✔ Μόνο έτσι προχωράει το πράγμα. Αν είναι να το δοκιμάσεις αλλιώς, άσ΄το καλύτερα. Είναι προτιμότερο να μην το τολμήσεις. Ούτε καν...

 

👉 "Ήθελα να παντρευτώ όταν ήμουν μικρός. Τότε ήρθε κάποιος και μου είπε: - Θα σου πω τι πρέπει να κάνεις για να αποφασίσεις ποια θέλεις να παντρευτείς... Βγάλε ένα κομμάτι χαρτί και γράψε τα χαρακτηριστικά που σέβεσαι σε μία σύζυγο...

                      

       |Απροσδόκητα αΦοπλιστικό... 

 Δες 👉

✔ Ξεκάθαρα πράγματα...

                    

                  |ΠΡΟΓΑΜΙΑΙΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ...|

Πολλοί είναι εκείνοι που διερωτώνται αν είναι αμαρτία η ολοκλήρωση της σχέσεως πριν από τον γάμο. 

Η απάντηση, σύμφωνα με τη διδαχή του Χριστού, η οποία δεν αλλάζει κατά τις εποχές, είναι οπωσδήποτε καταφατική. 

Εφ’ όσον δεν έχει τελεσθή το μυστήριο του γάμου, η ερωτική πράξη είναι αμαρτία, και – όσο και αν φαίνεται σκληρός ο λόγος – δεν διαφέρει σχεδόν από την πορνεία.

Όταν σήμερα ένας νέος ή μία νέα λέγη “έχω μία σχέση”, εννοεί ότι έχει μία σχέση η οποία έχει ολοκληρωθή. 

Το χειρότερο λοιπόν είναι ότι στις μέρες μας υπάρχει τέτοια άμβλυνση των συνειδήσεων, ώστε οι προγαμιαίες σχέσεις να θεωρούνται σαν μία κατάσταση φυσιολογική και εμπειρία απαραίτητη προ του γάμου. 

Έτσι εκτός από την αρχική αμαρτία της “συζυγικής” πράξεως (που δεν είναι βέβαια καθόλου συζυγική, διότι δεν υφίσταται ακόμη συζυγία),

συνυπάρχει δυστυχώς η πεποίθηση ότι αυτό δεν είναι αμαρτία. 

Αυτή η άποψη καταργεί τη μετάνοια και εμπεδώνει την αμαρτία με όλες τις λυπηρές συνέπειές της.

Οι σημερινοί άνθρωποι δυναμιτίζουν τα θεμέλια της οικογενειακής εστίας τους πριν ακόμη την οικοδομήσουν,

διότι αρχίζουν με την αμαρτία και όχι με την ευλογία του Θεού.

Ο Χριστός περιμένει πάντοτε τη μετάνοιά μας. 

Αν όμως εμείς δεν συναισθανώμαστε την αμαρτία μας,

ο Χριστός επαναλαμβάνει και σ’ εμάς τον λόγο που είπε στους Φαρισαίους, μετά το θαύμα της θεραπείας του εκ γενετής τυφλού:

Εάν ήσασταν τυφλοί, δεν θα είχατε αμαρτία.

Τώρα όμως λέτε ότι ‘βλέπουμε’.

Η αμαρτία σας λοιπόν παραμένει ,

διότι δεν υπάρχει μετάνοια.

Μερικοί προβάλλουν το επιχείρημα ότι εφ’ όσον υπάρχη αγάπη σε μία σχέση, δεν είναι δυνατόν να υπάρχη αμαρτία.

Ξεχνούν ότι αυτή η “αγάπη” έχει ως ρίζα την αγάπη του εαυτού μας

και επιδιώκει μόνο την ηδονή·

και αν λείψουν οι αιτίες αυτές, αμέσως εξαφανίζεται η σχέση “αγάπης”. 

Η πραγματική αγάπη ουκ ασχημονεί, ου ζητεί τα εαυτής, και ουδέποτε εκπίπτει....

Είναι πολύ δύσκολο να πεισθή ο άνθρωπος που πιστεύει μόνο σε ό,τι αισθάνεται,

 για το πόσο μεγάλη ζημιά φέρνει στην ψυχή η αμαρτία. 

Μόνον όταν οι συνέπειές της φανερωθούν με διάφορους τρόπους, υπάρχει η περίπτωση να έλθη σε συναίσθηση. 

Ο ιερός Χρυσόστομος εξηγεί γιατί εκείνοι που πριν από τον γάμο τους έσπειραν αμαρτίες, μέσα στον γάμο θερίζουν αγκάθια:

Πολλοί σήμερα έχουν πόλεμο στα σπίτια τους. 

Άλλος πολεμείται από την γυναίκα του,

άλλος πιέζεται από το παιδί του, 

άλλος από τον αδελφό του…

Και όλοι τους λυπούνται 

και δυσανασχετούν 

και μάχονται·

πολεμούν και πολεμούνται. 

Κανείς όμως δεν ζητά λόγο από τον εαυτό του, 

να σκεφθή ότι,

αν δεν έσπερνε αμαρτίες 

δεν θα φύτρωναν στο σπίτι του αγκάθια και τριβόλια. 

