Δανειστήκαμε την απίθανη πέτρα με το πρόσωπο, χειρί Γεωργίου Κόρδη.

Δες:

«Οι πέτρες, λένε όσοι ξεύρουν, δεν έχουν ψυχή, αλλά έχουν πρόσωπο, παίρνουν το πρόσωπο εκείνων που καταδέχονται να τις δουν».

|αναδημοσίευση από το 2022...

🌹 "...Ποιος από σας, παιδιά μου, δεν μύρισε από τα Ιερά Λείψανα τη Θεία ευωδιά που βγάζουνε;

                   (Αληθινή Ιστορία...)

    ✔ Ο αδιάφορος επισκέπτης της Ιεράς Μονής Σταυρονικήτα ...

  👉 Κάποιος πήγε για επίσκεψη στο Άγιο Όρος. 

Επίσκεψη και όχι προσκύνημα! 

Σχεδίαζε να παραμείνει στον Άθωνα έξι μέρες, μόλις όμως γνώρισε από κοντά τη μοναστική ζωή των αγιορειτών μοναχών άλλαξε γνώμη και δεν έβλεπε την ώρα να επιστρέψει στον πολιτισμό, όπως ο ίδιος το έθετε και το διαλαλούσε με μεγάλο θράσος.

Έφτασε στην Ιερά Μονή Σταυρονικήτα, η οποία θα ήταν και ο τελευταίος σταθμός της αρχικά εξαήμερης (και εν τέλει τριήμερης) περιήγησής του. 

Μάλιστα, κορόϊδευε την παρέα του, διότι όπως έλεγε, έβλεπαν τα πράγματα διαφορετικά και όχι όπως εκείνος, που μέτραγε τις ώρες για να βγει στον έξω κόσμο και επιτέλους να ελευθερωθεί.

Στην είσοδο της Μονής, τους υποδέχτηκε ο καλόγερος με λουκούμι και ρακί, έδειξε στους επισκέπτες-προσκυνητές τα δωμάτιά τους και τους ενημέρωσε για το πρόγραμμα των ακολουθιών.

Η ώρα ήταν 12.00 το μεσημέρι και στις 16.00 είχε εσπερινό.

 Ο φίλος μας την προηγούμενη μέρα είχε παραστεί σε αγρυπνία που διήρκεσε 12 ώρες.

 Αμέσως λοιπόν έπεσε για ύπνο και το μόνο που άκουσε ήταν το σήμαντρο, το οποίο σήμανε στις 16.00 ακριβώς και καλούσε όλους τους παρευρισκόμενους για τον εσπερινό. 

Ξύπνησε και σκουντουφλώντας κυριολεκτικά, έφτασε στο Καθολικό της Μονής, όπου θέλοντας και μη, παραβρέθηκε σωματικά στον εσπερινό. 

Και λέω σωματικά, διότι πνευματικά το μόνο που σκεφτόταν ήταν πότε θα ξεμπέρδευε, για να συνεχίσει τη δουλειά από την οποία τον έκοψε το καταραμένο σήμαντρο, έτσι έλεγε συνέχεια μέσα του.

Επιτέλους, τελείωσε ο εσπερινός, ο κόσμος όμως δεν έφευγε, καθώς περίμεναν να θέσουν σε προσκύνημα τα Ιερά Λείψανα Αγίων, που φυλάσσονται στη Μονή. 

Μέσα στο τσούρμο πήγε και αυτός. 

Καθώς έλεγε είχε πάρει το κολάϊ, αφού και στις άλλες Μονές που είχε πάει δεν έκανε άλλη δουλειά από το να ασπάζεται νεκρά κόκαλα, που ούτε παλμό είχαν, ούτε θερμότητα, ούτε ανάβλυζαν μύρο, παρά τα όσα έλεγαν οι αγιορείτες πατέρες. 

Προσκύνησε λοιπόν και ετοιμαζόταν να φύγει, παρόλο που ο υπόλοιπος κόσμος παρέμενε εντός του Καθολικού, όταν ο Παππούλης που βρισκόταν εκεί είπε με σπαστή φωνή, όσο μπορούσε δυνατή: 

«Παιδιά μου σας παρακαλώ, σας παρακαλώ στο Όνομα του γλυκού μας Ιησού, πείτε μου ποιος από σας δεν μύρισε από τα Ιερά Λείψανα τη Θεία ευωδιά που βγάζουνε»;

Εκείνος σταματάει ξαφνιασμένος στην είσοδο, αυτό δεν το είχε ξανακούσει σε κανένα Μοναστήρι. 

Αμέσως, πηγαίνει μπροστά στον παπά και με ύφος προκλητικό του λέει:

 «Εγώ». 

Τότε ξεπετάχτηκαν και καμιά δεκαριά ακόμη. 