 Αν δεν έκρυβε σπίθες αμαρτιών, 

δεν θα έπιανε φωτιά το σπίτι του. 

Βέβαια, για το ότι οι συμφορές 

που μας έρχονται είναι καρποί των αμαρτιών μας…

είναι μάρτυς η Αγία Γραφή… 

Σε πολεμά η γυναίκα σου,

σε υποδέχεται σαν θηρίο όταν μπαίνης στο σπίτι σου, 

ακονίζει την γλώσσα της σαν μαχαίρι;

Είναι βέβαια λυπηρό το πράγμα, 

διότι η βοηθός σου (δηλαδή η γυναίκα)

 έγινε αντίπαλος.

Ερεύνησε όμως τον εαυτό σου, 

μήπως κατά τη νεανική σου ηλικία 

έφθειρες κάποια γυναίκα,

και το τραύμα που προξένησες σε γυναίκα 

θεραπεύεται τώρα από γυναίκα…

Και αν ακόμη δεν το γνωρίζη αυτό 

εκείνη που σε χειρουργεί, 

όμως το γνωρίζει ο ιατρός Θεός.

Θα έλεγε κανείς ότι και στην περίπτωση αυτή 

λειτουργούν οι πνευματικοί νόμοι,

οι οποίοι δεν αδρανούν 

επειδή εμείς θέλουμε να τους αγνοήσουμε. 

Βρίσκουμε λοιπόν μπροστά μας 

τις συνέπειες παλαιών αμαρτιών μας, 

και καταβάλλουμε το τίμημα της οδύνης 

για την πρόσκαιρη ηδονή της αμαρτίας μας...

(Από το βιβλίο: Ιερομονάχου Γρηγορίου, Το μυστήριον του Γάμου. Ιερόν Κουτλουμουσιανόν Κελλίον Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, Άγιον Όρος 2018, σελ. 17.)

 

 |εμείς από την κ.Πολυξένη Ρέρρα

✔ Όταν έχουμε διαζύγιο, ανεξάρτητα από την αιτία του διαζυγίου, έχουμε μια σαρωτική νίκη του Σατανά. ✨ Ο διάβολος λέει: 🔸- Βλέπεις, Ναζωραίε, εσύ τους στεφάνωσες, αλλά εγώ τους κέρδισα, εγώ τους χώρισα...

                                       

               |αΦορμή για συζήτηση... 👉

...Αυτό πρέπει να είναι βαθιά ριζωμένο στο μυαλό κάθε ανθρώπου 

πριν παντρευτεί, 

ότι δεν πρέπει ποτέ να χωρίσουν!

 

🟤Όταν δύο άνθρωποι παντρεύονται εν Χριστώ 

και μετά χωρίζουν, 

είναι σαν να βάζουν τον διάβολο στη μέση.

 

🟤Το Ευαγγέλιο λέει ότι η μόνη αιτία χωρισμού 

είναι η μοιχεία.

 

🟤Ο Χριστός δεν τους προστάζει 

να χωρίσουν ρητά τον/την σύζυγο, 

αλλά τους επιτρέπει να χωρίσουν, 

ώστε να μην διαπραχθεί αργότερα άλλη μεγαλύτερη αμαρτία, 

π.χ. φόνος του συζύγου.

 

🟤Μακάριος ο/η σύζυγος που, 

για την αγάπη του Χριστού μας, 

υπομένει αυτόν τον σταυρό 

και δεν ζητά να χωριστεί.

 

🟤Αλλά όσοι δεν συγχωρούν τον/την σύζυγό τους 

για κάτι που έχει κάνει και ζητούν χωρισμό, 

αύριο θα πάνε στον εξομολόγο.

Πώς θα ζητήσουν από τον Θεό 

να τους συγχωρήσει τις αμαρτίες τους;

 

♰ (άγιος) Γέροντας Εφραίμ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα

|εμείς από τον π. Δημήτριο Γεωργαντώνη

 

🌹 Δεύτερη μάνα... | - Κυρία, το Σάββατο πρέπει να πάω στον γάμο του πατέρα μου! … Δεν είναι φοβερό; Καλύτερα να πεθάνω, να πάω εκεί που βρίσκεται η μαμά…

|Δίνε, ψυχή μου, στους ανθρώπους 

δεύτερες ευκαιρίες!

Και να ξέρεις:

Θα το κάνεις εύκολα 

και Φυσιολογικά

όταν απλά αναλογιστείς πόσες 

- αναρίθμητα πόσες - 

"δεύτερες ευκαιρίες" μάς έχει δώσει

- και κάθε στιγμή της ζωής μας, μάς δίνει - 

ο ΠαντΕλεήμων Θεός μας...|

Νόμιζε πως τίποτα δε μαρτυρούσε την πάλη της καρδιάς της. 

Είχε την εντύπωση πως κανείς δεν αντιλήφθηκε τον πόνο που κρυβόταν πίσω από το χαμογελαστό πρόσωπό της, γι’ αυτό ξαφνιάστηκε σαν άκουσε τη φιλόλογό της να τη ρωτά ανήσυχα:

- Κατερίνα, σου συμβαίνει τίποτα;

Σήκωσε το βλέμμα της, έκανε το ύφος της επιθετικό και ετοιμάστηκε ν’ αμυνθεί. 

Μα εκείνο το άλλο βλέμμα που αντίκρυσε την αφόπλισε.

Δε μίλησε η Κατερίνα. 

Δεν απάντησε στο ανήσυχο ερώτημα της καθηγήτριάς της. 

Μα σαν είδε τα γεμάτα στοργή μάτια της έχασε κάθε δύναμη για επίθεση. 

Δεν μπόρεσε να συγκρατήσει άλλο την καρδιά της και τα δάκρυα τής έτσουζαν τα μάτια. 

Και τα δάκρυά της έγιναν λυγμοί, καθώς ένιωσε στο κεφάλι της το στοργικό χάδι της καθηγήτριάς της.

Η Κατερίνα, η απουσιολόγος του Β2, το παιδί που δυο χρόνια στο λύκειο δεν έδωσε σε κανέναν την παραμικρή εντύπωση ότι κάτι την απασχολούσε, ότι κάτι τη βασάνιζε, έκανε και τους συμμαθητές της να τα χάσουν. 

Ευτυχώς το κουδούνι τους λύτρωσε όλους και, με την ευαισθησία που διακρίνει αυτήν την ηλικία, έφυγαν από την τάξη, αφήνοντας μόνες την Κατερίνα και τη φιλόλογό τους.

- Κυρία… κυρία, το Σάββατο πρέπει να πάω στον γάμο του πατέρα μου! … 

Δεν είναι φοβερό; 

Καλύτερα να πεθάνω, να πάω εκεί που βρίσκεται η μαμά…

- Πόσα χρόνια πέρασαν από τότε που πέθανε η μαμά σου, Κατερίνα;

Η ερώτηση της καθηγήτριας ξάφνιασε την Κατερίνα, γιατί φάνηκε πως έβγαινε έξω από την καρδιά του προβλήματος.

- Δέκα χρόνια, κυρία, απάντησε η Κατερίνα. 

Εγώ ήμουν στην πρώτη δημοτικού κι ο αδερφός μου στα νήπια.

- Κι ο πατέρας σου, παιδί μου, πόσων χρονών είναι;

- Σαράντα δύο, απάντησε εκείνη και τότε για πρώτη φορά κατάλαβε πόσο νέος ήταν ο μπαμπάς της.

- Δηλαδή, όταν ο πατέρας σου έχασε τη γυναίκα του ήταν 32 χρονών. 

Και το θεωρείς τραγικό ύστερα από δέκα ολόκληρα χρόνια, κι αφού όλα αυτά τα χρόνια σας στάθηκε και μάνα και πατέρας, να ξαναφτιάξει τώρα τη ζωή του; 

Νομίζεις, Κατερίνα μου, πως δεν έχει αυτό το δικαίωμα;

Τ’ αυτιά της Κατερίνας είχαν γίνει κατακόκκινα και βούιζαν.

- Ξέρεις κάτι, καλό μου παιδί; 

Ήταν από τον Θεό να πεις τον πόνο σου σ’ εμένα, 

γιατί κι εγώ λίγο πολύ στην ηλικία σου ήμουν, 

όταν κι ο δικός μου πατέρας ξαναπαντρεύτηκε. 

Κι εγώ, το λέω και ντρέπομαι, 

πείσμωσα και δεν πήγα στον γάμο του. 

Και μόνο αυτό; 

Δεν ήθελα να γνωρίσω καν τη γυναίκα του. 

Έφυγα στη γιαγιά μου, 

τη μάνα της μάνας μου και δεν ήθελα να ξαναδώ ούτε τον ίδιο.

Η Κατερίνα άκουγε και δεν πίστευε στ’ αυτιά της. 

Ακριβώς το ίδιο είχε αποφασίσει κι εκείνη. 

Να φύγει και να πάει στη γιαγιά της. 

Μα τέτοια σύμπτωση!

- Άρα, λοιπόν, με καταλαβαίνετε! 

Είπε μονάχα με πόνο και ξανάβαλε τα κλάματα.

- Σε καταλαβαίνω, Κατερίνα μου, 

όμως η πραγματικότητα μου απέδειξε πόσο άδικο είχα. 

Ο πατέρας μου είχε ανάγκη από μια συντροφιά, 

που εμείς τα παιδιά του 

δεν μπορούσαμε να του την προσφέρουμε. 

Η γυναίκα που παντρεύτηκε έγινε, 

κι ας ήμουν ολόκληρη γυναίκα, 

δεύτερη μάνα μου. 

Αρκεί μονάχα να σου πω 

πως μένει σήμερα στο σπίτι μου 

και πως μεγαλώνει τα δικά μου παιδιά.

- Και τα αγαπάει; Ρώτησε έκπληκτη η Κατερίνα.