Ο σεβάσμιος ιερέας πηγαίνει μπροστά στα Ιερά Λείψανα και με γλυκιά φωνή αρχίζει να ψέλνει το τροπάριο του Αγίου Δημητρίου του Μυροβλύτη. 

Το πρόσωπό του, κίτρινο από τις χημειοθεραπείες, άρχισε να λάμπει τόσο πολύ, που στο τέλος δεν μπορούσες να το κοιτάξεις.

Ο γνωστός αυτός φοβήθηκε από αυτό που είδε και τότε συνειδητοποίησε ότι την ίδια στιγμή, τα Ιερά Λείψανα άρχιζαν να ευωδιάζουν τόσο έντονα και γλυκά, που δε χόρταινες να εισπνέεις. 

Σε λίγο, το πρόσωπο του ιερέα σταμάτησε να φωτίζει, όμως η Θεία ευωδιά από τα οστά ήταν τόσο έντονη, που ξεχύθηκε έξω από το Καθολικό, απλώθηκε σε όλη τη Μονή και ακολουθούσε τους επισκέπτες ακόμη και στην Τράπεζα και στα δωμάτιά τους. 

Όσοι την είχαν αμφισβητήσει, έκλαιγαν σα μωρά παιδιά και έλεγαν ότι εξαιτίας των αμαρτημάτων τους δεν μπορούσαν να την μυρίσουν αρχικά...

Τη νύχτα κανείς δεν μπόρεσε να κοιμηθεί.

Την άλλη μέρα ξεκίνησαν για την Ιερά Μονή Ιβήρων.

Η μυρωδιά τους ακολουθούσε ως τα μισά του δρόμου…

πηγή:  pneumatoskoinwnia.blogspot.gr

 

|την ανάρτηση αυτή την είχαμε δημοσιεύσει 

τέτοιες μέρες το μακρινό 2018 

από την εκ των "συν αυτώ", Despina Giannakovitou. 

Θεωρήσαμε πως αξίζει, αν μη τι άλλο, μια αναδημοσίευση...

~[...Δεν έφυγα επειδή ξενέρωσα, αλλά επειδή ερωτεύτηκα...]

|Δεν δείλιασε, αλλά τόλμησε...

Σχεδόν είχε κλείσει τα τριάντα του.

Είχε την δουλειά του.

Μια τακτοποιημένη ζωή.

Ζούσε με την μάνα του.

Ήταν μερικούς μήνες

που η κοπέλα του τον άφησε.

Σκεφτόταν τον γάμο, μα όλα άλλαξαν ξαφνικά.

Μετά από πέντε χρόνια σχέσης

κι όμως δεν την γνώρισε ποτέ του.

Δεν τον γνώρισε ποτέ της.

Χώρισαν άσχημα.

Ήταν ένα γερό χαστούκι της προγραμματισμένης του ζωής.

Τώρα όμως ήταν μια ευκαιρία για να αναλογιστεί την ζωή του.

Δεν ήτανε ο θυμός που τον στοίχειωνε.

Ήτανε ίσως μια απογοήτευση που ένιωθε.

Απογοήτευση προς τον εαυτό του που γεμάτος πάθη τον έκανε ότι ήθελε.

Μια μέρα η μητέρα του θύμιαζε το σπιτικό τους.

Αυτό άρωμα τον έκανε να βγει από το δωμάτιό του που για μέρες ήτανε κλεισμένος.

Η καρδιά του κατακλύστηκε από εκείνα τα βιώματα μέσα στο ιερό βήμα.

Μικρό παιδάκι πήγαινε με την μητέρα του κάθε Κυριακή στο Ναό.

Του είχε ράψει και μια μικρή στολή για να διακονεί στο ιερό.

Τι όμορφα που ήτανε τότε;

Αθώα. Ιερά. Αγνά.

Μεγάλωσε.

Άρχισε να αμφισβητεί τα πάντα.

Να απορρίπτει τα πάντα, γιατί δεν τον βόλευαν, γιατί δεν τον συνέφεραν.

Αυτές οι μνήμες όμως, κατέκλυσαν εκείνες τις ημέρες την καρδιά του.

Του θύμισαν πόσο όμορφα ένιωθε στην Θεία Λειτουργία.

Σαν βάλσαμο θώπευαν τον πόνο του.

Του γέννησαν ελπίδα, κατάνυξη, μετάνοια.

Είχε χρόνια να εκκλησιαστεί.

Είχε χρόνια να προσευχηθεί.

Μα τώρα όλα τα ένιωθε κοντά του.

Τώρα σα να κατάλαβε γιατί ένιωθε έτσι.

Πέρασαν αρκετές ημέρες, αναλογιζόμενος αυτό το σκίρτημα της καρδιάς του μόνο με την ενθύμηση του Θεού.