- Όσο αγάπησε και τον πατέρα κι εμένα, κι ακόμα πιο πολύ.

Το κουδούνι είχε χτυπήσει εδώ και αρκετή ώρα και οι συμμαθητές της Κατερίνας στριμωγμένοι έξω από την πόρτα περίμεναν.

- Θα τα ξαναπούμε ως το Σάββατο, έδωσε τέρμα στη συζήτηση η φιλόλογος. 

Εγώ θα έλεγα να ψωνίσεις και κανένα όμορφο ρούχο ως τότε.

Τα είπαν και τα ξαναείπαν ως τη μέρα του γάμου η Κατερίνα με τη φιλόλογό της, και την Παρασκευή, την ώρα που σχολούσε η Κατερίνα, τόλμησε και ζήτησε αυτό που επιθυμούσε η καρδιά της:

- Κυρία, θα μπορούσατε να έρθετε μαζί μου στον γάμο; 

Θα… θα το ήθελα τόσο να σας έχω δίπλα μου…

- Το σκέφτηκα κι εγώ, Κατερίνα μου, μα δυστυχώς εκείνη την ώρα έχω άλλη σοβαρή υποχρέωση. 

Μη φοβάσαι, θα τα καταφέρεις και μόνη σου. 

Είμαι σίγουρη γι’ αυτό.

Μελαγχόλησε η Κατερίνα. 

Λιγάκι και της κακοφάνηκε. 

Πιο σοβαρή υποχρέωση από τη δική της υπήρχε;


Έφτασε η ώρα του γάμου και η Κατερίνα βρέθηκε στην εκκλησία με αρκετή αγωνία στην καρδιά της. 

Την αρραβωνιαστικιά του πατέρα της δεν την είχε δει παρά μόνο σε φωτογραφίες. 

Ούτε κι εκείνη είχε δει ποτέ την Κατερίνα. 

Ο γάμος θα γινόταν σε κλειστό οικογενειακό κύκλο. 

Έτσι, μπήκε στην εκκλησία να περιμένει τους μελλόνυμφους.

Ένα σούσουρο την έκανε να γυρίσει προς την πόρτα και τότε της ήρθε να φωνάξει απ’ τη χαρά της. 

Δίπλα στη νύφη περπατούσε η κυρία της, η φιλόλογός της. 

Έτρεξε κοντά της απορημένη.

- Κατερίνα, θα παντρέψω σήμερα την πιο καλή μου φίλη με τον πατέρα σου. 

Έλα, καλό μου παιδί, να σου τη γνωρίσω…

Κοίταξε η Κατερίνα τη σεμνή νύφη δίπλα στον πατέρα της. Βύθισε το βλέμμα της μέσα στο δικό της και το είδε ίδια φωτεινό και γλυκό, ίδια ζεστό και στοργικό με της καθηγήτριάς της.

- Θα σ’ αγαπά, Κατερίνα μου! 

Θα σ’ αγαπά όπως αγάπησε τον πατέρα σου, 

όπως αγάπησε τον αδερφό σου, που τον γνώρισε. 

Θα σ’ αγαπά, γιατί αγαπά τον Θεό.

Έπεσε στην αγκαλιά της καθηγήτριάς της η Κατερίνα.

- Και θα γίνει δεύτερη μάνα μου; 

Τη ρωτά δακρυσμένη.

- Φτάνει να θελήσεις εσύ να γίνεις κόρη της, 

της απάντησε εκείνη 

και την έσπρωξε απαλά στην αγκαλιά της φίλης της.

- Θέλω, ψιθύρισε η Κατερίνα, 

κι ένιωσε αυτήν την αγκαλιά τόσο πλατιά, 

τόσο ζεστή, 

σαν εκείνη που χρόνια τώρα νοσταλγούσε και ονειρευόταν...

Πηγή: ΓΕΧΑ Ηλιουπόλεως

❈ Στο γάμο Φαίνονται ότι παντρεύονται 2. Δεν είναι όμως 2, αλλά 3...

            |αΦιερωμένο σε ένα δικό μας ζευγάρι,

που συμπληρώνει αύριο 25 χρόνια γάμου...

    Με τις (προσ)ευχές όλων σας, 

και οι 3 που ενώθηκαν εκείνη τη μέρα, 

(μαζί με τις άλλες 3 ψυχούλες,

που γεννήθηκαν μέσα απ'αυτήν την Ένωση)

να μην χωρίσουν ποτέ.

     Ούτε εδώ, κυρίως όμως ούτε Εκεί...

Ο γάμος είναι ένας δρόμος·

Αρχίζει από την γη και τερματίζει στον ουρανό.

Είναι μια σύναψις, 

ένας σύνδεσμος μαζί με τον Χριστόν, 

που μας βεβαιώνει οτι θα πάμε κάποτε στον ουρανό.

Πάνω από την αγάπη, 

πάνω από τον άνδρα σου, 

πάνω από την γυναίκα σου, 

πάνω από τα καθημερινά σου γεγονότα, 

να θυμάσαι ότι προορίζεσαι για τον ουρανό, 

ότι μπήκες στον δρόμο 

που πρέπει οπωσδήποτε να σε βγάλει εκεί.

Η νύμφη και ο γαμπρός δίνουν τα χέρια τους, 

τους πιάνει ο ιερεύς 

και ακολουθούν γύρω από το τραπέζι 

χορεύοντας και ψάλλοντας. 

Αυτό σημαίνει ότι ο γάμος ειναι η πορεία, 

το ταξίδι που θα καταλήξει στον ουρανό, 

στην αιωνιότητα.

Στον γάμο φαίνονται ότι παντρεύονται δύο.

Δεν είναι όμως δύο, αλλά τρεις.

Παντρεύεται ο άνδρας την γυναάκα 

και η γυναίκα τον άνδρα, 

αλλά και οι δύο μαζί υπανδρεύονται τον Χριστόν.

Τρεις επομένως λαμβάνουν μέρος στο μυστήριο 

και τρεις πλέον παραμένουν στην ζωή τους.

Όλα όσα χρησιμοποιούνται, 

κατά την τέλεση του γάμου, 

είναι σκιές και σύμβολα 

που δείχνουν ότι εκεί είναι ο Χριστός.

Όταν κάθεσαι και βλέπεις ξαφνικά μια σκιά, 

καταλαβαίνεις ότι κάποιος έρχεται.

Δεν τον βλέπεις· το ξεύρεις όμως.

Πρωί πρωί σηκώνεσαι 

και βλέπεις κατακόκκινο τον ορίζοντα στην ανατολή.

Θα βγει, λες, σε λίγο ο ήλιος.

Όταν βλέπεις τον γάμο σου, 

τον άνδρα σου, 

την γυναίκα σου, 

όταν βλέπεις τις στεναχώριες σου, 

τα πάντα μέσα στο σπίτι σου, 

να ξεύρης ότι είναι σημάδια της παρουσίας του Χριστού.

Είναι σαν να ακούς τα βήματά Του, 

σαν να έρχεται, 

σαν να πρόκειται να ακούσεις τώρα και την φωνή Του.

Σκιές είναι όλα αυτά που δείχνουν 

ότι μαζί μας είναι o Χριστός.

Είναι αλήθεια ότι εξ αιτίας των μεριμνών μας 

Τον νοιώθομε ως απόντα.

Τον βλέπομε όμως μέσα στις σκιές 

και είμαστε βέβαιοι ότι είναι μαζί μας.

Η ζωή μας είναι πλέον μαζί με τον Χριστόν.-

   |(άγιος) Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

     [Σαν να μας έχει πάρει από το χεράκι ο άγιος Γέροντας Αιμιλιανός, ή μου φαίνεται;]

☆ Άγιος Προκόπιος: ο προστάτης του γάμου... |Ίσως κάποιος αναρωτηθεί. Γιατί ένας ασκητικός Μάρτυρας, που δεν παντρεύτηκε ποτέ, να είναι ο προστάτης του Γάμου;

 

   ...Η απάντηση κρύβεται στην ίδια την ουσία του γάμου. 

Ο γάμος απαιτεί θυσία. 

Για να ζήσουν δύο άνθρωποι αρμονικά κάτω από την ίδια στέγη, πρέπει να «πεθάνει» το εγώ τους και να γεννηθεί το «εμείς». 

Ο Άγιος Προκόπιος, που θυσίασε τη ζωή του από αγάπη για τον Χριστό, διδάσκει στους συζύγους αυτό ακριβώς το θυσιαστικό πνεύμα. 

Χωρίς αμοιβαίες υποχωρήσεις, χωρίς συγχώρεση και χωρίς το μαρτυρικό φρόνημα της υπομονής, ο γάμος δεν μπορεί να ριζώσει.

   ● Η Μνεία στην Ακολουθία

Κατά την αφαίρεση των στεφάνων, ο ιερέας εύχεται:

«...ο ευλογήσας τον εν 

 της Γαλιλαίας γάμον... παράλαβε τους στεφάνους αυτών εν τη Βασιλεία σου... διά των πρεσβειών... του αγίου ενδόξου μεγαλομάρτυρος Προκοπίου...»

Είναι η στιγμή που τα στέφανα της γης —που συμβολίζουν τη δόξα αλλά και το μαρτύριο της κοινής ζωής— παραδίδονται στα χέρια του Θεού για να γίνουν αιώνια. 

Ο Άγιος Προκόπιος στέκεται εκεί ως εγγυητής, πρεσβεύοντας στον Κύριο να κρατήσει την αγάπη του ζευγαριού άσβεστη, προστατεύοντας το σπιτικό τους από κάθε κλονισμό.

Ας επικαλούμαστε τον Άγιο Προκόπιο όχι μόνο την ημέρα του γάμου, αλλά σε κάθε δύσκολη στιγμή της οικογενειακής ζωής. 