Εκείνη η ανατολή τον βρήκε να ανάβει το καντηλάκι του πατρικού του.

Πήγε στο κρεβάτι που κοιμόταν η μάνα του.

Την φίλησε στο μέτωπο.

Την κοίταξε με στοργή και ευγνωμοσύνη.

Πήρε μια μικρή βαλίτσα που είχε ετοιμάσει και έφυγε.

Τα είχανε μιλήσει από βραδύς με την μητέρα του.

Είχε την ευλογία της, είχε την ευχή της.

Πέρασαν χρόνια όταν τον ξαναείδα.

Τον συνάντησα στο καράβι για το Άγιο Όρος.

Αλλιώτικος.

Απαλός.

Ειρηνικός.

Μοναχός.

Δεν έφυγε από απογοήτευση, ούτε από δειλία, μου είπε.

«Έφυγα, γιατί κατάλαβα ότι όπως ζούσα δεν είχε νόημα.

Χρειάστηκε να πληγωθεί η καρδιά μου για να σπάσει αυτό το κέλυφος

που τόσα χρόνια την κάλυπτε και το είχα δημιουργήσει εγώ.

Το νόημα το βρήκα σε αυτή την ζωή που κάνω τώρα.

Μετανιώνω για πολλά, όχι μόνο για το ότι έφυγα.

Δεν έφυγα επειδή ξενέρωσα, αλλά επειδή ερωτεύτηκα.

Ερωτεύτηκα τον τρόπο που με κοιτά ο Χριστός.

Ερωτεύτηκα τον τρόπο που μου μιλά ο Χριστός.

Ερωτεύτηκα το ότι μου λέγει την αλήθεια.

Δεν μου δίνει υποσχέσεις ψεύτικες.

Μεγάλο αγαθό η αλήθεια!

Μου λέγει την αλήθεια ο Χριστός.

Κι ας μην με βολεύει.

Κι ας με δυσκολεύει.

Όμως δεν με εξαπατά.

Ξέρει ότι ίσως μου φανεί «κακός», όμως δεν Τον νοιάζει.

Αυτό που Τον νοιάζει είναι η αλήθεια και η αγάπη

κι όχι να μου το παίζει καλός.

Είναι ντόμπρος ο Χριστός.

Αυτό που Τον νοιάζει είναι να με σώσει.

Και γι’ αυτό Του είμαι ευγνώμων».

Το καράβι έφτασε στον αρσανά της Σκήτης.

Με χαιρέτησε.

Ούτε το όνομά του, ως μοναχός, δεν τον ρώτησα, ούτε που μένει.

Τι σημασία έχουν όμως αυτά;

Μου αρκούν αυτά που μου είπε σε αυτήν την απρόσμενη συνάντησή μας.

Έφυγε, μα αυτό θα το θυμάμαι.

Ότι τελικά δεν έφυγε, αλλά ήρθε.

Δεν χάθηκε, αλλά βρέθηκε.

Δεν δείλιασε, αλλά τόλμησε.

Δεν ξενέρωσε, αλλά ερωτεύτηκε.

αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

|πρωτοδημοσιεύσαμε τέτοιες μέρες το 2022...

✨ Οι ξενύχτηδες με το Φως ανοιχτό ... |Όλοι μας κοιμόμαστε τα βράδυα. Εκτός από τους Ερωτευμένους του Θεού...

Η Χαλκιδική, με τα «τρία πόδια», 

την Κασσάνδρα, 

τη Σιθωνία 

και το Άγιο Όρος 

σε φωτογραφίες από δορυφόρο.

Το παράδοξο είναι 

πως όταν ο κόσμος κοιμάται, 

οι πόλεις είναι φωτισμένες.

Στο Άγιον Όρος τα φώτα είναι σβηστά, 

οι μοναχοί όμως αγρυπνούν 

και προσεύχονται 

κάτω από το χλωμό φως των κεριών.

Ο γέροντας Σωφρόνιος, 

κατά την προσευχή του υπέρ όλου του κόσμου,

ένιωθε την κακία των ανθρώπων 

να βαραίνει σα σκοτεινό σύννεφο την καρδιά του. 

Πρόσθετε όμως ότι, 

αν δεν υπήρχαν άνθρωποι 

που προσεύχονται με ένταση υπέρ του κόσμου, 

η «εξουσία του σκότους» 

θα ισχυροποιούσε την κυριαρχία της 

σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό απʼ ό,τι σήμερα 

(Περί προσευχής, 1994, σελ. 93-94). 

Ο άγιος Βαρσανούφιος είχε πει 

πως οι προσευχές τριών αγίων της εποχής του 

εμπόδιζαν την καταστροφή του κόσμου: 

κάποιου από τους Αγίους Τόπους, 

ενός Ηλία από την Κόρινθο 

και ενός Ιωάννη από τη Ρώμη. 

Αυτοί λοιπόν είναι οι ξενύχτηδες του Θεού.  

Οι ξενύχτηδες που φροντίζουν 

όχι να λυθούν ως διά μαγείας 

αυτόματα τα προβλήματά μας, 

αλλά να μένει κάποιο Φως ανοιχτό, 

για να βρίσκουμε το δρόμο μέσα στη Νύχτα 

και να τον δείχνουμε και σε άλλους 

με την αγάπη και την ιεραποστολή μας. 

Οι ξενύχτηδες κάθε νύχτας… 

πηγή κειμένου: π. Γεώργιος-Προσκυνητής 

|εμείς σκαρώσαμε μόνο τις καρτούλες μας...|

(πρωτοδημοσιεύσαμε στις 21 Ιουνίου 2019)

♰ Εκοιμήθη χθες (12 Ιουλίου) ο π. Παντελεήμων της Ιεράς Μονής Διονυσίου Αγίου Όρους... 🌹 Όμως δεν έΦυγε· άλλαξε απλά τόπο διαμονής... 📿

 

 ·

Ο Γέροντας Παντελεήμων δεν έζησε απλώς· 

εσταυρώθη για τον κόσμο. 

Η μοναχική του πολιτεία ήταν μια διαρκής γονυκλισία, 

μια αδιάλειπτη νοερά προσευχή 

και μια θυσιαστική προσφορά πατρικής αγάπης 

προς κάθε πονεμένη ψυχή 

που αναζητούσε πνευματικό καταφύγιο. 

Η μοναχική του αφιέρωση διήρκησε 56 ολόκληρα χρόνια. 

Κατά τη διάρκεια αυτού του μισού και πλέον αιώνα, 

έζησε και διακόνησε 

σε δύο κομβικά πνευματικά κέντρα του Άθωνα 

στο Μπουραζέρι (το γνωστό κελλί του Αγίου Νικολάου) 

και στην Ιερά Μονή Διονυσίου του Αγίου Όρους.

 

Για τα πνευματικά του τέκνα, 

η πρώτη αίσθηση της ορφάνιας είναι φυσική και ανθρώπινη. 

Όμως, στην πνευματική πραγματικότητα της Εκκλησίας, 

η κοίμηση ενός οσίου ανδρός αποτελεί μεταπολίτευση. 

Ο Γέροντας δεν έφυγε· άλλαξε τόπο διαμονής. 

Άφησε τα γήινα δεσμά και την ασθένεια της σάρκας, 

για να εισέλθει «ένθα οι δίκαιοι αναπαύονται».

 

Σας ευχαριστούμε για όσα πνευματικά μας προσφέρατε 

και την ευλογία να πάρουμε την ευχή σας... 

( ...Σήμερα 13 Ιουλίου, στις 4:00μμ 

η Εξόδιος Ακολουθία στην Ιερά Μονή ).

Με το καλό στον Παράδεισο !!🌹📿

Πανός φίλόθέός Φίλόθέόύ φλώρος

✨ Θέλετε μια πραγματική παρέλαση υπερηφάνειας; Ιδού λοιπόν...

 

|γράφει ο Κυριάκος Δοσαράς

Η Αγία Ζώνη της Υπεραγίας Θεοτόκου έφτασε στη Σερβία 

για προσκύνημα 

-στις 20 του περασμένου Μάη- 

από την Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπεδίου του Αγίου Όρους.

Το ιερό κειμήλιο μεταφέρθηκε στο Βελιγράδι, 

όπου έμεινε προς ευλογία των πιστών.

Η υποδοχή πραγματοποιήθηκε με κάθε επισημότητα 

και σύμφωνα με τα στοιχεία, 

περισσότεροι από 1,1 εκατομμύριο πιστοί 

προσκύνησαν την Αγία Ζώνη, 

κατά τη διάρκεια της εκεί παραμονής της, 

μέχρι δηλαδή τις 29 του ίδιου μήνα!

Ζεί Κύριος ο Θεός!

✨ "αμΦ." ΥΓ:

Ας κάνουν ό,τι θέλουνε.

   Όσο προλαβαίνουνε...

   (Γιατί η ουσία είναι πως...)

 ...Ἀνέστη Χριστός καί πεπτώκασι δαίμονες. 

 

Ἀνέστη Χριστός καί χαίρουσιν ἄγγελοι...

Την προστασία της Μάνας Παναγιάς 

να έχουμε Σέρβοι και Έλληνες

και όλα τα απανταχού Ορθόδοξα αδέρΦια...

{Πατώντας πάνω σε καθεμιά από τις φωτογραΦίες,

πας στο αντίστοιχο ρεπορτάζ.

Κι αν θες να δεις περισσότερα

στιγμιότυπα και βίντεο, 

ζούληξε εδώ...}