Στις ώρες της παρεξήγησης, της κόπωσης ή της δοκιμασίας, η προσευχή στον Άγιο της «προκοπής» μπορεί να φέρει τη γαλήνη, θυμίζοντάς μας ότι ο γάμος είναι ένας κοινός αγώνας που με τη χάρη του Θεού πάντα οδηγεί στην ανάσταση...

    |εμείς από τη εκ των " συν αυτώ", MarjiBlu Maria Tito

♡ Γάμος δεν είναι ούτε το νυφικό, ούτε τα λουλούδια, ούτε οι μπομπονιέρες...

 

     |γράφει η νύφη Βάσω Ντάβαρη

  (άλλο να στα λέω κι άλλο να τα διαβάζεις...)

  [Καλά να είσαι, κοπέλα μου! Το'χαμε πολύ ανάγκη! Να διαβάσουμε κάτι που να μας κάνει να κλάψουμε και να γελάσουμε μαζί.

Ταυτόχρονα... 

Να ζήσετε! 

Για μια αιωνιότητα μαζί! 

Με τον Χριστό ανάμεσά σας...]

  "Η πρώτη νύχτα του γάμου 

είναι σαν τον Άγιο Βασίλη. 

Όλοι μιλάνε γι' αυτή...

αλλά ΚΑΝΕΙΣ δεν την έχει δει 

όπως τη φανταζόταν! 

Ρε παιδιά, ο κόσμος νομίζει 

ότι η πρώτη νύχτα του γάμου 

είναι Η ΠΙΟ παθιασμένη της ζωής σου! 😏

ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ 

(όποιος τα λέει αυτά μάλλον 

δεν έχει χορέψει τσάμικα και καλαματιανά κουτσοπηδώντας σαν το κατσίκι του Ολύμπου 

7 ώρες πάνω σε δωδεκάποντα) 

Όταν κλείσαμε, που λέτε, την πόρτα 

του δωματίου, μετά από 15 ώρες γάμου… 

Ο Νίκος άρχισε να βγάζει αργά το σακάκι...

Εγώ άρχισα να βγάζω φουρκέτες... 

ΤΕΛΕΙΩΣΑ πρώτη! 😜

Ο κορσές? Αθάνατος! 

Δεν έβγαινε ούτε με προσευχή! 

-Νίκο, αν δε βγει αυτό, εγώ έτσι θα μείνω! 

-Και πού είναι το πρόβλημα;

(Εκεί κατάλαβα ότι είμαι ήδη παντρεμένη 😄) 

Τότε... 

Κοιταχτήκαμε βαθιά μέσα στα μάτια... 

και είπαμε όλο πάθος ταυτόχρονα 

"Έχει ξεμείνει κανα σουβλάκι απ' το τραπέζι;"

(Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησα...

ότι έχω παντρευτεί τον ΣΩΣΤΟ άνθρωπο!) 

Στον Πλαταμώνα παντρεύτηκα. 

Να ‘ναι Ιούλιος μήνας, κατακαλόκαιρο δηλαδή

Και να ‘χει έναν καύσωνα… 

Τί καύσωνα δηλαδή…

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ πες καλύτερα!

Μιλάμε… 

να λιώνουν οι παντόφλες στην άσφαλτο… 

Κι εγώ χαράματα ξύπνια. 

Όχι από συγκίνηση βέβαια… 

απ’ τη ΜΑΝΑ μου! 

-Βάσωωωωω! Σήκω! 

-Μαμά είναι έξι το πρωί! 

-ΚΑΙ;

-Ο γάμος είναι το απόγευμα! 

-Έχουμε δουλειές! 

(Τώρα τι δουλειές μπορεί να 'χουμε 

στις έξι το πρωί… Ένας Θεός το ξέρει! 

Ή μάλλον 

ένας Θεός, η Παναγία και η ΜΑΝΑ μου!) 

Ανοίγω τα μάτι μου 

και το πρώτο πράγμα που βλέπω απέναντι 

είναι το νυφικό κρεμασμένο στο πόμολο της ντουλάπας. 

Να με κοιτάει και μα τη Παναγία σας λέω 

να 'ναι σαν να το ακούω να μου λέει 

‘’Καλημέρα. Δεν τη γλιτώνεις πλέον!’’ 

Παγώνω. 

Σκέφτομαι 

‘’Βάσω… τελείωσαν τα ψέματα… 

Σήμερα παντρεύεσαι!’’ 

Κι εκείνη την ώρα, ρε παιδιά, 

πως να σας το εξηγήσω 

κάτι μ’ έπιασε εκεί ανάμεσα στο στήθος, 

κάτι σαν σφίξιμο. 

Στο σπίτι ήδη να γίνεται ο ΚΑΚΟΣ ΧΑΜΟΣ! 

Η αδερφή μου να φτιάχνει φραπέδες. 

Οι ξαδέρφες να κουβαλάνε ταψιά. 

Οι θείες να μεταφέρουν μπομπονιέρες 

από δωμάτιο σε δωμάτιο 

και να μιλάνε όλες μαζί σαν πάνελ πρωινάδικου.

Κι εγώ…ΑΧ ΕΓΩ… 

με την τσίμπλα στο μάτι, 

με ύπνο τρείς ώρες όλες κι όλες 

να θέλω να δώσω μια έτσι με το κεφάλι μου 

στον τοίχο να το σπάσω 

και να λήξει τ’ όλο θέμα εκεί. 

Η γιαγιά ήρθε πρωί πρωί. 

Όλη την ώρα να πιπιλάει κουφέτα, 

να σταυροκοπιέται και κάθε τόσο να βγάζει 

και κάτι απ΄το σουτιέν 

(χαρτομάντηλα, καραμέλες, 

μέχρι και τη μασέλα της! 😳) 

Βγαίνω στη βεράντα να πάρω λίγο αέρα 

να ξεσκάσω…(τί το θελα η έρμη;!) 

Με το που με βλέπει η θεία Ευτέρπη 

-Για να σε δω… 

Πάχυνες λίγο ή μου φαίνεται;

Ούτε καλημέρα, ούτε τίποτα. 

Κατευθείαν στο ψητό! 🙄

Ο θείος Γεράσιμος να ‘χει αρχίσει 

ήδη τα τσίπουρα 

Στο πέμπτο ποτήρι να με ρωτάει 

‘’Ποιος είπαμε ότι παντρεύεται τελικά;’’ 

Είμαι έτοιμη για την εκκλησία, που λέτε…

Ντυμένη, μοστραρισμένη… 

με το νυφικό μου, με τα όλα μου! 

Το μαλλί να ‘ναι κόκκαλο απ’ την πολλή λακ! 

Τόσο που αν με πλησίαζες με αναπτήρα… 

θα γινόταν ανάφλεξη! 

ΜΠΟΥΡΛΟΤΟ! 

Να ‘χω και τη μάνα μου 

πάνω απ’ το κεφάλι μου με μια βεντάλια… 

Μια να κάνει αέρα σε μενα, μια στον εαυτό της!

Κι όλη την ώρα… να μου διορθώνει το πέπλο…

-Ίσια την πλάτη! 

-Αμάν ρε μάνα! 

-Ίσια τη πλάτη σου λέω! 

(Στο τέλος είχα τόσο πολύ ισιώσει που αν μ’ ακουμπούσες λίγο θα πεφτα 

σαν στύλος της ΔΕΗ) 

Ο δε πατέρας μου… 

να ιδρώνει…να ξεϊδρώνει, 

να κοιτάζει το ρολόι…να ξανακοιτάζει το ρολόι…

Και δίπλα ο αδερφός μου 

μαζί με την αδερφή μου. 

Να κάθονται στον καναπέ αραχτοί. 

Με κοιτάνε με το νυφικό και χαμογελάνε 

-Καλά…εσύ θα παντρευτείς τελικά, ε;

-Πάντως αν αλλάξεις γνώμη…ξέρεις… 

Έχω αναμμένη τη μηχανή απ’ έξω… 

Μπαίνουμε στο αυτοκίνητο 

και ξεκινάμε για την εκκλησία. 

Απ’ το ραδιόφωνο ν’ ακούγεται 

‘’σήμερα γάμος γίνεται’’ 

και μεις να τραγουδάμε. 

Εκείνη τη στιγμή 

χτυπάει το τηλέφωνο του αδερφού μου 

‘’Έλα… τί έπαθε ο Στέφανος; Τίιιι;

Πού είναι οι βέρες;'’ 

ΣΙΩΠΗ 

Παγώνουν όλοι 

Με το που ακούω τη λέξη ΒΕΡΕΣ 

αρχίζει να με λούζει κρύος ιδρώτας… 

Ο ξάδερφος μου, ο Στέφανος, 

που ‘χει αναλάβει να φέρει τις βέρες… 

πήγε βαρκάδα με τουρίστρια! 

ΜΕ ΤΙΣ ΒΕΡΕΣ ΜΑΖΙ 

Και σα να μην έφτανε αυτό 

αναποδογύρισε η βάρκα… 🫪

Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα 

ότι ίσως και να μην παντρευτώ τελικά…

ΞΑΦΝΙΚΑ 

Πάνω στον πανικό ακούγεται ένα ΤΣΑΦ 

έτσι απ’ το πουθενά 

Και σβήνει η μηχανή! 

Μιλάμε τώρα για εκατό μέτρα περίπου 

πριν φτάσουμε στο ξωκλήσι 

(στο παρά τσακ δηλαδή) 

Κατεβαίνουμε, που λέτε κι αρχίζουμε 

να σπρώχνουμε ΟΛΟΙ 

ΚΑΙ ΕΓΩ! Η ΝΥΦΗ! 

Με το νυφικό να σπρώχνω! Μα το Θεό! 

Κάποια στιγμή το αναθεματισμένο 

παίρνει μπρος.

Ζητωκραυγές! Χειροκροτήματα! Ενθουσιασμός!

Μπαίνουν όλοι μέσα...

ΚΑΙ ΦΕΥΓΟΥΝ! ΧΩΡΙΣ ΕΜΕΝΑ 

Και φτάνω στην εκκλησία κούτσα κούτσα μουσκίδι στον ιδρώτα 

και η μάσκαρα μέχρι το πηγούνι. 

Και τότε… 

Βλέπω τον θείο Τάκη! 

Να τρέχει αλαφιασμένος γύρω απ’ το ξωκλήσι

με το μαραφέτι του έξω ν’ ανεβοκατεβαίνει 

(σαν υαλοκαθαριστήρας σε καταιγίδα)

Μπροστά αυτός πίσω ένα μαντρόσκυλο 

να τον κυνηγάει ξελιγωμένο! 

Είχε πάει λέει, για κατούρημα, σ’ ένα χωράφι!

Βάσω ΟΧΙ! 

Αυτός δεν είναι ο δικός σου γάμος!

ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ 

Αυτός είναι ΤΟΥ ΚΟΥΤΡΟΥΛΗ ο γάμος! 

Ο Νίκος να 'χει μείνει κόκκαλο και να κοιτάει...

Μια εμένα, μια το σόι μου 👀

 ‘’Πού πάω να μπλέξω Θεούλη μου;’’ 

Κι εκεί που ξεκινάει ωραία και καλά 

το μυστήριο...

‘’Ευλογητός ο Θεός ημών…’’ 

Ακούγονται κάτι γελοία 

φλάπα φλούπα φλάπα φλούπα 

Γυρνάμε όλοι…

Και τί να δούμε ρε παιδιά; 

Τον ξάδερφο μου τον Στέφανο να ‘ναι μουσκίδι

από πάνω μέχρι κάτω!

Τα ρούχα του να στάζουν…

τα παπούτσια να τσιρίζουν...

Ο παπάς σταματάει, οι καλεσμένοι παγώνουν.

Κι αυτός σηκώνει τις ΒΕΡΕΣ θριαμβευτικά 

και φωνάζει 

'’ΝΕΝΙΚΗΚΑΜΕΝ! 

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΕΞΕΤΕΛΕΣΘΗ!’’ 

Όλη η εκκλησία άρχισε να χειροκροτάει!

(Νομίζω περισσότερο χειροκρότησαν

γι’ αυτόν παρά για μας) 

Ήρθε η ώρα του γλεντιού. 

Εκεί να δείτε ΧΑΟΣ 

Συγγενείς ν’ αλλάζουν μόνοι τους τραπέζια Άλλοι να παρεξηγούνται που δεν είναι μπροστά

Άλλοι να θυμώνουν γιατί 

μπήκαν δίπλα στις τουαλέτες 

Και να ‘χω και τον φωτογράφο κολαούζο συνέχεια 

-Κοιταχτείτε ερωτευμένα! 

(έχουμε λιώσει απ’ τη ζέστη άνθρωπέ μου…

ΤΕΛΕΙΩΝΕ!) 

-Φιληθείτε! 

(και η μάνα μου να φωνάζει 

ΜΗ ΧΑΛΑΣΕΙ ΤΟ ΚΡΑΓΙΟΝ!) 

Και μετά… 

Ήρθε εκείνη η στιγμή… 

Αρχίζουν να παίζουν οι πρώτες νότες 

από Το ‘’ταγκό των Χριστουγέννων’’ 

Βλέπω τον πατέρα μου να με πλησιάζει 

και να μου απλώνει το χέρι να χορέψουμε… 

Ο πατέρας μου ο ΒΛΑΧΟΣ! 

Που δεν είχε ιδέα τι πάει να πει ταγκό…

Αρχίζουμε να χορεύουμε… 

Τον βλέπω να ξέρει τα βήματα. 

Να με οδηγεί. 

Να χαμογελάει. 

Να μη με πατάει.

Είχε μάθει να χορεύει ταγκό...

ΓΙΑ ΜΕΝΑ 🥹

Ο άνθρωπος που όλη μέρα προσπαθούσε 

να μη δακρύσει...

Μου έλεγε χωρίς λέξεις όλα όσα δεν μπορούσε να πει. 

Και τότε... 

Γύρισα και κοίταξα γύρω μου...

Τη μάνα μου να κλαίει  

τον πατέρα μου να χορεύει

τ’ αδέρφια μου να τρέχουν για όλα, 

τις θείες να σχολιάζουν 

τους θείους να γελάνε 

και κατάλαβα 

ότι ο γάμος δεν είναι 

ούτε το νυφικό, 

ούτε τα λουλούδια, 

ούτε οι μπομπονιέρες. 

Είναι όλοι αυτοί οι άνθρωποι 

που με κράτησαν απ' το χέρι 

μέχρι να φτάσω ως εκεί… 

Με τα ελαττώματα τους, 

με τις φωνές τους, 

με την ΑΓΑΠΗ τους! 

Κι όταν αργά τη νύχτα 

έσβησαν τα φώτα κι άδειασαν τα τραπέζια...

Σκέφτηκα πως τελικά 

δεν θυμόμαστε τις τέλειες στιγμές. 

Θυμόμαστε τους ανθρώπους. 

Κι εκείνον τον καυτό Ιούλιο στον Πλαταμώνα...

Ήμουν ο πιο πλούσιος άνθρωπος στον κόσμο. 

Γιατί τους είχα ΟΛΟΥΣ εκεί. ❤️